Η «γιορτή» του σινεμά, όπως καθιερώθηκε από τους αιθουσάρχες το 2022, με γενική είσοδο για το κοινό 3 ευρώ, αναμένεται να φέρει απόψε και πάλι στις αίθουσες χιλιάδες θεατές. Πέρσι είχαν συρρεύσει περίπου 120.0000 θεατές.
Φέτος, θα έχουν την τύχη να διαλέξουν, εκτός από παλαιότερες επιτυχίες της σεζόν και πέντε εξαιρετικά ενδιαφέρουσες καινούριες ταινίες, απ’ τις οποίες ξεχωρίζουν το τελευταίο ιστορικό δράμα του σπουδαίου Ούγγρου σκηνοθέτη Λάζλο Νέμες, «Μουλέν: Ο Αντιστασιακός», και το πολιτικό θρίλερ του έξοχου Ταρίκ Σαλέχ, «Οι Αετοί της Δημοκρατίας». Από κοντά και τα φιλμ «Φτιαγμένος για Εκείνη», με Ολίβια Κόλμαν και Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, «Η Σκιά του Πατέρα μου», ένα τρυφερό δράμα από τη Νιγηρία και «Coyote vs. Acme», με το αγαπημένο καρτούν να τα βάζει με την ανθρώπινη απληστία.
Σε επετειακή επανέκδοση, για τα 80 χρόνια από την πρεμιέρα του, κυκλοφορεί στις αίθουσες και το αθάνατο κλασικό αριστούργημα του Φρανκ Κάπρα «Μια Υπέροχη Ζωή», ως πρόωρος χριστουγεννιάτικος μποναμάς.
Μουλέν: Ο Αντιστασιακός
(“Moulin”) Ιστορικό δράμα, γαλλικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Λάζλο Νέμες, με τους Ζιλ Λελούς, Λαρς ‘Αιντινγκερ, Λουίζ Μπουργκουάν, Φελίξ Λεφέβρ, Μάρτιν Τσάρνικ, Πιέρ Νισέ, Κρίστιαν Χάρτινγκ κ.α.
Ο Λάζλο Νέμες, ένας από τους σημαντικότερους, σήμερα, Ευρωπαίους σκηνοθέτες, που μας αποκαλύφθηκε με το συνταρακτικό αριστούργημά του «Ο Γιος του Σαούλ» πριν 11 χρόνια και από τότε με αδημονία περιμένουμε την καινούργια του δουλειά, επιστρέφει και πάλι στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, από το περσινό «Χωρίς Πατέρα». Εδώ, επικεντρώνεται στην ιστορική στιγμή της σύλληψης του ηγέτη της γαλλικής αντίστασης Ζαν Μουλέν και τη βάναυση ανάκρισή του από τον διαβόητο ναζιστή εγκληματία Κλάους Μπάρμπι, γνωστού και ως «Χασάπη της Λυών».
Το φιλμ, που διαγωνίστηκε στις Κάννες για τον Χρυσό Φοίνικα, μπορεί να ξένισε τους θιασώτες των φεστιβάλ και τους λάτρεις του κινηματογραφικού του ντεμπούτο, για τη συμβατική του προσέγγιση, τόσο στο ύφος και στην αφήγηση όσο και στον σχεδιασμό του και τις ερμηνείες, αλλά σίγουρα έχει περισσότερους λόγους για να υποτάξει τη σκηνοθετική του ευφυΐα μπροστά στο διακύβευμα.
Οι περίτεχνες σκηνοθετικές του καινοτομίες και η αντισυμβατική αφήγηση μπορούν να περιμένουν την επόμενη ταινία του. Είναι φανερό ότι διακατέχεται από το επείγον και τη διάθεσή του να απευθυνθεί, με την ιστορική του αλήθεια, στο ευρύ κοινό. Η σθεναρή αντίσταση του Μουλέν απέναντι στο ανθρωπόμορφο τέρας, τον Μπάρμπι και τους ομοίους τους, πρέπει να ιδωθεί από τους πολλούς. Και βεβαίως, για να μην ξεχνιόμαστε, μπορεί το ιστορικό του δράμα να είναι συμβατικό, αλλά είναι εξαιρετικά γυρισμένο και έχει μία άψογη παραγωγή πίσω του.
