Με ότι καταπιάνονται τα κάνουν μούσκεμα. Όποιο αφήγημα αρχίζουν να πουλάνε στο πόπολο, στο τέλος τους γυρίζει μπούμερανγκ…

Τα λέμε και τα γράφουμε σχεδόν καθημερινώς.

Έπιασαν ως αφήγημα το χρέος κι αντί να κάνουν ότι κάνουν (αν μπορούν να κάνουν) με σύνεση και μεθοδικότητα, σήκωσαν ένα μπαϊράκι και το περιέφεραν ως επαναστατικό λάβαρο. Ήθελαν να «πάρουν» το χρέος και τα έβαλαν με το ΔΝΤ, τον μόνο οργανισμό που έχει την ίδια άποψη μ’ εμάς! Βρίζουν τον έναν, τα βάζουν με το άλλον, μονίμως εφευρίσκουν εχθρούς, δαίμονες και τέρατα.

Τα ίδια και στο εσωτερικό. Διχάζουν την κοινωνία, την εμποτίζουν με μίσος εναντίον όσων –κατά την άποψή τους – δεν είναι μαζί τους…

Και τώρα, τώρα που βρίσκονται πάλι μπροστά στα αδιέξοδα που ο ίδιος ο Τσίπρας κι οι συν αυτώ δημιούργησαν, αναζητούν εθνική συνεννόηση και συναίνεση!

Βγήκε ο λαγός του Τσίπρα, ο Παπαδημούλης και ζήτησε συμβούλιο πολιτικών αρχηγών..

Ποιοι; Οι άνθρωποι που προκάλεσαν εκλογές με αφορμή μια συναινετική διαδικασία όπως είναι η εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας.

Είναι να τρελαίνεται κανείς.

Ζητούν συναίνεση αυτοί που αποκαλούσαν μέχρι προχθές τους αντιπάλους τους «τρόικα εσωτερικού» ή «γερμανοτσολιάδες»…

Ζητούν συναίνεση όπως έκαναν το καλοκαίρι του 2015, όταν την έλαβαν για να σωθεί η χώρα. Κι ύστερα, μόλις ο Τσίπρας σταθεροποίησε τη θέση του, προκήρυξε εκλογές!

Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί και πάλι τον Τσίπρα; Ο οποίος εννοεί τη συναίνεση με τη φράση «ή εμείς ή αυτοί»; Και θέλει να καταστήσει όλους τους άλλους συνένοχους των αδιεξόδων που ο ίδιος δημιούργησε;

Ναι, η συναίνεση είναι ιδεατό χαρακτηριστικό της δημοκρατίας και της ίδιας της ζωής.

Μα γι αυτήν χρειάζονται τουλάχιστον δυο ισοβαρείς οργανισμοί.

Κι αν υποθέσουμε ότι ο Τσίπρας είναι η μια πλευρά, δεν είναι φερέγγυος κι έχει εξαντλήσει κάθε όριο αξιοπιστίας και «καυσίμου». Ο ίδιος, οι υπουργοί κι οι βουλευτές του απλώς απολαμβάνουν τα επταχίλιαρα της βουλευτικής αποζημίωσης μηνιαίως κι ουδέν άλλο πράττουν.

Άρα, συναίνεση γίνεται ΜΟΝΟ με εκλογές κι άλλη κυβέρνηση.

Και τότε, αφού τώρα τη ζητά ο Αλέξης Τσίπρας, ασφαλώς θα την προσφέρει στην επόμενη κυβέρνηση, για να προχωρήσει εκείνη χωρίς ιδεοληψίες, αυταπάτες και καθυστερήσεις.

Εκλογές λοιπόν. Και συναίνεση αμέσως μετά.

Αυτές είναι οι επιλογές του πρωθυπουργού.

Και μάλιστα από τη θέση του ανίσχυρου στην οποία έχει περιέλθει,  είτε από την ανικανότητα της  «Πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνησής του είτε από το double score δημοσκοπικό προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας.

Φυσικά υπάρχει κι άλλη λύση αλλά αυτή παραπέμπει σε ταραγμένες περιόδους της ιστορίας… Και καλό είναι να πάψουν να τη σκέφτονται…

Σοβαρό δυστύχημα σημειώθηκε σήμερα το πρωί στο 1ο χλμ της ΠΕΟ Αλεξάνδρειας-Θεσσαλονίκης στο ύψος του εργοστασίου VENUS.

