Οι χώρες της Κεντρικής Ασίας είναι αντιμέτωπες με ασυνήθιστη ζέστη αυτή την άνοιξη, με πολλά ρεκόρ θερμοκρασιών να έχουν καταρριφθεί στην περιοχή η οποία επηρεάζεται ιδιαίτερα από την υπερθέρμανση του πλανήτη όπου η έλλειψη νερού είναι ήδη αισθητή.

Το Μπισκέκ, πρωτεύουσα του Κιργιστάν, κατέγραψε το Σάββατο ρεκόρ ζέστης για τον Μάιο, με 37,1° Κελσίου, σύμφωνα με τη μετεωρολογική υπηρεσία της χώρας.

Η Κεντρική Ασία, μια περιοχή με μέγεθος ίσο με αυτό της ΕΕ, είναι ιδιαίτερα ευάλωτη στην κλιματική αλλαγή: τα τελευταία 30 χρόνια, η θερμοκρασία έχει αυξηθεί κατά 1,5° Κελσίου, δύο φορές περισσότερο από τον παγκόσμιο μέσο όρο, σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Στην περιοχή αυτή, που είναι μακριά από τη θάλασσα, ζουν περίπου 80 εκατ. άνθρωποι και είναι κυρίως καλυμμένη με στέπες και ερήμους, ενώ είναι ήδη αντιμέτωπη με έλλειψη νερού.

Στο Ουζμπεκιστάν σε πολλές πόλεις ξεπεράστηκε τον Απρίλιο το ρεκόρ ζέστης, ενώ σε κάποιες περιοχές η μέση θερμοκρασία ξεπέρασε κατά 5 βαθμούς τον κανονικό μέσο όρο, ανακοίνωσαν στα μέσα του μήνα οι αρμόδιες υπηρεσίες. Η πρωτεύουσα Τασκένδη πλησίαζε την Παρασκευή νέο ρεκόρ για τον μήνα Μάιο.

Η μετεωρολογική υπηρεσία του Τουρκμενιστάν επίσης ανέφερε στα μέσα Μαΐου ότι στην πρωτεύουσα Ασκαμπάντ καταρρίφθηκε το απόλυτο ρεκόρ για τον μήνα Απρίλιο από τότε που διατηρούνται αρχεία, το 1891, με τη θερμοκρασία να φτάνει τους 40° Κελσίου.

Στο Καζακστάν, όπου ο χειμώνας ήταν ιδιαίτερα ζεστός με τη μέση θερμοκρασία να είναι κατά 2,7° Κελσίου μεγαλύτερη από το κανονικό, οι αρχές προειδοποίησαν για το ενδεχόμενο μεγάλης ξηρασίας σε 11 επαρχίες.

Στο Τατζικιστάν οι αρχές έκαναν απλώς λόγο για ασυνήθιστες για την εποχή θερμοκρασίες, χωρίς να δώσουν άλλες διευκρινίσεις.

Στην Κεντρική Ασία οι θερμοκρασίες τον Μάρτιο ήταν έως και κατά 10° Κελσίου υψηλότερες σε σχέση την προβιομηχανική εποχή, σύμφωνα με το World Weather Attribution (WWA).

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο πρόσφατος ισραηλινός βομβαρδισμός της Παλαιστίνης, κατέστρεψε την εύθραυστη εκεχειρία που τηρούσε το Ισραήλ με τη Χαμάς από τις αρχές του 2025.

Το τέλος της εκεχειρίας στη Μέση Ανατολή είναι μια κλήση αφύπνισης για τις διαπραγματεύσεις που προσπαθεί να επιβάλει ο Τραμπ στην Ουκρανία, όπου μια αποτυχία δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ασυνήθιστη σε αυτό το είδος συμφωνίας. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, στην πραγματικότητα, μόνο τέσσερις στις δέκα εκεχειρίες που υπογράφηκαν παγκοσμίως μπορούν να θεωρηθούν επιτυχείς, είτε επειδή έχουν εκπληρώσει τους αρχικούς τους στόχους, είτε επειδή έχουν επεκταθεί.

