Σημεία συνέντευξης του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη στο TALK Radio και τους δημοσιογράφους Τάκη Χατζή και Αθηναΐδα Νέγκα
Σχετικά με την πορεία της Κυβέρνησης κατά τη δεύτερη τετραετία
Μιλάμε για μια Κυβέρνηση, η οποία έχει κλείσει τα πέντε χρόνια και διανύει τον έκτο χρόνο, στη διακυβέρνηση του τόπου. Και στις εκλογές του 2023, όταν ζητήσαμε ξανά την στήριξη των πολιτών, είπαμε ότι υπάρχουν προβλήματα τα οποία πρέπει να επιλύσουμε. Η Κυβέρνηση αυτή όμως, σε σχέση με άλλες Κυβερνήσεις, δεύτερης τετραετίας, έχει μια ανθεκτικότητα σε σχέση με το τι συνέβαινε στο παρελθόν και το σίγουρο είναι ότι θα κριθούμε στο τέλος της τετραετίας για το αν θα έχουμε υλοποιήσει το πρόγραμμα με το οποίο εκλεγήκαμε το 2023. Αυτό περιμένει να δει ο κόσμος.
Καταρχάς να πούμε ότι το γεγονός ότι δεν υπάρχει ακόμα, μακάρι να προκύψει, μία εναλλακτική πρόταση και μία αντιπολίτευση όπου θα μπορεί να γίνει ένας πολιτικός διάλογος επί συγκεκριμένων θέσεων και κοστολογημένων προτάσεων, εγώ δεν το θεωρώ καθόλου καλό, ούτε για την Κυβέρνηση, ούτε για τον τόπο. Το δεύτερο που θέλω να πω, είναι ότι πρέπει λίγο να δούμε τι συμβαίνει στη χώρα, σε σχέση και με αυτά, τα οποία έχουμε υποσχεθεί. Εμάς μας ενδιαφέρει η συνέπεια λόγων και έργων. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και πάω στο ένα, κορυφαίο ζήτημα, που είναι το εισόδημα των πολιτών, υποσχέθηκε μέσο μισθό 1.500 ευρώ, τον έχει παραλάβει στα 1.040 και τον έχει πάει στα 1.300. Προφανώς η Ελλάδα δεν έχει γίνει παράδεισος, από τη μια μέρα στην άλλη. Όμως αν δείτε τις επιμέρους επιδόσεις, σε ένα περιβάλλον, προφανώς εισαγόμενης, αλλά σημαντικής ακρίβειας, θα καταλάβετε ότι έχουν γίνει βήματα. Ένα άλλο που θέλω να σας πω. Ποιο ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα που συζητούσαμε τόσα χρόνια; Η ανεργία. Έχουμε δημιουργήσει 500.000 θέσεις εργασίας. Είναι πολλά που μπορούμε να πούμε, αλλά αυτό είναι το πιο σημαντικό, να βρίσκει δουλειά ο κόσμος.
Ακούω συνεχώς από την αντιπολίτευση, κριτική, η οποία εκφράζεται με την μέθοδο της μισής αλήθειας. Ότι η Ελλάδα, λέει, είναι στις τελευταίες θέσεις, ως προς το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών. Εμείς δεν αρνηθήκαμε ποτέ ότι η Ελλάδα βρέθηκε στα τάρταρα, ως προς το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών, τα προηγούμενα χρόνια. Η άλλη μισή αλήθεια όμως, είναι ότι αυτά τα χρόνια, τα τελευταία πέντε χρόνια, η Ελλάδα είναι η χώρα με τον μεγαλύτερο ρυθμό αύξησης, στην Ευρώπη, του διαθέσιμου εισοδήματος.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι χρειάζεται να γίνουν πολλά περισσότερα και θα γίνουν, γιατί ό,τι έχουμε πει χρόνο με το χρόνο υλοποιείται, ως προς το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών. Μέχρι το 2019, στην Ελλάδα, το 70% το εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα, αμειβόταν με μισθούς κάτω από τα 1.000 ευρώ. Το ποσοστό αυτό, από 70 έχει πάει 54%. Δεν είναι ακόμα το ποσοστό που θέλουμε. Μιλάμε για μια χώρα που είχε φτάσει η ανεργία των νέων ανθρώπων, στο 36%. Πάνω από ένας στους τρεις δεν είχανε δουλειά.