Ο Ζαν Μουλέν, πέφτει το 1943 με αλεξίπτωτο στη Γαλλία, με στόχο να ενώσει τη γαλλική αντίσταση, υπό την εξόριστη ηγεσία του Ντε Γκολ. Αφού προηγουμένως αρνείται τις ερωτικές προτάσεις της συνδέσμου του, της γοητευτικής κόμισσας ντε Φορέζ, ο Μουλέν ξεκινά την αντιστασιακή του δράση. Ωστόσο, πολύ γρήγορα συλλαμβάνεται και βρίσκεται υπό κράτηση στα κεντρικά γραφεία της Γκεστάπο και ενώπιον του σαδιστή Κλάους Μπάρμπι. Στα χέρια του οποίου βασανίζεται και αφήνει την τελευταία του πνοή, χωρίς να έχουν καταφέρει οι Γερμανοί να του πάρουν κουβέντα, για την επικείμενη απόβαση των συμμάχων στη Νορμανδία.
Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας αφορά τη «συνάντηση» Μουλέν-Μπάρμπι και τα απάνθρωπα βασανιστήρια σε ένα κελί. Όμως, ο Νέμες, μπορεί να δώσει γοητεία ακόμη και στο περιθώριο των πλάνων του, με τον ήχο να δίνει περιεχόμενο στην ιστορία και την εικόνα, ενώ μέσα από τη μηχανή των 35mm μπορεί να δημιουργεί αισθήματα. Με χοντρό κόκκο και χρώματα σκούρα πράσινα, με έντονο κοντράστ και κάποιες φορές αποχρωματισμένα, πλησιάζοντας το ασπρόμαυρο κι έχοντας σταθερή την κάμερα, αναδεικνύοντας το βάρος της δράσης, ο Νέμες δίνει ένα ρεσιτάλ κλασικής αφήγησης, παραπέμποντας ταυτόχρονα στο γαλλικό νουάρ του μακρινού παρελθόντος.
‘Αξιο θαυμασμού το κατόρθωμά του να μην εικονογραφεί τα τρομερά βασανιστήρια, αλλά να μοιράζει ανατριχίλες βάζοντας τον θεατή σε μια γωνιά του κελιού.
Οι δικαιολογημένες ενστάσεις αφορούν κυρίως το σενάριο, που δεν μπαίνει στο βάθος των χαρακτήρων και παραμένει προσκολλημένο στα στερεότυπα του κινηματογραφικού είδους, αποφεύγοντας παράλληλα να απλώσει την πλοκή του έξω από το κελί. Το σενάριο, δυστυχώς, φαίνεται να έχει πάρει αποστάσεις από τη σκηνοθετική του μαεστρία και την απαράμιλλη αισθητική της ταινίας.
Ο Ζιλ Λελούς, στιβαρός, μπαίνει στα παπούτσια των Λίνο Βεντούρα και Ζαν Γκαμπέν, αλλά μόνο ερμηνευτικά, αφού ο ρόλος του Μουλέν, του απλού ανθρώπου που μετατρέπεται σε ήρωα, για την ιδέα της ελευθερίας και του χρέους απέναντι στην πατρίδα, μένει ανολοκλήρωτος, ενώ ο Λαρς ‘Αιντινγκερ, χάνει το μέτρο, υποδυόμενος τον ψυχοπαθή Μπάρμπι, παίζει με την υπερβολή, κάτι σαν Χάνιμπαλ Λέκτερ και ορισμένες φορές τραβά προς την καρικατούρα, λες και βγήκε από τις εκλάμψεις των Μόντι Πάιθονς. Αυτές, όμως, οι μικρές, έστω και μεγάλες, αστοχίες δεν μπορούν να μειώσουν τη σημασία της ταινίας και το αριστοτεχνικό γύρισμά της από έναν μετρ της εικόνας και της αισθητικής.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Τον Ιούνιο του 1943, ο Ζαν Μουλέν, ηγέτης της Γαλλικής Αντίστασης, συλλαμβάνεται στην προσπάθειά του να ενώσει ξανά τις δυνάμεις του «Μυστικού Στρατού». Ανακρινόμενος από τον Κλάους Μπάρμπι, επικεφαλής της Γκεστάπο στη Λυών, ο Μουλέν δίνει την τελευταία του μάχη απέναντι στη βαρβαρότητα.
Φτιαγμένος για Εκείνη
(“Wicker”) Ρομαντική κομεντί, βρετανικής και αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία ‘Αλεξ Χιούστον Φίσερ και Έλενορ Γουίλσον, με τους Ολίβια Κόλμαν, Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι, Μάρλι Σιου, Πίτερ Ντίνκλατζ κ.α.
