Την Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2025, ο Σύλλογος Εθελοντών Αιμοδοτών Μελίκης διοργανώνει Εθελοντική αιμοδοσία στο Δημαρχείο Μελίκης, από τις 9:00 το πρωί έως τις 13:00 το μεσημέρι. Παράλληλα, θα πραγματοποιηθεί και κοπή της βασιλόπιτας του συλλόγου.

Η εθελοντική αιμοδοσία είναι απόλυτα ασφαλής και ο δότης δεν διατρέχει κανέναν απολύτως κίνδυνο για την υγεία του. Για να γίνει κάποιος εθελοντής αιμοδότης χρειάζεται:

• Να είναι 18-60 ετών και υγιής
• Να έχει κοιμηθεί καλά το προηγούμενο βράδυ
• Να μην έχει καταναλώσει αλκοόλ και φάρμακα
• Να έχει πάρει ένα ελαφρύ γεύμα όχι όμως μεσημεριανό
• Παρακαλούνται οι φίλοι και τα μέλη του Συλλόγου μας να ενισχύσουν την προσπάθεια.

Το Δ.Σ.
του Συλλόγου Εθελοντών Αιμοδοτών Μελίκης

Συνελήφθη σε περιοχή της Θεσσαλονίκης ένα άτομο για διακίνηση ναρκωτικών

Στην κατοχή του και στην οικία του εντοπίστηκαν 52 συσκευασίες με κοκαΐνη, συνολικού βάρους 54,65 γραμμαρίων

Στην έρευνα συμμετείχε και ο σκύλος ανίχνευσης ναρκωτικών ουσιών του Τελωνείου Ευζώνων «ΙΡΙΣ»

Συνελήφθη χθες (17 Ιανουαρίου 2025) το μεσημέρι σε περιοχή της Θεσσαλονίκης από αστυνομικούς του Τμήματος Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Κιλκίς, ημεδαπός άνδρας, για διακίνηση ναρκωτικών ουσιών.

Ειδικότερα, μετά από συντονισμένες ενέργειες των αστυνομικών εντοπίστηκε ο προαναφερόμενος άνδρας και διαπιστώθηκε να κατέχει 6 συσκευασίες με κοκαΐνη, συνολικού βάρους 5,6 γραμμαρίων οι οποίες κατασχέθηκαν.

Σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε στην οικία του με τη συνδρομή και του σκύλου ανίχνευσης ναρκωτικών ουσιών του Τελωνείου Ευζώνων «ΙΡΙΣ», βρέθηκαν και κατασχέθηκαν συνολικά 46 συσκευασίες με κοκαΐνη, συνολικού βάρους 49,05 γραμμαρίων, 1 ηλεκτρονική ζυγαριά ακριβείας και το χρηματικό ποσό των 2.000 ευρώ.

Επιπλέον, κατασχέθηκε και μία δίκυκλη μοτοσικλέτα που χρησιμοποιούσε.

Ο συλληφθείς με τη δικογραφία που σχηματίσθηκε σε βάρος του θα οδηγηθεί στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης.

Την επείγουσα ανάγκη για προστασία των παιδιών από τους κινδύνους του διαδικτύου, δείχνει η έρευνα που παρουσίασε πρόσφατα το Κέντρο Κοινωνικής Δράσης και Καινοτομίας (ΚΜΟΠ). Η έρευνα, πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 251 παιδιών, φέρνοντας στο φως ανησυχητικά δεδομένα και προκλήσεις για την προστασία και ευημερία των παιδιών.  «Με βάση τα στοιχεία της πρόσφατης έρευνάς μας, φαίνεται ότι οι γονείς χρειάζεται να εστιάσουν στην ανοιχτή επικοινωνία», τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Mαρία Έλλη Δουφεξή Καπλάνη, ερευνήτρια του ΚΜΟΠ.

