Γεμάτος από ενδιαφέρουσες πρεμιέρες ξεκινά ο Ιούλιος κι ενώ μπαίνουμε στην καρδιά του Μουντιάλ.
Το πρόγραμμα συνθέτουν οι ταινίες «Ο Θάνατος του Robin Hood» με τον Χιου Τζάκμαν – ένα σκοτεινό φιλμ πάνω στον μύθο του παιδικού ήρωα, «Η Πρόσκληση» της Ολίβια Γουάιλντ – με μια δυνατή τετράδα πρωταγωνιστών, «Η Πανούκλα» του Τσαρλι Πόλινγκερ, για τον εφηβικό εκφοβισμό, το «Πάρτι Γενεθλίων» με τον Γουίλεμ Νταφόε – γυρισμένο στην Κέρκυρα και παραπέμποντας στον Ωνάση, «Το Τελευταίο Ρίσκο», ακόμη μία δυναμική περιπέτεια με τον Ράσελ Κρόου, «Όσα Ξέρει η Μαριέλ», το οξυδερκές διασκεδαστικό φιλμ, που αποθεώθηκε στις Κάννες και «Η Ημιτελής Ιστορία της Σίμα», από το Ιράν. Σε επανέκδοση και το έξοχο θρίλερ του Μάικλ Μαν «Ο Ανθρωποκυνηγός».
Ο Θάνατος του Robin Hood
(«The Death of Robin Hood») Περιπέτεια εποχής, αμερικάνικης παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Μάικλ Σαρνόσκι, με Χιου Τζάκμαν, Τζόντι Κόμερ, Μπιλ Σκάρσγκαρντ, Μάρεϊ Μπάρτλετ, Νόα Τζουπ κα.
Ο θρύλος του Ρομπέν των Δασών, σε μια εντελώς διαφορετική έκδοση, ακόμη και από τις πιο μοντέρνες και βίαιες, διά χειρός του ταλαντούχου και ανερχόμενου Μάικλ Σαρνόσκι των «Pig» και «Ένα Ήσυχο Μέρος: Ημέρα πρώτη».
Υποβλητικά σκοτεινό, βίαιο και καταραμένο, το φιλμ του Σαρνόσκι αποδομεί τον μύθο του Άγγλου λαϊκού ήρωα, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα, τους λόγους και τους τρόπους με τους οποίους φτιάχνονται οι θρύλοι και γίνονται μέρος της παράδοσης, περνώντας από γενιά σε γενιά.
Έχοντας ως πρωταγωνιστή τον αγνώριστο, 57χρονο πλέον, Χιου Τζάκμαν και βασισμένο σε μία μπαλάντα του 17ου αιώνα – τέσσερις αιώνες μετά τη δράση του Ρομπέν – που διασκευάζει ελεύθερα ο Σαρνόσκι, το φιλμ θα ξενίσει όσους έχουν τυποποιήσει τον Άγγλο ήρωα του Μεσαίωνα, μέσα από τις πολυάριθμες μεταφορές της ιστορίας του στη μεγάλη οθόνη, από την κλασική ταινία του 1938 με τον αξεπέραστο Έρολ Φλιν, μέχρι τους Κέβιν Κόστνερ, Ράσελ Κρόου και τόσους άλλους, ακόμη και εκείνον με τα… κολάν.
Ένας μοναχικός, πληγωμένος βαριά, άντρας, που έχει περάσει τη ζωή του μέσα στο έγκλημα και τις λεηλασίες, βρίσκεται σε ένα απομονωμένο νησί. Είναι ο Ρομπέν, που προηγουμένως είχε προσπαθήσει να βοηθήσει τον καλό του φίλο Λιτλ Τζον, για να πάρει πίσω το αγρόκτημά του, τη γυναίκα και το παιδί του και μετά από μία σφαγή, θα βρεθεί μόνος και ετοιμοθάνατος, να παραληρεί. Εκεί τον βρίσκει μία ηγουμένη ενός μοναστηριού, η αδελφή Μπρίγκιτ, η οποία τον βοηθά να αναρρώσει και αυτός κρύβοντας την πραγματική του ταυτότητα, της ανταποδίδει τον ανθρωπισμό της, προστατεύοντας την ίδια και μία ομάδα ορφανών παιδιών.
