Ο κίνδυνος εμφάνισης καρδιακών παθήσεων στις μητέρες διδύμων είναι διπλάσιος τον πρώτο χρόνο μετά τη γέννηση σε σύγκριση με τις μητέρες που γεννούν ένα βρέφος, όπως διαπιστώνει έρευνα που δημοσιεύθηκε στο «European Heart Journal». Ο κίνδυνος αυτός είναι ακόμα μεγαλύτερος για τις μητέρες διδύμων που είχαν υψηλή πίεση κατά την εγκυμοσύνη.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής την Ιατρική Σχολή Rutgers Robert Wood Johnson, στο Νιου Τζέρσεϊ, μελέτησαν στοιχεία για 36 εκατομμύρια τοκετούς που ελήφθησαν από την βάση δεδομένων των αμερικανικών νοσοκομείων «Nationwide Readmissisons Database» από το 2010 ως το 2020. Στη συνέχεια χώρισαν τις εγκύους σε τέσσερις ομάδες: όσες είχαν δίδυμα αλλά φυσιολογική αρτηριακή πίεση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, όσες είχαν δίδυμα και υπερτασική νόσο κύησης, όσες είχαν μονήρη κύηση με φυσιολογική αρτηριακή πίεση και όσες είχαν μονήρη κύηση με υπερτασική νόσο κύησης. Η υπερτασική νόσος κύησης περιλαμβάνει την υπέρταση κατά την εγκυμοσύνη, την προεκλαμψία και την εκλαμψία. Για κάθε ομάδα, οι ερευνητές υπολόγισαν το ποσοστό των ασθενών που εισήχθησαν εκ νέου στο νοσοκομείο κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου μετά τον τοκετό με οποιονδήποτε τύπο καρδιαγγειακής νόσου, συμπεριλαμβανομένης της καρδιακής προσβολής, της καρδιακής ανεπάρκειας ή του εγκεφαλικού επεισοδίου.
Διαπίστωσαν ότι το ποσοστό των επανεισαγωγών για καρδιαγγειακά νοσήματα εντός ενός έτους από τον τοκετό ήταν συνολικά υψηλότερο για τις γυναίκες με δίδυμα (1.105,4 ανά 100.000 γεννήσεις) σε σχέση με τις μονήρεις κυήσεις (734,1 ανά 100.000 γεννήσεις). Οι μητέρες με δίδυμα και φυσιολογική αρτηριακή πίεση είχαν περίπου διπλάσιες πιθανότητες να νοσηλευτούν με καρδιαγγειακά νοσήματα σε σύγκριση με τις μονήρεις κυήσεις με φυσιολογική αρτηριακή πίεση. Ωστόσο, για τις μητέρες με δίδυμα και υψηλή αρτηριακή πίεση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ο κίνδυνος ήταν περισσότερο από οκτώ φορές υψηλότερος.
Αντίθετα, ένα έτος μετά τη γέννα οι θάνατοι από οποιαδήποτε αιτία, συμπεριλαμβανομένης της καρδιακής νόσου, ήταν υψηλότεροι μεταξύ των ασθενών με μονήρεις κυήσεις και υψηλή αρτηριακή πίεση σε σύγκριση με τους ασθενείς με δίδυμα και υψηλή αρτηριακή πίεση. Αυτό υποδηλώνει, σύμφωνα με τους ερευνητές, ότι ο κίνδυνος για τις μητέρες διδύμων μειώνεται μακροπρόθεσμα, ενώ οι μητέρες με μονήρεις κυήσεις μπορεί να έχουν άλλους προϋπάρχοντες παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου.
Ωστόσο, οι ερευνητές διευκρινίζουν ότι δεν μπόρεσαν να εξετάσουν βασικούς παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακά νοσήματα, όπως η φυλή και η εθνικότητα, το κάπνισμα, η παχυσαρκία και η χρήση ναρκωτικών, καθώς δεν καταγράφονταν με συνέπεια στη βάση δεδομένων.
Σε συνοδευτικό άρθρο, η δρ. Κάθριν Εκόνομι από το Νοσοκομείο Brigham and Women’s Hospital στη Βοστόνη επισημαίνει ότι περίπου το 33% των θανάτων που σχετίζονται με την εγκυμοσύνη οφείλονται σε καρδιαγγειακά συμβάντα και κάνει λόγο για «κενό γνώσεων» σχετικά με την εγκυμοσύνη και την καρδιαγγειακή νόσο, όσον αφορά στις δίδυμες κυήσεις που είναι το 3,1%. «Για να αντιμετωπίσουν αυτό το κενό οι ερευνητές στη συγκεκριμένη δημοσίευση παρουσιάζουν νέα δεδομένα», συνεχίζει η ίδια και προσθέτει ότι «θα πρέπει να αγκαλιάσουμε το τέταρτο τρίμηνο, δηλαδή δώδεκα εβδομάδες μετά τον τοκετό, ως μια κρίσιμη χρονική περίοδο για την πραγματοποίηση σημαντικών αλλαγών που θα επηρεάσουν τη μακροπρόθεσμη καρδιαγγειακή υγεία. Η συνεργασία μεταξύ μαιευτήρων, καρδιολόγων και άλλων ειδικών γιατρών είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση της μητρικής θνησιμότητας και τη μείωση των επιπλοκών μετά τον τοκετό».
Στη διαιτολογική μου πράξη, η δυσκολία στη διαχείριση βάρους δεν οφείλεται κυρίως στην αντίσταση στην ινσουλίνη. Θα συναντήσω πολλές φορές άτομα που δυσκολεύονται να μειώσουν το βάρος τους και τις περισσότερες φορές αυτό μπορεί να οφείλεται σε συνήθειες του τρόπου ζωής- σαμποτέρ που μέσα από τη διατροφική εκπαίδευση προσπαθούμε να τροποποιήσουμε.
Αν δεν φταίει ο Τρόπος Ζωή, τότε τι;
Ωστόσο, υπάρχουν και περιπτώσεις που η δυσκολία μείωσης του βάρους μπορεί να οφείλεται σε άλλους παράγοντες και να απαιτείται περισσότερη διερεύνηση με τη διενέργεια εξετάσεων, ανακαλύπτοντας πιο συχνά ελλείψεις θρεπτικών συστατικών, παθήσεις του θυρεοειδούς ή αντίσταση στην ινσουλίνη, για την οποία θα σου μιλήσω σε αυτό το άρθρο.
Τι είναι όμως η αντίσταση στην ινσουλίνη και πως μπορεί να επηρεάσει το σωματικό σου βάρος και την υγεία σου; Αν έχεις διαγνωστεί με αντίσταση στην ινσουλίνη, αυτό το άρθρο θα σου δώσει όλες τις απαντήσεις που ψάχνεις.
Συνέχισε να διαβάζεις για να μάθεις περισσότερα.
Τι είναι η Αντίσταση στην Ινσουλίνη;
Η αντίσταση στην ινσουλίνη είναι μια μεταβολική διαταραχή που επηρεάζει την ικανότητα του οργανισμού να χρησιμοποιεί αποτελεσματικά την ινσουλίνη και μπορεί να συνδέεται με πολλά άλλα προβλήματα υγείας. Ορισμένες διατροφικές συνήθειες και συνήθειες του τρόπου ζωής μπορούν να βοηθήσουν στην πρόληψη της εμφάνισης αντίστασης στην ινσουλίνη.
Τι είναι η Ινσουλίνη;
Η ινσουλίνη είναι μια ορμόνη που παράγεται από το πάγκρεας σου και επιτρέπει στα κύτταρα να απορροφούν γλυκόζη από την κυκλοφορία του αίματος για να παράγουν ενέργεια. Παράλληλα, επηρεάζει τον μεταβολισμό του λίπους και των πρωτεϊνών.
Ο ρόλος της Ινσουλίνης στον Οργανισμό
Μόλις φας ένα γεύμα που περιέχει υδατάνθρακες, τα επίπεδα του σακχάρου στην κυκλοφορία του αίματός σου αυξάνονται.
Τα κύτταρα του παγκρέατος αντιλαμβάνονται αυτή την αύξηση και απελευθερώνουν ινσουλίνη στο αίμα. Στη συνέχεια, η ινσουλίνη ταξιδεύει μέσω της κυκλοφορίας του αίματoς, δίνοντας σήμα στα κύτταρα να προσλάβουν σάκχαρο από το αίμα.
Αυτή η διαδικασία βοηθά στη ρύθμιση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα και στην πρόληψη της υπεργλυκαιμίας, η οποία μπορεί να έχει επιβλαβείς συνέπειες εάν δεν αντιμετωπιστεί.