Από τη σύγκρουση δύο ΙΧ αυτοκινήτων νεκρή ανασύρθηκε 13χρονη κοπέλα επιβάτης του ενός αυτοκινήτου, ενώ άλλοι 3 τραυματίες διεκομίσθηκαν στο Νοσοκομείο Βέροιας.

Τα δύο ΙΧ συγκρούστηκαν μετωπικά, υπό άγνωστες μέχρι αυτή τη στιγμή συνθήκες. Στο ένα ΙΧ, που είχε κατεύθυνση προς Θεσσαλονίκη, επέβαιναν η 13χρονη, η οποία σκοτώθηκε, ο πατέρας και η μητέρα της (32 και 31 ετών) και ο 8χρονος αδελφός της. Οι δύο ενήλικες τραυματίστηκαν και μεταφέρθηκαν αρχικά στο κέντρο Υγείας Αλεξάνδρειας και στη συνέχεια στο νοσοκομείο Βέροιας.

Βαρύτερα τραυματίσθηκε η μητέρα, ενώ το 8χρονο αγόρι δεν τραυματίστηκε. Δύο επιβαίνοντες, κανένας από τους οποίους δεν τραυματίστηκε, είχε το δεύτερο αυτοκίνητο που ενεπλάκη στο δυστύχημα και το οποίο εκινείτο στο ρεύμα προς Βέροια.

Στο σημείο έσπευσαν άνδρες του ΑΤ Πλατέος, της ΠΥ Αλεξάνδρειας και ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ.

«Οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι η 5η Ιουνίου θεσπίσθηκε ως Παγκόσμιος Ημέρα Περιβάλλοντος προκειμένου να ευαισθητοποιηθούν οι λαοί στην προστασία και τη διατήρησή του ως πηγή απόληψης αγαθών», τονίζει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος σε μήνυμά του για την Παγκόσμια Ημέρα του Περιβάλλοντος, στις 5 Ιουνίου.

Επιπρόσθετα, μεταξύ άλλων, επισημαίνει ότι «Η οικολογική κρίση µπορούµε να πούµε ότι καθρεπτίζει την εσωτερική κρίση του ανθρώπου, που τα κάνει όλα για να τελειωθεί ως πρόσωπο, αλλά µαταιοπονεί. Η αγωνία του και το άγχος του δεν είναι συµπτωµατικά, αλλά οφείλονται στην εσφαλµένη αντίληψη για την αλήθεια του προσώπου. Ο άνθρωπος τελειούται με την κατά χάρη οµοίωσή του µε τον Θεό, ο οποίος είναι Αγάπη. Στο υπόβαθρο της οικολογικής κρίσης κρύπτεται η επιθυµία του ανθρώπου να τελειωθεί χωρίς να υπολογίζει το θέληµα του Θεού και χωρίς να επωµίζεται την προσωπική ευθύνη του για τις πράξεις του».

Ακολουθεί αναλυτικά το μήνυμα του Προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος:

 «Ερχόμαστε και αυτή την χρονιά να θυμηθούμε το Περιβάλλον σε μία ημέρα που τελικά καθιερώθηκε, ας μου επιτραπεί η έκφραση, συμβατικά. Διότι οι εορτές και οι επέτειοι σημαίνουν ή εξυπονοούν ότι συνειδητοποιούμε το περιεχόμενο που ειδικά δόθηκε στην ημέρα που τιμούμε και ανανεώνουμε τις σκέψεις και τις αποφάσεις μας που συνδέονται με αυτήν. Στην προκειμένη περίπτωση αναφερόμαστε στο οικολογικό πρόβλημα, τις παραμέτρους και τον αποφασιστικό τρόπο αντιμετώπισής του.

Οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι η 5η Ιουνίου θεσπίσθηκε ως Παγκόσμιος Ημέρα Περιβάλλοντος προκειμένου να ευαισθητοποιηθούν οι λαοί στην προστασία και την διατήρησή του ως πηγή απόληψης αγαθών.

Η Μητέρα Εκκλησία έχει θεσπίσει την 1η Σεπτεμβρίου, αρχή της Ινδίκτου, ως ημέρα υμνολογίας, δοξολογίας του Κτίστη και προστασίας της κτίσεώς του. Δηλαδή όχι με μοναδικό κριτήριο το συμφέρον, αλλά και με παραδοχή και σεβασμό προς κάθε έργο του Δημιουργού: ‘’Θαυμαστός ει ο Θεός και θαυμαστά τα έργα σου’’.