Γνωρίζοντας ο ήρωας τον ψεύτικο μύθο, που έχει εξαπλωθεί για αυτόν σε όλη την Αγγλία, ζει πλέον μέσα στις τύψεις, πληγωμένος περισσότερο στην ψυχή παρά στο σώμα. Η ανάγκη ενός λαού για έναν ήρωα απέναντι στους αδίστακτους φεουδάρχες και τους άσπλαχνους και διεφθαρμένους γαλαζοαίματους βαφτίζει – και τραγουδά – έναν βάναυσο ληστή σε λαϊκό θρύλο.
Ο Σαρνόσκι, γυρίζει το πρώτο μέρος με ζοφερά ξεθωριασμένα χρώματα και το δεύτερο, όταν η αδελφή Μπρίγκιτ, του δίνει την ευκαιρία να λυτρωθεί από τις ενοχές του, με χρώματα φωτεινά, τη φύση να γαληνεύει. Αποτυπώνει μέσα από τη φύση και τους φωτισμούς του, τη βαριά ψυχολογία του Ρόμπεν. Ταυτόχρονα, η βιαιότητα της αρχής δίνει τη θέση της στη συνέχεια σε στιγμές ηρεμίας, σιωπών και στοχασμού, αλλάζει ρυθμούς, ακολουθώντας πιστά το όραμά του για τη μυθοποίηση ενός εγκληματία, που ψάχνει τρόπο να λυτρωθεί.
Τίποτα δεν είναι εύκολο ή παρήγορο, για το φιλμ, που αποτελεσματικά λειτουργεί ως μία πνευματική άσκηση, σχετικά με τον τρόπο που δημιουργούνται και εξαπλώνονται μυθικές ιστορίες από γενιά σε γενιά, γύρω από φωτιές και μουσικές, έξαψη και χαρά, για μορφές αμφιλεγόμενες και πράγματα που δεν ειπώθηκαν ποτέ και άλλα που τραγουδήθηκαν, ύμνοι της λαϊκής σοφίας και της ανάγκης.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Παλεύοντας με το παρελθόν του μετά από μια ζωή γεμάτη έγκλημα και ληστείες, ένας μοναχικός άνδρας βρίσκεται σοβαρά τραυματισμένος στα χέρια μιας μυστηριώδους γυναίκας, που του προσφέρει μια ευκαιρία για λύτρωση. Αυτές είναι οι τελευταίες ημέρες του Ρομπέν των Δασών.
Η Πρόσκληση
(«The Invite») Δραματική κομεντί, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Ολίβια Γουάιλντ, με τους Σεθ Ρόγκεν, Ολίβια Γουάιλντ, Πενέλοπε Κρουζ και Έντουαρντ Νόρτον.
Η τεράστια επιτυχία της ισπανικής βιτριολικής κομεντί «Οι Γείτονες Από Πάνω» του 2020 και του Καταλανού Σεσκ Γκάι, σε ένα ακόμη ριμέικ, μετά από αυτά που γυρίστηκαν σε Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία, Ρωσία, Τσεχία και Νότια Κορέα, μέσα σε έξι χρόνια.
Σκηνοθετημένη από τη διάσημη ηθοποιό Ολίβια Γουάιλντ – κρατά και έναν ρόλο ανάμεσα στο κουαρτέτο των πρωταγωνιστών – η ταινία θα λεγε κανείς ότι επιστρέφει στις ρίζες της, καθώς ο Γκάι, που τρέφει αμέριστο θαυμασμό προς τον Γούντι Άλεν και θεωρείται ο Ισπανός κληρονόμος του, ακολούθησε τη φόρμουλα μίας αμερικάνικης κλασικής σκρούμπολ κωμωδίας.
Εδώ, η Γουάιλντ, έχοντας στη διάθεσή της τους καταξιωμένους ηθοποιούς Σεθ Ρόγκεν, Πενέλοπε Κρουζ και Έντουαρντ Νόρτον, που κολλάνε με άνεση μεταξύ τους, δεν έχει και πολλά να κάνει για να πετύχει. Μόνο, που όπως συμβαίνει με πλήθος ριμέικ ευρωπαϊκών ταινιών στις ΗΠΑ, η ταινία της είναι κατώτερη του πρωτότυπου, επηρεασμένη από την αμερικάνικη απλοϊκότητα.
