Επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Σερρών της Κ.Ο. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ – ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ κ. Κωνσταντίνου Μπούμπα προς την Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, με θέμα: «Ανάγκη για αποκατάσταση της αδικίας που υφίστανται στο θέμα της πρόωρης συνταξιοδότησης οι οικογένειες που φροντίζουν άτομα με βαριές αναπηρίες και εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα».

Παρακαλώ, κύριε Μπούμπα, έχετε τον λόγο.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΟΥΜΠΑΣ: Κυρία Υπουργέ, καλημέρα σας!

Κύριε Πρόεδρε, σας ευχαριστώ.

Πρόκειται για ένα καυτό κοινωνικό ζήτημα ανισότητας, κυρία Υπουργέ και περιμένω μια κοινωνική δικαιοσύνη και ευαισθησία πάνω σε αυτό το ζήτημα για τους γονείς που έχουν παιδιά με αναπηρία, αυτή τη διάκριση που γίνεται ανάμεσα στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, με διαφορετικά μέτρα και σταθμά και διαφορετική αντιμετώπιση. Υπήρχαν κάποιες ευνοϊκές ρυθμίσεις μέχρι και το 1992 για το πεντηκοστό πέμπτο έτος της ηλικίας με πλήρη σύνταξη και το πεντηκοστό με μειωμένη και πεντέμισι χιλιάδες ένσημα.

Τα πράγματα, όμως, έχουν διαφοροποιηθεί ως προς αυτό που ισχύει από το 1983 και το 1992 στους γονείς που εργάζονται στο δημόσιο. Υπάρχει μια κοινωνική απαίτηση να ισχύει ισόνομα και στους γονείς που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα και πραγματικά βιώνουν το δικό τους προσωπικό δράμα, όταν έχουν τέτοιες βαριές περιπτώσεις στην οικογένειά τους.

Το οξύμωρο, η αλγεινή εντύπωση που προκαλεί είναι ότι για αυτό το θέμα έχουν συσταθεί τρεις ομάδες εργασίας, το 2016, το 2021 και το 2024, όπου έπρεπε αυτή τη στιγμή να εκπονηθεί και να δοθεί πόρισμα μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου του 2024. Δεν δόθηκε, όμως, το πόρισμα και πρέπει οπωσδήποτε να επισπεύσουμε κάθε περιθώριο, προκειμένου να έχουμε το πόρισμα από την τρίτη ομάδα εργασίας για αυτό το καυτό κοινωνικό ζήτημα. Επιτέλους, οι άνθρωποι αυτοί, οι υπάλληλοι γονείς παιδιών με αναπηρία στον ιδιωτικό τομέα να μπορέσουν να έχουν ίση μεταχείριση με τους συμπατριώτες τους που εργάζονται στον δημόσιο τομέα.

Είναι μια αδικία, διότι μια πολιτεία πρέπει να δείξει την ευαισθησία, να δείξει ίσα δίκαια κοινωνικά κριτήρια σε αυτό το μείζον ζήτημα που απασχολεί πάρα πολλές οικογένειες και δεν μπορεί να γίνεται αυτή η διάκριση, η οποία φέρει -θα λέγαμε- οδυνηρές επιπτώσεις για τους γονείς αυτούς. Μπορεί να κάνει χρήση ο ένας εκ των δύο κ.ο.κ.

Άρα, λοιπόν, πρώτον, πρέπει να δοθεί επιτέλους το πόρισμα από την τρίτη ομάδα εργασίας για αυτό το ζήτημα για να μπορέσει να επιλυθεί. Είναι μια κοινωνική, όπως είπαμε, απαίτηση και αποκατάσταση κοινωνικής αδικίας, προκειμένου οι άνθρωποι αυτοί να χαίρουν ισονομίας και ισοπολιτείας. Υπάρχουν αυτές οι ευνοϊκές διατάξεις, όπως γνωρίζετε από τη θέση σας και από το μετερίζι, το οποίο έχετε πολιτικά, αλλά και ως νομικός που είστε. Υπάρχουν αυτές οι διατάξεις και αυτές οι ευνοϊκές ρυθμίσεις για τον δημόσιο τομέα.

Καλούνται, λοιπόν, οι άνθρωποι αυτοί να έχουν τις ίδιες ευνοϊκές ρυθμίσεις, γιατί πραγματικά είναι μεγάλο βάσανο να έχει κάποιος τέτοια παιδιά με βαριά αναπηρία και εδώ πρέπει να δείξει το κοινωνικό της πρόσωπο η πολιτεία απέναντι σε αυτούς τους γονείς, να δείξει μια κοινωνική ευαισθησία και δικαιοσύνη.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ιωάννης Πλακιωτάκης): Ευχαριστούμε, κύριε Μπούμπα.

Παρακαλώ, κύριε Υπουργέ, έχετε τον λόγο.

