Μείωση της παιδικής παχυσαρκίας μεσοσταθμικά 7% σε παιδιά με υπερβάλλον βάρος και παχυσαρκία παρατηρήθηκε σε σχολεία της Πάτρας μόλις σε ένα χρόνο που εφαρμόστηκε πιλοτικά το Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της παιδικής παχυσαρκίας Health4Eukids, που συντονίζεται από το Παν/μιο Πατρών και την 6η ΥΠΕ, και το οποίο εφαρμόζεται την τελευταία τριετία.

Όπως τονίζει σε συνέντευξη του στο Πρακτορείο Fm και στην Τάνια Μαντουβάλου ο καθηγητής Υγιεινής, του Τμήματος Ιατρικής, του Παν/μιου Πατρών, επιστημονικά υπεύθυνος του προγράμματος Απόστολος Βανταράκης, είναι άκρως σημαντικό να εξατομικεύονται οι δράσεις σε επίπεδο κοινότητας, με έμφαση τη δημιουργικότητα και τη διασκέδαση. «Το πρόγραμμα που αφορά μία κοινή δράση σε 14 χώρες προσεγγίζει το πρόβλημα της παιδικής παχυσαρκίας με έναν ολοκληρωμένο, καινοτόμο και δημιουργικό σχεδιασμό που εξετάζει τα διάφορα στάδια της ανάπτυξης ενός παιδιού, ξεκινώντας από τη βάση, την πρώτη ώρα της ζωής του.

Τα στάδια του έργου είναι: η πρώιμη υποστήριξη του θηλασμού, η υποστήριξη των παιδιών σχολικής ηλικίας και η ενδυνάμωση των οικογενειών και των επαγγελματιών. Η επιτυχία που καταγράφηκε στην αύξηση των ποσοστών θηλασμού, στην αύξηση της σωματικής δραστηριότητας ανάμεσα στα παιδιά σχολικής ηλικίας, και στην ενδυνάμωση των οικογενειών μέσω ενημερωμένων επιλογών τρόπου ζωής, καθιστά δυνατή την υιοθέτηση παρόμοιων μεθόδων σε όλη την Ευρώπη. Με συνεχή υποστήριξη και επέκταση, αυτό το έργο με τις παρεμβάσεις που προτείνει θα μπορούσε να έχει μεγάλο αντίκτυπο στη δημόσια υγεία μειώνοντας τον αριθμό των παιδιών με υπερβάλλον βάρος και παχυσαρκία».

   Σημαντική αύξηση στο εξωτερικό παιχνίδι

   Το πρόγραμμα που εφαρμόστηκε στην Πάτρα, σύμφωνα με τον κ. Βανταράκη, βασίστηκε σε ένα επιτυχημένο γερμανικό εκπαιδευτικό παρεμβατικό μοντέλο και υλοποιήθηκε σε δύο δημοτικά σχολεία το 2024 και τέσσερα σχολεία το 2025, με στόχο την αύξηση του ενεργού τρόπου ζωής και την επιλογή υγιεινότερων διατροφικών επιλογών. «Η προσέγγιση περιλάμβανε τόσο εκπαιδευτικές ενότητες για τη βελτίωση της ζωής των παιδιών όσο και διασκεδαστικές δραστηριότητες για τη συμμετοχή τους και τον ενεργό τρόπο ζωής τους. Το καθημερινό ενεργό εξωτερικό παιχνίδι αυξήθηκε από 76% σε 84,6% στο σχολείο Α και από 72% σε 87,4% στο σχολείο Β ένα χρόνο μετά την παρέμβαση και ακόμα περισσότερο το 2ο έτος της παρέμβασης. Επιπλέον, το ποσοστό των παιδιών με υπερβάλλον βάρος και παχυσαρκία μειώθηκε από 25,7% συνολικά στην αρχή της παρέμβασης κατά 6%, μόλις σε ένα χρόνο».