Όπως τονίζει η κ. Δουφεξή Καπλάνη, οι γονείς θα πρέπει να δημιουργήσουν ένα υποστηρικτικό περιβάλλον όπου τα παιδιά θα αισθάνονται άνετα να συζητούν τις διαδικτυακές τους εμπειρίες, να ενθαρρύνουν τις καθημερινές συζητήσεις για τις ψηφιακές δραστηριότητες και να διαβεβαιώνουν τα παιδιά ότι δεν θα κριθούν ή θα τιμωρηθούν. «Ταυτόχρονα, χρειάζονται όρια και παρακολούθηση των δραστηριοτήτων των παιδιών, ενημέρωση για τους μηχανισμούς αναφοράς, καθώς και εκπαίδευση σχετικά με τους διαδικτυακούς κινδύνους», επισημαίνει ακόμα η ερευνήτρια του ΚΜΟΠ.

Αυξημένη αυτονομία, μεγαλύτεροι κίνδυνοι

Το 76,6% των παιδιών σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο μέσω δικής του συσκευής, γεγονός που προσφέρει μεγαλύτερη αυτονομία και αυξάνει την έκθεση σε διαδικτυακούς κινδύνους. Περίπου 8 στα 10 παιδιά παίζουν καθημερινά διαδικτυακά παιχνίδια, ενώ 6 στα 10 παιδιά ασχολούνται καθημερινά με τα social media.

Προσωπικά Δεδομένα και Κίνδυνοι «Grooming»

Περίπου 1 στα 8 παιδιά μοιράζεται φωτογραφίες στις οποίες απεικονίζεται το πρόσωπό του, 1 στα 7 παιδιά μοιράζεται τον αριθμό του τηλεφώνου του, 1 στα 4 τα χόμπι και τα ενδιαφέροντά του ενώ, λίγο περισσότερο από 1 στα 3 παιδιά δηλώνει ηλικία μεγαλύτερη από την πραγματική του.

Αυτή η ανησυχητική τάση καθιστά τα παιδιά ιδιαίτερα ευάλωτα σε κινδύνους από άγνωστα άτομα που μπορεί να προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν αυτές τις πληροφορίες, προκειμένου να εμπλέξουν τα παιδιά σε καταστάσεις grooming. Επιπλέον, η δημοσίευση προσωπικών δεδομένων αυξάνει την πιθανότητα παραβίασης της ιδιωτικότητάς τους, θέτοντάς τα σε κίνδυνο εκμετάλλευσης και άλλων μορφών διαδικτυακής κακοποίησης.

Τα δεδομένα που αφορούν στην επικοινωνία παιδιών με άγνωστα άτομα προκαλούν επίσης προβληματισμό. Περίπου 1 στα 12 παιδιά επικοινώνησε τουλάχιστον με κάποιο άτομο κάτω των 18 ετών που γνώρισε διαδικτυακά και δεν είχε καμία άλλη σχέση με τη ζωή του, ενώ 1 στα 20 επικοινώνησε με άτομο άνω των 18 ετών.

Έκθεση σε ακατάλληλο περιεχόμενο:

Το 22,8% των παιδιών δήλωσαν ότι έχουν εκτεθεί τουλάχιστον μία φορά τον τελευταίο χρόνο σε ακατάλληλο για την ηλικία τους περιεχόμενο.

Τα ευρήματα, δείγμα των οποίων παρουσιάστηκε από την πρόεδρο της Εθνικής Στρατηγικής Πρόληψης και Αντιμετώπισης της Βίας και της Παραβατικότητας Ανηλίκων, Βάσω Αρτινοπούλου, στην εκδήλωση για την Εθνική Στρατηγική Προστασίας των Ανηλίκων από τον Εθισμό στο Διαδίκτυο, υπογραμμίζουν την επιτακτική ανάγκη για συστηματική δράση και εξατομικευμένη προσέγγιση, με σκοπό την εφαρμογή αποτελεσματικών μέτρων για την προστασία των παιδιών στον ψηφιακό κόσμο.