ΑΝΝΑ ΕΥΘΥΜΙΟΥ (Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης): Κύριε Μπούμπα, πριν από οτιδήποτε άλλο, προφανώς, κατανοώ και αντιλαμβανόμαστε τη συναισθηματική δυναμική αυτής της συζήτησης και ως γονέας, αλλά και ως πολιτικός. Προφανώς, υπάρχουν άνθρωποι και ως προς τα άτομα με αναπηρία, αλλά και ως προς τους φροντιστές τους που τους έχουν στηρίξει μια ολόκληρη ζωή, με μεγάλη θυσία και αυταπάρνηση.

Επίσης, θα ήθελα να επισημάνω ότι η εθνική έννομη τάξη προβλέπει ειδική μέριμνα για τη στήριξη των οικογενειών που αναλαμβάνουν τη φροντίδα ατόμων με αναπηρία μέσω ενός πλαισίου ρυθμίσεων το οποίο είναι ειδικό. Και σε αυτό το πλαίσιο ρυθμίσεων προσπαθεί να εξισορροπήσει την ανάγκη για προστασία, δικαιοσύνη, αλλά και βιωσιμότητα, χωρίς φυσικά να υποτιμά το έργο των γονέων αυτών. Αντίθετα, το αναγνωρίζει και το στηρίζει.

Η δυνατότητα, λοιπόν, αυτής της κατ’ εξαίρεση συνταξιοδοτικής προστασίας είναι ένα ειδικό δίκαιο, που προφανώς γίνεται για τη στήριξη των ανθρώπων με αναπηρία, αλλά, ως ειδικό δίκαιο, θα πρέπει να ερμηνεύεται στενά και μέσα στα πλαίσια της ισονομίας.

Επίσης, να πούμε ότι οι διατάξεις που αναφέρατε εσείς είναι διατάξεις που διατρέχουν την κοινωνική ασφάλιση από το 1951. Από τότε ξεκινούν αυτές οι διατάξεις. Άρα, είναι κάτι που δεν έγινε τώρα. Είναι κάτι που, προφανώς, έχει προέλθει μέσα από το διάβα όλων αυτών των χρόνων, δημιουργώντας αυτή τη διαφορετική μεταχείριση. Προφανώς, για να μην έχουν αλλάξει μέχρι σήμερα, υπήρξαν συγκεκριμένοι νομοθετικοί λόγοι, κάποια συγκεκριμένη νομοθετική φιλοσοφία.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, όντως, έχει συσταθεί ομάδα εργασίας στο Υπουργείο Εργασίας. Αυτή η ομάδα εργασίας τι έχει ως σκοπό; Έχει ως σκοπό, πρώτον, να χαρτογραφήσει ποιες είναι οι υφιστάμενες προϋποθέσεις συνταξιοδότησης. Το ένα είναι αυτό. Δεύτερον, να εισηγηθεί ενιαιοποίηση κανόνων ως προς τη διαφορετική μεταχείριση που τυχόν υπάρχει. Και τρίτον, στόχος της είναι να γίνει και η οικονομική αποτίμηση όλου αυτού του πλέγματος, προκειμένου να μπορέσουν να γίνουν ενιαίοι κανόνες.

Μέσα, λοιπόν, στην ομάδα εργασίας μελετάται και η εξίσωση των προϋποθέσεων αυτών.

Κρίσιμος και βασικός παράγοντας είναι, όπως σας είπα, η οικονομική αποτίμησή τους. Όταν, λοιπόν, γίνει αυτή, θα ολοκληρώσει το πόρισμα η ομάδα εργασίας, το οποίο θα κατατεθεί στην ηγεσία του Υπουργείου Εργασίας, προκειμένου να ληφθούν οι κατάλληλες αποφάσεις. Όμως, σας διαβεβαιώνω ότι σε αυτή την προσπάθεια δεν υπάρχουν κομματικά σύνορα. Αυτό που υπάρχει είναι η κοινή ευθύνη στο να διαμορφώσουμε πολιτικές που θα υπηρετούν την κοινωνική δικαιοσύνη, τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και τους ανθρώπους φροντιστές των ατόμων με αναπηρία που, όπως προείπα, με αυταπάρνηση και θυσία προσφέρουν τα πάντα στα άτομα με αναπηρία.

Σας ευχαριστώ πολύ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ιωάννης Πλακιωτάκης): Κι εμείς ευχαριστούμε την κυρία Υπουργό.

Παρακαλώ, κύριε Μπούμπα, έχετε τον λόγο.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΟΥΜΠΑΣ: Κυρία Υπουργέ, δεν είναι μόνο το συναισθηματικό κομμάτι. Πρόκειται για μία αποκατάσταση σε ένα κράτος δικαίου. Δεν είναι κράτος δικαίου το να έχουμε πληβείους και πατρίκιους, ιππείς και μη ιππείς σε αυτό το ζήτημα. Πρέπει όλοι να χαίρουν, όπως είπαμε, ίσης μεταχείρισης. Μάλιστα, γι’ αυτό το θέμα αρκετοί ομοϊδεάτες σας Βουλευτές κατέθεσαν σχετική ερώτηση προς την Υπουργό κ. Κεραμέως και υπάρχει υπόσχεση από την Υπουργό να επιλυθεί το ζήτημα με μελλοντικό νομοσχέδιο, αλλά χωρίς να έχει δοθεί συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Και ξέρετε, ενώ το ίδιο το Υπουργείο που πρεσβεύετε αναγνωρίζει αυτή την αδικία, μεταθέτει την επίλυση αυτού του ζητήματος σε ένα μελλοντικό νομοσχέδιο.