Τι συμβαίνει στην Αντίσταση στην Ινσουλίνη;
Στην αντίσταση στην ινσουλίνη, τα κύτταρα δεν ανταποκρίνονται καλά στην ινσουλίνη και δεν μπορούν εύκολα να προσλάβουν γλυκόζη από το αίμα.
Ως αποτέλεσμα, το πάγκρεας παράγει περισσότερη ινσουλίνη για να βοηθήσει τη γλυκόζη να εισέλθει στα κύτταρα.
Το γεγονός αυτό οδηγεί σε υψηλά επίπεδα ινσουλίνης στο αίμα, γνωστά ως υπερινσουλιναιμία.
Με την πάροδο του χρόνου, μπορεί να οδηγήσει σε υψηλότερα επίπεδα σακχάρου στο αίμα και τελικά σε σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2.
To 15,5–46,5% των ενηλίκων παγκοσμίως εμφανίζει αντίσταση στην ινσουλίνη.
Ποια τα Αίτια Αντίστασης στην Ινσουλίνη;
Διάφοροι παράγοντες μπορούν να οδηγήσουν στην εμφάνιση αντίστασης στην ινσουλίνη, όπως:
Γενετικοί παράγοντες: Ένα οικογενειακό ιστορικό διαβήτη μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο.
Παχυσαρκία: Το υπερβάλλον σωματικό λίπος, ειδικά στην περιοχή της κοιλιάς, συνδέεται έντονα με την αντίσταση στην ινσουλίνη.
Καθιστική ζωή: Η έλλειψη άσκησης μπορεί να οδηγήσει σε αντίσταση στην ινσουλίνη.
Διαιτητικές συνήθειες: Μια δίαιτα υψηλή σε θερμίδες, σε επεξεργασμένους υδατάνθρακες, τρόφιμα πλούσια σε ζάχαρη και κορεσμένα λιπαρά αποτελεί παράγοντα κινδύνου.
Υπερβολική κατανάλωση φρουκτόζης: Η υψηλή πρόσληψη φρουκτόζης (από πρόσθετα σάκχαρα και όχι από φρούτα) έχει συνδεθεί με αντίσταση στην ινσουλίνη
Χρόνιο στρες και φλεγμονή: Το οξειδωτικό στρες και τα αυξημένα επίπεδα ορμονών που σχετίζονται με αυτό, όπως η κορτιζόλη και η φλεγμονή μπορούν να επηρεάσουν τη δράση της ινσουλίνης.
Διαταραχές ύπνου: Η κακή ποιότητα και ποσότητα ύπνου μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά την ευαισθησία στην ινσουλίνη.
Πως γίνεται η Διάγνωση της Αντίστασης στην Ινσουλίνη;
Η αντίσταση στην ινσουλίνη δε προκαλεί συμπτώματα και μπορεί να υπάρχει σιωπηλά στον οργανισμό για αρκετό καιρό.
Συνήθως, όμως, υπάρχουν ενδείξεις που μπορούν να μας οδηγήσουν σε περισσότερη διερεύνηση και εν τέλει διάγνωση της διαταραχής. Αυτές είναι:
Παχυσαρκία, κυρίως κεντρικού τύπου
Οικογενειακό ιστορικό σακχαρώδους διαβήτη
Σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών
Λιπώδης διήθηση του ήπατος
Μελανίζουσα ακάνθωση
Δυσλιπιδαιμία
Υπέρταση
Αυξημένα επίπεδα Ινσουλίνης νηστείας
Ο γιατρός σου μπορεί να διαγνώσει την αντίσταση στην ινσουλίνη, μέσω εργαστηριακών εξετάσεων, όπως η γλυκόζη και η ινσουλίνη νηστείας, καθώς και η δοκιμασία ανοχής στη γλυκόζη.
Δείκτης Ινσουλινοαντίστασης
Ένας αξιόπιστος δείκτης ινσουλινοαντίστασης είναι ο δείκτης HOMA-IR, ο οποίος υπολογίζεται λαμβάνοντας υπόψη τα επίπεδα γλυκόζης και ινσουλίνης νηστείας και μπορεί να εκτιμήσει την παρουσία αντίστασης στην ινσουλίνη.
Υπολογίζεται με τον εξής τύπο: (Γλυκόζη x Ινσουλίνη/ 405)
Οι μονάδες μέτρησης της γλυκόζης είναι mg/dL και της ινσουλίνης μIU/mL, αντίστοιχα. Με βάση τα αποτελέσματα ερευνητικών μελετών τιμές του δείκτη > 2,5 είναι ενδεικτικές παρουσίας αντίστασης στην ινσουλίνη.
Γιατί σε ενδιαφέρει η Αντίσταση στην Ινσουλίνη;
Όσο υπάρχει αντίσταση στην ινσουλίνη, η ίδια δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η γλυκόζη να συσσωρεύεται στο αίμα (υπεργλυκαιμία), που όταν δεν διαχειριστεί σωστά, μπορεί να προκαλέσει προδιαβήτη ή διαβήτη τύπου 2.
Για να εξισορροπηθούν τα επίπεδα γλυκόζης το σώμα θα προσπαθήσει να εκκρίνει περισσότερη ινσουλίνη. Η υπερβολική ινσουλίνη ενισχύει την αποθήκευση λίπους στο σώμα, καθιστώντας πιο δύσκολη την απώλεια βάρους.
Παράδειγμα Πελάτισσας
Θυμάμαι μια πελάτισσα που είχα, την Ελένη, η οποία τα πήγαινε περίφημα, έχανε κιλά σε κάθε ραντεβού που είχαμε! Ξαφνικά, έμεινε στάσιμη στο βάρος αυτό για αρκετές συνεδρίες και ας ακολουθούσε πιστά το πλάνο διατροφής της με ταυτόχρονη άσκηση. Αναρωτιόμασταν και οι δύο τι μπορεί να φταίει για αυτό, της πρότεινα να κάνει εξετάσεις για την αντίσταση στην ινσουλίνη και βρήκε τελικά πως είχε αντίσταση στην ινσουλίνη. Για αυτό είναι σημαντική η αντιμετώπιση της.
Τα υψηλά επίπεδα ινσουλίνης αυξάνουν την εναπόθεση λίπους στην κοιλιακή περιοχή.
Αντίσταση στην Ινσουλίνη και Μεταβολικό Σύνδρομο
Η αντίσταση στην ινσουλίνη είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα μιας πολύ κοινής κλινικής κατάστασης: του μεταβολικού συνδρόμου.
Το μεταβολικό σύνδρομο είναι μια ομάδα παραγόντων κινδύνου που σχετίζονται με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, καρδιαγγειακές παθήσεις, κ.ά. Μερικές φορές ονομάζεται σύνδρομο αντίστασης στην ινσουλίνη, καθώς συνδέεται στενά αυτή.
Συμπτώματα Μεταβολικού Συνδρόμου
Τα συμπτώματά του περιλαμβάνουν υψηλά τριγλυκερίδια στο αίμα, υψηλή αρτηριακή πίεση, υπερβάλλον λίπος στην περιοχή της κοιλιάς ή αλλιώς αυξημένη περιφέρεια μέσης, υψηλό σάκχαρο στο αίμα και χαμηλά επίπεδα HDL (καλή) χοληστερόλη, αυξάνοντας τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιομεταβολικών παθήσεων.
Άλλες Παθήσεις και Ινσουλινοαντίσταση
Τέλος, πολλές άλλες καταστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της μη αλκοολικής λιπώδους νόσου του ήπατος (NAFLD), του συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS), της νόσου του Alzheimer και ορισμένων μορφών καρκίνου, μπορεί επίσης να συνδέονται με την αντίσταση στην ινσουλίνη.
Πως να αντιμετωπίσεις την Αντίσταση στην Ινσουλίνη
Αν δεν αντιμετωπιστεί η αντίσταση στην ινσουλίνη, μπορεί να οδηγήσει σε πρόσληψη βάρους και μακροχρόνια να αναπτυχθεί σε διαβήτη τύπου 2. Ο βασικός μας στόχος είναι να ρυθμίσουμε τα επίπεδα σακχάρου σου στο αίμα, ώστε να αποφύγουμε τις απότομες αυξήσεις, που θα αναγκάσουν το πάγκρεας να παράγει αρκετή ινσουλίνη για να αντεπεξέλθει. Συνοπτικά οι διατροφικές αλλαγές που μπορείς να κάνεις είναι:
Να δώσεις έμφαση σε Τρόφιμα πλούσια σε Φυτικές Ίνες
Να συμπεριλάβεις καλά Λιπαρά στη Διατροφή σου
Να έχεις εαρκή πρόσληψη Πρωτεΐνης
Να περιορίσεις τη Ζάχαρη και τους επεξεργασμένους Υδατάνθρακες
Πάμε να τις δούμε λίγο πιο αναλυτικά και να δούμε ποιά είναι τα κατάλληλα τρόφιμα απο κάθε κατηγορία.