Ο Τζο και η Άντζελα, χρόνια παντρεμένοι, έχουν αρχίσει να αποξενώνονται και να έχουν χάσει κάθε ερωτικό πάθος. Παρότι δεν συνηθίζουν να καλούν κόσμο στο διαμέρισμά τους, το βράδυ οι μυστηριώδεις γείτονες του από πάνω διαμερίσματος, που ενοχλούν τον Τζο, από την έντονη ερωτική τους ζωή, κατεβαίνουν για ένα απρόσμενο δείπνο. Αυτό που ακολουθεί είναι μια βραδιά γεμάτη απρόσμενες ανατροπές, που φέρνει στην επιφάνεια βαθιά καταπιεσμένα συναισθήματα και ανεξερεύνητες πλευρές της σεξουαλικότητας.
Το θεατρικό έργο, πάνω στο οποίο βασίζεται το φιλμ, κρατά τη δομή του, αλλά οι γρήγοροι ρυθμοί και ο σωστός χρονισμός των διαλόγων και της φαρμακερής ατάκας, σε συνδυασμό με τη μουσική – βγαλμένη από πολεμική ταινία – και τα πλάνα μέσα από καθρέφτες ή από έρημα δωμάτια και τη συμβολή του κοφτερού μοντάζ (πρώτη χολιγουντιανή δουλειά του δικού μας Γιώργου Μαυροψαρίδη), βγάζει την πρωταγωνιστική τετράδα από τη θεατρική σκηνή και δίνει ζωή στο σπίτι. Είναι μια καλή έμπνευση της Γουάιλντ, που φέρνει την ένταση, το γέλιο και τις απρόβλεπτες ανατροπές στη σωστή θέση, τονώνοντας συνεχώς το ενδιαφέρον της ιστορίας.
Εκεί που χάνει η Γουάιλντ, είναι στην προσπάθειά της να πλησιάσει τις πιο ιδιότροπες ιδέες του σεναρίου και η επιφανειακή προσέγγιση των ηρώων, καθώς κατά βάση έχουμε να κάνουμε με μία ταινία χαρακτήρων. Η συγκινητική νότα του φινάλε συμπαθητική, όπως και το συνολικό αποτέλεσμα της ταινίας, για ένα ευχάριστο και ανέμελο βραδάκι.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ο Τζο και η Άντζελα δεν συνηθίζουν να έχουν κόσμο στο σπίτι. Απόψε, οι μυστηριώδεις γείτονές τους από τον πάνω όροφο κατεβαίνουν για δείπνο. Αυτό που ακολουθεί είναι μια βραδιά γεμάτη απρόσμενες ανατροπές, που φέρνει στην επιφάνεια βαθιά καταπιεσμένα συναισθήματα και ανεξερεύνητες πλευρές της σεξουαλικότητας.
Η Πανούκλα
(«The Plague») Δραματικό θρίλερ, αμερικάνικης παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Τσάρλι Πόλινγκερ, με τους Έβερετ Μπλανκ, Κάγιο Μάρτιν, Κένι Ράσμουσεν, Τζόελ Έτζερτον, Λούκας Άντλερ κα.
Φαινομενικά μοιάζει με ακόμη ένα νεανικό ψυχολογικό θρίλερ, αλλά ο Τσάρλι Πόλινγκερ, στο ντεμπούτο του, δείχνει ικανός να συνθέτει κινηματογραφικά είδη, από περιπέτεια ενηλικίωσης, συμβολικό θρίλερ και κοινωνικό δράμα μέχρι σωματικό τρόμο, προκειμένου να μιλήσει για την εφηβική κακοποίηση, με θαρραλέες ιδέες και τολμηρή σκηνοθεσία.
Ο Πόλινγκερ, γνώρισε την αποθέωση στις Κάννες, δεδομένου ότι οι θεατές χειροκροτούσαν όρθιοι στο τέλος της ταινίας του για ένα δεκάλεπτο, ένα ρεκόρ για πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη στο φεστιβάλ, αν και αυτό τον υποτίμησε, ως ένα σημείο, τοποθετώντας την «Πανούκλα» στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα και όχι στο επίσημο διαγωνιστικό.