Για να βελτιωθεί η κατάσταση είναι απαραίτητη η «ενσωμάτωση του ψηφιακού γραμματισμού στα σχολικά προγράμματα σπουδών, με στόχο να διδάξουν στα παιδιά την ασφαλή χρήση του διαδικτύου, την κριτική σκέψη και τον τρόπο εντοπισμού και αντιμετώπισης των διαδικτυακών κινδύνων», τονίζει η κ. Δουφεξή Καπλάνη, συμπληρώνοντας ότι είναι πολύ σημαντική η συνεργασία των γονέων με το σχολείο, ώστε τα παιδιά να λάβουν ολιστική και συνεκτική ενημέρωση, τόσο για τις λειτουργίες, όσο και τους κινδύνους του διαδικτύου. «Οι γονείς θα πρέπει να συνεργάζονται με τα σχολεία για να ενημερώνονται για τα προγράμματα σπουδών ψηφιακής ασφάλειας αλλά και να συμμετέχουν σε εργαστήρια ή σεμινάρια που αφορούν θέματα διαδικτυακής ασφάλειας. Σε συνεργασία, οι δράσεις αυτές μπορούν να συμβάλουν στην ενίσχυση της ολοκληρωμένης ενημέρωσης σχετικά με την ασφάλεια στο διαδίκτυο, όπου τα παιδιά θα παίρνουν τα ίδια μηνύματα από τους γονείς και το σχολείο. Τα σχολεία μπορούν, επίσης, να παρέχουν πόρους στους γονείς για να συνοδεύουν και να υποστηρίζουν τις πρωτοβουλίες ευαισθητοποίησης που υλοποιούνται στο σχολείο», υπογραμμίζει η ερευνήτρια του ΚΜΟΠ.

Θεωρεί ακόμα ότι είναι αντιστοίχως σημαντική η ανάπτυξη πρωτοκόλλων αναφοράς και συστημάτων υποστήριξης στα σχολεία, με σαφείς, προσβάσιμους μηχανισμούς αναφοράς για διαδικτυακή κακοποίηση ή ανησυχητικά περιστατικά.

«Μία ακόμη σύσταση αποτελεί η οργάνωση πρωτοβουλιών ομοτίμων.Τα σχολεία και οι κοινοτικές ομάδες θα πρέπει να αναπτύσσουν πρωτοβουλίες υπό την καθοδήγηση ομοτίμων, όπου τα παιδιά θα μπορούν να μοιράζονται εμπειρίες και να μαθαίνουν το ένα από το άλλο σε ένα εποπτευόμενο περιβάλλον. Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ συνομηλίκων μπορούν να εξομαλύνουν τις συζητήσεις σχετικά με τους διαδικτυακούς κινδύνους και να μειώσουν το στίγμα της αναφοράς ανησυχητικών περιστατικών. Οι μέντορες συνομηλίκων μπορούν να λειτουργήσουν ως σχετικοί οδηγοί, προωθώντας μια προληπτική προσέγγιση της ψηφιακής ασφάλειας», δηλώνει ακόμα στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

To πρόγραμμα MINDSET κατά της διαταραχής ηλεκτρονικού παιχνιδιού

Η διαταραχή ηλεκτρονικού παιχνιδιού είναι μία αυτοτελής διαταραχή εθισμού και συμπεριελήφθη στην πρώτη έκδοση του επίσημου καταλόγου όλων των ασθενειών από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) στις 18 Ιουνίου του 2018. Χαρακτηρίζεται από υπερβολική ενασχόληση με τα video games, τα περισσότερα από τα οποία πλέον είναι διαδικτυακά και πλήττει κυρίως παιδιά και νέους. Οδηγεί σε κοινωνική απομόνωση των ατόμων, με συνέπεια την ελλιπή ανάπτυξη δεξιοτήτων και την απουσία συμμετοχής τους στην κοινωνική ζωή.

«Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του ΚΜΟΠ, περίπου 8 στα 10 παιδιά παίζουν καθημερινά διαδικτυακά παιχνίδια. Το 2018, η Διαταραχή Ηλεκτρονικού Παιχνιδιού (ΔΗλΠ) αναγνωρίστηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) και καταχωρήθηκε στη Διεθνή Ταξινόμηση Νοσημάτων (ICD-11), τονίζοντας τις σοβαρές επιπτώσεις που μπορεί να έχει στην ψυχική, σωματική και κοινωνική υγεία. Για τον λόγο αυτό, είναι κρίσιμο οι γονείς να μπορούν να αναγνωρίζουν έγκαιρα τα σημάδια της ΔηλΠ», τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Ειρηάννα Δραγώνα, Διαχειρίστρια Ευρωπαϊκών Έργων του ΚΜΟΠ.

Στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος MINDSET, στο οποίο συμμετέχει το ΚΜΟΠ πραγματοποιήθηκε από τη κοινοπραξία βιβλιογραφική έρευνα στην οποία αναφέρονται κάποιοι βασικοί δείκτες που δυνητικά μπορούν να βοηθήσουν τους γονείς να εντοπίσουν έγκαιρα τη διαταραχή. «Αυτοί περιλαμβάνουν την αλλαγή προτεραιοτήτων, όπου τα βιντεοπαιχνίδια υπερτερούν άλλων σημαντικών δραστηριοτήτων, την κοινωνική απομόνωση, καθώς το παιδί αποφεύγει κοινωνικές επαφές και δραστηριότητες, και την εμφάνιση συμπεριφορικών αλλαγών, όπως εκνευρισμός, συγκρούσεις και απώλεια ενδιαφέροντος για άλλες δραστηριότητες.

Παράλληλα, οι γονείς μπορεί να παρατηρήσουν σωματικά συμπτώματα, όπως πονοκεφάλους, διαταραχές ύπνου και άλλες ενοχλήσεις, καθώς και παραμέληση της αυτοφροντίδας, που εκδηλώνεται μέσα από κακή διατροφή, έλλειψη προσωπικής υγιεινής ή αδυναμία περιορισμού του χρόνου παιχνιδιού, παρά τις τύψεις που μπορεί να νιώθει το παιδί. Το MINDSET στοχεύει στη δημιουργία εργαλείων και πολιτικών που θα ενισχύσουν την πρόληψη της διαταραχής ηλεκτρονικού παιχνιδιού στους νέους», εξηγεί η κ. Δραγώνα.

Και σε αυτή την περίπτωση, ο ρόλος των γονέων είναι κρίσιμος. Είναι άραγε μία απλη απαγόρευση αποτελεσματική; «Όπως κατέδειξε η έρευνα CSAPE για τη διερεύνηση των στάσεων και των συμπεριφορών στο διαδίκτυο, είναι αναγκαία μια ολιστική προσέγγιση που θα δίνει βάση στην ενημέρωση των παιδιών, εστιάζοντας στα εργαλεία ασφαλείας που μπορούν να  αξιοποιήσουν τα παιδιά κατά την πλοήγησή τους στον ψηφιακό κόσμο. Αυτό θα υποστηρίξει τα παιδιά να αξιολογούν κριτικά την αξιοπιστία των διαδικτυακών αλληλεπιδράσεων και πηγών. Η ενημέρωση των παιδιών και η θέσπιση ορίων, κατάλληλων για την ηλικία των παιδιών είναι εξίσου σημαντική. Οι γονείς χρειάζεται να χρησιμοποιούν τον γονικό έλεγχο και να ελέγχουν τακτικά τη διαδικτυακή δραστηριότητα των παιδιών για να διασφαλίζουν την ασφάλεια, σεβόμενοι παράλληλα την ιδιωτικότητά τους. Παράλληλα, ενεργώντας προληπτικά, θα πρέπει να παρέχουν στα παιδιά καθοδήγηση σχετικά με τον εντοπισμό ακατάλληλου περιεχομένου, την κατανόηση των τακτικών διαδικτυακού grooming και την ασφαλή διαχείριση των αιτημάτων φιλίας», τονίζει η Mαρία Έλλη Δουφεξή Καπλάνη.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τα προειδοποιητικά σημάδια για την κλιματική αλλαγή στην Αρκτική έχουν ενταθεί τα τελευταία 40 χρόνια και πολλές από τις περιοχές με τις ταχύτερες και πιο ακραίες μεταβολές βρίσκονται στη Σιβηρία, την Αλάσκα και τα Βορειοδυτικά Εδάφη του Καναδά. Αυτό διαπιστώνει έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Geophysical Research Letters».