Στους καιρούς μας, όμως, αναδεικνύεται ο παραλογισμός και η υπεροψία του σύγχρονου ανθρώπου, που θεοποίησε τον εαυτό του μένοντας μακριά από τον Θεό και με τυπικές εκδηλώσεις έρχεται ακριβώς να υπογραμμίσει το έλλειμμα της συνείδησης και την ουσιαστική αδιαφορία του προς μία από τις σημαντικότερες υποχρεώσεις μας προς τον Δημιουργό. Την προστασία της Δημιουργίας. Η τραγική αντίφαση είναι ότι ο ίδιος ο άνθρωπος καταστρέφει την Κτίση, προκαλώντας καταστροφές που απειλούν τον ίδιο.

  ‘’«Ο άνθρωπος είναι κέντρο της σκοπιμότητας του υλικού κόσμου και η ιστορία του προσδιορίζει την ιστορία και τη μοίρα του κόσμου αυτού’’, διδάσκει ο ιερός Χρυσόστομος. Στη Γένεση εξ άλλου διαβάζομε, ότι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο την εντολή να εργάζεται στον παράδεισο, που ήταν ο κόσμος, και να τον φυλάσσει, να τον φροντίζει, δηλαδή και να τον προστατεύει (Γεν. β  15). Με άλλα λόγια, τοποθετώντας τον μέσα στον υλικό κόσμο τον κατέστησε οικονόμο και διαχειριστή του κόσμου, της φύσης.

 Τούτο βεβαίως δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος απέβη και κύριος, κυρίαρχος της φύσης, διότι μοναδικός Κύριος των πάντων είναι ο ίδιος ο Θεός. Με την εντολή του ‘’φυλάσσειν’’ ο άνθρωπος κλήθηκε να διαφυλάξει το περιβάλλον κι όχι να το μεταβάλει και να το καταστρέψει. Αλλά το οικολογικό πρόβλημα δεν συνιστά για την Ορθόδοξη Εκκλησία πρόβλημα καταστροφής της Φύσης μόνον, αλλά καταστροφής κατά κύριο λόγο του χώρου όπου αποκαλύπτεται αδιάκοπα η βουλή του Θεού για τον άνθρωπο. Άλλωστε ο άνθρωπος είναι άρρηκτα δεμένος με τη φύση, αφού από αυτήν προέρχονται όλα όσα του είναι απαραίτητα για να επιβιώσει.

Όπως προσφυώς έχει ειπωθεί, η Ορθοδοξία διδάσκει την αποφυγή του πλεονασμού, διότι ‘’η ζωή μας δε στηρίζεται στην περίσσεια’’. ‘’Είτε τρώμε είτε πίνουμε, όλα τα κάνουμε εις δόξαν Θεού’’ και ‘’ο άνθρωπος δεν θα ζήσει μόνο με την υλική τροφή’’. Στην Αγία Γραφή η εντολή του ‘’φυλάσσειν’’ προβάλλει την αρχή της προστασίας των φυσικών πόρων, την οποία και εμμέσως προτείνει με το θεσμό της νηστείας.

Η οικολογική κρίση µπορούµε να πούµε ότι καθρεπτίζει την εσωτερική κρίση του ανθρώπου, που τα κάνει όλα για να τελειωθεί ως πρόσωπο, αλλά µαταιοπονεί. Η αγωνία του και το άγχος του δεν είναι συµπτωµατικά, αλλά οφείλονται στην εσφαλµένη αντίληψη για την αλήθεια του προσώπου. Ο άνθρωπος τελειούται με την κατά χάρη οµοίωσή του µε το Θεό, ο οποίος είναι Αγάπη. Στο υπόβαθρο της οικολογικής κρίσης κρύπτεται η επιθυµία του ανθρώπου να τελειωθεί χωρίς να υπολογίζει το θέληµα του Θεού και χωρίς να επωµίζεται την προσωπική ευθύνη του για τις πράξεις του.