Το εύρημα του άντρα, συζύγου και εραστή, φτιαγμένου από ψάθα, είναι ένα από τα καλύτερα ατού της ρομαντικής κομεντί φαντασίας των ‘Αλεξ Χιούστον Φίσερ και Έλενορ Γουίλσον, που έχουν την τύχη να διαθέτουν ένα ελκυστικό πρωταγωνιστικό ζευγάρι, την πάντα αξιόπιστη Ολίβια Κόλμαν και τον Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, που καταφέρνει να προβάλλει τις υποκριτικές του ικανότητες, παρότι… ψάθινος.
Ακόμη κάτι θετικό στην ταινία, καθώς ο ψάθινος ήρωας, δεν είναι αποτέλεσμα ψηφιακής επεξεργασίας, αλλά ένα χειροποίητο τερατώδες κοστούμι, που φορά ο ανερχόμενος σταρ.
Το τολμηρό ερωτικό παραμύθι, που διαδραματίζεται στον μεσαίωνα, έχοντας στο επίκεντρό του μία αλλόκοτη ιστορία αγάπης, είναι περισσότερο από ένα ανατρεπτικό ρομάντζο, μία αλληγορία, με σύγχρονες αναφορές, για την κατάρριψη του άνδρα πρότυπο, τη σύμβαση του γάμου, τη γυναικεία επιθυμία και τη σεξουαλική απελευθέρωση, αλλά και μία αξιοσημείωτη παρατήρηση, για την γενικευμένη πλέον κακεντρέχεια των ανθρώπων, που δεν αντέχουν να βλέπουν την ευτυχία των άλλων.
Σε ένα μεσαιωνικό απομονωμένο ψαροχώρι, με άκαμπτη κοινωνική πατριαρχική ιεραρχία, μια μοναχική και ανέραστη ψαρού απομονώνεται λόγω της επίμονης δυσοσμίας της και της απόρριψης του θεσμοθετημένου γάμου. Όταν οι ειρωνείες για την ανδρική της ταυτότητα εντείνονται, παραγγέλνει σαρκαστικά έναν σύζυγο φτιαγμένο από ψάθα, σε έναν καλαθοποιό. Ο δεξιοτέχνης καλαθάς ζωντανεύει τον ψάθινο σύζυγο, που παρότι τρομαχτικός, αποδεικνύεται ένας αφοσιωμένος και ερωτικά αποδοτικός σύζυγος, για την ψαρού, που ζει στιγμές ευτυχίας, ενώ ταυτόχρονα προκαλεί τον φθόνο στους χωρικούς.
Φιλόδοξο σχέδιο, που πέρα από τον συνδυασμό πολλών κινηματογραφικών ειδών – από ρομαντική κομεντί φαντασίας, μέχρι ταινία εποχής και σάτιρα – καταφέρνει να εντάξει σε ένα παραμύθι σημερινά ζητήματα και τη διαδρομή της κοινωνικής δομής μέχρι τις μέρες μας, αναδεικνύοντας έναν κόσμο φτιαγμένο γύρω από τους άνδρες και τα θέλω τους.
Εύστοχες και οι παρατηρήσεις: Οι άνδρες ξεχωρίζουν από τη δουλειά τους, οι γυναίκες από τη σχέση με τον σύζυγό τους. Στον γάμο, ο άνδρας προσφέρει ένα δαχτυλίδι και μαζί ένα ασφυκτικό κολάρο στη σύζυγο.
Ε, αυτό το κολάρο δεν το δέχεται η ηρωίδα και αυτό προκαλεί αταξία, φανερώνοντας ότι το έδαφος των κοινωνικών συμβάσεων δεν είναι και τόσο στέρεο. Αν ο ιδανικός σύζυγος και εραστής είναι ένα ψάθινο σκιάχτρο, τι νόημα έχει η κυριαρχία των ανδρών στην κοινωνία;
Μέχρι εδώ άψογα. Όμως, στην εκτέλεση, οι δυο σκηνοθέτες, κάπου χάνουν τη συνοχή των ιδεών τους και δείχνουν αμηχανία, ενώ το σενάριο αφήνει πολλά κενά γύρω από τον ψάθινο χαρακτήρα.
Η Ολίβια Κόλμαν, ξέρει να κρατά τα γκέμια του παράδοξου ρόλου της, διακρίνεται ως μία αθυρόστομη ηρωίδα, που κινείται με άνεση μεταξύ του σπαραξικάρδιου δράματος και της κωμωδίας, ενώ ο Αλεξάντερ Σκάρσκγαρντ, προσφέρει μία εκφραστική ερμηνεία, με τη συγκρατημένη ξύλινη κίνησή του.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Σε ένα απομονωμένο χωριό, μια περιθωριοποιημένη ψαρού παραγγέλνει έναν σύζυγο από τον τοπικό καλαθοπλέκτη. Όταν ο ψάθινος άντρας αποδεικνύεται πιο γοητευτικός και ζωντανός απ’ όσο περίμενε, η σχέση τους της δίνει μια νέα αίσθηση ελευθερίας και αυτοπεποίθησης, προκαλώντας παράλληλα ζήλια και αναστάτωση στην κλειστή κοινωνία του χωριού.