Για τον εντοπισμό αυτών των περιοχών μια ομάδα ερευνητών χρησιμοποίησε γεωχωρικά δεδομένα περισσότερων από 30 ετών και αρχεία θερμοκρασίας. Όρισε δείκτες τρωτότητας των οικοσυστημάτων σε τρεις κατηγορίες: θερμοκρασία, υγρασία και βλάστηση. Στόχος της ήταν να δημιουργήσει μια πιο πλήρη εικόνα των κλιματικών και οικοσυστημικών αλλαγών στην Αρκτική.

Σύμφωνα με τα ευρήματα, η σημαντικότερη αύξηση της θερμοκρασίας του εδάφους μεταξύ 1997-2020 σημειώθηκε στην ανατολική τούνδρα της Σιβηρίας και σε ολόκληρη την κεντρική Σιβηρία. Ενώ ορισμένα θερμά σημεία στη Σιβηρία και στα Βορειοδυτικά Εδάφη του Καναδά έγιναν ξηρότερα, οι ερευνητές εντόπισαν επιπλέον αύξηση των επιφανειακών υδάτων και των πλημμυρών σε μέρη της Βόρειας Αμερικής, συμπεριλαμβανομένου του κεντρικού Καναδά και του Δέλτα Yukon-Kuskokwim της Αλάσκας. Αυτές οι αυξήσεις του νερού με την πάροδο του χρόνου είναι πιθανότητα σημάδι ότι λιώνει ο μόνιμος πάγος, όπως σημειώνουν.

«Η αύξηση της θερμοκρασίας του κλίματος έχει προκαλέσει μεγάλη πίεση στα οικοσυστήματα στα υψηλά γεωγραφικά πλάτη, αλλά η πίεση φαίνεται πολύ διαφορετική από τόπο σε τόπο και θέλαμε να ποσοτικοποιήσουμε αυτές τις διαφορές. Ο εντοπισμός θερμών σημείων σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο μας βοηθά όχι μόνο να δημιουργήσουμε μια πιο ακριβή εικόνα για το πώς η αύξηση της θερμοκρασίας στην Αρκτική επηρεάζει τα οικοσυστήματα, αλλά και να εντοπίσουμε τα σημεία στα οποία πρέπει πραγματικά να εστιάσουμε τις μελλοντικές προσπάθειες παρακολούθησης και τους πόρους διαχείρισης», επισημαίνει η Τζένιφερ Γουάτς, διευθύντρια του προγράμματος για την Αρκτική στο ερευνητικό κέντρο «Woodwell Climate» και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στη σκόνη του χρόνου, εκεί που η Σαμάρεια συναντά τη Γαλιλαία, ξετυλίγεται μια θλιβερή ιστορία. Δέκα λεπροί στέκονται μακριά, φωνάζοντας με σπαραγμό το όνομα του Κυρίου «Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς» (Λουκ. 17,12). Ως φαντάσματα, σαν ψίθυροι στον άνεμο, οι φωνές τους αντηχούν στην έρημο της ψυχής τους, ζητώντας λύτρωση από την αρρώστια που τους τυραννά. Μια αρρώστια που δεν σφραγίζει μόνο το σώμα, μα και την ψυχή. Ως δηλητήριο που κυλά στις φλέβες, τους απομονώνει, τους εξορίζει από τον κόσμο των ανθρώπων. Στέκονται εκεί, στα όρια δύο κόσμων, σκιάχτρα πια, φυλακισμένα πίσω από τα σίδερα της απελπισίας.

Και ο Κύριος τους ακούει. Τους βλέπει. Τους γιατρεύει. Αλλά μόνο ένας επιστρέφει. Ένας Σαμαρείτης. Οι άλλοι εννιά χάνονται στην ομίχλη της λήθης, σαν να τους κατάπιε η γη. “Οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ;” (Λουκ. 17,17). Η ερώτηση του Κυρίου, σαν βροντή, σπάει τη σιωπή, ταράζει την ησυχία. Μια ερώτηση που αντηχεί στους αιώνες, κατηγορώντας την ανθρώπινη αχαριστία.