Κάνοντας αυτή την αναδρομή στο παρελθόν, το ζήτημα που εγείρεται εδώ είναι ότι υπάρχουν διαφορετικά μέτρα και σταθμά για ανθρώπους που βιώνουν ακριβώς το ίδιο πρόβλημα. Άρα, λοιπόν, δεν είναι μόνο το συναισθηματικό κομμάτι, που είναι φυσικά και αυτό, διότι το ζήτημα είναι και ανθρωποκεντρικό, αλλά έχει να κάνει κυρίως με το κράτος δικαίου ανεξαρτήτως από το πότε έχουν θεσπιστεί αυτοί οι νόμοι, προκειμένου να αποκατασταθεί αυτή η αδικία. Πρόκειται για το δράμα που ζουν αυτοί οι άνθρωποι για να μπορούν να κάνουν χρήση και οι δύο γονείς. Μάλιστα, υπάρχουν περιπτώσεις που οι μητέρες στον ιδιωτικό τομέα δεν μπορούν να συμπληρώσουν ούτε τον απαιτούμενο αριθμό ενσήμων που βάζετε έχοντας διαφορετικά μέτρα και σταθμά σε σχέση το δημόσιο και λόγω του ότι πολλές εξ αυτών, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού τους, πρέπει να είναι εκεί όλο το εικοσιτετράωρο. Δεν υπάρχουν δηλαδή κι άλλες διευκολύνσεις, προκειμένου οι μητέρες αυτές να ανταπεξέλθουν με τον κάματό τους και να μπορέσουν να συνταξιοδοτηθούν.

Και ξέρετε, πρόκειται για μία ιδιάζουσα, για μία ιδιαίτερη περίπτωση, αφού πρέπει να αποκατασταθεί και η κοινωνική αδικία όσον αφορά τους γονείς που βιώνουν αυτό το μεγάλο πρόβλημα το οποίο είναι και κοινωνικής, αλλά και οικονομικής φύσεως, αλλά και να μπορέσει το κράτος να αμβλύνει αυτή την αδικία και να φέρει μια ισορροπία, διότι αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι όταν οι άνθρωποι στον δημόσιο τομέα έχουν αυτά τα προνόμια, ενώ οι αντίστοιχοι γονείς στον ιδιωτικό τομέα δεν τα έχουν, αυτό δημιουργεί δικαίως μια κοινωνική στεναχώρια, έναν κοινωνικό θυμό.

Άρα, λοιπόν, η τρίτη ομάδα εργασίας έπρεπε να έχει παραδώσει το πόρισμά της στις 30 Σεπτεμβρίου του 2024, αλλά καθυστερεί χαρακτηριστικά. Αυτή η καθυστέρηση είναι αδικαιολόγητη. Δεν είναι απλά ότι οι άνθρωποι αυτοί θα πρέπει να πάρουν ένα επίδομα, όπως συμβαίνει σε πολλές κοινωνικές τάξεις εργασίας, αλλά εδώ πρόκειται για γονείς, κάτι που είπατε κι εσείς στην πρωτολογία σας, που έχουν να κάνουν με ψυχές, έχουν να κάνουν με τα ίδια τους τα βλαστάρια, με τα ίδια τους τα παιδιά. Όταν, λοιπόν, αυτοί οι γονείς θα ανησυχήσουν, διότι δεν θα μπορούν να θεμελιώσουν συνταξιοδοτικά δικαιώματα, μπαίνει εύλογα το ερώτημα που αφορά το τι θα απογίνουν αυτά τα παιδιά.

Άρα, λοιπόν, πρέπει να έχουν κι αυτοί οι γονείς τις ίδιες ευνοϊκές ρυθμίσεις. Διότι, όπως αντιλαμβάνεστε, δεν μπορούν να βλέπουν τους γονείς των άλλων παιδιών να συνταξιοδοτούνται με λιγότερα χρόνια υπηρεσίας και να μπορούν να κάνουν χρήση αυτού του δικαιώματος και οι δύο γονείς ανεξαρτήτου φύλου, ενώ οι αντίστοιχοι γονείς με το ίδιο ακριβώς πρόβλημα να μην έχουν τα ίδια προνόμια.

Αφού, λοιπόν, πρόκειται για ένα ζήτημα για το οποίο θα έπρεπε να έχει ήδη εκπονηθεί το πόρισμα, θα έπρεπε να πιέσετε κι εσείς προς αυτήν την κατεύθυνση, ώστε να δούμε τι λέει η τρίτη ομάδα εργασίας, αλλά και για να υλοποιηθεί και η υπόσχεση της Υπουργού κ. Κεραμέως που αφορά την επίλυση αυτού του κοινωνικού ζητήματος.