Η χωρισμένη μητέρα του 12χρονου Μπεν ξαναπαντρεύεται και για λίγες ημέρες ιδιωτικότητας τον στέλνει να περάσει το καλοκαίρι σε μια αθλητική καλοκαιρινή κατασκήνωση, όπου θα προπονείται με συνομήλικούς του στο γουότερ πόλο. Νιώθοντας ευάλωτος και εγκαταλειμμένος, ο Μπεν μπαίνει στην παρέα των αγοριών, που με αρχηγό τον Τζέικ επιδίδονται σε εφηβικές αλητείες. Σοκαρισμένος ο Μπεν παρατηρεί πόσο εύκολα ο Τζέικ ξεσηκώνει τα υπόλοιπα αγόρια στη διαπόμπευση και την κακοποίηση οποιουδήποτε θεωρείται διαφορετικός. Όπως του παχύσαρκου και με έντονη ακμή Έλι, τον οποίο απομονώνουν ως φορέα «πανούκλας». Σταδιακά ο Μπεν επαναστατεί απέναντι στη σκληράδα των άλλων αγοριών και βρίσκεται στο στόχαστρό τους.
Ο Πόλινγκερ, όμως δεν είναι μόνο ικανός στη σύνθεση κινηματογραφικών ειδών, αλλά και στο να μιλάει για θέματα πέρα από τα προφανή. Έτσι, μέσα από την ιστορία του, που πολλές φορές προκαλεί έντονη ανησυχία, υπηρετώντας το θρίλερ, εξερευνά και τα θέματα της διαφορετικότητας, της τοξικής αρρενωπότητας, το πώς μια παρέα αγοριών μπορεί ασυναίσθητα να μετατραπεί σε αγέλη.
Χωρίς ίχνος διδακτισμού και αποφεύγοντας τα κλισέ του είδους, ο νεαρός Αμερικάνος σκηνοθέτης, κατασκευάζει έναν σκοτεινό, ελκυστικό και μυστηριώδες σύμπαν, παίζοντας με τα ψυχρά και ζεστά χρώματα και τον ήχο – η ηρεμία φέρνει την απειλή και τον ψυχολογικό τρόμο, αξιοποιώντας τα πρόσωπα των αγοριών που κρατούν τους βασικούς ρόλους.
Ένα ανατριχιαστικό φιλμ, που μπορεί να χάνει στα μισά τον δρόμο του και να πλατειάζει κάπως, αλλά συνολικά είναι μία ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα προσπάθεια, από έναν αν μη τι άλλο πολλά υποσχόμενο σκηνοθέτη.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ένα κοινωνικά αμήχανο 12χρονο αγόρι προσπαθεί να αντεπεξέλθει στη σκληρή ιεραρχία μιας κατασκήνωσης πόλο, καθώς το άγχος τον κυριεύει όλο και περισσότερο, όταν συνειδητοποιεί ότι τα όρια μεταξύ παιχνιδιού και πραγματικότητας θολώνουν επικίνδυνα.
Το Πάρτυ Γενεθλίων
(«The Birthday Party») Δραματική ταινία, ελληνικής και ισπανικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Μιγκέλ – Άνχελ Χιμένεθ, με τους Γουίλεμ Νταφόε, Βικ Κάρμεν Σόνε, Τζο Κόουλ, Φρανσέσκο Γκαρίδο, Έμα Σουάρεθ, Χρήστο Στέργιογλου, Ελσα Λεκάκου κα.
Το πετυχημένο μυθιστόρημα του Πάνου Καρνέζη, «Το Πάρτι Γενεθλίων», που παραπέμπει εμφανώς στην προσωπικότητα του Αριστοτέλη Ωνάση, μεταφέρεται έπειτα από 18 χρόνια στη μεγάλη οθόνη, έχοντας για πρωταγωνιστή τον Γουίλεμ Νταφόε, ιδανικό για την περίσταση.
Ένα φιλμ, που εκτός από το ελκυστικό θέμα του – ο μύθος του Ωνάση μοιάζει αρκετός – φέρνει στο προσκήνιο τη λάμψη και την υπερβολή μέσα στην οποία ζουν οι ζάπλουτοι, αλλά και την αποθέωση της εικόνας τους, όπως αυτή διαδίδεται κατακλυσμιαία στη σημερινή εποχή. Και μάλιστα, σε έναν κόσμο που άγεται και φέρεται γύρω από την επιφάνεια της εικόνας, την ισχύ του χρήματος, τις εύπεπτες καλοβαλμένες και εντέχνως κατασκευασμένες ιστορίες περί «αυτοδημιούργητων» και «ιδιοφυών» ανθρώπων.