“Καὶ οἱ μὲν ἐννέα, ὅτε Ἰουδαῖοι ὄντες, εἰς ἀχάριστον λήθην ἐμπεσόντες, οὐχ ὑπέστρεψαν δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ”.[1] Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, με λόγια βαριά σαν πέτρες, ξεσκεπάζει την τραγωδία της ανθρώπινης φύσης. Την αδυναμία μας να θυμόμαστε, να νιώθουμε ευγνωμοσύνη. Να αναγνωρίζουμε το θαύμα της ζωής, το δώρο της θείας χάριτος. Πόσο εύκολα γινόμαστε κι εμείς σαν τους εννέα! Λησμονάμε. Αγνοούμε. Αδιαφορούμε. Η αχαριστία, σαν φθινοπωρινός άνεμος, απογυμνώνει την ψυχή, την αφήνει κενή, έρημη. Σαν ξεραμένο πηγάδι που καθρεφτίζει μόνο σκοτάδι. Σαν δέντρο χωρίς ρίζες, που παραδέρνει στην απέραντη ερημιά.

Κοιτάζω τα χέρια μου. Καθαρά. Δίχως σημάδια. Μα η ψυχή μου; Πόσο καθαρή είναι άραγε; Η αδιαφορία μας, σαν πυκνή ομίχλη, θολώνει το μέσα μας, μας κάνει τυφλούς. Δεν βλέπουμε τα δώρα που μας προσφέρει η ζωή, δεν νιώθουμε ευγνωμοσύνη για την κάθε στιγμή, για την κάθε ανάσα. Τρέχουμε στον Θεό όταν πονάμε, όταν φοβόμαστε. Μα όταν η καταιγίδα κοπάσει, όταν η γαλήνη επιστρέψει, ξεχνάμε. Σαν τα ίχνη στην άμμο, που τα σβήνει το κύμα.

Με λόγια κοφτερά συνεχίζει ο Άγιος Κύριλλος ένα παράδοξο: “δεικνύει οὖν ὅτι Σαμαρείται εὐγνώμονες, Ἰουδαῖοι δὲ καὶ εὐεργητούμενοι ἀχαριστοῦσιν”.[2] Οι Σαμαρείτες, οι απόμακροι, οι ξένοι, εκείνοι που έμεναν έξω από τον κύκλο των εκλεκτών, αναδεικνύονται θησαυροφύλακες της ευγνωμοσύνης. Οι Ιουδαίοι όμως, οι ευσεβείς, αυτοί που γεύτηκαν τη θεία χάρη, που έζησαν το θαύμα, βυθίζονται στη λήθη. Ο αμαρτωλός είναι ο δίκαιος. Ο ευσεβής είναι ο υποκριτής, αυτός που ξεχνά… Η αχαριστία τους πληγή ανοιχτή που ρέει μαύρο αίμα, μαρτυρία της πνευματικής τους τύφλωσης.  Ίσως η απόσταση από τα τυπικά, από τα καθιερωμένα, να ανοίγει την καρδιά στην αληθινή πίστη. Να γεννά μια σχέση πιο αυθεντική, πιο βαθιά με τον Θεό. Μια σχέση που δεν βασίζεται σε κανόνες και τυπικότητες, μα στην αγάπη, στην ευγνωμοσύνη, στην ταπείνωση.

Η αχαριστία μας είναι η σύγχρονη λέπρα. Μας απομονώνει, μας κάνει ξένους προς τον εαυτό μας, προς τους άλλους, προς τον Θεό. Μας φυλακίζει στο υπόγειο κελί της έπαρσης και του εγωισμού. Μας κάνει να νομίζουμε πως όλα μας ανήκουν, πως όλα τα δικαιούμαστε. Μα κάθε στιγμή που ζούμε είναι ένα θαύμα. Δεν το βλέπουμε. Κάθε ηλιοβασίλεμα, κάθε ανθισμένο λουλούδι, κάθε παιδικό χαμόγελο, είναι μια ευλογία. Και εμείς, αντί να ευχαριστούμε, αντί να δοξάζουμε τον Δημιουργό, κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά. Αρνούμαστε να δούμε, να ακούσουμε, να νιώσουμε.