Αντίσταση στην Ινσουλίνη; Δώσε έμφαση σε Τρόφιμα πλούσια σε Φυτικές Ίνες
Η κατανάλωση άφθονων λαχανικών, φρούτων, οσπρίων και δημητριακών ολικής αλέσεως μπορεί να βελτιώσει την ευαισθησία στην ινσουλίνη.
Στον παρακάτω πίνακα μπορείς να δεις τροφές πλούσιες σε φυτικές ίνες.
Αντίσταση στην Ινσουλίνη; Συμπεριέλαβε καλά Λιπαρά στη Διατροφή σου
Οι πηγές ακόρεστων λιπαρών όπως το ελαιόλαδο, οι ξηροί καρποί και το αβοκάντο φαίνεται να είναι ευεργετικές. Για να θεωρηθεί κάποιο τρόφιμο καλή πηγή λιπαρών θα πρέπει να περιέχει αρκετά ωμέγα-3 και ωμέγα-6 ενώ ταυτόχρονα να μην αποτελείται από πολλά κορεσμένα λίπη.
Παρακάτω παρουσιάζεται αντίστοιχος πίνακας με καλές πηγές λιπαρών στον οποίο φαίνεται η ολική περιεκτικότητα ανά 100 γραμμάρια σε λιπαρά (συνολικά), σε κορεσμένα λίπη, ωμέγα-3 και ωμέγα-6.
Τρόφιμο
Συνολικά Λίπη (ανά 100 g.)
Κορεσμένα Λίπη (ανά 100 g.)
Ωμέγα-3 (ανά 100 g.)
Ωμέγα-6 (ανά 100 g.)
Ξηροί Καρποί
Αμύγδαλα
49.4 g.
3.7 g.
0.0 g.
12.1 g.
Καρύδια
65.2 g.
6.1 g.
9.1 g.
38.1 g.
Καρύδια Βραζιλίας
66.4 g.
15.1 g.
0.0 g.
23.9 g.
Φουντούκια
60.8 g.
4.5 g.
0.1 g.
7.8 g.
Σπόροι
Λιναρόσπορος
42.2 g.
3.7 g.
22.8 g.
5.9 g.
Σπόροι Τσία
30.7 g.
3.3 g.
17.8 g.
5.8 g.
Σουσάμι
49.7 g.
6.7 g.
0.3 g.
21.8 g.
Ηλιόσποροι
51.5 g.
4.5 g.
0.1 g.
23.1 g.
Έλαια
Ελαιόλαδο
100 g.
14.0 g.
0.8 g.
9.8 g.
Λινέλαιο
100 g.
9.0 g.
53.3 g.
12.7 g.
Ψάρια και Θαλασσινά
Σολομός (άγριος)
13.4 g.
2.1 g.
2.3 g.
0.9 g.
Σαρδέλες
10.5 g.
1.5 g.
1.4 g.
0.4 g.
Σκουμπρί
13.9 g.
3.3 g.
2.6 g.
0.3 g.
Άλλα
Αβοκάντο
15.0 g.
2.1 g.
0.1 g.
1.7 g.
Αντίσταση στην Ινσουλίνη; Πες ναι στην επαρκή πρόσληψη Πρωτεΐνης
Οι άπαχες πηγές πρωτεΐνης, όπως το κοτόπουλο, το ψάρι, το τόφου και τα όσπρια, υποστηρίζουν τη συνολική υγεία του οργανισμού.
Ακολουθεί πίνακας με ζωικές και φυτικές πηγές πρωτεΐνης:
Πηγές Πρωτεΐνης
Γραμμάρια Πρωτεΐνης / 100 g.
Ζωϊκές Πηγές Πρωτεΐνης
Κοτόπουλο
31 g.
Βοδινό κρέας
26 g.
Χοιρινό κρέας
27 g.
Αυγά
13 g.
Γάλα (αγελαδινό ή κατσικίσιο)
3-4 g.
Τυρί (Cheddar)
25 g.
Σολωμός
20 g.
Τόνος
30 g.
Κοτόσουπα
6-8 g.
Σκουμπρί
20 g.
Ελληνικό γιαούρτι
10 g.
Φυτικές Πηγές Πρωτεΐνης
Φασόλια (μαύρα, κοκκινούς, λευκά) (ωμά)
21-25 g.
Φακές (μαγειρεμένες)
9 g.
Αρακάς (μαγειρεμένος)
8 g.
Σόγια
36 g.
Κινόα
4 g.
Σπανάκι
3 g.
Αμύγδαλα
21 g.
Λιναρόσπορος
18 g.
Αντίσταση στην Ινσουλίνη; Περιόρισε τη Ζάχαρη και τους επεξεργασμένους Υδατάνθρακες
Ο περιορισμός της προστιθέμενης ζάχαρης και των επεξεργασμένων υδατανθράκων μπορεί να αποτρέψει τις απότομες αυξήσεις του σακχάρου στο αίμα.
Αντίσταση στην Ινσουλίνη; Κατανάλωσε ωμέγα-3 λιπαρά οξέα
Αυτά τα λιπαρά μπορεί να μειώσουν την αντίσταση στην ινσουλίνη και να μειώσουν τα επίπεδα τριγλυκεριδίων στο αίμα. Για πηγές ωμέγα-3 μπορείς να ανατρέξεις στον πίνακα πάνω.
Αντίσταση στην Ινσουλίνη; Κατανάλωσε ωμέγα-3 λιπαρά οξέα
Αυτά τα λιπαρά μπορεί να μειώσουν την αντίσταση στην ινσουλίνη και να μειώσουν τα επίπεδα τριγλυκεριδίων στο αίμα. Για πηγές ωμέγα-3 μπορείς να ανατρέξεις στον πίνακα πάνω.
Έχει σημασία απο που ξεκινάς
Εάν η διατροφή σου είναι σχετικά κακή και έχεις αντίσταση στην ινσουλίνη, τότε υπάρχει πολύς χώρος για βελτίωση και όσο καλυτερεύεις τη διατροφή σου τόσο θα μειώνεται η αντίσταση στην ινσουλίνη.
Από την άλλη, εάν η διατροφή σου ήταν καλή πριν αποκτήσεις αλλά και κατά τη διάρκεια της αντίστασης στην ινσουλίνη, τότε πρέπει αρχικά να δοκιμάσεις να εντάξεις την άσκηση στην καθημερινότητα σου και εάν δεν υπάρξει βελτίωση να καταφύγεις σε φαρμακευτική αγωγή.
Τρόπος Ζωής και Ινσουλινοαντίσταση
Εφόσον καλύψαμε τις διατροφικές αλλαγές που μπορείς να κάνεις. Πάμε να δούμε πως μπορείς να βελτιώσεις την ευαισθησία σου στην ινσουλίνη μέσω αλλαγών στον τρόπο ζωής!
Αύξησε τη Σωματική σου Δραστηριότητα
Δραστηριότητες όπως το περπάτημα, το τρέξιμο, το ποδήλατο και το κολύμπι αυξάνουν την ευαισθησία στην ινσουλίνη. Επιπλέον, οι ασκήσεις με βάρη και η προπόνηση αντιστάσεων βοηθά στην αύξηση της μυϊκής μάζας και στη βελτίωση της πρόσληψης γλυκόζης από τους μύες.
Η τακτική άσκηση μέτριας έντασης είναι το κλειδί για τη διατήρηση της ευαισθησίας στην ινσουλίνη
Η επίτευξη και η διατήρηση ενός υγιούς βάρους μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την ευαισθησία στην ινσουλίνη. Παράλληλα, η μείωση του κοιλιακού λίπους είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς το σπλαχνικό λίπος συνδέεται στενά με την αντίσταση στην ινσουλίνη.
Κοιμήσου καλά
Στόχευσε 7-9 ώρες ποιοτικού ύπνου τη νύχτα για να υποστηρίξεις τη μεταβολική σου υγεία. Διατήρησε ένα τακτικό πρόγραμμα ύπνου, δημιούργησε ένα ξεκούραστο περιβάλλον και απόφυγε τις οθόνες πριν τον ύπνο.
Η αντίσταση στην ινσουλίνη είναι μια μεταβολική διαταραχή που μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις στη ρύθμιση του βάρους και στη συνολική υγεία.
Αλλαγές του Tρόπου Zωής
Διατηρώντας ένα υγιές σωματικό βάρος και υιοθετώντας συνήθειες ενός υγιεινού τρόπου ζωής, όπως μια ισορροπημένη διατροφή, τακτική σωματική δραστηριότητα, επαρκή ύπνο και αποτελεσματική διαχείριση του στρες, μπορείς να βελτιώσεις την ευαισθησία στην ινσουλίνη και να μειώσεις τον κίνδυνο εμφάνισης χρόνιων νοσημάτων, όπως τα καρδιομεταβολικά νοσήματα.