Γυρισμένη στην Αττική και στην Κέρκυρα, είναι η δεύτερη «ελληνική» ταινία του Ισπανού Μιγκέλ – Άνχελ Χιμένεθ, έπειτα από το συμπαθές δράμα «Παράθυρο στη Θάλασσα», που είχε σκηνοθετήσει πριν από έξι χρόνια στο μαγικό σκηνικό της Νισύρου.
Στα μέσα της δεκαετίας του ‘70, κάπου στο Ιόνιο, ο πανίσχυρος μεγιστάνας Μάρκος Τιμολέων, διοργανώνει στο ιδιωτικό του νησί ένα χλιδάτο πάρτι γενεθλίων για τη Σοφία, τη μοναχοκόρη και κληρονόμο του. Προσκαλεσμένοι φίλοι, συνεργάτες και παλιοί γνώριμοι, πολλοί απ’ τους οποίους βλέπουν το πάρτι ως ευκαιρία να πλησιάσουν τον Μάρκο και να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα. Ο Μάρκος, συνηθισμένος να ελέγχει αμείλικτα τους πάντες και τα πάντα γύρω του, έχει καταστρώσει κρυφά ένα σχέδιο για το μέλλον της κόρης του, χωρίς απαραίτητα τη συγκατάθεσή της. Όμως, η Σοφία είναι αποφασισμένη να αποκαλύψει μια αλήθεια που θα ανατρέψει τις ισορροπίες και τα σχέδια του πατέρα της, σε ένα πάρτι που όσο προχωρά η νύχτα γίνεται ολοένα και πιο εκρηκτικό και ανεξέλεγκτο.
Η ταινία, αν και έχει ζητήματα με τη δομή της, κλιμακώνει επαρκώς την υποβόσκουσα ένταση και τη μυστηριώδη ατμόσφαιρα, με δουλεμένα κλειστοφοβικά πλάνα, παρά το ειδυλλιακό τοπίο. Στα θετικά της ταινίας και τα φλας μπακ γύρω από την ζωή του μεγιστάνα, φωτίζοντας τα ένοχα μυστικά του και τους χαρακτήρες που γυροφέρνουν τον υπερβολικό πλούτο.
Ο Χιμένεθ, σκηνοθετεί με αυτοπεποίθηση και σίγουρος για το θέμα του, αναδεικνύοντας τις περισσότερες φορές πειστικά τα κρυφά κίνητρα, τα ηθικά διλήμματα και τα θολά όρια ανάμεσα σε αλήθεια και ψέμα, γύρω από την απόφαση του πληγωμένου ήρωά του, από τον αδόκητο χαμό του γιου του, να απομακρύνει τον σύντροφο της κόρης του απ’ αυτήν και να βρει τον γαμπρό που θέλει, για να συνεχίσει την αυτοκρατορία του.
Ο αναμφισβήτητα χαρισματικός Νταφόε, βλέπει τον ρόλο του ως βούτυρο στο ψωμί του και με την εκφραστική του άνεση (ρίχνει και μια ζεμπεκιά), γίνεται ένα με τον χαρακτήρα του μεγιστάνα και επιβάλλεται – με μια δόση υπερβολής – στο φιλμ, κάνοντας ακόμη και την ταλαντούχα Βικ Κάρμεν Σόνε, να χάνεται στη σκιά του.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Στα μέσα της δεκαετίας του ‘70, ο μεγιστάνας Μάρκος Τιμολέων διοργανώνει, στο ιδιωτικό του νησί στο Ιόνιο, ένα χλιδάτο πάρτι γενεθλίων για την κόρη του Σοφία, σκοπεύοντας να πάρει μια καθοριστική απόφαση για τη ζωή της, αλλά και τα δικά του σχέδια.
Το Τελευταίο Ρίσκο
(«The Get Out») Περιπέτεια, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Ντέρικ Μπορτ, με τους Ράσελ Κρόου, Λουκ Έβανς, Τερέζα Πάλμερ, Νίνα Ντόμπρεβ κα.
