Τα προειδοποιητικά σημάδια για την κλιματική αλλαγή στην Αρκτική έχουν ενταθεί τα τελευταία 40 χρόνια και πολλές από τις περιοχές με τις ταχύτερες και πιο ακραίες μεταβολές βρίσκονται στη Σιβηρία, την Αλάσκα και τα Βορειοδυτικά Εδάφη του Καναδά. Αυτό διαπιστώνει έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Geophysical Research Letters».

Για τον εντοπισμό αυτών των περιοχών μια ομάδα ερευνητών χρησιμοποίησε γεωχωρικά δεδομένα περισσότερων από 30 ετών και αρχεία θερμοκρασίας. Όρισε δείκτες τρωτότητας των οικοσυστημάτων σε τρεις κατηγορίες: θερμοκρασία, υγρασία και βλάστηση. Στόχος της ήταν να δημιουργήσει μια πιο πλήρη εικόνα των κλιματικών και οικοσυστημικών αλλαγών στην Αρκτική.

Σύμφωνα με τα ευρήματα, η σημαντικότερη αύξηση της θερμοκρασίας του εδάφους μεταξύ 1997-2020 σημειώθηκε στην ανατολική τούνδρα της Σιβηρίας και σε ολόκληρη την κεντρική Σιβηρία. Ενώ ορισμένα θερμά σημεία στη Σιβηρία και στα Βορειοδυτικά Εδάφη του Καναδά έγιναν ξηρότερα, οι ερευνητές εντόπισαν επιπλέον αύξηση των επιφανειακών υδάτων και των πλημμυρών σε μέρη της Βόρειας Αμερικής, συμπεριλαμβανομένου του κεντρικού Καναδά και του Δέλτα Yukon-Kuskokwim της Αλάσκας. Αυτές οι αυξήσεις του νερού με την πάροδο του χρόνου είναι πιθανότητα σημάδι ότι λιώνει ο μόνιμος πάγος, όπως σημειώνουν.

«Η αύξηση της θερμοκρασίας του κλίματος έχει προκαλέσει μεγάλη πίεση στα οικοσυστήματα στα υψηλά γεωγραφικά πλάτη, αλλά η πίεση φαίνεται πολύ διαφορετική από τόπο σε τόπο και θέλαμε να ποσοτικοποιήσουμε αυτές τις διαφορές. Ο εντοπισμός θερμών σημείων σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο μας βοηθά όχι μόνο να δημιουργήσουμε μια πιο ακριβή εικόνα για το πώς η αύξηση της θερμοκρασίας στην Αρκτική επηρεάζει τα οικοσυστήματα, αλλά και να εντοπίσουμε τα σημεία στα οποία πρέπει πραγματικά να εστιάσουμε τις μελλοντικές προσπάθειες παρακολούθησης και τους πόρους διαχείρισης», επισημαίνει η Τζένιφερ Γουάτς, διευθύντρια του προγράμματος για την Αρκτική στο ερευνητικό κέντρο «Woodwell Climate» και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στη σκόνη του χρόνου, εκεί που η Σαμάρεια συναντά τη Γαλιλαία, ξετυλίγεται μια θλιβερή ιστορία. Δέκα λεπροί στέκονται μακριά, φωνάζοντας με σπαραγμό το όνομα του Κυρίου «Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς» (Λουκ. 17,12). Ως φαντάσματα, σαν ψίθυροι στον άνεμο, οι φωνές τους αντηχούν στην έρημο της ψυχής τους, ζητώντας λύτρωση από την αρρώστια που τους τυραννά. Μια αρρώστια που δεν σφραγίζει μόνο το σώμα, μα και την ψυχή. Ως δηλητήριο που κυλά στις φλέβες, τους απομονώνει, τους εξορίζει από τον κόσμο των ανθρώπων. Στέκονται εκεί, στα όρια δύο κόσμων, σκιάχτρα πια, φυλακισμένα πίσω από τα σίδερα της απελπισίας.