Μπορώ να σε βοηθήσω
Θα είναι χαρά μου να σε βοηθήσω να διαχειριστείς την αντίσταση στην ινσουλίνη και να βελτιώσεις τις διατροφικές σου συνήθειες, προγραμματίζοντας μια συνεδρία, είτε δια ζώσης στο Παγκράτι στο γραφείο μου είτε εξ αποστάσεως (online).
Εικοσιτετράωρη Γενική Απεργία στις 9 Απριλίου 2025 για το τρίπτυχο «ακρίβεια, στεγαστική κρίση/μισθοί, συλλογικές διαπραγματεύσεις», αποφάσισε η Εκτελεστική Επιτροπή της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ).
Όπως αναφέρει η ΓΣΕΕ σε ανακοίνωσή της, «η ακρίβεια εξακολουθεί να καταγράφεται στις έρευνες κοινής γνώμης ως το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα των πολιτών, που πλήττει κατά κύριο λόγο τους μισθωτούς, κατατρώγοντας τα εισοδήματά τους.
Η κυβέρνηση αρνείται να ακούσει τις προτάσεις μας για την κοινωνική κατοικία και για τη χρήση βέλτιστων πρακτικών άλλων χωρών για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης, με αποτέλεσμα, όπως προκύπτει από την ενδιάμεση έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ/ΓΣΕΕ) για την οικονομία, το 1/3 του πληθυσμού να καταβάλει άνω του 40% του εισοδήματός του, για να καλύψει στεγαστικές δαπάνες.
Η μη αποκατάσταση ενός δίκαιου πλαισίου συλλογικών διαπραγματεύσεων και η συνέχιση της διαμόρφωσης του κατώτατου μισθού από ένα κράτος-πατερούλη, (πρακτική που υποχρέωσε τη ΓΣΕΕ να αποχωρήσει από τη σχετική διαδικασία του ΟΜΕΔ), έχει οδηγήσει στην κατακρήμνιση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών.
Η κάλυψη των εργαζόμενων από Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΣΣΕ) βρίσκεται περίπου στο 24% έναντι του 80%, που απαιτεί η Οδηγία 2022/2041 της ΕΕ. Η αύξηση των μισθών περνά μόνο μέσα από την αποκατάσταση των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων».
«Με το σκεπτικό ότι οι μεγαλειώδεις, αυθόρμητες κινητοποιήσεις των πολιτών για την τραγωδία των Τεμπών δεν πρέπει να χρησιμοποιηθούν για οποιαδήποτε σκοπιμότητα, πέραν αυτής της δικαίωσης του αγώνα των χαροκαμένων γονιών και της μνήμης των αδικοχαμένων θυμάτων, η Συνομοσπονδία βρίσκεται σε αναμονή των ενεργειών του Συλλόγου Γονέων και της δημοσιοποίησης των σχετικών πορισμάτων, προκειμένου να στηρίξει ό,τι αυτοί αποφασίσουν, μιας και αποδεδειγμένα έχουν και γνώση και κοινωνική αποδοχή στα αιτήματά τους, ακόμα και με απεργιακή δράση, εφόσον απαιτείται» σημειώνει η ΓΣΕΕ.
Η νίκη του Ντόναλντ Τραμπ, τον περασμένο Νοέμβριο, σηματοδότησε μια αλλαγή εποχής, και όλοι το κατάλαβαν αμέσως. Οι περισσότεροι Αμερικανοί την εισέπραξαν ως μια μορφή εσωτερικού 1989, με την πτώση ή εν πάση περιπτώσει την αποσταθεροποίηση αυτού που μάθαμε να ονομάζουμε «γουοκισμό». Η Αμερική ονειρεύεται έτσι να ξαναβρεί τη Δύση, αποκαθιστώντας ακόμη και τους πιονιέρους. Εδώ και μερικές εβδομάδες δεν είναι πια της μόδας να μιλάει κανείς άσχημα για την προέλευση της χώρας. Εξού και η βούληση του Τραμπ να προωθήσει έναν κατακτητικό καπιταλισμό που θα αποτυπώνει το αμερικανικό όνειρο. Η βαθιά Αμερική, άλλωστε, θεωρούσε πάντα τον σοσιαλισμό ξένο ιδεολογικό σώμα.
Ο λόγος του Τραμπ μετά την ορκωμοσία του και οι ημέρες που ακολούθησαν επιβεβαίωσαν αυτή την επιθυμία για ρήξη: τα διατάγματα που υπεγράφησαν δεν μαρτυρούν τόσο μια αυταρχική στροφή όσο μια επιθυμία να αποκατασταθεί η πολιτική ισχύς της κάλπης. Η μέθοδος των διαταγμάτων ενσαρκώνει μια μορφή δημοκρατικού καισαρισμού που παραπέμπει σε έναν βοναπαρτισμό α-λα αμερικανικά. Η προεδρία του Τραμπ θα μεταμορφώσει τη χώρα.
Η Ευρώπη δεν δείχνει να ακολουθεί αυτό το κίνημα, λες και μετά τις δύο Γερμανίες του 20ού αιώνα αποκαλύπτονται σήμερα δύο Δύσεις: η αμερικανική και η ευρωπαϊκή. Η δυτική Ευρώπη μοιάζει λίγο με μια μετενσάρκωση της Ανατολικής Γερμανίας. Το δείχνει η προσπάθειά της να υψώσει ένα επικοινωνιακό τείχος, ώστε οι πολίτες της να μην έχουν πρόσβαση στον έξω κόσμο και στην «πέραν του Ατλαντικού προπαγάνδα». Η ΕΕ δείχνει να είναι το ύστατο καταφύγιο της παγκοσμιοποιημένης ουτοπίας. Οι ουτοπίες δυσκολεύονται να πεθάνουν: η σοσιαλδημοκρατία επιδιώκει περισσότερο από ποτέ να ελέγχει τη ζωή των κοινωνιών με ένα πακέτο νόμων, των οποίων το θεμέλιο είναι σήμερα το Green Deal.
Οι ουτοπίες όμως δεν επιβιώνουν στο κενό. Λειτουργούν σήμερα ως σύστημα νομιμοποίησης των συμφερόντων μιας κάστας, μιας νομενκλατούρας όπως λέγαμε παλιά. Μια τέτοια κάστα κυριαρχεί στη δυτική Ευρώπη, όπου οι εκλογές χρησιμεύουν περισσότερο για να εκδηλώνουν οι λαοί τη δυσαρέσκειά τους. Η φιλοευρωπαϊκή κάστα φοβάται σήμερα τη μεγάλη σκούπα και θα κάνει τα πάντα για να την εμποδίσει.
Προκύπτουν έτσι από αυτό το πορτρέτο δύο Δύσεις, η καθεμιά από τις οποίες θεωρεί ότι ενσαρκώνει την κατεύθυνση της Ιστορίας και την αλήθεια του πολιτισμού μας. Η τραμπική Αμερική επιδεικνύει μια ανησυχητική τάση κυριαρχίας στη βορειοαμερικανική ζώνη, ενώ η δυτική Ευρώπη εφευρίσκει εκ νέου το μπρεζνιεφικό δόγμα της περιορισμένης κυριαρχίας για να εμποδίσει τις χώρες που την αποτελούν να ακολουθήσουν τη δική τους πορεία.
(*) O Ματιέ Μποκ-Κοτέ είναι αρθρογράφος της Figaro
Οι εκλογές στην Ουκρανία είναι απαραίτητες για λόγους νομιμοποίησης, ανακοίνωσε σήμερα το Κρεμλίνο.
Οι ΗΠΑ θέλουν να διενεργήσει η Ουκρανία εκλογές, πιθανόν μέχρι το τέλος του χρόνου, ειδικά αν το Κίεβο συμφωνήσει σε εκεχειρία με τη Ρωσία μέσα στους επόμενους μήνες, όπως είπε στο Ρόιτερς ο ανώτατος αξιωματούχος της κυβέρνησης Τραμπ αρμόδιος για την Ουκρανία.
Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του Κρεμλίνου, τον Ντμίτρι Πεσκόφ, μέχρι στιγμής δεν έχουν υπάρξει σοβαρές συνομιλίες για τα πρόσωπα που θα συμμετάσχουν στις συνομιλίες με στόχο τον τερματισμό της σύγκρουσης.