Οι Αετοί της Δημοκρατίας
(“Eagles of the Republic”) Πολιτικό θρίλερ, σουηδικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Ταρίκ Σαλέχ, με τους Φαρές Φαρές, Λίνα Κούντρι, Αμρ Ουακέντ, Σεριέν Νταμπίς, Ζινέμπ Τρίκι κ.α.
Η ανυπομονησία μας για το τελευταίο μέρος της «Τριλογίας του Καΐρου», του Ταρίκ Σαλέχ, ενός από τους πλέον ικανούς σκηνοθέτες της γενιάς του και διακεκριμένος σε ένα είδος, όπως το πολιτικό θρίλερ, που ουσιαστικά και πέρα από ελάχιστες εκλάμψεις, διανύει εποχή παρακμής, δικαίωσε τις υψηλές προσδοκίες μας, για μια ακόμη φορά.
Ο Σουηδό-Αιγύπτιος σκηνοθέτης, έπειτα από τις δυο έξοχες ταινίες του «Κάιρο Εμπιστευτικό», του 2017 και «Η Συνωμοσία του Καΐρου», του 2022 (βραβείο σεναρίου στις Κάννες), έρχεται με φόρα και με περισσή αυτοπεποίθηση για να επικρίνει τη διαφθορά, τον καθεστωτικό αυταρχισμό και τη λογοκρισία στην αγαπημένη του Αίγυπτο, αυτή τη φορά, όμως, αλλάζοντας ύφος και κάνοντας ένα τολμηρό βήμα, βάζοντας το σύμπαν του κινηματογράφου στο επίκεντρο της απολαυστικής ιστορίας του.
Χωρίς να χάνει ποτέ το χιούμορ του και τον στοχασμό του, ο Σαλέχ, στήνει περίτεχνα ένα μαύρο κωμικό πολιτικό θρίλερ, για τη χρησιμότητα των ανθρώπων του θεάματος και τη δύναμη του σινεμά στην υπηρεσία της πολιτικής προπαγάνδας.
Κάνοντας πρεμιέρα στο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ Καννών και κερδίζοντας πολλά βραβεία στη Σουηδία, η ταινία του είναι μία, πολλές φορές, ξέφρενη πολιτική σάτιρα, βγαλμένη από το πνεύμα μεγάλων μαστόρων της 7ης Τέχνης, όπως του Μπίλι Γουάιλντερ ή του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, που εξελίσσεται σε ένα θρίλερ, για τη συνενοχή και την απώλεια της ελευθερίας.
Στην Αίγυπτο, των τελευταίων χρόνων, ο πρόεδρος που ανέλαβε με πραξικόπημα το αξίωμά του, διανύει την τρίτη θητεία του. Την ίδια ώρα, ο διασημότερος σταρ της χώρας του, ο ηθοποιός Ζορζ Φάχμι, που γίνεται αντικείμενο λατρείας και χαρακτηρίζεται ως ο «Φαραώ» του αιγυπτιακού κινηματογράφου, βλέπει ότι η καριέρα του αρχίζει να παίρνει την κατηφόρα. Πάνω σε αυτή την καμπή της σταδιοδρομίας του, η κυβέρνηση του προτείνει να ενσαρκώσει τον ίδιο τον πρόεδρο, σε μια βιογραφική αγιογραφία, κρατικής παραγωγής, με τίτλο «Η Βούληση του Λαού». Μία πρόταση που δεν μπορεί να αρνηθεί, παρά τις χαλαρές αντικαθεστωτικές του πεποιθήσεις, καθώς βλέπει στο βάθος έναν εκβιασμό και την ευκαιρία να την αξιοποιήσει για να σώσει αγαπημένα του πρόσωπα, που απειλούνται από το καθεστώς. Και αυτό, όμως, δεν είναι απλό για τον ηθοποιό, συνειδητοποιώντας τα σκοτεινά παιχνίδια που παίζουν οι αξιωματούχοι του καθεστώτος.