Και ο Κύριος τους ακούει. Τους βλέπει. Τους γιατρεύει. Αλλά μόνο ένας επιστρέφει. Ένας Σαμαρείτης. Οι άλλοι εννιά χάνονται στην ομίχλη της λήθης, σαν να τους κατάπιε η γη. “Οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ;” (Λουκ. 17,17). Η ερώτηση του Κυρίου, σαν βροντή, σπάει τη σιωπή, ταράζει την ησυχία. Μια ερώτηση που αντηχεί στους αιώνες, κατηγορώντας την ανθρώπινη αχαριστία.

“Καὶ οἱ μὲν ἐννέα, ὅτε Ἰουδαῖοι ὄντες, εἰς ἀχάριστον λήθην ἐμπεσόντες, οὐχ ὑπέστρεψαν δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ”.[1] Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, με λόγια βαριά σαν πέτρες, ξεσκεπάζει την τραγωδία της ανθρώπινης φύσης. Την αδυναμία μας να θυμόμαστε, να νιώθουμε ευγνωμοσύνη. Να αναγνωρίζουμε το θαύμα της ζωής, το δώρο της θείας χάριτος. Πόσο εύκολα γινόμαστε κι εμείς σαν τους εννέα! Λησμονάμε. Αγνοούμε. Αδιαφορούμε. Η αχαριστία, σαν φθινοπωρινός άνεμος, απογυμνώνει την ψυχή, την αφήνει κενή, έρημη. Σαν ξεραμένο πηγάδι που καθρεφτίζει μόνο σκοτάδι. Σαν δέντρο χωρίς ρίζες, που παραδέρνει στην απέραντη ερημιά.

Κοιτάζω τα χέρια μου. Καθαρά. Δίχως σημάδια. Μα η ψυχή μου; Πόσο καθαρή είναι άραγε; Η αδιαφορία μας, σαν πυκνή ομίχλη, θολώνει το μέσα μας, μας κάνει τυφλούς. Δεν βλέπουμε τα δώρα που μας προσφέρει η ζωή, δεν νιώθουμε ευγνωμοσύνη για την κάθε στιγμή, για την κάθε ανάσα. Τρέχουμε στον Θεό όταν πονάμε, όταν φοβόμαστε. Μα όταν η καταιγίδα κοπάσει, όταν η γαλήνη επιστρέψει, ξεχνάμε. Σαν τα ίχνη στην άμμο, που τα σβήνει το κύμα.

Με λόγια κοφτερά συνεχίζει ο Άγιος Κύριλλος ένα παράδοξο: “δεικνύει οὖν ὅτι Σαμαρείται εὐγνώμονες, Ἰουδαῖοι δὲ καὶ εὐεργητούμενοι ἀχαριστοῦσιν”.[2] Οι Σαμαρείτες, οι απόμακροι, οι ξένοι, εκείνοι που έμεναν έξω από τον κύκλο των εκλεκτών, αναδεικνύονται θησαυροφύλακες της ευγνωμοσύνης. Οι Ιουδαίοι όμως, οι ευσεβείς, αυτοί που γεύτηκαν τη θεία χάρη, που έζησαν το θαύμα, βυθίζονται στη λήθη. Ο αμαρτωλός είναι ο δίκαιος. Ο ευσεβής είναι ο υποκριτής, αυτός που ξεχνά… Η αχαριστία τους πληγή ανοιχτή που ρέει μαύρο αίμα, μαρτυρία της πνευματικής τους τύφλωσης.  Ίσως η απόσταση από τα τυπικά, από τα καθιερωμένα, να ανοίγει την καρδιά στην αληθινή πίστη. Να γεννά μια σχέση πιο αυθεντική, πιο βαθιά με τον Θεό. Μια σχέση που δεν βασίζεται σε κανόνες και τυπικότητες, μα στην αγάπη, στην ευγνωμοσύνη, στην ταπείνωση.