Ερωτηθείς σχετικά με τα σχόλια του προέδρου Τραμπ ότι είναι προγραμματισμένες συνομιλίες και συναντήσεις με τη Ρωσία, ο Πεσκόφ απάντησε ότι “προφανώς έχουν προγραμματιστεί” επαφές και ότι η Μόσχα έχει μια διαδικασία σχεδιασμού.
Λίγες ημέρες πριν τελειώσει το 2024, πέθανε ο Τζίμυ Κάρτερ, 39ος πρόεδρος των ΗΠΑ, από το 1979 έως το 1981, σε ηλικία 100 ετών.
Γράφει ο Βαγγέλης Χωραφάς
Πολλά έχουν γραφτεί για τη προεδρία του Τζίμυ Κάρτερ και τις αλλαγές που επέφερε στις πολιτικές των ΗΠΑ. Ωστόσο, αυτό που είναι το πιο σημαντικό, είναι να προσδιοριστεί το στρατηγικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτούργησε ο Τζίμυ Κάρτερ. Μπορούμε να προσδιορίσουμε αυτό το πλαίσιο ως μια στρατηγική σύμπτυξη, έναν στρατηγικό εξορθολογισμό της πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ στο διεθνές σύστημα, η οποία είχε πληγεί από την υπερέκταση των περασμένων δεκαετιών.
Η εξέταση αυτής της στρατηγικής σύμπτυξης έχει ιδιαίτερη σημασία, στο βαθμό που και ο Ντόναλντ Τραμπ, μετά την δεύτερη εκλογή του στη προεδρία των ΗΠΑ, αναμένεται να κινηθεί σε μια ίδια κατεύθυνση. Προς μια στρατηγική σύμπτυξη, με διαφορετικά βέβαια χαρακτηριστικά, από εκείνη που διαμορφώθηκε μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ, δίνοντας έμφαση πρωτίστως στην εσωτερική αναδιάρθρωση των ΗΠΑ, ό,τι και να σημαίνει αυτό.
Οι ΗΠΑ μόλις είχαν βγει από την ήττα στον πόλεμο του Βιετνάμ και ο Κάρτερ έπρεπε να διαχειριστεί τις συνέπειες, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό. Ο Κάρτερ ανέλαβε τα καθήκοντά του σε μια περίοδο «στασιμοπληθωρισμού», καθώς η οικονομία γνώριζε έναν συνδυασμό υψηλού πληθωρισμού και αργής οικονομικής ανάπτυξης. Οι δημοσιονομικές του πολιτικές επικεντρώθηκαν στη μείωση του πληθωρισμού με τη μείωση των ελλειμμάτων και των κρατικών δαπανών. Ανταποκρινόμενη στις ενεργειακές αναταράξεις που είχαν επιμείνει σε μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1970, η κυβέρνησή του θέσπισε μια εθνική ενεργειακή πολιτική σχεδιασμένη για τη μακροπρόθεσμη εξοικονόμηση ενέργειας και την ανάπτυξη εναλλακτικών ενεργειακών πόρων. Βραχυπρόθεσμα, η χώρα κατακλύστηκε από την ενεργειακή κρίση του 1979, την οποία ακολούθησε η ύφεση του 1980. Ο Κάρτερ επεδίωξε μεταρρυθμίσεις στα συστήματα πρόνοιας, υγειονομικής περίθαλψης και φορολογίας της χώρας, αλλά χωρίς να αποτελούν βαθιές τομές, ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεπιτυχείς, εν μέρει λόγω των κακών σχέσεων που είχε ο Λευκός Οίκος με τους ίδιους τους Δημοκρατικούς στο Κογκρέσο.
Η στρατηγική σύμπτυξη γίνεται πιο ορατή στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής. Ο Κάρτερ θέλησε να προωθήσει μια εξωτερική πολιτική που θα κινούνταν σε τρεις άξονες: την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την υποστήριξη της δημοκρατίας και των δημοκρατικών καθεστώτων και τη μείωση των στρατιωτικών επεμβάσεων στο εξωτερικό. Μέσα στα πλαίσια αυτά, η Ουάσιγκτον σταμάτησε την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια στα καθεστώτα της Νικαράγουα, της Βραζιλίας, της Αργεντινής και της Χιλής. Μέσα στα ίδια πλαίσια, υπογράφηκε το 1977 και η συμφωνία με τον Παναμά για επιστροφή του Καναλιού του Παναμά, το 1999.
Η Ουάσιγκτον, συνεχίζοντας τη πολιτική Νίξον-Κίσινγκερ, προώθησε τις πολιτικές επαφές με το Πεκίνο και το 1979 οι δύο χώρες απέκτησαν και τυπικές διπλωματικές σχέσεις. Ο κοινός στόχος του περιορισμού της ΕΣΣΔ εξακολουθούσε να υφίσταται.
Με την ΕΣΣΔ, μέσα στα πλαίσια της πολιτικής της ύφεσης, η οποία όμως βάδιζε προς το τέλος της, η κυβέρνηση Κάρτερ υπέγραψε το 1979 τη συνθήκη SALT II, η οποία έθετε ανώτατα όρια στον αριθμό των πυρηνικών όπλων που κατείχαν οι δύο υπερδυνάμεις. Ο Κάρτερ ήθελε να υπάρξει μείωση του αριθμού των πυρηνικών όπλων, αλλά η Μόσχα δεν ακολούθησε. Αλλά ακόμα και αυτή η συμφωνία, δεν εγκρίθηκε από το Κογκρέσο και τελικά εγκαταλείφθηκε, εν μέρει λόγω και της εισβολής της ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν.
Η εισβολή της ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν, δημιούργησε σοβαρά θέματα και στη προεδρία Κάρτερ. Από την αρχή, το βασικό πρόβλημα της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Κάρτερ αντικατοπτρίστηκε στον διχασμό μεταξύ του υπουργού Εξωτερικών Σάιρους Βανς, ο οποίος επεδίωκε βελτιωμένες σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση και τον Τρίτο Κόσμο, και του συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, ο οποίος τάχθηκε υπέρ της αντιπαράθεσης με τη Σοβιετική Ένωση, σε πολλούς τομείς. Ο Μπρζεζίνσκι πίστευε ότι η εισβολή της ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν θα αποτελούσε το «Βιετνάμ της ΕΣΣΔ» και η Ουάσιγκτον θα έπρεπε να το εκμεταλλευθεί, όπως και έγινε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την ενίσχυση των Μουτζαχεντίν, η οποία συνεχίστηκε και επί προεδρίας Ρέηγκαν, με καταστροφικές συνέπειες, σε βάθος χρόνου, για τις ΗΠΑ. Για τις ΗΠΑ εκείνη τη περίοδο, η σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν αποτελούσε απειλή, στο βαθμό που έφερνε την ΕΣΣΔ πιο κοντά στις πετρελαιοπηγές του Περσικού Κόλπου, σε μια περίοδο που οι οικονομίες των χωρών της Δύσης ήταν εξαρτημένες από το πετρέλαιο της περιοχής. Παράλληλα, η Ουάσιγκτον εκτιμούσε ότι η σοβιετική επέμβαση που έφερνε για πρώτη φορά τον Κόκκινο Στρατό εκτός των ορίων του Συμφώνου της Βαρσοβίας, μπορεί να δημιουργούσε ένα επικίνδυνο προηγούμενο.
Σε ό,τι αφορά τη Μέση Ανατολή, ο Κάρτερ διαμόρφωσε το πλαίσιο για τη Συμφωνία του Καμπ Ντέιβιντ του 1979 και της Συμφωνίας της Ουάσιγκτον, όταν η Αίγυπτος και το Ισραήλ ομαλοποίησαν τις σχέσεις τους, παρά τις μεγάλες αντιδράσεις στο εσωτερικό των δύο χωρών, αλλά και στον αραβικό κόσμο. Σε άμεση σχέση με την ίδια περιοχή διατύπωσε το 1980 το «δόγμα Κάρτερ», το οποίο παραμένει μία από τις βασικές συνιστώσες της αμερικανικής στρατηγικής. Διατυπώθηκε στον απόηχο της σοβιετικής εισβολής στο Αφγανιστάν και της Ισλαμικής Επανάστασης στο Ιράν και αποτυπώνει τη σημασία που διαχρονικά αποδίδει η Ουάσιγκτον στον έλεγχο των παγκόσμιων ενεργειακών ροών. Σύμφωνα με αυτό κάθε προσπάθεια από οποιαδήποτε εξωτερική δύναμη να αποκτήσει τον έλεγχο της περιοχής του Περσικού Κόλπου θα θεωρηθεί επίθεση στα ζωτικά συμφέροντα των ΗΠΑ και θα αποκρουσθεί με κάθε δυνατό μέσο, συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής ισχύος. Ο έλεγχος των ενεργειακών ροών ήταν κρίσιμος για την Ουάσιγκτον, στο βαθμό που μετά την πετρελαϊκή κρίση του 1973 που προήλθε από τις ενέργειες των χωρών του Οργανισμού Αραβικών Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών OAPEC, η πετρελαϊκή κρίση του 1979 προήλθε από τη πτώση της παραγωγής πετρελαίου στον απόηχο της Ιρανικής Επανάστασης.