Η ταινία, που ξεκινά ως σάτιρα, τόσο του αυταρχικού καθεστώτος, όσο και της βαριάς κινηματογραφικής βιομηχανίας και του star system, επικεντρώνεται στον σταρ, τον αυτάρεσκο, μεσόκοπο πλέον, γόη, που έχει σχέση με μία νεότατη σύντροφο, μετά τον χωρισμό του, επιμένει να χρησιμοποιεί μία παλαιά λιμουζίνα και να έχει πάθη, στην εντελώς άτακτη ζωή του, ενώ καταφέρνει να αποφεύγει τις δύσκολες συζητήσεις, χρησιμοποιώντας ατάκες από τους ρόλους του.
Παράλληλα, αξιωματούχοι, σε ρόλο δημιουργικό και ως παραγωγοί της βιογραφίας του προέδρου, θυμίζουν ήρωες κωμωδιών του ‘50, με τις γκάφες τους (ο Σέξπιρ ήταν Αιγύπτιος και το αραβικό του όνομα ήταν «Σεΐχης Ζουπίρ») και τον μεταδιδόμενο ως ίωση ναρκισσισμό τους να προκαλούν γέλια μέχρι δακρύων.
Στο δεύτερο μέρος, το φιλμ μεταμορφώνεται σε πολιτικό θρίλερ, περνώντας σε κατά μέτωπο επίθεση προς το ανάλγητο καθεστώς και τις μηχανορραφίες των αδίστακτων αξιωματούχων του, κάτι που έχει νιώσει και στο πετσί του ο Σαλέχ, ο οποίος εκδιώχθηκε οριστικά από την Αίγυπτο το 2015 και βρήκε καταφύγιο στη Σουηδία.
Αν απέφευγε, προς το τέλος και μια χαοτική δόση στα όσα συμβαίνουν στα παρασκήνια της εξουσίας, η ταινία του θα ήταν μία από τις καλύτερες των τελευταίων χρόνων, καθώς ο Σαλέχ δεν χάνει ποτέ την προσήλωση του στο απαιτητικό σινεμά και τη μετάδοση μίας εξαιρετικά γοητευτικής ατμόσφαιρας. Παραμένει πιστός στο πνευματώδες σχόλιο και δεν ξεπέφτει ποτέ στο ευτελές, καταφέρνοντας να ικανοποιήσει και να ενώσει τόσο τους «ψαγμένους» σινεφίλ όσο και το ευρύ κοινό, στο οποίο, πιθανότατα, απευθύνεται.
Ο Φαρές, αυτός ο σπουδαίος Λιβανο-Σουηδός ηθοποιός – πρωταγωνιστής του Σαλέχ και στις δύο προηγούμενες ταινίες του – με το ξερακιανό, αρρενωπό πρόσωπό του και την αετίσια μύτη, που αποπνέει εύγλωττα τη ματαιοδοξία ενός σταρ, αλλά και μια διαπεραστική ματιά που φανερώνει τον εσωτερικό του αισθηματικό τραύμα, το άγχος της επαπειλούμενης κατάρρευσης, μόνιμα αγχωμένος και γεμάτος αυτολύπηση, για μια ακόμη φορά είναι υποδειγματικός και απίστευτα μαγνητικός.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ο Ζορζ Φάχμι, ο πιο αγαπητός ηθοποιός της Αιγύπτου, πιέζεται να πρωταγωνιστήσει σε μια ταινία που του ανατέθηκε από τις υψηλότερες αρχές της χώρας. Ο Φάχμι δέχεται απρόθυμα και βρίσκεται στον ενδόμυχο κύκλο της εξουσίας και των επικίνδυνων μηχανορραφιών.
Η Σκιά του Πατέρα μου
(“My Father’s Shadow”) Δραματική ταινία, βρετανικής και νιγηριανής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Ακινόλα Ντέιβις Τζούνιορ, με τους Σόπε Ντιρίσου, Τσιμπουίκε Μάρβελους Έγκμπο, Γκόντγουιν Έγκμπο, Έφον Γουίνι κ.α.
Τα κεφάλαια βρετανικά, όλα τα άλλα εκ Νιγηρίας. Μία, λοιπόν, νιγηριανή ταινία. Μία δραματική ταινία ενηλικίωσης και περιπλάνησης, στους δύσκολους δρόμους της τεράστιας αφρικανικής χώρας, των ατελείωτων πολιτικών και κοινωνικών αναταραχών, της εκτεταμένης διαφθοράς, που αναπαράγεται συνεχώς λόγω των πολύ πλούσιων φυσικών πόρων, μιας «κατάρας» που κρατά τεράστια τμήματα του πληθυσμού στην ανέχεια και στο κοινωνικό περιθώριο.