Σχετικά με τη μάχη κατά της ακρίβειας
Ο κόσμος θέλει περισσότερα, ζητάει περισσότερα και εμείς οφείλουμε να δώσουμε περισσότερα -προσέξτε, όμως- χωρίς να χρεώσουμε την χώρα και χωρίς να κάνουμε αυτό που έκαναν πολλές κυβερνήσεις στο παρελθόν: Να υποθηκεύουν τις επόμενες γενιές. Άρα, υλοποιούμε ένα πρόγραμμα σε ένα περιβάλλον ακρίβειας, που φαίνεται ότι αποκλιμακώνεται. Έχουμε τέσσερις συνεχόμενους μήνες, με βάση τα επίσημα στοιχεία του ΙΕΛΚΑ, μειώσεις στις τιμές του σούπερ-μάρκετ. Δεν αρκούν αυτοί οι μήνες, γιατί είχαμε πολλούς μήνες αυξήσεις, για να σας προλάβω.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο πρόβλημα για κάθε πολίτη που μας ακούει από την ακρίβεια. Είπατε πριν ότι η Ελλάδα έχει την μεγαλύτερη ακρίβεια στην Ευρώπη. Δεν είναι ακριβές αυτό. Και αυτό προκύπτει από τα επίσημα στοιχεία της Eurostat όπου η Ελλάδα σωρευτικά, δηλαδή από τότε που εμφανίστηκε το φαινόμενο της ακρίβειας, έχει μέσο πληθωρισμό χαμηλότερο από την Ευρώπη. Αλλά, προφανώς, οι Έλληνες το αντιλαμβάνονται περισσότερο γιατί είχαμε και έχουμε ακόμη, παρά το γεγονός ότι έχουμε αυξήσει τις αποδοχές, -σταδιακά τις αυξάνουμε-, χαμηλότερο διαθέσιμο εισόδημα. Άρα, η ακρίβεια για τον Έλληνα φαίνεται πολύ μεγαλύτερη από ό,τι για μια άλλη χώρα που έχει υψηλότερους μισθούς. Ο στόχος – το ξαναλέω – είναι να συνεχίσουμε σε αυτή την πορεία, να συνεχίσουμε να δίνουμε στον κόσμο.
Σχετικά με τον Κοινοβουλευτικό Έλεγχο
Από το 2019 που εξελέγη Πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης και Κυβέρνηση η Ν.Δ., έχουν γίνει από τους βουλευτές μας, προφανώς προς τους Υπουργούς, στην λογική προβλημάτων που πρέπει να επιλυθούν, πάνω από 6.000 ερωτήσεις. Μία εξ αυτών ήταν και για τα κόκκινα δάνεια, η οποία μας έδωσε την ευκαιρία να παρουσιάσουμε κάτι πολύ σημαντικό.
Παράδειγμα να σας πω, επειδή μιλάμε για το τι έχει κάνει αυτή η Κυβέρνηση, η Κυβέρνηση αυτή έχει πάρει τα κόκκινα δάνεια από το 40% και τα έχει πάει στο 7,5% των δανείων, με συγκεκριμένες ρυθμίσεις, οι οποίες δεν είναι στην λογική: «Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» στα λόγια, αλλά περνάει στα έργα και βοηθάει τους ευάλωτους να ρυθμίσουν τα δάνειά τους και βάζει και πολύ αυστηρούς κανόνες στους servicers και στα πιστωτικά ιδρύματα.
Τώρα, ως την περιβόητη συζήτηση για το κέντρο και την δεξιά, θα μου επιτρέψετε ως ένας εκ των νεότερων πολιτικών, να θεωρώ ότι λίγο, όλα αυτά, χωρίς να υποτιμώ την ιδεολογία, την ιδεολογία του κόμματός μου, που ανήκω από μικρό παιδί, ο κόσμος λίγο τα ακούει βερεσέ ως προς τις ταμπέλες. Δηλαδή, θέλω να πω αν κάποιος είναι πολύ – πολύ πατριώτης, όπως εμφανίζονται διάφοροι, μόνο στα λόγια, εμένα δεν μου λέει κάτι. Εγώ προτιμώ να έχουμε μία χώρα η οποία ισχυροποιείται, έναν Πρωθυπουργό που βγαίνει εκτός συνόρων και από εκεί που κάποτε νιώθαμε λίγο -να το πω έτσι, και λαϊκά- ρεζίλι, η Ελλάδα να είναι πια ένας ισχυρός παίκτης και στο ευρωπαϊκό και στο παγκόσμιο στερέωμα.
Ισχυροποιεί τη χώρα, θωρακίζει τη χώρα με πολύ σημαντικές αμυντικές συμφωνίες, φτάνει στο επίπεδο διατύπωσης των θέσεων μας, που πολλές φορές γίνονται θέσεις της Ευρώπης, για το μεταναστευτικό, για την ενέργεια, για το Ταμείο Ανάκαμψης. Δεν έχουμε φτάσει, προφανώς, στο σημείο η Ελλάδα να είναι μία από τις ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες, λόγω κυρίως της οικονομίας. Αυτό θεωρούμε, λοιπόν, εμείς ότι είναι ο υπεύθυνος πατριωτισμός.