Η αχαριστία μας είναι η σύγχρονη λέπρα. Μας απομονώνει, μας κάνει ξένους προς τον εαυτό μας, προς τους άλλους, προς τον Θεό. Μας φυλακίζει στο υπόγειο κελί της έπαρσης και του εγωισμού. Μας κάνει να νομίζουμε πως όλα μας ανήκουν, πως όλα τα δικαιούμαστε. Μα κάθε στιγμή που ζούμε είναι ένα θαύμα. Δεν το βλέπουμε. Κάθε ηλιοβασίλεμα, κάθε ανθισμένο λουλούδι, κάθε παιδικό χαμόγελο, είναι μια ευλογία. Και εμείς, αντί να ευχαριστούμε, αντί να δοξάζουμε τον Δημιουργό, κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά. Αρνούμαστε να δούμε, να ακούσουμε, να νιώσουμε.

Αγαπάμε αυτό το σκοτεινό κελί. Αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε την πηγή κάθε αγαθού. Η αχαριστία μας ξεδιπλώνεται στον ουρανό της ψυχής και ρίχνει βαριές σκιές πάνω στη σχέση μας με τον Θεό. Περπατάμε στους δρόμους της ζωής σαν τυφλοί ζητιάνοι, εκλιπαρώντας για περισσότερα, ενώ οι τσέπες μας είναι ήδη γεμάτες από ανεκτίμητους θησαυρούς. Δεν βλέπουμε την ομορφιά που μας περιβάλλει, δεν ακούμε τη μουσική της δημιουργίας, δεν νιώθουμε την αγάπη που μας αγκαλιάζει.

Κι όμως, μέσα στο σκοτάδι, υπάρχει ελπίδα. Μια σπίθα ευγνωμοσύνης μπορεί να φωτίσει την ψυχή, να μας οδηγήσει πίσω στον Χριστό. Κάθε “ευχαριστώ” είναι μια προσευχή, μια κραυγή αγάπης προς τον Δημιουργό. Κάθε στιγμή ευγνωμοσύνης είναι ένα βήμα προς τη θεραπεία, μια σταγόνα βάλσαμο στην πληγωμένη μας ύπαρξη.

Η ευγνωμοσύνη είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει τις πύλες της θείας χάριτος. Σαν τριαντάφυλλο που ανθίζει στο χιόνι, η ευγνωμοσύνη ανοίγει την καρδιά στο θαύμα της θείας παρουσίας. Κάθε “ευχαριστώ” γίνεται μυστική κοινωνία με τον Θεό, κάθε αναγνώριση των θείων δωρεών μετατρέπεται σε ύμνο αγάπης.

Η ευγνωμοσύνη μεταμορφώνει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. Ως νεκρός κήπος που ξαναγεννιέται, η ψυχή ανθίζει όταν μαθαίνει να αναγνωρίζει και να δοξάζει τον Θεό σε κάθε τι. Γιατί η ευγνωμοσύνη είναι η γλώσσα της αγάπης, η φωνή της ψυχής που έχει γνωρίσει το άγγιγμα του Θεού.

Στις εσχατιές του ορίζοντα, εκεί που η γη συναντά τον ουρανό, η καρδιά ψιθυρίζει τη δική της προσευχή. Σαν το κερί που φωτίζει μέσα στο σκοτάδι, η ευγνωμοσύνη λάμπει μέσα στη νύχτα της ψυχής με το φως της θείας αγάπης. Μα πόσο δύσκολο είναι να κρατήσουμε την καρδιά μας ανοιχτή στο θαύμα της κάθε στιγμής… Οι αμφιβολίες μας πολιορκούν ακατάπαυστα. Καμιά φορά, η ψυχή μας μοιάζει με λαβύρινθο χαμένο, που κρύβει μόνο το σκοτάδι της αχαριστίας. Πόσες φορές έχουμε κλείσει τα μάτια στο θαύμα της ζωής; Πόσες φορές έχουμε αρνηθεί να δούμε το φως που διαπερνά ακόμη και την πιο πυκνή ομίχλη;