Αυτό είναι το φυσικό και πραγματικό σκηνικό, που ξεδιπλώνει την ιστορία του, ο πρωτοεμφανιζόμενος Νιγηριανό-Βρετανός σκηνοθέτης Ακινόλα Ντέιβις Τζούνιορ (με μεγάλη επιτυχία στη διαφήμιση μεγάλων οίκων μόδας), ο οποίος κατάφερε και δικαίως με την ταινία του να διακριθεί στο παράλληλο τμήμα του φεστιβάλ Καννών και να κερδίσει το BAFTA καλύτερου ντεμπούτου, ενώ αποτέλεσε και την επίσημη πρόταση της Βρετανίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.
Ο Φολαρίν, ένας εργάτης που λείπει συνεχώς από το σπίτι του, επιστρέφει ξαφνικά στο χωριό του, βλέποντας μετά από καιρό τα δυο παιδιά του, τον 11χρονο Ρέμι και τον 8χρονο ‘Ακιν. Παίρνοντας μαζί του τους δυο γιούς του, ο Φολαρίν ξεκινά ένα ταξίδι προς την τεράστια και χαοτική πρωτεύουσα, το Λάγος, με σκοπό να εισπράξει τα δεδουλευμένα έξι μηνών από το αφεντικό του. Όταν όμως φτάνουν ανακαλύπτει ότι ο πρώην εργοδότης του έχει εξαφανιστεί και αντί να επιστρέψει στο χωριό, αποφασίζει να περάσει μια μέρα με τα παιδιά του στη μεγαλούπολη, βλέποντας και φίλους του από το παρελθόν, ενώ την ίδια ώρα, η Νιγηρία πλήττεται για μια ακόμη φορά από πολιτικές αναταραχές.
Γυρισμένη σε φιλμ 16mm, προκειμένου να δώσει την αίσθηση της αναπόλησης ενός οικογενειακού βίντεο – κάτι που τονώνεται από τα μυστηριώδη αποσπασματικά φλας μπακ αναμνήσεων, η ταινία ξεχωρίζει για την καρδιά και τη λυρικότητά της. Οι συναρπαστικές σκηνές με φόντο την πανέμορφη χώρα, που βασανίζεται από τις πολιτικές ξενοκίνητες, κατά βάση, ραδιουργίες, τη μεγάλη διαφθορά και την ακόμη μεγαλύτερη φτώχεια, δένουν με την τρυφερή σχέση πατέρα – παιδιών, που οδηγείται σε ένα μελαγχολικό φινάλε. Όπως και η Νιγηρία, που μετά από την εξέγερση του λαού, τελικά όλα τελειώνουν με ένα πραξικόπημα.
Προηγουμένως, όμως, το φιλμ, αναδεικνύει την απουσία του πατέρα, που δεν είναι αποτέλεσμα της αποξένωσης, αλλά της περισσότερης αγάπης, για τα παιδιά του. Μιας θυσίας με πολλά ερωτηματικά. Όπως λέει και ο ευάλωτος ψυχικά και σωματικά πατέρας κάποια στιγμή «αρκεί να μην είναι για τους λάθος λόγους».
Έξοχο φιλμ, που πίσω από τη σκληρότητα των γεγονότων και των εικόνων, κρύβει μία ευγένεια και μια συγκινητική τρυφερότητα, την οποία μας μεταφέρει με αυθεντικότητα και βαθιά γνώση ο Ντέιβις, ο οποίος χτίζει και υπέροχους χαρακτήρες, που υπηρετούν ιδανικά ο πρωταγωνιστής Σόπε Ντιρίσου και τα δύο χαρισματικά παιδιά, που θα έλεγε κανείς η ματιά τους είναι η κάμερα, είναι η συνείδηση, η αθωότητα, που πρέπει να προστατευθεί πάση θυσία.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Δύο μικρά αδέλφια από ένα χωριό ταξιδεύουν με τον μόνιμα απόντα πατέρα τους στο Λάγος το 1993, μέσα σε μια περίοδο πολιτικής κρίσης και εκλογικής αναταραχής στη Νιγηρία.
Coyote vs. Acme
(“Coyote vs. Acme”) Κωμωδία κινουμένων σχεδίων, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Ντέιβ Γκριν, με τους Γουίλ Φόρτε, Λάνα Κόντορ, Τζον Σίνα, Τόουν Μπελ, Μάρθα Κέλι, Λουίς Γκουζμάν κ.α.