   Ενδυνάμωση των Οικογενειών

   Σε άλλο σημείο της συνέντευξής του ο καθηγητής αναφέρει ότι δημιουργήθηκε εκπαιδευτικό υλικό και χρησιμοποιήθηκε πιλοτικά στην εκπαίδευση με 4 ώρες σύγχρονης διδασκαλίας σε 48 επαγγελματίες υγείας, της νέας μεθοδολογίας συμβουλευτικής για αλλαγή του τρόπου ζωής και τους δόθηκαν τα εργαλεία που χρειάζονταν για να βοηθήσουν τις οικογένειες που παρακολουθούν. Η μέθοδός όπως επισημαίνει ο επιστημονικά υπεύθυνος του προγράμματος, βοήθησε τις οικογένειες μέσω των επαγγελματιών να δουν τις αλλαγές στη στάση τους και να δεσμευτούν να τις εφαρμόσουν επειδή τις επέλεγαν από μόνες τους.

   Τρίτη παγκοσμίως η Ελλάδα στην παιδική – εφηβική παχυσαρκία

   Όπως λέει ο κ. Βανταράκης, η παιδική παχυσαρκία αποτελεί σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας στην Ευρώπη, με τρομακτικές επιπτώσεις για το μέλλον των παιδιών. «Τα ποσοστά παχυσαρκίας παγκοσμίως έχουν υπερτριπλασιαστεί σε σχέση με το 1975, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ). Στις τάξεις παιδιών και εφήβων, έχουν μάλιστα αυξηθεί σχεδόν πέντε φορές. Μέχρι το τέλος αυτής της δεκαετίας, εκτιμάται ότι περίπου 250 εκατομμύρια παιδιά θα είναι παχύσαρκα. Σε ρεπορτάζ των “Financial Times” και βάσει των στοιχείων του NCD-RisC – ενός δικτύου επιστημόνων υγείας σε όλο τον κόσμο, που καταγράφει τους κινδύνους για τις μεταδοτικές ασθένειες – η Ελλάδα φιγουράρει ενδεικτικά πρώτη σε ευρωπαϊκό επίπεδο και τρίτη παγκοσμίως, σε σχετικό γράφημα, για τις ηλικίες 5-19 ετών, σε “επιλεγμένες χώρες με υψηλό εισόδημα”. Πολυπαραγοντικό, το πρόβλημα είναι υγειονομικό, ηθικό, αλλά και οικονομικό».

Η παιδική παχυσαρκία είναι μία ασθένεια της εποχής για τα παιδιά και θα τη βρούμε μπροστά μας, γιατί τα περισσότερα παιδιά θα αποκτήσουν χρόνια νοσήματα. Άρα δεν μπορούμε με φεστιβάλ, ή αποσπασματικές δράσεις να συζητάμε για την παιδική παχυσαρκία. Χρειάζεται μονιμότητα στις σχολικές δράσεις και αλλαγή στο αναλυτικό πρόγραμμα. Να μπει σε όλα τα σχολεία (γιατί σε ορισμένα υπάρχει) μια ώρα τη βδομάδα στο πρόγραμμα των δημοτικών μάθημα για διατροφή και προαγωγή της υγείας, καταλήγει ο καθηγητής Υγιεινής, του Τμήματος Ιατρικής, του Παν/μιου Πατρών, Απόστολος Βανταράκης.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Βαθιά βραδιά σκεπάζει την πόλη, εσπέρα της πρώτης εκείνης ημέρας μετά το Σάββατο, όταν ο χρόνος έμοιαζε με παγωμένη αιωνιότητα. Αυτή η Κυριακή, που ονομάστηκε του Θωμά, φέρνει στο νου μας την αφήγηση του Ευαγγελιστή Ιωάννη, ιστορία που πλέκει μαζί το φόβο και τη χαρά, την αμφιβολία και τη βέβαιη ομολογία. Καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων (Ιωάν. 20,19), εικόνα που λαμπυρίζει στη μνήμη, σε ψυχές συσπειρωμένες σε εσωτερικούς θαλάμους, κλειστές όχι μόνο από τον εξωτερικό κίνδυνο, αλλά και από το βαθύτερο τρόμο του ακατανόητου, της απώλειας, του κενού που άφησε ο Σταυρός. Η ανάσα του κόσμου ήταν κομμένη, και η ελπίδα μια φλόγα που τρεμόπαιζε σε χειμερινό άνεμο. Εδώ, σ’ αυτό το ασφυκτικό παρόν, το ιστορικό γεγονός της Ανάστασης, εισέρχεται όχι ως ιδέα, αλλά ως Πρόσωπο, ως παρουσία που διαρρηγνύει τα κλείθρα της λογικής και της απελπισίας.

Ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον (Ιωάν. 20,19). Ο Χριστός εισέρχεται, όχι σαν φάντασμα διαμέσου των τοίχων, αλλά ως πραγματικότητα που υπερβαίνει την ύλη, φέρνοντας την ειρήνη ως πρωταρχικό δώρο σε καρδιές ταραγμένες. Εἰρήνη ὑμῖν (Ιωάν. 20,19). Ειρήνη όχι ως απουσία πολέμου, αλλά ως πληρότητα της θείας ζωής, η συμφιλίωση του ουρανού και της γης στο πρόσωπό Του. Και δείχνει τα μαρτύρια του Πάθους, ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ (Ιωάν. 20,20). Τα σημάδια των καρφιών, η λογχισμένη πλευρά, στίγματα του θανάτου μεταμορφωμένα σε σφραγίδες της νίκης, ουλές που εκπέμπουν φως, στόματα μαύρης σιωπής που τραγουδούν το θρίαμβο επί της φθοράς. Ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον (Ιωάν. 20,20). Η χαρά διαλύει το φόβο, αλλά όχι οριστικά. Η παρουσία Του είναι αληθινή, σωματική, αλλά και μυστηριώδης. Η ανθρώπινη αντίληψη αγωνίζεται να συλλάβει την πραγματικότητα της Ανάστασης, γεγονός που υπερβαίνει, από τη φύση του, όλες τις γνωστικές και νοητικές δυνατότητες του πεπερασμένου ανθρώπου, όπως η ανατολική παράδοση τονίζει. Η ιστορία εδώ συμπλέκεται με το υπεριστορικό, το ορατό με το αόρατο.

Και πάλι ο λόγος της ειρήνης προφέρεται, αλλά αυτή τη φορά συνδεδεμένος με την αποστολή, Εἰρήνη ὑμῖν. καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς (Ιωάν. 20,21). Η κοινωνία με τον Αναστάντα δεν είναι στατική κατάσταση, αλλά δυναμική κίνηση προς τον κόσμο. Η ειρήνη γίνεται πηγή δύναμης για τη μαρτυρία. Και ως επιβεβαίωση και εφόδιο για αυτή την αποστολή, τελείται μια πράξη δημιουργική, ανάλογη εκείνης στη Γένεση: Καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· Λάβετε Πνεῦμα ἅγιον (Ιωάν. 20,22). Το Πνεύμα το Άγιο, η ζωοποιός πνοή του Θεού, εμφυσάται στους μαθητές, καθιστώντας τους κοινωνούς της θείας ζωής και φορείς της θείας εξουσίας για λύση και δέσμευση αμαρτιών, ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται (Ιωάν. 20,23). Η εξουσία αυτή, τρομακτική στο μέγεθός της, δεν είναι αυθαίρετη δύναμη, αλλά διακονία της σωτηρίας, που ενεργείται στο φως του Πνεύματος.