Μα τις νύχτες που κοιτάζουμε το πρόσωπό μας στον καθρέπτη, όταν η πίστη μας τρεμοπαίζει σαν κερί στον άνεμο, η ευγνωμοσύνη γίνεται ο οδηγός μας. Κάθε “ευχαριστώ” είναι ένας σπόρος στη γη, μια σιωπηλή ομολογία πίστης στη θεία παρουσία που πάντα μας συνοδεύει. Κι εκεί, στη σιωπή της καρδιάς, η ψυχή μας ξαναβρίσκει τον δρόμο της, ξαναγεννιέται μέσα από την ευγνωμοσύνη.

Κυριακῆ ΙΒ´ Λουκᾶ  (Λουκ. ιζ´12-19)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσερχομένου τοῦ Ἰησοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόρρωθεν, καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς. Καὶ ἰδὼν εἶπεν αὐτοῖς· Πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι. Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν. Εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν, καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ; οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος; Καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.

Του Επίσκοπου Μελιτηνής Μαξίμου Παφίλη.

Φωτογραφία: Λεπτομέρεια από την εικόνα του Χριστού Παντοκράτορος, 13ος αιώνας, Μονή Βατοπεδίου, Άγιο Όρος. (Byzantica.com)

________________________________________

[1] Κύριλλος Αλεξανδρείας, Τα Εὑρισκόμενα Πάντα, ἐν Patrologiae Cursus Completus: Series Graeca, επιμ. Jacques-Paul Migne, τ. 72 (Paris: J.-P. Migne, 1864), 840.

[2] Αυτόθι.

Έναν μεγάλο αριθμό ζωνών εξωκομητών σε τροχιά γύρω από 74 κοντινούς αστέρες και τη δομή τους κατάφεραν να αποτυπώσουν για πρώτη φορά αστροφυσικοί, με επικεφαλής ομάδα από το Πανεπιστήμιο Trinity College του Δουβλίνου.

Η μελέτη REASONS, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Astronomy and Astrophysics», σηματοδοτεί ένα σημαντικό ορόσημο στη μελέτη των ζωνών εξωκομητών, καθώς οι εικόνες και οι αναλύσεις τους αποκαλύπτουν την τοποθεσία των μικροσκοπικών πετρών στο εσωτερικό τους και συνεπώς των εξωκομητών. Συνήθως, βρίσκονται σε απόσταση δεκάδων έως εκατοντάδων αστρονομικών μονάδων au (η απόσταση από τη Γη στον Ήλιο) από τον κεντρικό τους αστέρα.

Σε αυτές τις περιοχές, η θερμοκρασία είναι τόσο χαμηλή (-250 έως -150 βαθμοί Κελσίου) που οι περισσότερες ενώσεις, συμπεριλαμβανομένου του νερού, είναι παγωμένες σε αυτούς τους εξωκομήτες. Αυτό που παρατηρούν οι αστροφυσικοί είναι λοιπόν πού βρίσκονται οι δεξαμενές πάγου των πλανητικών συστημάτων και το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι το πρώτο που αποκαλύπτει τη δομή αυτών των ζωνών για ένα μεγάλο δείγμα 74 εξωπλανητικών συστημάτων.

Στη μελέτη χρησιμοποιήθηκαν οι διατάξεις ραδιοτηλεσκοπίων Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) και Submillimeter Array (SMA). Και οι δύο παρατηρούν την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία σε μήκη κύματος χιλιοστών και υποχιλιοστών.