Η προεδρία Κάρτερ δοκιμάστηκε από την Ιρανική Επανάσταση του 1979. Όχι μόνο από την αλλαγή των συσχετισμών στη Μέση Ανατολή, αλλά και από την Κρίση των Ομήρων της περιόδου 1979-1980. Η Ιρανική Επανάσταση, εκτός από τη θρησκευτική της διάσταση, σηματοδοτούσε και μια αλλαγή των γεωπολιτικών συσχετισμών στη περιοχή.
Με τα δεδομένα αυτά, το «δόγμα Κάρτερ» δεν αφορούσε μόνο τη ροή του πετρελαίου της Μέσης Ανατολής. Αφορούσε και την υπεράσπιση ενός τμήματος του Rimland, αυτού της Μέσης Ανατολής, που είχαν διαμορφώσει οι ΗΠΑ μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, για την περικύκλωση του Heartland, δηλαδή της καρδιάς της Ευρασίας. Μετά την οριστική απώλεια της Ινδοκίνας με την ήττα στον πόλεμο του Βιετνάμ, η Ουάσιγκτον κατανοούσε ότι η προσέγγιση με το Πεκίνο για την αντιμετώπιση της ΕΣΣΔ, δηλαδή του μεγαλύτερου μέρους του Heartland, δεν θα μπορούσε να είναι μόνιμη, επομένως η μη απώλεια άλλων περιοχών του Rimland, όπως η Μέση Ανατολή, αποτελούσε βασική προτεραιότητα. Ήδη, η απώλεια του Ιράν αποτελούσε ένα σημαντικό πλήγμα και οι επιπτώσεις για την Ουάσιγκτον, έπρεπε να ανασχεθούν. Οι συμφωνίες του Καμπ Ντέιβιντ και της Ουάσιγκτον που θα έθεταν τη βάση εξομάλυνσης των διαφορών του Ισραήλ με τον αραβικό κόσμο και την ειρηνική συνύπαρξη τους, αποτελούσαν μέρος αυτής της στρατηγικής μείωσης των απωλειών σε αυτή τη περιοχή του Rimland.
Παράλληλα με το «δόγμα Κάρτερ», οι ΗΠΑ ακολούθησαν μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ και μια πολιτική εσωτερικής εξισορρόπησης σε ό,τι αφορά το στρατιωτικό τομέα, για την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων. Με την καθοδήγηση του στρατηγού Ντον Στάρι, υιοθετήθηκε το δόγμα AirLand Battle, για την αντιμετώπιση του συμφώνου της Βαρσοβίας στην Ευρώπη, μέρος του οποίου ήταν η απόκτηση τεχνολογικής υπεροχής, η οποία αναζητήθηκε μέσα από νέα οπλικά συστήματα, τα οποία εμφανίστηκαν τις επόμενες δεκαετίες και κυριάρχησαν στους στρατούς της Δύσης.
Ο Τζίμυ Κάρτερ έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης το 2002. Ήταν μια πολιτική κίνηση της επιτροπής απονομής του βραβείου, σε μια περίοδο που ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους ετοιμάζονταν για την εισβολή στο Ιράκ, όπως έγινε εμφανές και από τη σχετική ανακοίνωση. Οι περισσότεροι πολιτικοί αναλυτές θεωρούσαν ότι ο Τζίμυ Κάρτερ θα έπρεπε να πάρει το Νόμπελ Ειρήνης το 1978, μαζί με τους Ανουάρ Σαντάτ και Μεναχέμ Μπέγκιν, για τη Συμφωνία του Καμπ Ντέιβιντ και όχι το 2002, όπως συνέβη.
Αργότερα, ο Τζίμυ Κάρτερ στράφηκε κατά του Ισραήλ, το οποίο χαρακτήρισε ως κράτος-απαρτχάιντ, στο βιβλίο που εξέδωσε το 2006 με τίτλο «Palestine: Peace Not Apartheid», συγκρίνοντας το με το καθεστώς της Νότιας Αφρικής. Οι υποστηρικτές του Ισραήλ κατηγόρησαν τον Κάρτερ για αντισημιτισμό Τάχθηκε επίσης υπέρ της αυτοδιάθεσης των Παλαιστινίων, ενώ από το 2008 και μετά, πραγματοποίησε μια σειρά επαφών με τους ηγέτες της Χαμάς, για την εξεύρεση λύσεων για τη Γάζα. Μέσα στα πλαίσια αυτών των προσπαθειών, ο Κάρτερ επέκρινε την κυβέρνηση Τραμπ το 2017 όταν αναγνώρισε την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ και μετέφερε την πρεσβεία των ΗΠΑ από το Τελ Αβίβ στην πόλη, που οι περισσότερες χώρες θεωρούν μέρος των παλαιστινιακών εδαφών. Παρά τις προσπάθειες αυτές, υπήρξαν πολιτικές δυνάμεις στον αραβικό κόσμο που κατηγόρησαν τον Τζίμυ Κάρτερ ότι στη Συμφωνία του Καμπ Ντέιβιντ, δεν διασφάλισε τα συμφέροντα των Παλαιστινίων και κυρίως, ότι η συμφωνία απέκοψε την Αίγυπτο από τη στήριξη της Παλαιστίνης.
Στις ΗΠΑ υπάρχουν πολλές απόψεις για το αν ο Τζίμυ Κάρτερ ήταν ένας επιτυχημένος ή όχι πρόεδρος, ο οποίος έκανε μόνο μια θητεία, αλλά αυτή είναι μια εσωτερική συζήτηση. Ο Τζίμυ Κάρτερ ήταν ένας πρόεδρος ο οποίος προώθησε τα συμφέροντα των ΗΠΑ και τη διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας τους σε παγκόσμια κλίμακα, υλοποιώντας μια στρατηγική σύμπτυξης, γιατί αυτό επέβαλλαν τα συμφέροντα της χώρας του, εκείνη τη περίοδο.
Ο Τζίμυ Κάρτερ βρέθηκε στη προεδρία των ΗΠΑ το 1979, που από πολλούς θεωρείται ως ένα καθοριστικό έτος για τις εξελίξεις του μεταπολεμικού κόσμου και από άλλους, ως annus horibilis. Το 1979 ήταν η χρονιά που ξεκίνησαν να διαμορφώνονται μια σειρά από τάσεις που εξακολουθούν να αναπτύσσονται ακόμα και σήμερα.
Στις 4 Μαΐου 1979, η Μάργκαρετ Θάτσερ έγινε πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου. Η άνοδος της στην εξουσία συμβολίζει την έλευση του νεοφιλελευθερισμού ως κυρίαρχης οικονομικής στρατηγικής, στην αρχή στη Δύση και μετά σε παγκόσμιο επίπεδο. Βέβαια το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είχε τη δυνατότητα να επιβάλλει τέτοιες πολιτικές και το 1980 ο Ρόναλντ Ρέιγκαν, νικώντας στις προεδρικές εκλογές τον Τζίμυ Κάρτερ, θα ήταν αυτός που μαζί με τη Θάτσερ θα επέβαλλαν αυτή τη στρατηγική.
Τον Φεβρουάριο 1979 ξέσπασε ο πόλεμος μεταξύ Κίνας και Βιετνάμ. Για πρώτη φορά στη παγκόσμια ιστορία, δύο σοσιαλιστικές χώρες οδηγήθηκαν σε πολεμική αναμέτρηση. Αυτή η εξέλιξη θεωρούνταν μέχρι τότε αδιανόητη, με βάση τις αρχές του μαρξισμού-λενινισμού που πρέσβευαν οι δύο χώρες, αλλά τελικά επικράτησαν οι γεωπολιτικές αναγκαιότητες.
Τον Μάρτιο 1979, έγινε το ατύχημα στο πυρηνικό εργοστάσιο Three Mile Island. Ήταν το πρώτο μεγάλης κλίμακας πυρηνικό ατύχημα, το οποίο έθεσε σε αμφισβήτηση ‒θα ακολουθούσε αργότερα το Τσερνομπίλ‒ την ασφάλεια της παραγωγής ενέργειας από πυρηνικούς σταθμούς.