Αγαπάμε αυτό το σκοτεινό κελί. Αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε την πηγή κάθε αγαθού. Η αχαριστία μας ξεδιπλώνεται στον ουρανό της ψυχής και ρίχνει βαριές σκιές πάνω στη σχέση μας με τον Θεό. Περπατάμε στους δρόμους της ζωής σαν τυφλοί ζητιάνοι, εκλιπαρώντας για περισσότερα, ενώ οι τσέπες μας είναι ήδη γεμάτες από ανεκτίμητους θησαυρούς. Δεν βλέπουμε την ομορφιά που μας περιβάλλει, δεν ακούμε τη μουσική της δημιουργίας, δεν νιώθουμε την αγάπη που μας αγκαλιάζει.

Κι όμως, μέσα στο σκοτάδι, υπάρχει ελπίδα. Μια σπίθα ευγνωμοσύνης μπορεί να φωτίσει την ψυχή, να μας οδηγήσει πίσω στον Χριστό. Κάθε “ευχαριστώ” είναι μια προσευχή, μια κραυγή αγάπης προς τον Δημιουργό. Κάθε στιγμή ευγνωμοσύνης είναι ένα βήμα προς τη θεραπεία, μια σταγόνα βάλσαμο στην πληγωμένη μας ύπαρξη.

Η ευγνωμοσύνη είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει τις πύλες της θείας χάριτος. Σαν τριαντάφυλλο που ανθίζει στο χιόνι, η ευγνωμοσύνη ανοίγει την καρδιά στο θαύμα της θείας παρουσίας. Κάθε “ευχαριστώ” γίνεται μυστική κοινωνία με τον Θεό, κάθε αναγνώριση των θείων δωρεών μετατρέπεται σε ύμνο αγάπης.

Η ευγνωμοσύνη μεταμορφώνει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. Ως νεκρός κήπος που ξαναγεννιέται, η ψυχή ανθίζει όταν μαθαίνει να αναγνωρίζει και να δοξάζει τον Θεό σε κάθε τι. Γιατί η ευγνωμοσύνη είναι η γλώσσα της αγάπης, η φωνή της ψυχής που έχει γνωρίσει το άγγιγμα του Θεού.

Στις εσχατιές του ορίζοντα, εκεί που η γη συναντά τον ουρανό, η καρδιά ψιθυρίζει τη δική της προσευχή. Σαν το κερί που φωτίζει μέσα στο σκοτάδι, η ευγνωμοσύνη λάμπει μέσα στη νύχτα της ψυχής με το φως της θείας αγάπης. Μα πόσο δύσκολο είναι να κρατήσουμε την καρδιά μας ανοιχτή στο θαύμα της κάθε στιγμής… Οι αμφιβολίες μας πολιορκούν ακατάπαυστα. Καμιά φορά, η ψυχή μας μοιάζει με λαβύρινθο χαμένο, που κρύβει μόνο το σκοτάδι της αχαριστίας. Πόσες φορές έχουμε κλείσει τα μάτια στο θαύμα της ζωής; Πόσες φορές έχουμε αρνηθεί να δούμε το φως που διαπερνά ακόμη και την πιο πυκνή ομίχλη;

Μα τις νύχτες που κοιτάζουμε το πρόσωπό μας στον καθρέπτη, όταν η πίστη μας τρεμοπαίζει σαν κερί στον άνεμο, η ευγνωμοσύνη γίνεται ο οδηγός μας. Κάθε “ευχαριστώ” είναι ένας σπόρος στη γη, μια σιωπηλή ομολογία πίστης στη θεία παρουσία που πάντα μας συνοδεύει. Κι εκεί, στη σιωπή της καρδιάς, η ψυχή μας ξαναβρίσκει τον δρόμο της, ξαναγεννιέται μέσα από την ευγνωμοσύνη.

Κυριακῆ ΙΒ´ Λουκᾶ  (Λουκ. ιζ´12-19)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσερχομένου τοῦ Ἰησοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόρρωθεν, καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς. Καὶ ἰδὼν εἶπεν αὐτοῖς· Πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι. Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν. Εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν, καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ; οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος; Καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.

Του Επίσκοπου Μελιτηνής Μαξίμου Παφίλη.

