Η είδηση που μεταδίδεται όλη μέρα, αλλά την έκρυψε η καπνιά από τις φωτιές, είναι αυτή του ξυλοδαρμού από πατέρα και θείο 15χρονου αγοριού που τόλμησε να πει ότι είναι ομοφυλόφιλος.
Τον έσπασαν στο ξύλο οι άντρακλες οι «πολλά-βαρύδες» γιατί «τι θα πει το χωριό».
Ναι, υπάρχουν ακόμη μπαμπάδες και θείοι και παππούδες κλπ δεν τους νοιάζει το χωριό να δει αιμόφυρτο το παλικαράκι τους αρκεί να μην το πουν πούστη.
Θεωρούν προσωπική αποτυχία την σεξουαλική ταυτότητα του άλλου. Νομίζουν ότι επειδή είναι παιδί τους, τούς ανήκει.
Για τη μάνα, ή τη θεία δεν αναφέρουν κάτι τα ρεπορτάζ. Ίσως να «ευλογούν» τέτοιες πράξεις.
Ίσως πάλι να τρέμουν ότι αν αντιμιλήσουν στον πατέρα-αφέντη (τους) φάνε κι αυτές ξύλο και εξευτελισμούς. Ή και βιασμό. Προφανώς ένας πατέρας που δέρνει το γιο επειδή φανέρωσε τον σεξουαλικό του προσανατολισμό μπορεί να βιάσει τη γυναίκα του για να ξέρουν όλοι ποιο είναι το αφεντικό του σπιτιού.
Η κατάσταση είναι οριακή.
Μπορεί στα αστικά κέντρα να είναι ανεκτή – αποδεκτή αργεί ακόμη να ειπωθεί ως γενίκευση – η ορατότητα ενός LGBTQ+ ατόμου, στην τιμημένη ελληνική επαρχία τα πράγματα είναι ακόμη πολύ-πολύ δύσκολα.
Γι’ αυτό συντάσσομαι με όσ@ πιστεύουμε ότι εκδηλώσεις όπως το Pride είναι απαραίτητες.
Πάντως η αποδοχή είναι εξίσου δύσκολη φασούλα. Όπως και η αγάπη, και ενσνυναίσθηση.
Και όποιος σηκώνει το χέρι στο έφηβο παιδί του που τολμάει να μιλήσει είναι ικανός για όλα. Επικίνδυνος και δυστυχώς μέλος μιας μεγάλης αγέλης που βρωμίζει την κοινωνία μας!
Γιάννης Καφάτος