Το 1979 θεωρείται η χρονιά που ξεκίνησε ο ισλαμικός τζιχαντισμός, με τη μορφή που τον γνωρίζουμε σήμερα. Τρία γεγονότα συνέβαλαν στη διαμόρφωση αυτής της τάσης. Το πρώτο ήταν η Ιρανική Επανάσταση του 1979, η οποία ανέτρεψε το φιλοδυτικό καθεστώς του Σάχη και επέβαλλε ένα θεοκρατικό σιιτικό καθεστώς. Το δεύτερο ήταν η κατάληψη του μεγάλου τζαμιού της Μέκκας από μια πολυεθνική ομάδα τζιχαντιστών, που είχαν ως στόχο να ανατρέψουν τη βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας και να εγκαθιδρύσουν ένα θεοκρατικό καθεστώς. Το τρίτο ήταν η εισβολή της ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν τον Δεκέμβριο 1979, από την οποία βγήκαν ενισχυμένοι οι Μουτζαχεντίν, ενώ ενισχύθηκε και ο ισλαμικός ριζοσπαστισμός, όπως θα γίνονταν εμφανές τα επόμενα χρόνια.
Τον Ιούνιο 1979 έγιναν οι πρώτες ευρωεκλογές για την ανάδειξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Οι εκλογές αυτές δεν ενίσχυσαν την Ευρώπη έναντι των ΗΠΑ, στο βαθμό που οι δεσμοί εξάρτησης δεν χαλάρωσαν, αλλά αποτέλεσαν την απαρχή της δημιουργίας ενός υβριδικού ευρωπαϊκού συστήματος, γραφειοκρατικού και δημοκρατικά ελλειμματικού, το οποίο συνεχίζει να αναπαράγει τις ανισότητες και τις παθογένειες του, μέχρι σήμερα.
Ανήμερα της συμμετοχής του στο Άτυπο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις Βρυξέλλες, κατά το οποίο οι 27 της ΕΕ αναμένεται να θέσουν επί τάπητος το ζήτημα της κοινής ευρωπαϊκής άμυνας, ο πρωθυπουργός διαμηνύει, μεταξύ άλλων, σε άρθρο του στους Financial Times με τίτλο «η Ευρώπη πρέπει να δαπανήσει περισσότερα για την άμυνά της» ότι «εάν η Ένωσή μας πρόκειται να παραμείνει πυλώνας ειρήνης και σταθερότητας, πρέπει να αποκτήσουμε μια ισχυρή, ενιαία και αξιόπιστη αποτρεπτική ικανότητα.
Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο». Υπεραμυνόμενος της πάγιας άποψης του ότι η Ευρώπη οφείλει να αναλάβει μεγαλύτερη ευθύνη για την ασφάλεια της ο Έλληνας πρωθυπουργός προτείνει «τη δημιουργία ενός νέου ευρωπαϊκού εργαλείου, ύψους τουλάχιστον 100 δισ. ευρώ, για τη χρηματοδότηση των συλλογικών αμυντικών αναγκών μας». Επίσης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επαναλαμβάνει ότι «οι στρατιωτικές δαπάνες θα πρέπει να εξαιρούνται από τους δημοσιονομικούς κανόνες της ΕΕ» καθώς και ότι θα πρέπει να μετασχηματιστεί η ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία.
Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη στους Financial Times:
«Η Ευρώπη πρέπει να δαπανήσει περισσότερα για την άμυνά της
Οι στρατιωτικές δαπάνες θα πρέπει να εξαιρούνται από τους δημοσιονομικούς κανόνες της ΕΕ.
Ο συνδυασμός του επιθετικού πολέμου της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, της αστάθειας στη Μέση Ανατολή και των ευρύτερων παγκόσμιων μετατοπίσεων ισχύος σημαίνει ότι η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει μεγαλύτερη ευθύνη για την ασφάλειά της.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι απαιτούνται πρόσθετες επενδύσεις ύψους 500 δισ. ευρώ στον τομέα της άμυνας κατά την επόμενη δεκαετία. Αυτό δεν αποτελεί απλώς αναγκαιότητα, αλλά και μία ευκαιρία για να διασφαλιστεί η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία, υπέρ της οποίας έχω ταχθεί εδώ και καιρό. Αλλά για να γίνει αυτό απαιτείται συλλογική δράση σε δύο μέτωπα: πρώτον, χρειαζόμαστε ένα βιώσιμο μοντέλο χρηματοδότησης για αυξημένες αμυντικές δαπάνες. Και δεύτερον, πρέπει να μετασχηματίσουμε την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία.
Όσον αφορά τη χρηματοδότηση, το πρόβλημα είναι ότι, στο νέο ευρωπαϊκό δημοσιονομικό πλαίσιο, οποιαδήποτε σημαντική αύξηση των αμυντικών δαπανών είναι πιθανό να ενεργοποιήσει τις λεγόμενες διαδικασίες υπερβολικού ελλείμματος (ΔΥΕ), οι οποίες σχεδιάστηκαν ώστε οι προϋπολογισμοί ενός κράτους να κινούνται εντός κάποιων ορίων. Αυτό είναι αναποτελεσματικό και δυνητικά πολύ δαπανηρό.
Υπάρχει, ωστόσο, ένας απλός τρόπος για να ξεπεραστεί αυτή η δυσκολία: οι αμυντικές δαπάνες θα πρέπει να εξαιρεθούν από τους δημοσιονομικούς στόχους εκ των προτέρων. Αυτό θα επιτρέψει στα κράτη μέλη να ξοδεύουν περισσότερα για την άμυνα, διατηρώντας παράλληλα τη δημοσιονομική αξιοπιστία και ευνοϊκές συνθήκες στις αγορές.
Δίνοντας στα κράτη μέλη αυτό το δημοσιονομικό περιθώριο θα αυξήσουμε τις δυνατότητες μας στους τομείς της άμυνας και της ασφάλειας. Αλλά αυτό δεν θα είναι αρκετό, διότι από ένα σημείο κι έπειτα οι αγορές μπορεί να προσθέσουν ένα επιπλέον κόστος στις αποδόσεις των κρατικών ομολόγων μας. Εκτός από το αυξημένο δημοσιονομικό κόστος, αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αποθαρρυντικός παράγοντας για αμυντικές δαπάνες και να οδηγήσει σε δυσανάλογο καταμερισμό των βαρών μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ.
Η συμπερίληψη της ασφάλειας και της άμυνας στον κατάλογο των στρατηγικών προτεραιοτήτων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων θα βοηθήσει. Ωστόσο, αυτό από μόνο του θα καλύψει μόνο ένα μικρό μέρος των επενδυτικών αναγκών μας. Για τον λόγο αυτό, βασιζόμενος στη θετική εμπειρία με τον Μηχανισμό Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας της ΕΕ ως προς τις αγορές, προτείνω τη δημιουργία ενός νέου ευρωπαϊκού εργαλείου, ύψους τουλάχιστον 100 δισ. ευρώ, για τη χρηματοδότηση των συλλογικών αμυντικών αναγκών μας.
Ωστόσο, η αύξηση των δαπανών για την άμυνα πρέπει να συνοδεύεται από αύξηση της αποτελεσματικότητας. Όπως αναφέρουν και οι δύο πρόσφατες εκθέσεις Draghi και Letta, η ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία παραμένει κατακερματισμένη, δεν διαθέτει το απαραίτητο μέγεθος και χρειάζεται περαιτέρω ενοποίηση και εξειδίκευση για τη δημιουργία κέντρων αριστείας.
Η ανάπτυξη πολύπλοκων αμυντικών συστημάτων νέας γενιάς απαιτεί επενδύσεις που υπερβαίνουν τις δυνατότητες οποιουδήποτε μεμονωμένου κράτους μέλους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, τον περασμένο Μάιο, μαζί με τον Πολωνό πρωθυπουργό Donald Tusk, κατέθεσα μια φιλόδοξη πρόταση για τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής ασπίδας αεράμυνας, ως αξιόπιστου αποτρεπτικού μέσου έναντι δυνητικών επιθέσεων.
Η εξαγγελία και η χρηματοδότηση μιας τέτοιας μεγάλης ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας, την οποία θα ακολουθήσουν γρήγορα και άλλα εμβληματικά έργα, θα έχει άμεσο αντίκτυπο σε τέσσερις τομείς.
Πρώτον, θα επέτρεπε στα κράτη μέλη και στην ΕΕ συνολικά να αντιμετωπίσουν καίριας σημασίας αδυναμίες στις αμυντικές τους δυνατότητες. Δεύτερον, θα ενίσχυε την τεχνολογική και βιομηχανική βάση της Ευρώπης. Τρίτον, θα αύξανε εμφανώς τη συμβολή της Ευρώπης στο ΝΑΤΟ και θα ενίσχυε τη διατλαντική συνεργασία. Τέλος, και ίσως το πιο σημαντικό, θα έστελνε ένα αδιαμφισβήτητο μήνυμα ότι η Ευρώπη είναι ενωμένη και αποφασισμένη, μια παγκόσμια δύναμη που πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.