Φωτογραφία: Λεπτομέρεια από την εικόνα του Χριστού Παντοκράτορος, 13ος αιώνας, Μονή Βατοπεδίου, Άγιο Όρος. (Byzantica.com)

________________________________________

[1] Κύριλλος Αλεξανδρείας, Τα Εὑρισκόμενα Πάντα, ἐν Patrologiae Cursus Completus: Series Graeca, επιμ. Jacques-Paul Migne, τ. 72 (Paris: J.-P. Migne, 1864), 840.

[2] Αυτόθι.

Έναν μεγάλο αριθμό ζωνών εξωκομητών σε τροχιά γύρω από 74 κοντινούς αστέρες και τη δομή τους κατάφεραν να αποτυπώσουν για πρώτη φορά αστροφυσικοί, με επικεφαλής ομάδα από το Πανεπιστήμιο Trinity College του Δουβλίνου.

Η μελέτη REASONS, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Astronomy and Astrophysics», σηματοδοτεί ένα σημαντικό ορόσημο στη μελέτη των ζωνών εξωκομητών, καθώς οι εικόνες και οι αναλύσεις τους αποκαλύπτουν την τοποθεσία των μικροσκοπικών πετρών στο εσωτερικό τους και συνεπώς των εξωκομητών. Συνήθως, βρίσκονται σε απόσταση δεκάδων έως εκατοντάδων αστρονομικών μονάδων au (η απόσταση από τη Γη στον Ήλιο) από τον κεντρικό τους αστέρα.

Σε αυτές τις περιοχές, η θερμοκρασία είναι τόσο χαμηλή (-250 έως -150 βαθμοί Κελσίου) που οι περισσότερες ενώσεις, συμπεριλαμβανομένου του νερού, είναι παγωμένες σε αυτούς τους εξωκομήτες. Αυτό που παρατηρούν οι αστροφυσικοί είναι λοιπόν πού βρίσκονται οι δεξαμενές πάγου των πλανητικών συστημάτων και το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι το πρώτο που αποκαλύπτει τη δομή αυτών των ζωνών για ένα μεγάλο δείγμα 74 εξωπλανητικών συστημάτων.

Στη μελέτη χρησιμοποιήθηκαν οι διατάξεις ραδιοτηλεσκοπίων Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) και Submillimeter Array (SMA). Και οι δύο παρατηρούν την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία σε μήκη κύματος χιλιοστών και υποχιλιοστών.

«Οι εξωκομήτες είναι βράχοι και πάγοι, τουλάχιστον 1 χιλιόμετρο σε μέγεθος, που συγκρούονται μέσα σε αυτές τις ζώνες για να δημιουργήσουν τις πέτρες που παρατηρούμε με τα τηλεσκόπια ALMA και SMA. Οι εξωκομητικές ζώνες βρίσκονται σε τουλάχιστον το 20% των πλανητικών συστημάτων, συμπεριλαμβανομένου του δικού μας Ηλιακού Συστήματος», επισημαίνει ο Λούκα Ματρά, αναπληρωτής καθηγητής στη Σχολή Φυσικής του Trinity και κύριος συγγραφέας της έρευνας.

Ο ίδιος επισημαίνει ότι «η δύναμη μιας μεγάλης μελέτης, όπως το REASONS, είναι στην αποκάλυψη ιδιοτήτων και τάσεων σε ευρεία κλίμακα. Για παράδειγμα, επιβεβαίωσε ότι ο αριθμός των πετρών μειώνεται για τα παλαιότερα πλανητικά συστήματα, καθώς οι ζώνες εξαντλούνται από μεγαλύτερους εξωκομήτες που συγκρούονται, αλλά έδειξε για πρώτη φορά ότι αυτή η μείωση στις πέτρες είναι ταχύτερη εάν η ζώνη βρίσκεται πιο κοντά στον κεντρικό αστέρα. Επίσης, έδειξε έμμεσα – μέσω του κατακόρυφου πάχους των ζωνών – ότι πιθανότατα υπάρχουν σε αυτές τις ζώνες αόρατα αντικείμενα μεγέθους έως 140 χλμ ή και του μεγέθους της Σελήνης».

ΑΠΕ-ΜΠΕ