Απ’ τις περιπέτειες δράσης, με κωμικές σκηνές, αστείες ατάκες και γραφικούς χαρακτήρες, που γυρίζονται σωρηδόν, γεμίζοντας με τίτλους τις πλατφόρμες ψυχαγωγίας και ενίοτε ξεφεύγουν προς τις κινηματογραφικές αίθουσες. Όπως εδώ, όπου ο μέτριος σκηνοθέτης Ντέρικ Μπορτ συναντάται και πάλι με τον Ράσελ Κρόου, έπειτα από το αποτυχημένο θρίλερ «Έκρηξη Θυμού», για να προσφέρουν 100 λεπτά διασκεδαστικής περιπέτειας και δράσης.
Και μπορεί ο Ράσελ Κρόου, επιτέλους, να δείχνει κάπως ανανεωμένος και ορεξάτος, αλλά ο Μπορτ, συνεχίζει να κινείται στα ρηχά και να τροφοδοτεί με «πετυχημένες συνταγές» την ταινία, που πάσχει σε πολλούς τομείς και κυρίως στο σενάριο, αλλά παρόλα αυτά βλέπεται χαλαρά, λόγω κάποιων αστείων στιγμών και της καταιγιστικής της δράσης.
Ο Μάνκο Καπάκ, ένας Αλβανός μετανάστης και ιδιοκτήτης ενός μπαρ, είναι έτοιμος να αφήσει πίσω του το σκοτεινό παρελθόν για να ξεκινήσει μία νέα ζωή με τη σύντροφό του. Τα σχέδιά του, όμως, ανατρέπονται όταν γίνεται στόχος ληστών και αδίστακτων καρτέλ. Την ίδια στιγμή, ένας μυστηριώδης ξένος εμφανίζεται με πρόταση να αγοράσει την επιχείρησή του. Καθώς οι απειλές πολλαπλασιάζονται, βρίσκεται παγιδευμένος σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξαπάτησης, εξουσίας και επιβίωσης, όπου η διαφυγή ίσως να μην είναι πλέον επιλογή.
Έχοντας ένα σενάριο ασθενές, παραγεμισμένο με πολλές υποϊστορίες και πρόσωπα, ο Μπορτ φαίνεται να ακολουθεί τη σιγουριά των συνταγών και των συμβάσεων, προκειμένου να το ολοκληρώσει, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που χάνει το παιδί τη μάνα…
Μια ρουτινιάρικα εκτελεσμένη περιπέτεια δράσης, που προσπαθούν να της δώσουν πνοή τόσο ο Κρόου, όσο και οι φιλότιμοι Άαρον Πολ, Νίνα Ντόμπρεβ, Τερέζα Πάλμερ και Λουκ Έβανς.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ο Μάνκο Καπάκ, ιδιοκτήτης ενός μπαρ, είναι έτοιμος να αφήσει πίσω του το σκοτεινό παρελθόν του και να ξεκινήσει μια νέα ζωή με τη σύντροφό του. Τα σχέδιά του ανατρέπονται όμως όταν γίνεται στόχος ληστών και αδίστακτων καρτέλ.
Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:
Όσα Ξέρει η Μαριέλ
(«What Marielle Knows») Καλογραμμένη και διασκεδαστική κομεντί, από τον Γερμανό Φρέντερικ Χάμπαλεκ, που σατιρίζει καυστικά την αστική οικογένεια και τα προβλήματα που κρύβονται κάτω από το χαλάκι των συμβάσεων και της καλής εικόνας προς την κοινωνία.
Το στόρι θέλει την 12χρονη Μάριελ, η οποία ξαφνικά αποκτά τηλεπαθητικές ικανότητες και μπορεί να διαβάζει τις σκέψεις των γονιών της. Αυτό θα τους φέρει σε εξαιρετικά άβολες καταστάσεις, καθώς το παιδί αποκαλύπτει τα ψέματα, τα μυστικά και την απογοήτευσή τους από την έγγαμη ζωή τους.
