Αυτή η νέα μόδα (τα τελευταία δυο-τρία χρόνια) της ελάχιστης κατανάλωσης, προκειμένου να κάνει κάποιος χρήση ομπρέλας και ξαπλώστρας στις παραλίες, αποτελεί σοβαρό πλήγμα, εκ των έσω, στον τουρισμό της χώρας μας. Με την Τουρκία και την Αλβανία να καραδοκούν.
Σε πολλούς δημοφιλείς προορισμούς και γνωστές παραλίες, μια «λογική» τιμή ελάχιστης κατανάλωσης θεωρούνται τα 50- 100 ευρώ ανά άτομο!!! Κι επειδή αυτά τα χρήματα δεν μπορούν να τα δώσουν παρά ελάχιστοι Έλληνες, πολλές παραλίες είναι μισοάδειες κι όσος κόσμος υπάρχει εκεί είναι ξένοι. Άραγε, είναι στα καλά τους κάποιοι;
Στη Μύκονο, στη Χαλκιδική, στη Σαντορίνη, στην Πάρο, η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη. Υπάρχουν beach bar (στη Μύκονο) που χρεώνουν ελάχιστη κατανάλωση … 25 χιλιάδες ευρώ!! Στη Χαλκιδική, που κατά τους βορειοελλαδίτες σαν εκείνη δεν υπάρχει αλλού, οι τιμές για ελάχιστη κατανάλωση φτάνουν σε 40 ευρώ ανά άτομο για μπροστινές ομπρέλες/ ξαπλώστρες,! Σε παραλίες της Κασσάνδρας. η ελάχιστη κατανάλωση για δύο άτομα ανέρχεται στα 60 ευρώ, ενώ σε γνωστό beach bar η ελάχιστη κατανάλωση κατ’ άτομο, με πρώτο πλάνο τη θάλασσα, είναι στα 100 ευρώ και για τις πιο πίσω ξαπλώστρες, πρέπει να πληρώσει κανείς ανάλογα, από 25 έως 50 ευρώ το άτομο! Το ίδιο συμβαίνει στη Σκόπελο, σε άλλα νησιά του Ιονίου και σε δημοφιλείς προορισμούς ανά την Ελλάδα, ενώ η μόδα έφτασε ακόμη και στα «άγονα» Κουφονήσια ή και σε συγκεκριμένες παραλίες , ευτυχώς λίγες, της Πελοποννήσου. Στη Λάρισα, στην περιοχή του Αγιόκαμπου, έχουν βάλει 30 ευρώ ελάχιστη κατανάλωση για δυο άτομα! Τα ίδια και στις παραλίες της Αττικής.
Προσέξτε: Αυτή η πρακτική δεν είναι κατ’ ανάγκη παράνομη. Όποιος θέλει πάει, όποιος δεν θέλει, δεν πάει. Ούτε μπορεί να παρέμβει το κράτος. Τι να κάνει; Να βάλει διατίμηση στις ξαπλώστρες;
Είναι λοιπόν ζήτημα επιχειρηματικής πλεονεξίας, «φαταουλισμού» επί το λαϊκότερο! Κάτι που υπερβαίνει τη λογική. Ισχυρίζονται ότι η απαίτηση για ελάχιστη κατανάλωση καλύπτει τα έξοδά τους και τις υπηρεσίες υψηλού επιπέδου. Η αλήθεια γέρνει προς …την πλεονεξία.
Κι αυτό θα το «πληρώσει» η χώρα. Όταν στα ανατολικά και βορειοδυτικά σύνορα της χώρας υπάρχουν καλοί και απείρως φτηνότεροι προορισμοί, δεν μπορούμε να βάζουμε μόνοι τα χέρια και να βγάζουμε τα μάτια μας. Η πρακτική αυτή επηρεάζει σοβαρά την εικόνα του ελληνικού τουρισμού.
Κάποιοι πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι με αυτή τη νοοτροπία δεν θα υπάρχουν του χρόνου. Και μαζί μ’ αυτούς, οποιαδήποτε πτώση του τουριστικού προϊόντος θα επηρεάσει κι όλη την κοινωνία. Βαριά ελληνική βιομηχανία γαρ.
Προς το παρόν, εμείς ως καταναλωτές ας αρνηθούμε την παραλογία και την πλεονεξία κάποιων κι ας κάνουμε τον ανταγωνισμό να λειτουργήσει.
Το βέβαιο είναι όμως, ότι πρέπει να εξεταστεί τι μπορεί να γίνει. Ούτε το κράτος να γίνει «σοβιετικό» και να «επιτεθεί» στην επιχειρηματικότητα, ούτε οι καταναλωτές να νιώθουν απροστάτευτοι.
Άρα, ας το ψάξουν το θέμα, τόσο στα οικονομικά υπουργεία όσο και στο υπουργείο Τουρισμού. Σε τελική ανάλυση, «ας σπρώξουν κόσμο» σε περιοχές που δεν είναι λαμπερές, αλλά διαθέτουν εξίσου πανέμορφα ή και καλύτερα δεδομένα από τις πολυδιαφημισμένες.