Τα δεδομένα προέρχονται από το The Ceasefire Project, μια ερευνητική ομάδα που έχει αναλύσει 2.203 συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός από το 1989 έως το 2020. Η βάση δεδομένων παρέχει πληροφορίες για τους τύπους των συμφωνιών που έχουν υπογραφεί, πώς σχετίζονται με την ειρήνη και το αποτέλεσμα των εκεχειριών, μεταξύ άλλων. Το έργο βασίζεται σε μια συνεργασία μεταξύ ερευνητών από το Κέντρο Μελετών Ασφάλειας (CSS) στο ETH Ζυρίχης, το Ινστιτούτο Ερευνών Ειρήνης του Όσλο (PRIO), το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα και επαγγελματίες διαμεσολάβησης και τεχνικούς εμπειρογνώμονες για την κατάπαυση του πυρός.

Με βάση τα στοιχεία αυτά, το 67,8% των εκεχειριών αφορούν διαδικασίες ειρήνευσης, το 20,9% ανθρωπιστικούς λόγους, το 9% γιορτές, το 1,9% εκλογές και το 8,2% άλλους λόγους.

Η διαδικασία μιας εκεχειρίας δεν είναι τόσο απλή: το 22% των εκεχειριών από τη δεκαετία του 1990 απέτυχαν ή δεν εφαρμόστηκαν ποτέ, ενώ ένα άλλο 35% είχε ασαφή κατάληξη, λόγω έλλειψης παρακολούθησης των εχθροπραξιών.

Στο άλλο άκρο, μεταξύ των επιτυχημένων συμφωνιών, οι 429 ‒19% του συνόλου‒ εκπληρώθηκαν σύμφωνα με τους όρους που είχαν υπογραφεί, σχεδόν 90 παρατάθηκαν πέραν της συμφωνηθείσας ημερομηνίας και σχεδόν 443 αντικαταστάθηκαν από μεταγενέστερη συμφωνία.

Εντωμεταξύ, ο δρόμος προς τη διαρκή ειρήνη είναι ακόμη πιο περίπλοκος. Η συντριπτική πλειονότητα των εκεχειριών τις τελευταίες τρεις δεκαετίες ‒ επιτυχείς ή όχι‒ επεδίωκε μόνο μια προσωρινή παύση της βίας, ενώ μόνο το 7% ήταν μέρος μιας ειρηνευτικής συμφωνίας. Η τελευταία κατηγορία αναφέρεται σε οριστικές εκεχειρίες, οι οποίες περιλαμβάνουν ρήτρες αφοπλισμού και αποστράτευσης για τα μέρη, για να τερματίσουν τη σύγκρουση, όχι μόνο τις εχθροπραξίες, επιδιώκοντας έτσι έναν στόχο ειρήνης.

Για παράδειγμα, η εκεχειρία που διατηρήθηκε μέχρι τώρα μεταξύ της Χαμάς και του Ισραήλ, ήταν μόνο μία από τις περισσότερες από εκατό που έλαβαν χώρα μεταξύ του εβραϊκού κράτους και ορισμένων παλαιστινιακών οργανώσεων μεταξύ 1990 και 2020. Το αποτέλεσμα αυτής της μακράς λίστας συμφωνιών δεν ήταν ενθαρρυντικό: μόνο περίπου το ένα τέταρτο των συμφωνιών κατάπαυσης του πυρός που υπογράφηκαν στο πλαίσιο της ισραηλινής σύγκρουσης λειτούργησε, ή αντικαταστάθηκε από μια άλλη συμφωνία.