Σας ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ιωάννης Πλακιωτάκης): Κι εμείς ευχαριστούμε.

Παρακαλώ, κυρία Υπουργέ, έχετε τον λόγο για τη δευτερολογία σας.

ΑΝΝΑ ΕΥΘΥΜΙΟΥ (Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης): Κατ’ αρχάς, κύριε Μπούμπα, θα μείνω στο συναισθηματικό κομμάτι που είναι και πολύ ουσιαστικό. Προφανώς, όμως, έχω θέσει και τη διάσταση που αφορά το ότι πρόκειται για ένα βαθύ κοινωνικό ζήτημα, όπως και τη διάσταση της νομοθεσίας που ήδη υπάρχει. Πρόκειται για νομοθεσία που έχει κάνει αυτή τη διαφορετική μεταχείριση με δύο πλέγματα που είναι από το 1951, το 1992 και το 2010. Δεν είναι τώρα, δεν είναι προϊόν τωρινής νομοθέτησης. Έρχεται από πάρα πολύ παλιά μέσα στο κοινωνικοοικονομικό μας σύστημα.

Και για να ξεκαθαρίσω τα πράγματα, το πλέγμα των διατάξεων είναι διπλό. Το ένα αφορά τη συνταξιοδότηση γονέων και αδελφών και συζύγων με ποσοστό αναπηρίας τουλάχιστον 67% και συζύγων με ποσοστό αναπηρίας τουλάχιστον 80%. Το άλλο πλέγμα είναι η συνταξιοδότηση γονέων με τέκνα ανίκανα για κάθε βιοποριστική εργασία. Προφανώς αυτό έχει και μικρότερα ηλικιακά όρια, λόγω της βαρύτητας της αναπηρίας. Άρα, μιλάμε για δύο διαφορετικά ειδικά συνταξιοδοτικά καθεστώτα, τα οποία δεν πρέπει να συγχέονται.

Σε κάθε περίπτωση, επαναλαμβάνω ότι η Υπουργός είπε ότι θα έρθει ένα νομοσχέδιο. Όμως, για να έρθει αυτό το νομοσχέδιο, θα πρέπει να μελετήσει το πόρισμα της ομάδας εργασίας. Ξαναλέω ότι η ομάδα εργασίας έχει πολύ συγκεκριμένο τρόπο που δουλεύει και πρέπει να γίνει και η αποτίμηση όλων αυτών των οικονομικών επιπτώσεων της εξίσωσης, κάτι που, όπως αντιλαμβάνεστε, παίρνει πολύ χρόνο. Δεν είναι κάτι απλό. Επαναλαμβάνω ότι αυτό που θέτει το ίδιο το κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα ότι είναι μια ειδική διάταξη και πρέπει να τηρείται πιστά, λόγω τήρησης της ισονομίας.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, εγώ θα ήθελα να διαβεβαιώσω τόσο εσάς όσο και όλους τους εκπροσώπους του Ελληνικού Κοινοβουλίου ότι η στήριξη των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους δεν αποτελεί απλά μια πολιτική προτεραιότητα, αλλά μια διαρκή δέσμευση της Κυβέρνησής μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι στο κομμάτι του κοινωνικοασφαλιστικού με τον ν.5078/2023 δώσαμε τη δυνατότητα στα άτομα με αναπηρία να εργάζονται, κάτι που είναι πολύ ουσιαστικό και βλέπουμε να έχει μεγάλο αποτύπωμα στη ζώσα πραγματικότητα.

Επίσης, δώσαμε τη δυνατότητα με συγκεκριμένη νομοθέτηση να χορηγείται αυξημένη σύνταξη στα αμφοτεροπλεύρως ορφανά τέκνα με αναπηρία και διασφαλίσαμε την εφαρμογή της και στο δημόσιο και στο ΝΑΤ. Άρα, προβλέπεται η δυνατότητα χορήγησης ως και 100% της σύνταξης του θανόντος γονέα στα πλέον ευάλωτα παιδιά με βαριά αναπηρία. Και φυσικά πριν από περίπου δύο, τρεις εβδομάδες, πριν από έναν μήνα, τροποποιήσαμε και τον ν. 612/1977 που θέτει ένα ειδικό συνταξιοδοτικό καθεστώς και τον διευρύναμε ώστε να περιλαμβάνει κι άλλες ασθένειες, όπως είναι η κληρονομική σιδηροβλαστική αναιμία, η φωκομέλεια, η μυοπάθεια και η μυασθένεια.