«Οι εξωκομήτες είναι βράχοι και πάγοι, τουλάχιστον 1 χιλιόμετρο σε μέγεθος, που συγκρούονται μέσα σε αυτές τις ζώνες για να δημιουργήσουν τις πέτρες που παρατηρούμε με τα τηλεσκόπια ALMA και SMA. Οι εξωκομητικές ζώνες βρίσκονται σε τουλάχιστον το 20% των πλανητικών συστημάτων, συμπεριλαμβανομένου του δικού μας Ηλιακού Συστήματος», επισημαίνει ο Λούκα Ματρά, αναπληρωτής καθηγητής στη Σχολή Φυσικής του Trinity και κύριος συγγραφέας της έρευνας.

Ο ίδιος επισημαίνει ότι «η δύναμη μιας μεγάλης μελέτης, όπως το REASONS, είναι στην αποκάλυψη ιδιοτήτων και τάσεων σε ευρεία κλίμακα. Για παράδειγμα, επιβεβαίωσε ότι ο αριθμός των πετρών μειώνεται για τα παλαιότερα πλανητικά συστήματα, καθώς οι ζώνες εξαντλούνται από μεγαλύτερους εξωκομήτες που συγκρούονται, αλλά έδειξε για πρώτη φορά ότι αυτή η μείωση στις πέτρες είναι ταχύτερη εάν η ζώνη βρίσκεται πιο κοντά στον κεντρικό αστέρα. Επίσης, έδειξε έμμεσα – μέσω του κατακόρυφου πάχους των ζωνών – ότι πιθανότατα υπάρχουν σε αυτές τις ζώνες αόρατα αντικείμενα μεγέθους έως 140 χλμ ή και του μεγέθους της Σελήνης».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι επίμονες πολυετείς ξηρασίες γίνονται όλο και πιο συχνές από το 1980 και θα συνεχίσουν να επιδεινώνονται με την αύξηση της θερμοκρασίας, όπως προειδοποιεί μελέτη του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Έρευνας Δασών, Χιονιού και Τοπίου που δημοσιεύεται στο περιοδικό Science.

Ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο η αύξηση της θερμοκρασίας προκαλεί πολυετείς ξηρασίες και οξείες κρίσεις υδάτινων αποθεμάτων σε ευάλωτες περιοχές παγκοσμίως είναι η Χιλή, όπου 15 χρόνια επίμονης και καταστροφικής ξηρασίας, της μεγαλύτερης σε διάρκεια των τελευταίων 1.000 ετών, έχουν σχεδόν αποξηράνει τα υδάτινα αποθέματα της χώρας.

Οι ερευνητές του ελβετικού ινστιτούτου σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Επιστήμης και Τεχνολογίας της Αυστρίας ανέλυσαν παγκόσμια μετεωρολογικά δεδομένα και μοντελοποίησαν τις ξηρασίες κατά την περίοδο 1980-2018. Κατέδειξαν μια ανησυχητική αύξηση των πολυετών ξηρασιών που έγιναν μεγαλύτερες, συχνότερες και πιο ακραίες καλύπτοντας περισσότερες εκτάσεις. Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο οι πληγείσες από την ξηρασία περιοχές εξαπλώνονται κατά μέσο όρο κατά επιπλέον 50.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, κάτι που αντιστοιχεί περίπου στην έκταση της Σλοβακίας και η εξάπλωση αυτή προκαλεί τεράστιες ζημιές στα οικοσυστήματα, τη γεωργία και την παραγωγή ενέργειας.

Μέσα από την έρευνα χαρτογραφήθηκαν όχι μόνο καλά τεκμηριωμένες ξηρασίες, αλλά και λιγότερο γνωστά ακραία συμβάντα, όπως η ξηρασία που επηρέασε το τροπικό δάσος του Κονγκό από το 2010 ως το 2018. «Ενώ τα εύκρατα λιβάδια έχουν πληγεί περισσότερο τα τελευταία 40 χρόνια, τα βόρεια και τροπικά δάση φάνηκε να αντέχουν αποτελεσματικότερα στην ξηρασία και μάλιστα εμφάνισαν παράδοξα αποτελέσματα κατά την έναρξη της ξηρασίας», σημειώνει ο ανώτερος ερευνητής του ελβετικού Ινστιτούτου και συγγραφέας της μελέτης, Ντερκ Κάργκερ.