Στη δεύτερή του ταινία, που προβλήθηκε στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα της Μπερλινάλε, ο Χάμπαλεκ διερευνά τα μυστικά και ψέματα ενός ζευγαριού ενώ ο γάμος τους δείχνει ετοιμόρροπος, μέσα από τα αθώα μάτια μίας έφηβης, με κέφι και οξυδέρκεια, αλλά και μια περιττή ευθυγράμμιση της σκηνοθεσίας του προς το φεστιβαλικό κοινό.
Συμπαθέστατη η μικρή Γιούλια Γιεντς και οι ικανοποιητικοί, στους ρόλους των γονιών, Φέλιξ Κράμερ και Λαένι Γκάιζελερ.
Η Ημιτελής Ιστορία της Σίμα
(«Sima’s Unfinished Narration») Εξαιρετικού ενδιαφέροντος κοινωνικό δράμα, ιρανικής παραγωγής του 2023, σε σκηνοθεσία του ικανότατου σεναριογράφου Αλιρεζά Σαμαντί. Μία ταινία για το καυτό πρόβλημα των κοινωνικών δικτύων στην εποχή της πληροφορίας και όταν μια φήμη μπορεί να καταστρέψει ανθρώπους, όπως εδώ και κατ’ επέκταση να συκοφαντήσει λαούς, να καταδικάσει χώρες στη διεθνή κοινή γνώμη.
Η τακτοποιημένη όσο και ήσυχη ζωή ενός καθηγητή γίνεται άνω κάτω, όταν σκάει μια είδηση στα κοινωνικά δίκτυα που τον αφορά. Αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να ελέγξει, αναγκάζεται να παλέψει για να προστατεύσει την υπόληψη, τη ζωή και την αλήθεια του, μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η πληροφορία γίνεται όπλο.
Η ισχύ της φήμης είναι μεγαλύτερη της αλήθειας και ο ήρωας απροστάτευτος. Ένα παγκόσμιο ζήτημα, που παίρνει άλλες διαστάσεις στο Ιράν και στη μάχη των εντυπώσεων.
Το αγχώδες φιλμ, παρά τις αδυναμίες του, κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, ενώ καλές είναι και οι ερμηνείες των Μεχράν Αχμαντί, Αλί Ασμαντ, Μάχσα Μπαβάφα κα.
Ο Ανθρωποκυνηγός
(«Manhunter») Το υπέροχο θρίλερ του Μάικλ Μάν, που εγκαινίασε τον κινηματογραφικό κόσμο του Χάνιμπαλ Λέκτορ, σε επανέκδοση για τα 40 χρόνια από την πρεμιέρα της.
Ο μέγας στυλίστας Μάικλ Μαν, στη δεύτερη ταινία του, συστήνεται στο ευρύ κοινό και γίνεται γνωστός διεθνώς, μεταφέρει υποδειγματικά το μπεστ σέλερ του Τόμας Χάρις «Κόκκινος Δράκος», ακολουθώντας τη φόρμα ενός νεο-νουάρ και παραδίδει ένα υποδειγματικά κομψό, παγωμένο, ψυχολογικό θρίλερ.
Πέντε χρόνια πριν από το διάσημο φιλμ του Τζόναθαν Ντέμι «Η Σιωπή των Αμνών» – σίκουελ του «Ανθρωποκυνηγού», ο Μαν ανανεώνει τους κώδικες του θρίλερ, ρίχνοντας το βάρος του στις μεθόδους της εγκληματολογικής επιστήμης και την ψυχολογική ανάλυση των σίριαλ κίλερ.
Ένας ψυχοπαθής δολοφόνος είναι ελεύθερος και σκορπάει τον πανικό, καθώς σε κάθε πανσέληνο σκοτώνει από μια οικογένεια. Η αστυνομία αδυνατεί να τον συλλάβει και το FBI στρέφεται στον πρώην πράκτορα Γουίλ Γκρέιαμ, που στο παρελθόν είχε συλλάβει τον Δρ Χάνιμπαλ Λέκτορ.
Πρωταγωνιστούν οι Γουίλιαμ Πίτερσεν, Τζόαν Άλεν, Μπράιαν Κοξ (Χάνιμπαλ), Ντένις Φαρίνα, Κιμ Γκράιστ κα.
*Φωτογραφία από την ταινία «Ο Θάνατος του Robin Hood» – Πηγή Φωτογραφίας: Spentzos Film
ΑΠΕ-ΜΠΕ/Χάρης Αναγνωστάκης