Ακόμα, θα ήθελα να πω ότι έχουμε εκσυγχρονίσει και τα ΚΕΠΑ στο Γαλάτσι, στο ΣΕΦ και την Κοζάνη με υλικοτεχνική υποδομή, αλλά και με νέα κριτήρια, ενώ οι γιατροί και οι ειδικότητές τους έχουν αυξηθεί, από πεντακόσιες σε χίλιες διακόσιες. Ακόμα, διευρύναμε τη λίστα των μη αναστρέψιμων παθήσεων, κάτι που είναι μία ούτως η άλλως δυναμική διαδικασία και φροντίζουμε να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία, ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε πιο εύκολη τη ζωή των ατόμων με αναπηρία και στις κατ’ οίκον επισκέψεις. Άρα, έχουμε δημιουργήσει ένα συνολικό πλέγμα και μια ολιστική αντιμετώπιση.

Όσον αφορά τώρα στο κομμάτι που λέτε, προφανώς ενδιαφέρει κι εμάς να βγει το πόρισμα, ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αυτή τη μη ίση μεταχείριση.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ 100,3 και την εκπομπή «Δεκατιανοί» με τους δημοσιογράφους Γιάννη Πιτταρά και Γιώργο Γρηγοριάδη παραχώρησε συνέντευξη ο Εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, Κώστας Τσουκαλάς.

Αρχικά, ο κ. Τσουκαλάς κλήθηκε να σχολιάσει δύο ζητήματα που απασχόλησαν τον δημόσιο διάλογο τις τελευταίες ημέρες.

Σχετικά με τη δήλωση του συγγραφέα του μανιφέστου του κόμματος ΕΛΑΣ για αυτοδιάλυση του ΠΑΣΟΚ, ο Εκπρόσωπος Τύπου ζήτησε από το εν λόγω κόμμα να «απαντήσει αν υιοθετεί αυτή τη θέση» και χαρακτήρισε τη δήλωση ως «γραφική», εξηγώντας ότι «ο κ. Σιακαντάρης έχει δηλώσει ότι η δεξιά δεν είναι στρατηγικός αντίπαλος της αριστεράς. Έχει προχωρήσει αυτό το διάστημα σε πληθώρα δηλώσεων που δεν έχω καταλάβει αν απηχούν στις θέσεις της ΕΛΑΣ – που μάλλον απηχούν-, για να μη βγαίνουν να πάρουν θέση.

Νομίζω, παρόλα αυτά, ότι δεν είναι άξιες σχολιασμού τέτοιες δηλώσεις που ένα κόμμα αναφέρεται στη διάλυση κομμάτων με μια λογική ανιστόρητη. Πρόκειται άλλωστε για ένα κόμμα με ένα θολό μήνυμα, που δεν ξέρει κανένας ακριβώς τι πρόγραμμα έχει ή τι λέει και με μια λογική που μου μοιάζει και λίγο απολιτίκ. Φαίνεται παράδοξο πως πολιτικοί επιστήμονες με μια διαδρομή φτάνουν στο σημείο να εκφράζουν απόψεις που μειώνουν την δύναμη των ιδεών και των κοινωνικών αντιστοιχησεων και υιοθετούν μια αμιγώς προσωποκεντρική αντίληψη για την πολιτική».

Παράλληλα, σχετικά με την πρόταση του ΠΑΣΟΚ για τη δωρεάν μετακίνηση νέων έως 24 ετών στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και την εκ των υστέρων τοποθέτηση του κ. Τσίπρα επ’ αυτού, ο Κώστας Τσουκαλάς τόνισε ότι «εμείς κάναμε μια πρόταση απόλυτα ρεαλιστική και κοστολογημένη. Το αν έρχεται μετά ο κ. Τσίπρας και κάνει μια άλλη πρόταση, δικαίωμά του είναι να την κάνει. Προφανές είναι ότι ήθελε να υπερκεράσει στο πλαίσιο του πολιτικού παιχνιδιού. Ο καθένας κρίνεται». Ενώ δεν παρέλειψε να απαντήσει και στην κυβέρνηση διερωτώμενος αν «είναι δηλαδή λογική η πρόταση της κυβέρνησης να πάρει λεφτά από τον Έλληνα φορολογούμενο για να πληρώνεται το ταξί και να πηγαίνει τον οδηγό που έχει καταναλώσει αλκοόλ σπίτι του Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή και είναι παράλογη η πρόταση του ΠΑΣΟΚ που βοηθά τη νέα γενιά; Εμείς δεν λέμε ότι μία πρόταση θα λύσει το ζήτημα της νέας γενιάς αλλά έχουμε μία ολιστική πρόταση, στην οποία εντάσσεται το μέτρο αυτό».

Ερωτηθείς για τον δημόσιο λόγο του ΠΑΣΟΚ, ο Εκπρόσωπος Τύπου υπογράμμισε την ανάγκη να «υπάρχει ενιαίος δημόσιος πολιτικός λόγος και αυτό είναι κρίσιμο. Δεν πρέπει να υπάρχουν δημόσιες αντεγκλήσεις – ειδικά πριν τις εκλογές. Υπάρχουν άλλωστε τα αρμόδια όργανα και εκεί ο καθένας μπορεί να εκφράσει την οπτική ή την διαφωνία του. Οι διαξιφισμοί δεν ωφελούν το ΠΑΣΟΚ την στιγμή που έχει πολιτικό σχέδιο, πρόγραμμα και το πολιτικό προσωπικό ώστε να το επικοινωνήσει. Το ΠΑΣΟΚ έχει όλα τα εφόδια για να απευθυνθεί ουσιωδώς στην κοινωνία.