Αλλά σ’ αυτή την πρώτη, κοσμογονική συνάντηση, ένας από τους Δώδεκα απουσίαζε. Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς (Ιωάν. 20,24). Η απουσία αυτή γίνεται η αφορμή για μια νέα αποκάλυψη, ένα επεισόδιο που φωτίζει βαθιά την ανθρώπινη αμφιταλάντευση της πίστης. Οι υπόλοιποι μαθητές, γεμάτοι ακόμα από χαρά και δέος, αναγγέλλουν το θαύμα, Ἑωράκαμεν τὸν Κύριον (Ιωάν. 20,25). Η μαρτυρία της κοινότητας προσφέρεται, αλλά ο Θωμάς αρνείται να στηριχθεί στην εμπειρία των άλλων. Η απαίτησή του είναι απόλυτη, σχεδόν βίαιη, εκφράζοντας μια ανάγκη εμπειρικής επαλήθευσης, που αγγίζει τα όρια της υλικής ψηλάφησης, Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω (Ιωάν. 20,25). Η “απιστία” του Θωμά, όπως συχνά τονίζεται, δεν πρέπει να ερμηνευθεί απλώς ως έλλειψη πίστης, αλλά ως μια έντονη, σχεδόν αγωνιώδης, αναζήτηση προσωπικής βεβαιότητας. Εκφράζει την πάλη του ανθρώπου, που ακροβατεί διαρκώς μεταξύ του ορατού και του αόρατου, του αισθητού και του υπεραισθητού. Η απαίτησή του για τη μαρτυρία των αισθήσεων υπογραμμίζει τη σημασία του σώματος στη χριστιανική πίστη, την πραγματικότητα της σάρκωσης και της ανάστασης εν σώματι. Διότι, όπως παρατηρεί ο John Tillotson, “η ίδια η πίστη μας βασίζεται στη μαρτυρία των αισθήσεων, είτε πρόκειται για την αναγνώριση του Θεού από τα δημιουργήματα, είτε για τη βεβαιότητα των θαυμάτων, είτε για τη μετάδοση του Λόγου του Θεού. Ο ίδιος ο Σωτήρας επικαλείται τη μαρτυρία των αισθήσεων προς τον Θωμά, αν και μακαρίζει την πίστη που δεν εξαρτάται από αυτή, ο ευλογημένος είναι εκείνος που δεν έχει δει και όμως πίστεψε, αυτό σαφώς υποδηλοί ότι η μαρτυρία της αίσθησης είναι ο υψηλότερος και σαφέστατος βαθμός μαρτυρίας” (Αγγλ. Blessed are they which have not ſeen, and yet have believed: which plainly ſuppoſeth the evidence of ſenſe to be the highest and clear-eſt degree of evidence).[1] Η απαίτηση του Θωμά, λοιπόν, ενέχει μια τραγικότητα, αλλά και μια βαθιά ειλικρίνεια.

Το σημαντικό εδώ είναι ότι ο Θωμάς, παρά τη δυσπιστία και την απαίτηση αποδείξεων, δεν αποκόπτεται από την κοινότητα των μαθητών. Παραμένει “μέσα”, μαζί τους, για οκτώ ημέρες. Δεν απολυτοποιεί την αμφιβολία του σε βαθμό απομόνωσης. Η στάση του είναι κρίσιμη: η αναζήτηση της αλήθειας, ακόμα και όταν διέρχεται από το σκοτάδι της αμφιβολίας, πρέπει να γίνεται εντός της Εκκλησίας, στην κοινωνία των πιστευόντων. Η αυτονόμηση της απιστίας, η μετατροπή της σε μόνιμη και κυρίαρχη στάση, αποκόπτει τον άνθρωπο από την πηγή της χάριτος. Η αναμονή του, ωστόσο, είναι τεταμένη, νύχτα που προμηνύει καταιγίδα, η καρδιά του ένας τόπος όπου η ελπίδα και η απόγνωση συμπλέκονται σαν αγκάθια και άνθη.

Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν (Ιωάν. 20,26). Η σκηνή επαναλαμβάνεται, αλλά με μια κρισιμότατη προσθήκη, την παρουσία του Θωμά. Ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· Εἰρήνη ὑμῖν (Ιωάν. 20,26). Η ειρήνη προσφέρεται εκ νέου σε όλους, αλλ’ αμέσως ο λόγος του Κυρίου στρέφεται προσωπικά προς τον αμφιβάλλοντα μαθητή. Εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· Φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου (Ιωάν. 20,27). Ο Χριστός δεν επιπλήττει τον Θωμά για την απιστία του, αλλά απαντά στην απαίτησή του με μια συγκλονιστική συγκατάβαση. Προσκαλεί τον Θωμά να αγγίξει τα σημεία του Πάθους, να βιώσει με τις αισθήσεις την πραγματικότητα της Ανάστασής Του. Η πρόσκληση είναι μια θεραπεία για την τραυματισμένη πίστη του. Και η προτροπή είναι σαφής, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός (Ιωάν. 20,27). Η απιστία φαίνεται πως δεν είναι η τελική κατάσταση αλλά η κλήση προς την πίστη.

Η αντίδραση του Θωμά είναι άμεση και αποκαλυπτική. Δεν γνωρίζουμε αν πράγματι ψηλάφησε τις πληγές, το Ευαγγέλιο σιωπά. Η παρουσία του Κυρίου, η άμεση απάντηση στον ενδόμυχο πόθο και την αμφιβολία του, αρκεί. Η ψηλάφηση γίνεται εσωτερική, πνευματική. Η αμφιβολία, φιτίλι που καπνίζει, σβήνει στο φως της θείας παρουσίας. Καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου (Ιωάν. 20,28). Αυτή η ομολογία είναι το αποκορύφωμα της διήγησης, μία από τις υψηλότερες χριστολογικές ομολογίες στην Καινή Διαθήκη. Δεν είναι απλώς αναγνώριση του Αναστάντος Διδασκάλου, αλλά πλήρης αναγνώριση της θεότητάς Του. Όπως παρατηρεί ο Thomas Robbins, “Η εκφώνηση αυτή δεν ήταν αποτέλεσμα αιφνιδιασμού, αλλά συνειδητής εξέτασης και περισυλλογής κατόπιν της πεποίθησης περί της ανάστασης: αυτός ενήργησε έτσι, και πεπεισμένος ότι ο σταυρωμένος Σωτήρας αληθινά αναστήθηκε από τους νεκρούς, γεγονός το οποίο έπρεπε να καθορίσει το χαρακτήρα του, αναφωνεί, όχι με παθιασμένη έκπληξη, όπως συχνά υποστηρίχτηκε, αλλά ως αποτέλεσμα συνειδητής εξέτασης και σκέψης, “Ο Κύριός μου και ο Θεός μου” (Αγγλ. He did so, and having become convinced that the crucified Saviour had truly risen from the dead, a fact which must have determined his character, he exclaims, not with a passionate surprise, as has been often asserted, but as the result of deliberate examination and reflection, My Lord, and my God).[2] Η διαλεκτική πίστης και απιστίας, που βασάνιζε τον Θωμά, επιλύεται στη συνάντηση με το ζωντανό Χριστό. Η καρδιά του, προηγουμένως τόπος ερήμου και αμφιβολίας, γίνεται ναός ομολογίας.

Ο λόγος του Ιησού προς τον Θωμά επεκτείνεται πλέον πέρα από την ατομική περίπτωση, απευθυνόμενος σε όλες τις μελλοντικές γενιές, λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες (Ιωάν. 20,29). Ο Κύριος αναγνωρίζει την πίστη του Θωμά, πίστη βασισμένη στην εμπειρική μαρτυρία, αλλά ανακηρύσσει μακάριους εκείνους που θα πιστέψουν μέσω της μαρτυρίας των Αποστόλων, μέσω του λόγου της Εκκλησίας, χωρίς να έχουν τη φυσική παρουσία και την ψηλάφηση. Είναι ο μακαρισμός της πίστης που εμπιστεύεται, που βαδίζει διά πίστεως και όχι διά όρασης. Η πίστη αυτή δεν είναι κατώτερη, αλλά διαφορετική, μια πίστη θεμελιωμένη στην αξιοπιστία του Αγίου Πνεύματος, που ενεργεί στην Εκκλησία. Η ιστορία του Θωμά χρησιμεύει ως τυπολογία για κάθε άνθρωπο που αναζητά το Θεό, για κάθε πιστό που διέρχεται περιόδους αμφιβολίας. Η απάντηση δε βρίσκεται στην απόρριψη της λογικής ή της κριτικής σκέψης, αλλά στην εμπιστοσύνη προς τον Ζώντα Λόγο και την κοινωνία των πιστών.