Σχετικά με την βία ανηλίκων
Κατ’ αρχάς, το θέμα αυτό είναι και από τα βασικά θέματα του σημερινού Υπουργικού Συμβουλίου. Εδώ πρέπει να δούμε λίγο το ζήτημα σε μία διάσταση διπλή. Η μία διάσταση είναι τι μπορεί να κάνει η Πολιτεία. Η Πολιτεία κάνει πολλά και δεν περιμένει πολλές αρνητικές ειδήσεις για να ενεργήσει. Δηλαδή, έχουμε μία νέα κουλτούρα στα σχολεία και με την πλατφόρμα του bullying, που έχει χειριστεί ήδη πάνω από 320 περιστατικά και με το ότι πληρώνουν πλέον τις ζημιές οι γονείς των παιδιών αυτών και με την απαγόρευση χρήσης του κινητού. Έχουμε μία εντελώς άλλη αντιμετώπιση από την Αστυνομία. Έχουμε τη γραμμή βοήθειας για ανηλίκους, γιατί πολλά περιστατικά γίνονται εκτός σχολείων, δεν είναι μόνο ζήτημα των σχολείων. Αλλά και το panic button – να το πούμε έτσι για να καταλαβαίνει ο κόσμος – που θα υλοποιηθεί τώρα για τους νέους. Υπάρχει μία άλλη λογική ως προς την αντιμετώπιση την ποινική, αλλά πλέον και μία Αστυνομία που όχι μόνο σε ζητήματα ανηλίκων, αλλά και σε ζητήματα, ας πούμε, Πανεπιστημίων. Την έχουμε εδώ την Αστυνομία για να εφαρμόσει τον νόμο στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, που κάποτε αυτά στην Ελλάδα ήταν άγνωστες έννοιες.
Όμως, για να λέμε την αλήθεια, δεν υπάρχει καμία κυβέρνηση στον κόσμο που θα πατήσει ένα κουμπί και αυτοί οι οποίοι παρανομούν, εγκληματούν – αναλόγως τη βαρύτητα και την ηλικία του δράστη – θα σταματήσουν να διαπράττουν παράνομες πράξεις. Και ειδικά ως προς το ζήτημα της βίας των ανηλίκων, η διάσταση δεν είναι μόνο η κυβερνητική πολιτική, είναι πολύ βαθιά κοινωνική, είναι και ζήτημα των γονέων, είναι και ζήτημα των καθηγητών, είναι και ζήτημα των προτύπων. Εμείς, προφανώς, θα εξαντλήσουμε τα εργαλεία τα οποία μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά αυτά και στους γονείς τους, για να καταγγείλουν περιστατικά. Δεν μένουν αυτοί πλέον απαθείς. Ένας από τους λόγους που μαθαίνονται όλα αυτά, είναι γιατί πλέον υπάρχουν και τα εργαλεία για να καταγγέλλονται και να επιβάλλεται ο νόμος. Όμως, επειδή μιλάμε για παιδιά, εδώ το ζήτημα είναι βαθύτερο, είναι ευρύτερο, έχει πολύ μεγάλη κοινωνική διάσταση και δεν πρέπει να το αντιμετωπίζουμε, σε καμία περίπτωση,
Σχετικά με τις αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων
Οι δημόσιοι υπάλληλοι, όπως και όλοι οι εργαζόμενοι στη χώρα, έχασαν ένα πολύ μεγάλο μέρος των εισοδημάτων τους, λόγω των πολλών ετών της οικονομικής κρίσης, με βασική αιτία – αν θέλετε τη γνώμη μου – ότι φτάσαμε στο σημείο να ζούμε πολύ πάνω από τις δυνάμεις μας για πολλά χρόνια.
Πολλές κυβερνήσεις έδιναν περισσότερα, για να γίνουν πρόσκαιρα αρεστές και στο τέλος οι πολίτες έχασαν αυτά που είχαν. Εμείς, λοιπόν, προσπαθούμε να τα επιστρέψουμε αυτά βήμα – βήμα στον κόσμο που τα έχασε – κι έχει δίκιο να διαμαρτύρεται – χωρίς, όμως, να υποθηκεύσουμε τα παιδιά των ανθρώπων αυτών και τα εγγόνια.
Τι κάνουμε, λοιπόν; Εδώ και τρία χρόνια δίνουμε σταδιακά αυξήσεις στους συνταξιούχους και στους δημοσίους υπαλλήλους. Ο στόχος είναι αυτές οι αυξήσεις να κλιμακωθούν, με βάση το πρόγραμμά μας και όσο μειώνεται, μάλιστα, και το χρέος ως προς το ΑΕΠ και είναι πιο ανθεκτική η ελληνική οικονομία. Και, βέβαια, δίνουμε μεγάλη έμφαση στους γονείς, με τα επιδόματα τέκνων, δίνουμε μεγάλη έμφαση στις θέσεις ευθύνης για να είναι ακόμα περισσότερο θελκτικές και να υπάρχει και ένας υγιής ανταγωνισμός ανόδου των δημοσίων υπαλλήλων. Αν δει κανείς και τι θα συμβεί από 1/1/2025, έκανε μία περιγραφή ο Πρωθυπουργός, θα υπάρξει εξειδίκευση προφανώς και ενόψει του Προϋπολογισμού. Ο στόχος είναι ανοδικός, αυξητικός.