Κινηματογραφικό υβρίδιο ζωντανής δράσης και animation που, μετά από πολλές περιπέτειες, φτάνει στις αίθουσες προς μεγάλη χαρά για τους φίλους των Looney Tunes και ειδικά του ταλαίπωρου Κογιότ, του ακούραστου και τσαλαπατημένου διώκτη του «μπιμπ μπιμπ». Η περιπέτεια της ταινίας ξεκίνησε από το 2015, όταν άρχισε να σχεδιάζεται και κορυφώθηκε το 2023, όταν ξαφνικά η Warner Bros. Discovery αποφάσισε να την αποσύρει από την κυκλοφορία, παρότι είχε ολοκληρωθεί, σε μία επιχείρηση διαγραφής φορολογικών ζημιών!
Οι αντιδράσεις από δημιουργούς, εργαζόμενους και λάτρεις των animatons, κυρίως στο διαδίκτυο, κράτησαν ζωντανή την ταινία και τελικά η Warner παραχώρησε τα δικαιώματά της σε μία ανεξάρτητη εταιρεία, αντί πολλών εκατομμυρίων δολαρίων.
Και έτσι, έρχεται το στόρι της χαριτωμένης ταινίας, να δικαιώσει τους δημιουργούς της, τον σκηνοθέτη Ντέιβ Γκριν («Χελωνονιντζάκια 2»), τους σεναριογράφους και όσους εργάστηκαν γι’ αυτήν, καθώς το θέμα της μπορεί να ιδωθεί και ως την εκμετάλλευση του καλλιτεχνικού έργου από την εταιρική απληστία και την εμμονή αυτών των περίφημων στελεχών του Χόλιγουντ στο κέρδος και τη σιγουριά πως είναι πάνω από κάθε έλεγχο και νόμο.
Έπειτα από δεκαετίες αλλεπάλληλων καταστροφών, εκρήξεων και τραυματισμών, στην προσπάθειά του να πιάσει το Roadrunner, ο Κογιότ αποφασίζει ότι έφτασε η ώρα να αντιδράσει. Κουρασμένος από το γεγονός ότι τα προϊόντα της εταιρείας ACME (ρουκέτες, δυναμίτες, μαγνήτες, παγίδες) αποτυγχάνουν μόνιμα ή εκρήγνυνται στα χέρια του, ο Κογιότ αποφασίζει να μηνύσει την εταιρεία για ελαττωματικά προϊόντα. Για να φέρει εις πέρας τη δίκη, προσλαμβάνει έναν μάλλον αποτυχημένο δικηγόρο, που θα βρει απέναντί του έναν γλοιώδη νομικό σύμβουλο της εταιρείας, ενώ ανακαλύπτεται και μια ευρύτερη εταιρική συνωμοσία.
Αν και το ψηφιακό animation, με την καθαρότητα και λάμψη του, χάνει από τη γοητεία του σκίτσου και του αυθεντικού ταλέντου της χρυσής εποχής των ταινιών κινούμενων σχεδίων, η συγκίνηση που προκαλεί στους παλαιότερους είναι μεγάλη. Όπως και η επανεμφάνιση του Κογιότ, που μεγάλωσε γενιές και γενιές και ήταν για πολλούς το συμπαθέστερο καρτούν, στην προσπάθειά του να πιάσει τον «μπιμ μπιμπ», μαζί με τον γατούλη Σιλβέστερ, που και αυτός κυνηγούσε τον Τουίτι.
Ο Ντέιβιντ Γκριν, με το ένα μάτι προς το έξοχο «Ποιος παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ» και με το άλλο προς δικαστικά χολιγουντιανά δράματα, στήνει μία δικαστική κωμωδία, που έχει τις ξεκαρδιστικές στιγμές της – ειδικά όταν στο πλάνο είναι τα καρτούν – και στέλνει κάποια μηνύματα, έστω και χλωμά, για τον άκρατο καπιταλισμό.
Ο συνδυασμός ζωντανής δράσης και animation, κινείται σε ικανοποιητικά επίπεδα, αλλά θα ήταν προτιμότερο να είχε αποφύγει την ύπαρξη ηθοποιών στο φιλμ και την επέκταση του δικαστικού μέρους, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στους ήρωες των παιδικών μας χρόνων, που με μια γομολάστιχα, όπως αποδείχθηκε, μπορούσαν να τους σβήσουν τα στούντιο, όπως και όσους δούλευαν για τη δημιουργία τους.