Ο Ευαγγελιστής κλείνει την περικοπή αυτή και σχεδόν ολόκληρο το Ευαγγέλιό του, υπογραμμίζοντας το σκοπό της συγγραφής του: Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ (Ιωάν. 20,30-31). Ο σκοπός δεν είναι η ιστορική πληρότητα, αλλά η πρόσκληση στην πίστη. Και η πίστη αυτή δεν είναι απλή διανοητική συγκατάθεση, αλλά μια σχέση ζωής, μια μετοχή στην αιώνια ζωή που πηγάζει από τον Αναστάντα Κύριο. Η ψηλάφηση του Θωμά, η ομολογία του, ο μακαρισμός των μη ιδόντων, όλα συντείνουν προς τούτο, την απόκτηση της ζωής εν τω ονόματι του Ιησού Χριστού.

Και έτσι, οι θύρες του υπερώου, κλειστές από το φόβο, ανοίγονται για την παρουσία του Κυρίου. Ο φόβος γίνεται χαρά, η αμφιβολία ομολογία, η απιστία πίστη. Η νύχτα της Μεγάλης Παρασκευής διαλύεται στο φως της Ανάστασης, φως που δεν καταργεί τις ουλές του πάθους, αλλά τις μεταμορφώνει σε πηγές ζωής και ειρήνης. Η πορεία του Θωμά, από την πεισματώδη άρνηση ως την έκθαμβη ομολογία, παραμένει μια διαρκής υπενθύμιση της ανθρώπινης οδού προς το Θεό. Οδός συχνά σκοτεινή, σημαδεμένη από ερωτήματα και αμφιβολίες, αλλά οδός που μπορεί να καταλήξει στη συνάντηση με τον Αναστάντα, αν η καρδιά παραμένει ανοιχτή στην αναζήτηση και την εμπιστοσύνη εντός της κοινότητας της πίστης. Η μαρτυρία παραδίδεται, σαν φλόγα από χέρι σε χέρι, ἵνα πιστεύσητε… καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε. Και στο βάθος της ύπαρξης, ακόμα και όταν ο κόσμος κλείνει τις θύρες του, αντηχεί η υπόσχεση της ειρήνης και η πρόσκληση προς την πίστη, μια πίστη που βλέπει πέρα από το ορατό, ψηλαφεί το άυλο, και ομολογεί τον αόρατο Θεό ως Κύριο και Θεό μέσα στα ρήγματα του χρόνου και της ιστορίας, μέχρις ότου το φως καλύψει κάθε σκιά.

Επίσκοπος Μελιτηνής Μάξιμος Παφίλης

Φωτογραφία: «Η Απιστία του Αγίου Θωμά», Duccio di Buoninsegna, 1308. Τμήμα του πολύπτυχου της Maestà, εκτίθεται στο Μουσείο του Καθεδρικού Ναού της Σιένα (Museo dell’Opera Metropolitana del Duomo).

______________________________________________________________________

[1]John Tillotson, The Works of the Most Reverend Dr. John Tillotson, Vol. 1, 3rd ed. (London: Benjamin Tooke et al., 1722), 91.

[2] Thomas Robbins, A Series of Sermons on the Divinty of Christ (Hartford: Silas Andrus, 1820), 16.