Ο καθένας από εμάς έχει την ευθύνη να διασφαλίζει ότι τηρείται η συνεδριακή απόφαση και ότι όλοι μαζί εργαζόμαστε στην κατεύθυνση που τέθηκε στην διάρκεια του Συνεδρίου. Το ΠΑΣΟΚ έχει αποφασίσει την αυτόνομη εκλογική πορεία με στόχο την πολιτική αλλαγή και ταυτόχρονα την αμφίπλευρη διεύρυνση. Έναν αγώνα, με άλλα λόγια, απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και νίκη του ΠΑΣΟΚ στις επερχόμενες εκλογές».

Αναφορικά με την στόχευση του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, ο Κώστας Τσουκαλάς εκτίμησε ότι «υπάρχει μια ρευστότητα αυτή τη στιγμή, αλλά θεωρώ ότι ο στόχος αυτός είναι πολύ πιο εφικτός από το στόχο που βάζουν τα άλλα κόμματα – που όλα θέλουν αυτοδυναμία» και συμπλήρωσε:

«Υπάρχει ένα κομμάτι των ψηφοφόρων – που είναι πολύ ευρύ – οι οποίοι δεν επιλέγουν τη Νέα Δημοκρατία και προφανώς ο κόσμος αυτός θέλει να υπάρξει πολιτική αλλαγή αλλά ίσως δεν έχει κατασταλάξει ακόμα. Στο τέλος εκτιμούμε ότι θα κατασταλάξει και θα κάνει την επιλογή που πραγματικά διασφαλίζει και την αλλαγή αλλά και τη σιγουριά και την ασφάλεια ώστε να αλλάξουμε πίστα και να έχουμε ένα άλλο παραγωγικό μοντέλο και μια άλλη οικονομική κατάσταση κι ένα άλλο βιοτικό επίπεδο και αυτή είναι το ΠΑΣΟΚ».

Παράλληλα, ο Εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ δήλωσε ότι του προκαλεί εντύπωση που παρά την ιστορική απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου να καταδικάσει τις πρακτικές της Τουρκίας προς τη χώρα μας, ο Πρωθυπουργός «δεν έθεσε το ζήτημα – ή τουλάχιστον δεν μας το είπε, αν το έθεσε – του νομοσχεδίου της “Γαλάζιας Πατρίδας” στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Είναι δυνατόν να υπάρχει αυτή η αυξημένη προκλητικότητα της Τουρκίας και να βγαίνει το Ευρωκοινοβούλιο με πρόταση του ΠΑΣΟΚ και των Σοσιαλιστών, – την οποία υπόγραψε η Νέα Δημοκρατία – και να ψηφίζεται το ψήφισμα κατά των πρακτικών αυτών και να μην το θέτει ο Έλληνας Πρωθυπουργός στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο;».

Σχετικά με το πολιτικό σκηνικό του τελευταίου ενάμιση χρόνου και την πορεία του ΠΑΣΟΚ εντός αυτού, ο Κώστας Τσουκαλάς υπενθύμισε ότι «μόλις πριν ενάμιση χρόνο ήταν δεύτερο κόμμα και δημοσκοπικά και εκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Ενάμιση χρόνο λοιπόν έχει το ΠΑΣΟΚ ως αξιωματική αντιπολίτευση και μάλιστα από αυτό το διάστημα, εννέα μήνες τώρα συζητάμε για το εάν θα κάνει κόμμα ο κ. Τσίπρας και η κα Καρυστιανού και ο κ Σαμαράς – απ’ τον Σεπτέμβριο.

Άρα ένα δεκάμηνο περίπου στη δημόσια συζήτηση γίνεται λόγος για πολιτική και όχι για παραπολιτική».

«Τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι ο κόσμος θα επιλέξει το ΠΑΣΟΚ στην κάλπη;» ρώτησε και απάντησε ότι «η πολιτική είναι αντιστοίχιση πολιτικών προτάσεων με κοινωνικά συμφέροντα, με κοινωνικές ομάδες και με κοινωνικές δυναμικές.

Το ΠΑΣΟΚ έχει ένα πρόγραμμα το οποίο αφορά στην κοινωνία. Για παράδειγμα, εμείς λέμε όχι στους πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας και προτείνουμε να υπάρξει επαναφορά του νόμου 3869/2010. Τι θα γίνει με το ελβετικό φράγκο, τι θα γίνει με τους servicers; Μπορεί το κόμμα ΕΛΑΣ να αντιμετωπίσει αυτά τα σοβαρά ζητήματα; Δεν μπορεί. Γιατί; Διότι, για παράδειγμα πρότεινε ένα ένας φορέας να πάρει τα δάνεια – μπλεγμένη πρόταση – και ας μην ξεχνάμε ότι η προηγούμενη κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα ήταν αυτό που κατήργησε τους νόμους προστασίας της πρώτης κατοικίας σε προηγούμενη φάση»

«Μπορεί η κυβέρνηση να υποστηρίζει ότι αυξάνει τις συντάξεις αλλά την ίδια στιγμή ομολογεί ότι ο πληθωρισμός είναι στο 20% αυξημένος, ο δομικός, ενώ οι συντάξεις αυξήθηκαν 13,5%.