Μέσα από τον δημόσια διαθέσιμο κατάλογο των ξηρασιών που δημοσιεύεται στο πλαίσιο της συγκεκριμένης έρευνας «ελπίζουμε ότι θα βοηθήσουμε τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής να προσανατολιστούν σε πιο ρεαλιστικά μέτρα προετοιμασίας και πρόληψης», υπογραμμίζει η καθηγήτρια του Ινστιτούτου Επιστήμης και Τεχνολογίας της Αυστρίας, Φραντσέσκα Πελιτσιότι, παρατηρώντας ότι «επί του παρόντος οι στρατηγικές θεωρούν σε μεγάλο βαθμό τις ξηρασίες ως ετήσια ή εποχιακά γεγονότα και αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις μεγαλύτερες και σοβαρότερες μεγάλες ξηρασίες που θα αντιμετωπίσουμε στο μέλλον».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Εδώ και καιρό εξυφαινόταν ένα σχέδιο: Να πέσει ο Μητσοτάκης εκ των έσω! Επιστρατεύθηκε περί τούτου κόσμος και κοσμάκης. Ακόμη κι άνθρωποι που είχαν να μιλήσουν δεκαετίες ή άλλοι που αναδύουν οσμές πολιτικής φορμόλης. Κι εκτός αυτών επιχειρηματίες, παπάδες, αγιορείτες μοναχοί κι ένας λούμπεν συρφετός με αναφορές στο χθες. Κι όπως μου έλεγε μια φίλη, τα συμπλέγματα και τα απωθημένα είναι σαν τα άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη: Μαζεύονται χωρίς να το καταλάβεις και δημιουργούν μπόχα.

Ένας από τους λόγους που υπολόγιζαν κάποιοι ότι θα πέσει ο Μητσοτάκης εκ των έσω, ήταν η προεδρική εκλογή. Καλλιεργούσαν την πεποίθηση ότι οι βουλευτές της ΝΔ δεν θα συμφωνήσουν/ψηφίσουν κάποιο πρόσωπο από την Κεντροαριστερά και υπερτόνιζαν ότι ένας  Κεντροαριστερός μπορεί να αποτελεί πρόσωπο συναίνεσης και να συμβολίζει την εθνική ενότητα. Κάτι που αποτελεί μύθο. Δηλαδή ο Τσάτσος, ο Στασινόπουλος, ο Καραμανλής που προτάθηκαν από τη ΝΔ και εξελέγησαν πρόεδροι της Δημοκρατίας, δεν υπηρέτησαν τον θεσμό με γνώμονα της εθνική ενότητα;

Κάποιοι, κυρίως από τα ορφανά του Ανδρέα Παπανδρέου, καλλιεργούσαν το κλίμα ισχυριζόμενοι ότι παραδοσιακά όποιος κυβερνά εκλέγει αντίπαλον πολιτικά πρόεδρο. Μα αυτό συνέβαινε επειδή η εκάστοτε αντιπολίτευση απειλούσε ότι δεν θα ψηφίσει τον εκλεκτό της κυβέρνησης, να τη ρίξει και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές!! Το είδαμε και με τον ΣΥΡΙΖΑ που καταψήφισε την επιλογή του Σταύρου Δήμα και οδήγησε τη χώρα στις εκλογές για να παίζει τα νταούλια και να χορεύουν οι αγορές κι η Μέρκελ…Μα τώρα, με την συνταγματική αναθεώρηση δεν πέφτει η εκάστοτε κυβέρνηση από την αποτυχία της να εκλέξει πρόεδρο Δημοκρατίας.