Οι υπόλοιπες έχουν παραβιαστεί, εγκαταλειφθεί σε άγνωστη ημερομηνία ‒αλλά διαφορετική από τη συμφωνηθείσα ημερομηνία‒ ή δεν εφαρμόστηκαν ποτέ. Επιπλέον, όχι μόνο καμία από τις συμφωνίες δεν ήταν οριστική, αλλά το μεγαλύτερο μέρος τους συνίστατο σε μια απλή παύση των εχθροπραξιών χωρίς καμία συνέχεια ή παρακολούθηση, ένα πρότυπο που υπάρχει στο 75% των συμφωνιών παγκοσμίως.

Αυτού του είδους οι συμφωνίες ‒μια παύση των εχθροπραξιών χωρίς μηχανισμούς επιβολής‒ καθιστούν δύσκολο τον εντοπισμό πότε παραβιάζονται. Μια εκεχειρία θεωρείται γενικά ότι παραβιάζεται όταν έχουν σημειωθεί περισσότεροι από 25 θάνατοι λόγω μαχών από την έναρξη της συμφωνίας.

Επιπλέον, οι συμφωνίες που αποτυγχάνουν πιο γρήγορα είναι αυτές που αποσκοπούν να επιτρέψουν την ανθρωπιστική βοήθεια, η οποία υπήρξε η ραχοκοκαλιά της ανάσχεσης της βίας κατά του λαού της Γάζας.

Σε κάθε περίπτωση, η διαδικασία εκεχειρίας στην Ουκρανία δεν θα είναι τόσο απλή, όσο θεωρούσε μέχρι τώρα ο Ντόναλντ Τραμπ. Ούτε στη διαμόρφωση της συμφωνίας, ούτε στην παρακολούθησή της. Με τα δεδομένα αυτά, ο πόλεμος στην Ουκρανία θα παραταθεί, ασχέτως αν θα γίνεται προσπάθεια να προφυλαχθούν κάποιοι οικονομικοί πόροι που έχουν σημασία για την Ουάσιγκτον, στη μεταπολεμική περίοδο.

Προέλευση: https://geoeurope.org/2025/04/02/%cf%80%cf%8e%cf%82-%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%bf%cf%8d%ce%bd-%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%ce%ba%ce%b5%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%af%ce%b5%cf%82/

Αυτός ο ιστότοπος geoeurope.org δημιουργήθηκε από επιστήμονες και ειδικούς, με επικεφαλής τον Βαγγέλη Χωραφά, που έχουν ασχοληθεί με τη γεωπολιτική της Ευρώπης και έχουν διαπιστώσει συγκεκριμένα κενά στη ροή των πληροφοριών που διαμορφώνουν τις γεωπολιτικές συζητήσεις στην ήπειρό μας.

Διάβασα με πολύ προσοχή τη δημοσκόπηση της Marc, όπου για μια ακόμη φορά καταδείχτηκε ότι η κοινωνία είναι μπροστά από την κοινωνία.

Στη δημοσκόπηση/έρευνα, αποτυπώνεται κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ! Η σύμφωνη γνώμη της κοινωνίας με συντριπτικό ποσοστό (76,2%), ώστε να καταργηθεί η μονιμότητα στο δημόσιο και να απολύονται οι ανεπαρκείς!!!

Προσέξτε: Συμφωνούν σε ποσοστό 64,5% κι οι ίδιοι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Συμφωνούν κι οι ψηφοφόροι όλων των κομμάτων, ακόμη και του ΚΚΕ! Οι ψηφοφόροι της ΝΔ συμφωνούν σε ποσοστό 82,5%, του ΠαΣοΚ 77%, του ΣΥΡΙΖΑ 67% και του ΚΚΕ 62%!!!

Έχει κι άλλο: Στην ίδια έρευνα, οι πολίτες τάσσονται με συντριπτικά ποσοστά υπέρ της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων (σχεδόν στο 90%) κι υπέρ της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών (83%).

Επιπλέον, συμφωνούν με τεράστια ποσοστά αποδοχής στην τοποθέτηση καμερών στα ΑΕΙ, στις διαγραφές τραμπούκων φοιτητών και στην πληρωμή του κόστους αποκατάστασης των ζημιών που προκαλούν.