Εμείς λέμε ότι θα επαναφέρουμε το ΕΚΑΣ και θα κάνουμε παρεμβάσεις στις συντάξεις. Μπορεί αυτό να το πει ένα κόμμα που έχει κόψει το ΕΚΑΣ; Δύσκολο », σημείωσε καταληκτικά.

Η μνήμη, όχι μόνο των δανειοληπτών, είναι νωπή:  ανύπαρκτη η αξιοπιστία εξαγγελιών για την αντιμετώπιση του προβλήματος, από εκείνους που έχουν συμμετοχή στη δημιουργία του.

Δήλωση Μιλένας Αποστολάκη, υπεύθυνης Κ.Τ.Ε. Ιδιωτικού Χρέους ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής

Μετά το «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» και «την κατάργηση των μνημονίων με ένα νόμο και ένα άρθρο» που υπήρξαν δεσμεύσεις του κ. Τσίπρα, η κυβέρνηση του ψήφισε τον Ν.4346/15 ο οποίος προέβλεψε την λήξη της προστασίας της πρώτης κατοικίας μετά την 31.12.18 και στη συνέχεια τον Ν. 4354/15 ο οποίος έθεσε το κανονιστικό πλαίσιο για την λειτουργία των funds και των servicers, ένα πλαίσιο που δεν έθετε αυστηρούς κανόνες και περιορισμούς και στο οποίο στηρίζεται η σημερινή ασύδοτη λειτουργία τους.

Στη συνέχεια, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας  ήρθε με τον νέο Πτωχευτικό Κώδικα Ν. 4738/20, να αφαιρέσει κάθε ίχνος προστατευτικού πλαισίου για τους ευάλωτους οφειλέτες.

Κατά συνέπεια, καθώς η μνήμη, όχι μόνο των δανειοληπτών είναι νωπή, είναι ανύπαρκτη η αξιοπιστία εξαγγελιών για την αντιμετώπιση του προβλήματος, από εκείνους που έχουν συμμετοχή στη δημιουργία του. Και μάλιστα εξαγγελιών που στηρίζονται σε «μη υποχρεωτική βάση» και ο πρώην Πρωθυπουργός εκτιμά ότι θα υλοποιηθούν γιατί είναι επωφελείς για όλους!

Το ΠΑΣΟΚ σε δύσκολους καιρούς ψήφισε το Ν. 3869/10 για την προστασία της πρώτης κατοικίας, ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο που σε συνθήκες πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης θωράκισε τους ευάλωτους οφειλέτες αποτρέποντας τη ρευστοποίηση της περιουσίας τους.

Με την ίδια σοβαρότητα και αξιοπιστία και με ρυθμίσεις δεσμευτικού χαρακτήρα, θα επαναφέρει επικαιροποιημένο το πλαίσιο προστασίας της πρώτης κατοικίας και θα τροποποιήσει το πλαίσιο λειτουργίας των εταιριών διαχείρισης, εφόσον υπάρξει πολιτική αλλαγή και ήττα της Νέας Δημοκρατίας στις επερχόμενες εκλογές.

Την ανάγκη να σταματήσει η δημόσια συζήτηση να εγκλωβίζεται σε διαρροές, ερμηνείες και ανταλλαγές δηλώσεων στελεχών υπογράμμισε ο βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης και εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία Χρήστος Γιαννούλης σε ραδιοφωνική του συνέντευξη στον Real fm.

Όπως τόνισε, η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής επιβεβαίωσε το σταθερό κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ για συσπείρωση και συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων με στόχο τη διαμόρφωση μιας νικηφόρας πρότασης απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση.

«Σέβομαι όλες τις απόψεις, αλλά δεν μπορώ να νομιμοποιήσω τους δημοσιολογούντες και μια ατέρμονη ανταλλαγή δηλώσεων στελεχών, φίλων και συνοδοιπόρων σε μια τόσο κρίσιμη πολιτική, κοινωνική και εθνική συγκυρία», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Ο Χρήστος Γιαννούλης ξεκαθάρισε ότι το κρίσιμο ερώτημα για το αν και με ποιον τρόπο μπορούν να συμπαραταχθούν οι προοδευτικές δυνάμεις δεν μπορεί να απαντηθεί μέσω διαρροών ή δημόσιων ερμηνειών.

«Την απάντηση αυτή οφείλει να τη δώσει μόνο ο Αλέξης Τσίπρας. Όποια κι αν είναι. Όχι οι ερμηνείες, όχι οι διαρροές, όχι οι τρίτοι. Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας», υπογράμμισε.