Όντως, το ΠαΣοΚ (1995) είχε συγκατανεύσει στην πρόταση Σαμαρά για τον Κωστή Στεφανόπουλο, μα αν δεν συνέβαινε αυτό θα έπεφτε η κυβέρνηση Παπανδρέου. Τα ίδια και με την περίπτωση του Κάρολου Παπούλια που αν ήταν διαφορετικό πρόσωπο και δεν τον ψήφιζε το ΠαΣοΚ, θα έπεφτε η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή. Τα ξεχάσαμε; Ξεχάσαμε ότι πολλές φορές έγινε κομματική εργαλειοποίηση του θεσμού;

Ο Μητσοτάκης λοιπόν, με την επιλογή του, απογοήτευσε όσους απεργάζονταν την εκ των έσω πτώση του. Δεν έπεσε στην παγίδα τους.

Αν επέλεγε την Κατερίνα Σακελλαροπούλου, θα τον πυροβολούσαν εκ των έσω κι ήταν σχεδιασμένο ακόμη και ποιος θα αναλάμβανε πρωθυπουργός στη θέση του, με πρόσχημα τους πανηγυρισμούς της για την ψήφιση του νόμου για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών.

Αν επέλεγε κάποιον Κεντροαριστερό, θα συνέβαιναν τα ίδια. Ίσως πλην του Βενιζέλου που θα αδυνατούσαν να καταψηφίσουν κάποιοι, αφού ήταν ο βασικότερος μοχλός της συγκυβέρνησης του ίδιου με το κόμμα τους. Όμως, την περίπτωση Βενιζέλου την έκαψε το ΠαΣοΚ κι ο Ανδρουλάκης, όταν βγήκε κι είπε ότι δεν θα συναινούσε σε σχηματισμό κυβέρνησης μετά τις επόμενες εκλογές, αν δεν σχηματίζονταν κυβέρνηση. Είπε δηλαδή ξεκάθαρα ότι θα αφήσει τη χώρα ακυβέρνητη (αφού ξέρουν κι οι πέτρες ότι ο Μητσοτάκης δεν θα συνεργαστεί με την Ακροδεξιά, όπως έκανε ο Τσίπρας), άρα για ποια συναίνεση μπορεί να μιλάει στο πρόσωπο του προέδρου της Δημοκρατίας;

Μιλάνε κάποιοι για κομματική επιλογή στο πρόσωπο του Τασούλα. Είναι οι ίδιοι που πρότειναν τον Γιαννίτση! Οι ίδιοι που πρότειναν την Κατσέλη. Δηλαδή αυτές είναι υπερκομματικές επιλογές; Και γιατί συμβολίζουν εκείνοι την εθνική ενότητα και τις συναινετικές διαδικασίες κι όχι ο Τασούλας;

Είναι κι αυτό: Ψήφισαν τον Τασούλα για πρόεδρο της Βουλής με τις χιλιάδες αρμοδιότητες κι ευθύνες και δεν τους κάνει για Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που σε τελική ανάλυση δεν έχει ευθύνες;

Και ποιοι το λένε αυτό κι όλα τα άλλα; Εκείνοι που κοροϊδεύαν τον Καραμανλή κι έστησαν το αίσχος των έγχρωμων ψηφοδελτίων στην εκλογή Σαρτζετάκη.

Η ουσία είναι ότι δεν βγήκε σε κάποιους το σχέδιο που απεργάζονταν. Ο Μητσοτάκης έκανε την ντρίμπλα που ξέρει να κάνει και ξεπέρασε τα σκληροτράχηλα σέντερ μπακ, που στόχευαν μόνο τα πόδια του…  Μα απλά έκανε μια ντρίμπλα ακόμη. Τα σέντερ μπακ ελλοχεύουν και θα επανέλθουν. Μπορεί να έχουν καταντήσει πιο λούμπεν κι από τον Βελόπουλο, αλλά δεν θα εγκαταλείψουν.