Αυτά τα στοιχεία, είναι πρωτόγνωρα, ειδικά αν σκεφτούμε ότι απολαμβάνουν διακομματικής/κοινωνικής αποδοχής. Ειδικά αναφορικά με την άρση μονιμότητας. Κι είναι βέβαιο ότι έχουν ωριμάσει πια οι συνθήκες στην κοινωνία, για να γίνουν τα αυτονόητα πράγματα και να απλωθεί το αίσθημα δικαιοσύνης.  Δεν μπορεί, επί παραδείγματι, να κρίνεται, να αξιολογείται και να πληρώνει το τίμημα της ανεπάρκειάς του ο εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα και να απολαμβάνει μιας ιδιότυπης ιδεοληπτικής ασυλίας ο αντίστοιχος του δημοσίου!  Δεν γίνεται!  Η δε κοινωνία που είναι μπροστά από τα κόμματα, στέλνει το μήνυμά της.

Εκείνος που είναι απορίας άξιο, έχει να κάνει με το αν αυτό το μήνυμα βρει ευήκοα ώτα στην κυβέρνηση και κυρίως στην κρατικίστικη αντιπολίτευση που έχει ως φετίχ της το δημόσιο.

Η άρση της μονιμότητας προϋποθέτει μια κορυφαία παρέμβαση στο Σύνταγμα κι η αναθεώρηση είναι επιβεβλημένη. Κι ίσως θα μπορούσε αρχικά να εφαρμοστεί στην Τοπική Αυτοδικοίκηση, κορυφαίο εκκολαπτήριο διαφθοράς…

Δεν πετάμε στα σύννεφα. Δύσκολα θα γίνει κάτι τέτοιο. Θα βγουν οι διάφοροι Φάμελοι, Τσουκαλάδες, Κουτσούμπες και κρατιστές της ψεκασμένης μα και κανονικής Δεξιάς και θα βάζει ο καθείς τις αντιρρήσεις του, τους αστερίσκους και τούς διαφορετικούς τρόπους που θα θέλει (;;;)  να γίνεται η άρση. Χώρια που κάποιοι θα μας πούνε ότι δεν είναι δίκαιο ή ότι ο Μητσοτάκης θα …απολύσει τους αντιθέτους…

Η ουσία είναι ότι δεν υπάρχει πια η αιτία που επέβαλλε πριν από έναν αιώνα τη μονιμότητα, δηλαδή η προστασία των δημοσίων υπαλλήλων από αυθαιρεσίες της εξουσίας. Κι όλοι πια γνωρίζουν ότι η μονιμότητα επωάζει τη στασιμότητα, την απουσία κινήτρων και παραγωγικότητας, την αναξιοκρατία, την έλλειψη αποδοτικότητας και το χαμηλό επίπεδο εξυπηρέτησης. Μάλιστα, γίνεται όλο και περισσότερο δυσνόητος ο λόγος που πρέπει (ενδεικτικά αναφέρω) να είναι μόνιμος δημόσιος υπάλληλος, ο εργάτης καθαριότητας ή ο τραπεζοκόμος του ΕΣΥ ή ο οδηγός λεωφορείου ή ο μουσικός παραγωγός/δημοσιογράφος (ΕΡΤ) ή ο δημοτικός υπάλληλος κλπ.

Το βέβαιο είναι ότι δεν μπορεί να συνεχίζεται εσαεί αυτό το άθλιο, φθαρμένο και διεφθαρμένο  κράτος.  Κάτι που πλέον ζητούν κι οι ίδιοι οι δημόσιοι υπάλληλοι που επιθυμούν να μην έχουν δίπλα τους τα βαρίδια της κρατικής ασυδοσίας, ανεπάρκειας ή και διαφθοράς.  Η κοινωνία δείχνει τον δρόμο.

Θα πάρουν κάποιοι τα μηνύματα στους κομματικούς μηχανισμούς;

Θα δούμε, αλλά δεν πρέπει να είμαστε πολύ αισιόδοξοι.