Παράλληλα, επανέλαβε ότι το διακύβευμα δεν αφορά βουλευτικές έδρες ή προσωπικές πολιτικές διαδρομές, αλλά την ανάγκη να διαμορφωθεί μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης για την κοινωνία.

«Για τον κόσμο παλεύουμε, όχι για τις καρέκλες μας. Η κοινωνία αντιμετωπίζει την ακρίβεια, το στεγαστικό πρόβλημα, το δημογραφικό και τις μεγάλες ανισότητες. Αυτά είναι τα ζητήματα που πρέπει να μας απασχολούν», δήλωσε.

Κλείνοντας, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ υπογράμμισε ότι η ευθύνη όλων είναι να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια μεγάλη προοδευτική πλειοψηφία που θα μπορέσει να δώσει απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και να οδηγήσει σε πολιτική αλλαγή.

Άρθρο Νίκου Ανδρουλάκη, Προέδρου ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής στο ειδικό αφιέρωμα της εφημερίδας «Στο Καρφί» για τη συμπλήρωση 30 ετών από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου

Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται από την ημέρα που ο Ανδρέας Παπανδρέου πέρασε στην Ιστορία. Τριάντα χρόνια απουσίας, που όμως δεν στάθηκαν αρκετά για να σβήσουν το αποτύπωμα ενός σπουδαίου σοσιαλιστή ηγέτη. Του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ που σημάδεψε ανεξίτηλα τη σύγχρονη Ελλάδα και ανέδειξε τη φωνή της πατρίδας μας με κύρος και αυτοπεποίθηση στη διεθνή σκηνή.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και η Μάργκαρετ Θάτσερ, μια πολιτικός που βρισκόταν στο αντίπαλο ιδεολογικά στρατόπεδο, είχε παραδεχτεί: «Ποτέ δεν έφευγε από Σύνοδο της ΕΟΚ χωρίς να έχει κερδίσει κάτι για τη χώρα του».

Ο Ανδρέας εξακολουθεί να εμπνέει όχι μόνο όσους πολίτες βίωσαν το ριζοσπαστικό έργο των κυβερνήσεων της Αλλαγής, αλλά και αρκετά νεότερους ανθρώπους που δεν τον γνώρισαν.

Η απάντηση σε αυτό το φαινομενικά παράδοξο ίσως βρίσκεται σε ένα απλό γεγονός: οι μεγάλοι πολιτικοί κρίνονται όχι μόνο με τα μέτρα της εποχής τους, αλλά και από το αποτύπωμα που αφήνουν στις επόμενες γενιές.

Ο Ανδρέας, λοιπόν, δεν ήταν απλώς ένας πρωθυπουργός. Ήταν ένα ανεπανάληπτο πολιτικό φαινόμενο. Ήταν η φωνή που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους, οι οποίοι για δεκαετίες βρίσκονταν στο περιθώριο, να πιστέψουν ότι μπορούν να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή. Ήταν ο ηγέτης που έδωσε περιεχόμενο στις λέξεις «κοινωνική δικαιοσύνη», «λαϊκή συμμετοχή», «εθνική αξιοπρέπεια». Και πάνω απ’ όλα, ήταν εκείνος που συνέβαλε αποφασιστικά στην εθνική συμφιλίωση, αναγνωρίζοντας την Εθνική Αντίσταση και κλείνοντας ιστορικές πληγές που για χρόνια χώριζαν τους Έλληνες.

Σήμερα όλοι ζούμε σε μια Ελλάδα που διαμορφώθηκε και από τις δικές του επιλογές, τις συγκρούσεις του, τα οράματά του και τις φιλολαϊκές πολιτικές του. Κάθε δημόσιο νοσοκομείο του Εθνικού Συστήματος Υγείας αποτελεί μια ζωντανή υπενθύμιση του στόχου για καθολική και ισότιμη πρόσβαση στην υγεία, που υπηρετεί πιστά η μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη. Όπως επίσης και οι δρόμοι που άνοιξε με τολμηρές πολιτικές για τα δικαιώματα των γυναικών και την ισότητα των φύλων.

Τριάντα χρόνια μετά, ο Ανδρέας Παπανδρέου παραμένει ζωντανός στη συλλογική μνήμη του ελληνικού λαού. Όχι ως μια ανάμνηση του παρελθόντος, αλλά ως ένα διαρκές σημείο αναφοράς.

Η παρακαταθήκη του αποτελεί πηγή έμπνευσης για τις διεκδικήσεις του σήμερα: για μια κοινωνία με λιγότερες ανισότητες, για ισχυρό δημόσιο σύστημα υγείας και παιδείας, για ένα κράτος δικαίου που βάζει τέλος στην αυθαιρεσία της εξουσίας, για περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη και αδιαπραγμάτευτη εθνική αξιοπρέπεια. Γι’ αυτό ο Ανδρέας δεν ανήκει μόνο στην Ιστορία. Οι ιδέες του εξακολουθούν να φωτίζουν τους αγώνες της γενιάς μας.