Το γεγονός ότι η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ursula von der Leyen συμπεριέλαβε την ιδέα εμβληματικών έργων μίας Ευρωπαϊκής Αμυντικής Ένωσης στις πολιτικές κατευθυντήριες γραμμές για τη δεύτερη θητεία της είναι καλοδεχούμενο. Το ίδιο ισχύει για την επικείμενη λευκή βίβλο για το μέλλον της ευρωπαϊκής άμυνας, καθώς και τη «στρατηγική για την ετοιμότητα». Και τα δύο θα συμβάλλουν στη δημιουργία των προϋποθέσεων για τη δημιουργία μίας Ευρωπαϊκής Αμυντικής Ένωσης.
Αυτό έχει σημασία διότι μία από τις βασικές παραδοχές πίσω από τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία θα πρέπει να είναι ότι η εδαφική ακεραιότητα κάθε κράτους μέλους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ακεραιότητα όλων των άλλων κρατών μελών και της ΕΕ στο σύνολό της. Γι’ αυτό πρέπει να ενισχύσουμε την αξιοπιστία και την επιχειρησιακή αξία των ρητρών αμοιβαίας άμυνας (42.7 ΣΕΕ) και αλληλεγγύης (222 ΣΛΕΕ) στις Συνθήκες της ΕΕ.
Ως κράτος μέλος πρώτης γραμμής, τόσο της ΕΕ όσο και του ΝΑΤΟ, και ως χώρα που αντιμετωπίζει μοναδικές και άμεσες προκλήσεις ασφαλείας, ιδίως στην Ανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα έχει προ πολλού κατανοήσει την κρίσιμη σημασία των επενδύσεων στην άμυνα. Αλλά αυτές οι προκλήσεις ασφαλείας δεν είναι πλέον περιφερειακού χαρακτήρα. Το γεωπολιτικό διακύβευμα για την Ευρώπη δεν ήταν ποτέ υψηλότερο.
Εάν η Ένωσή μας πρόκειται να παραμείνει πυλώνας ειρήνης και σταθερότητας, πρέπει να αποκτήσουμε μια ισχυρή, ενιαία και αξιόπιστη αποτρεπτική ικανότητα. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο.»
Έχουμε πει πολλές φορές ότι σ’ αυτή τη χώρα με τις τεράστιες στρεβλώσεις αναφορικά με την ιστορία και την θρησκεία (που πάντα καπηλεύεται εθνικά γεγονότα στα οποία αρχικά ήταν αντίθετη), γιορτάζουμε μεν το ’21 και την έναρξη του αγώνα της ανεξαρτησίας (πάλι σε λάθος ημερομηνία αφού καμιά … Αγία Λαύρα υπήρξε, αλλά έτσι επέβαλλε η εκκλησία για να ταυτίσει την επανάσταση με μια θρησκευτική γιορτή), αλλά δεν γιορτάζουμε δυο άλλες κορυφαίες στιγμές. Ίσως, πιο σημαντικές του ’21! Η πρώτη είναι η ναυμαχία στο Ναβαρίνο, το 1827, που ουσιαστικά προκάλεσε την ελευθερία της Ελλάδας κι η δεύτερη είναι το πρωτόκολλο του Λονδίνου, 3 Φεβρουαρίου 1830, που αποτελεί την επίσημη ημερομηνία γέννησης του ελληνικού κράτους!
Γράφει ο συνεργάτης του Έμβολος δημοσιογράφος Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος
Σαν χθες λοιπόν, ιδρύθηκε τυπικά η Ελλάδα! Το είδατε γραμμένο κάπου; Είδατε μια αναφορά έστω; Είδατε τη Βουλή ή το επίσημο Κράτος να γιορτάζει αυτή τη μεγάλη στιγμή; Είδατε ή ακούσατε κάποια γιορτή στα σχολεία; Πόσο άδικο, απέναντι στα γεγονότα και στον Καποδίστρια, ε;
Ας τα ξαναπούμε λοιπόν. Την ώρα που η επανάσταση του ’21 είχε ουσιαστικά εκφυλιστεί και το όνειρο της ανεξαρτησίας είχε σβήσει εξ αιτίας της συνεχούς εμφύλιας διαμάχης, ήρθαν οι προστάτιδες δυνάμεις (1827), συνασπίστηκαν και διέλυσαν Τούρκους κι Αιγύπτιους συμμάχους τους στο Ναβαρίνο. Τότε, υπογράφηκε η συνθήκη του Λονδίνου (1827), που προέβλεπε μεν την αυτονομία της Ελλάδας, αλλά με φόρο υποτέλειας στον Σουλτάνο. Λίγο μετά, τον Μάρτιο του 1829,΄πάλι στο Λονδίνο, υπογράφηκε το ποσό του φόρου υποτέλειας και το βόρειο σύνορο της Ελλάδας, δηλαδή η γραμμή Αμβρακικού- Παγασητικού.
Μπορεί δηλαδή να είμαστε ελεύθεροι, αλλά πληρώναμε φόρο υποτέλειας και η χώρα ουσιαστικά ήταν η Πελοπόννησος, μέρος της Στερεάς και μέρος της Θεσσαλίας.
Έρχεται λοιπόν ο μέγας Καποδίστριας και πείθει τις μεγάλες δυνάμεις ότι αυτό δεν μπορεί να ισχύει και να λειτουργεί. Έτσι, στις 3 Φεβρουαρίου 1830, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και Ρωσία, συναποφασίζουν ότι η Ελλάδα γίνεται ανεξάρτητο κράτος, με πλήρη πολιτικά, διοικητικά και οικονομικά/εμπορικά δικαιώματα. Στο νεοσύστατο κράτος θα ανήκαν η Εύβοια, οι Βόρειες Σποράδες, η Σκύρος και οι Κυκλάδες, ενώ αποφασίστηκε ότι το πολίτευμα θα είναι το μοναρχικό και κληρονομικό. Μάλιστα, ορίστηκε ότι βασιλιάς της Ελλάδας θα γινόταν ο πρίγκιπας Λεοπόλδος του Σαξ-Κοβούργου. Κάτι που ο ίδιος δεν θέλησε και μέσω αναζήτησης η… μπίλια κάθισε στον Όθωνα.
Τα ξέρουμε αυτά; Διδάσκονται στα σχολεία; Γιορτάζονται στα σχολεία;
Μα τι να λέμε τώρα; Γιορτάζουμε κάποιους ιεράρχες και αγίους, μα δεν γιορτάζουμε την κορωνίδα ημέρα της ίδρυσης του ελληνικού κράτους! Γιορτάζουμε την επανάσταση, μα δεν γιορτάζουμε το αποτέλεσμα αυτής, την απελευθέρωση που επέφερε αυτή… Ούτε καν στη Βουλή και στα σχολεία….
Σήμερα θα φτιάξουμε μια καταπληκτική πίτα, με αγνά υλικά και τόσο νόστιμη που η γεύση της θα σας καταπλήξει ευχάριστα.
Χωριάτικη πίτα με σπανάκι, φρέσκο κρεμμυδάκι, πράσο,τυράκι και Ελληνικό μπέϊκον (τσιγαρίδες).
Μια γεύση νοσταλγίας από τα χρόνια της αθωότητας.
Στα χωριά του Ρουμλουκιού ήταν καθιερωμένο κάθε Σάββατο να υπάρχει πίτα σε κάθε σπίτι.
Χωριάτικη πίτα
Από τον Σταύρο Τσαλαμπούνη, κορυφαίο παραδοσιακό μάγειρα
Υλικά:
Κανονίζουμε τις αναλογίες με την ποσότητα που θα κάνουμε αναλόγως το ταψί μας.
Για το φύλλο:
Αλεύρι
Αλάτι
Νερό
Λίγο ξύδι
Λίγο ελαιόλαδο
Για την γέμιση:
Όλα στιμμένα με αλάτι:
Σπανάκι
Φρέσκα κρεμμυδάκια
Πράσο και φέτα τυράκι.
Εκτέλεση:
Κάνουμε 8 φύλλα και ξεκινάμε να στρώνουμε εναλλάξ φύλλα γέμιση στην οποία βάζουμε και κομματάκια τσιγαρίδες.
Τα φύλλα τα βουτυρώνουμε αλλά αν έχουμε λίπος από τις τσιγαρίδες μας και τα αλείψουμε όπως κάναν τότε και όπως το κάναμε και εμείς τώρα κάνει την διαφορά.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο με αέρα 44 λεπτά περίπου στους 200 βαθμούς.
Τρώγεται ζεστή, συνοδεία με γιαούρτι ή τζατζίκι ή αϊράνι.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