Ο πρωταγωνιστής Γουίλ Φόρτε είναι πάντως ικανοποιητικός, ακόμη καλύτερη η Λάνα Κόντορ, πειστικός ο μοχθηρός Τζον Σίνα, αλλά τα καρτούν, με πρώτο τον Κογιότ, κλέβουν την παράσταση, όπως και η συγκινητική, animation έκδοση, του αξέχαστου Πίτερ Λόρε.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Έπειτα από δεκαετίες αλλεπάλληλων καταστροφών, εκρήξεων και τραυματισμών, στην προσπάθειά του να πιάσει το Roadrunner, ο Κογιότ αποφασίζει ότι έφτασε η ώρα να αντιδράσει και να κινηθεί νομικά. Βρίσκει έναν αποτυχημένο δικηγόρο και μηνύει την ACME, της οποίας ηγείται ο πανίσχυρος γλοιώδης σύμβουλος Μπάντι Γκρέιν.
Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:
Mποϊούνα: Τρόμος στον Αμαζόνιο
(“Beware Boiuna”) Το λέει και ο τίτλος, «τρόμος στον Αμαζόνιο». Η ταινία, αμερικάνικης παραγωγής 2026, του Μάικ Νέλσον, είναι παρόμοια με αυτές του τύπου «Ανακόντα», με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά το τεράστιων διαστάσεων φίδι, ακούει στο όνομα Μποϊούνα και έχει αρχαίες καταβολές. Τα μέλη μίας ανθρωπιστικής αποστολής στον Αμαζόνιο θα έρθουν αντιμέτωπα με ένα φίδι τέρας, που θέλει να τους εξολοθρεύσει. Πρωταγωνιστούν οι Κιάνα Μαδέιρα, Τζέσικα Ροθ, Τζάκσον Μπιους κ.α.
Τερατο-Μία
(“Monster Mia”) Χαριτωμένο γερμανικό ψηφιακό animation, της Βερένα Φελς, με αναφορές στον γερμανικό εξπρεσιονισμό και στις κλασικές κινηματογραφικές μορφές τεράτων, όπως ο Δράκουλας και ο Φρανκεστάιν. Ηρωίδα της ιστορίας, είναι ένα άτακτο κορίτσι, η Μία, που λατρεύει τα εκκεντρικά ρούχα και τον κατοικίδιο αρουραίο της, είναι πεπεισμένη ότι υπάρχουν τέρατα, τα οποία συναντά σε μία αυστηρή ακαδημία, που στέλνεται, έπειτα από μία ακόμη φασαρία που προκάλεσε. Το φιλμ προβάλλεται μεταγλωττισμένο στα ελληνικά με τις φωνές των Έλενα Δελακούρα, Πέγκυ Μανωλά, Αρετή Πασχάλη, Δημήτρη Παπαδάτου, Κωνσταντίνο Κουνέλλα, Χίλντα Ηλιοπούλου κ.α.
Μία Υπέροχη Ζωή
(“It’s a Wonderful Life”) Tο αριστούργημα του Φρανκ Κάπρα δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, καθώς αποτελεί μία από τις εμβληματικότερες ταινίες της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ. Ένα φιλμ που αναγεννήθηκε μέσα από την τηλεόραση και καθιερώθηκε ως κλασικό, καθώς στην εποχή του πολεμήθηκε με δριμύτητα εξαιτίας του θέματός του και χαρακτηρίστηκε ακόμη και ως αντεθνικό ή «κρυφοκομμουνιστικό». Ο σπουδαίος δημιουργός αθάνατων ταινιών, Φρανκ Κάπρα, φτιάχνει ένα περίτεχνο λαϊκό παραμύθι, απίστευτης ομορφιάς και εγκαρδιότητας, για να στηλιτεύσει την απληστία του καπιταλισμού και τη νέα θρησκεία του χρήματος και να υμνήσει την αλληλεγγύη, τη σημασία της κοινότητας και την ανθρωπιά. Ο Τζίμι Στιούαρτ σε μια ερμηνεία ζωής, ενώ το έξοχο καστ συμπληρώνεται με Ντόνα Ριντ, Λάιονελ Μπάριμορ, Τόμας Μίτσελ και Κάρολιν Γκράιμς. Επετειακή επανέκδοση για τα 80 χρόνια από την πρεμιέρα της θρυλικής ταινίας και μια ευκαιρία για να δούμε τις πάμπολλες σκηνές ανθολογίας σε μεγάλη οθόνη.
Φωτογραφία από την ταινία «Αετοί της Δημοκρατίας». Πηγή Φωτογραφίας: Cinobo.
ΑΠΕ-ΜΠΕ/Χάρης Αναγνωστάκης