Κι επειδή τους μεν Προέδρους τους εκλέγουν οι πλειοψηφίες των κομμάτων, αλλά τις πλειοψηφίες και τους πρωθυπουργούς τους εκλέγει η κοινωνία κι η τσέπη της, ο Μητσοτάκης πρέπει να μπει στη μάχη της τσέπης των πολιτών και της καθημερινότητας. Όλοι γνωρίζουν ότι σχεδόν στα πάντα μπορεί να εισφέρει περισσότερο από κάθε ανταγωνιστή του. Κι εκείνος πρέπει να το αποδεικνύει συνεχώς.

ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ 18/1/2025

ΤΑ ΝΕΑ: «ΟΙ ΔΥΟ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ Ή ΟΜΗΡΟΣ – ΜΕ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΣΕ ΦΟΛΕΓΑΝΔΡΟ ΚΑΙ ΑΝΑΦΗ ΑΠΟ ΜΑΡΤΙΟ ΤΑ ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΠΑΡΚΑ»

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: «Ποιοι και πόσα κέρδισαν από την ΕΑΣ – Τα 12 κλειδιά για χρησικτησία σε χωράφια και οικόπεδα – Πολυτελές ρωμαϊκό σπα στην Πομπηία»

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «Το Δημόσιο πληρώνει ακριβά την ασυνέπειά του – Οι νέοι αγαπούν ξανά την παραδοσιακή μουσική»

ΣΤΟ ΚΑΡΦΙ: «ΟΜΗΡΟΣ του Βελόπουλου και της Λατινοπούλου»

EΣΤΙΑ: «Μόνο τους τόκους του χρέους πληρώνουμε με την ανάπτυξη»

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ: «Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΤΡΑΜΠΑΛΙΖΕΤΑΙ – ΑΝΑΣΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ»

ΜΑΚΕΛΕΙΟ: ««ΥΠΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ Ο ΣΚΛΗΡΟΣ ΕΚΒΙΑΣΤΗΣ»»

ESPRESSO: «ΦΛΟΙΣΒΟΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ με πρωταθλητή της κωπηλασίας»

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: «Στους δρόμους του αγώνα με απεργίες και μπλόκα»

ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ: «ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΤΑΣΟΥΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΓΕΜΟΝΙΑ ΣΕ ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ»

Η ΒΡΑΔΥΝΗ: ««ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΑΤΙ» ΣΚΑΝΑΡΕΙ ΤΟ «ΜΑΥΡΟ» ΧΡΗΜΑ ΨΑΧΝΟΥΝ 2 ΔΙΣ. ΑΠΟ ΤΗ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ – ΓΙΑΤΙ «ΠΗΡΑΝ ΚΕΦΑΛΙΑ» ΣΤΗΝ ΕΛ.ΑΣ. »

KONTRANEWS: «ΣΦΑΓΗ ΥΦΥΠΟΥΡΓΩΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΥΠΟΥΡΓΩΝ»

Η ΑΠΟΨΗ: «ΕΝΑΣ ΒΟΛΙΚΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ (για το δεξιό ακροατήριο…)»

Ο ΛΟΓΟΣ: «ΜΕ ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΣ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ 8,62 ΔΙΣ ΕΥΡΩ ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΟ 2024 Τζακ ποτ στον προϋπολογισμό – ΣΤΟ ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΜΕΓΑΡΟ Τη Δευτέρα η συνάντηση Μητσοτάκη-Σακελλαροπούλου – ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ ΠΡΟΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΑ Υποχρεωτικές βάρδιες για αυτόφωρα τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες»

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: «Νέες μειώσεις φόρων και παράθυρο για 13ο μισθό»

STAR: «ΟΙ 4 ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ»

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ στο τροχαίο των Χανίων»

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

AXIANEWS: «ΕΚΠΛΗΞΗ ΜΕ ΥΨΗΛΟΤΕΡΑ ΜΕΡΙΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ 2024»

Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ: «2 ισχυρά χαρτιά για την ανάπτυξη του Χ.Α.»

AGRENDA: «Όπου κερδίζουν οι σύμβουλοι στρέφονται τα οικοσχήματα»