Έβλεπα κι άκουγα τις αντιδράσεις πολλών της Αριστεράς στην υποδοχή της φρεγάτας «Κίμων», που με τεράστιες δόσεις υποκρισίας και μιζέριας μιλούσαν για …εθνικοπατριωτική φιέστα. Σκέφτηκα ότι, ακόμη κι έτσι να ήταν, πού είναι το κακό; Πού είναι το κακό να αναδεικνύεις την εθνική σου δύναμη, ειδικά όταν αυτή είναι αποτρεπτική; Για κάποιους, όμως, κάθε τι εθνικό τους προκαλεί δυσανεξία — όχι γιατί απειλεί τη δημοκρατία, αλλά γιατί τους θυμίζει ότι η χώρα δεν είναι ιδεολογικό πείραμα.

Το ΚΚΕ μάλιστα, δια του «Ριζοσπάστη», αναφέρθηκε σε «φιέστα πολεμικής προετοιμασίας», ενώ τόνισε ότι «ο λαός πληρώνει πανάκριβα τους εξοπλισμούς που υπηρετούν τα βρώμικα ευρωατλαντικά σχέδια κι όχι την άμυνα της χώρας»!!!
Αναρωτιέται κάποιος ποιοι είναι αυτοί οι συμπολίτες μας που τα πιστεύουν αυτά, αλλά αμέσως προσγειώνεται στην πραγματικότητα, αναλογιζόμενος ότι η Αριστερά νιώθει απέχθεια ή έστω αμηχανία κάθε φορά που η χώρα φοράει τα καλά της παρελαύνει ή οργανώνει την άμυνά της.
Προφανώς θέλουν τη χώρα ξέφραγο αμπέλι. Προφανώς και δεν θέλουν η Ελλάδα να είναι ισχυρή μέσα σ’ ένα περιβάλλον που μυρίζει μπαρούτι. Σε έναν κόσμο που εξοπλίζεται, η Αριστερά επιμένει να αποστρατεύει τη λογική. Τους ενοχλεί ο στρατός, η πειθαρχία, η σοβαρότητα, ο σεβασμός στη σημαία, η εθνική τελετουργία και γενικά ο πατριωτισμός.
Τους ενοχλεί το συλλογικό συναίσθημα του πατριωτισμού, αυτό που κράτησε όρθια την Ελλάδα όταν της επιτέθηκε η Αριστερά και προκάλεσε τον θλιβερό εμφύλιο, που ακόμη βιώνουμε και πληρώνουμε. Τους ενοχλεί που η συντριπτική πλειοψηφία δεν μπορεί να συμπορευτεί με τις ιδεοληψίες τους. Τους ενοχλεί που, αν και κληροδοτούν από τον παππού στον εγγονό μια πεθαμένη ιδεολογία, ΔΕΝ μπορούν να περάσουν τον Ρουβίκωνα και κάνουν μόνο φασαρία στους δρόμους, με σφυροδρέπανα και μίσος για τη Δύση και την αστική τάξη. Όταν δεν μπορούν να κερδίσουν την κοινωνία, της δίνουν μπουνιές — κι αυτό το βαφτίζουν πολιτική δράση.
Η Αριστερά ήταν πάντα σφόδρα φιλολογούσα, αεροβατούσα, οκνηρή, τεμπέλα και «έτρωγε» τα χρήματα που παρήγαγε ο φιλελευθερισμός. Μισούσε και μισεί τον αστικό καθεστώς, , μα τρέφεται από αυτό κι απολαμβάνει τα καλούδια που θέλει να … καταργήσει.
Ηττημένη ιδεολογικά και κοινωνικά, αξιοποιεί στο έπακρο την αδυναμία ή τις φοβίες των αστικών κυβερνήσεων να την αντιμετωπίσουν στους δρόμους, με την ίδια θρασύτητα, μη τυχόν και χαρακτηριστούν …φασιστικές! Όλη της η διαδρομή, αν και αυτοπροσδιορίστηκε ως προοδευτική, υπήρξε βαθύτατα συντηρητική και αντιδραστική, με συνεχείς αρνήσεις σε κάθε εκσυγχρονισμό του τόπου.
Για σκεφτείτε: Ο ΣΥΡΙΖΑ καρατόμησε τη βουλευτή του, Νίνα Κασιμάτη, από μέλος στο συμβούλιο της Ευρώπης, μετά την εμφάνισή της στη υποδοχή του «Κίμωνα»!! Είχε προκαλέσει δυσφορία στην Κουμουνδούρου και με την απόφασή της να υπερψηφίσει τις αμυντικές δαπάνες της χώρας στον προϋπολογισμό. Τους προκάλεσε οργή μια έκφανση πατριωτισμού! Λες κι έκανε έγκλημα!!
Η ουσία είναι, είτε αρέσει στην Αριστερά είτε όχι, ο «Κίμων» δεν είναι σύμβολο πολέμου αλλά σύμβολο ευθύνης. Είναι επιλογή αποτροπής, εκσυγχρονισμού και εθνικής αυτοπεποίθησης. Η υποδοχή του δεν ήταν φιέστα, ήταν μήνυμα. Μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση ότι η Ελλάδα δεν απολογείται επειδή θωρακίζεται.
Το μόνο που δεν είχε προβλεφθεί ήταν το … ξύδι — απαραίτητο για όσους δεν αντέχουν να βλέπουν τη χώρα δυνατή, σοβαρή και παρούσα.
