 Για τον Ορθόδοξο Χριστιανό, η λύση του οικολογικού προβλήματος εξαρτάται από τη ριζική αλλαγή των σχέσεών του με τον κόσμο, με τους συνανθρώπους του και κυρίως με τον Θεό. Καθαρά και αποφασιστικά. Η μετάνοια και η επιστροφή μας στην απλή και ταπεινή ζωή είναι η μόνη ουσιαστική διέξοδος. Είναι η μόνη δυνατή σωτηρία του πλανήτη και είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Από μας εξαρτάται».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Για την αντίθεση που υπάρχει στη Γερμανία μεταξύ υπουργείου Οικονομικών και υπουργείου Εξωτερικών σχετικά με το ποιο πρέπει να είναι το μέλλον της Ευρώπης, γράφει το περιοδικό Spiegel επικαλούμενο εμπιστευτικά έγγραφα της γερμανικής κυβέρνησης.

Το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών ζητά «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και δημοσιονομική εξυγίανση» για χώρες όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία «ως αναγκαία προϋπόθεση για την περαιτέρω ενσωμάτωση», αναφέρει το Spiegel. Εκτός τούτου, ο κ. Σόιμπλε ζητά ένα «τείχος προστασίας» απέναντι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή/Κομισιόν. Θα πρέπει να εμποδίσουμε «να διακινδυνευθεί ο ρόλος της ως θεματοφύλακα των Συνθηκών με την ανάληψη ενός ολοένα και μεγαλύτερου πολιτικού ρόλου εκ μέρους της».

Πέραν τούτου «θα πρέπει αποκλεισθούν νέοι μηχανισμοί μόνιμης μεταφοράς πόρων μεταξύ των χωρών μελών», σύμφωνα με τις πληροφορίες του γερμανικού περιοδικού. Αντίθετα, το υπουργείο Εξωτερικών τάσσεται υπέρ της μεγαλύτερης ευελιξίας απέναντι σε χώρες οι οποίες εφαρμόζουν τις μεταρρυθμίσεις. Προτείνει δε μεταξύ άλλων «να εισαχθεί στο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης ένας “χρυσός κανόνας”, ο οποίος να επιτρέπει -υπό ορισμένες προϋποθέσεις- μελλοντικές επενδύσεις, μέσω κρατικών δανείων», όπως προκύπτει από τα ίδια έγγραφα.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Spiegel, o Ζίγκμαρ Γκάμπριελ επικρίνει στο έγγραφό του τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για τη μονομερή του στάση στο θέμα της δημοσιονομικής πειθαρχίας και για το γεγονός ότι παραμελεί την κοινωνική διάσταση της Ευρώπης. «Χαιρετίζω ρητά το γεγονός ότι η Κομισιόν στις προτάσεις της για την νομισματική Ένωση προσανατολίζεται πέραν της ημερήσιας διάταξης της πολιτικής και της δημοσιονομικής τεχνικής», γράφει ο κ. Γκάμπριελ αναφερόμενος στις προτάσεις της για το μέλλον της Ευρώπης. «Αυτό πρέπει και να κάνουμε τώρα. Η πολιτική των κόκκινων γραμμών πρέπει να τελειώνει», όπως τονίζει.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Είναι «εθνικός στόχος» και όχι απλά ο πολιτικός στόχος της κυβέρνησης η διεκδίκηση μιας οριστικής διεξόδου από την κρίση, βιώσιμης και κοινωνικά δίκαιης, μετά από επτά χρόνια ύφεσης και σκληρής προσαρμογής, επισημαίνει ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, με ανάρτηση του στο facebook, ο οποίος τονίζει, ταυτόχρονα πως αποτελεί «ανοησία» η επιλογή από την αντιπολίτευση της χαιρεκακίας και της ταύτισης με τους πιο ακραίους από τους δανειστές.

«Τα αναθεωρημένα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την ελληνική οικονομία δείχνουν, για το πρώτο τρίμηνο του 2017, ανάπτυξη 0.4% αντί για την ύφεση 0.5%, που είχε ανακοινωθεί πριν από έναν μήνα. Τότε η αντιπολίτευση είχε επιλέξει, για μια ακόμη φορά, να επενδύσει στην καταστροφολογία. Ανακοινώσεις, πρωτοσέλιδα, ειρωνικά tweets, φραστικές επιθέσεις, έστησαν το σκηνικό ενός μικρού πανηγυριού για τη διαφαινόμενη, τότε, αδυναμία ανάκαμψης της οικονομίας.
Πανηγύρι και χαρά για την αδυναμία της χώρας…Σήμερα που η εικόνα είναι καθαρά θετική, σιωπή…
Ούτε πανηγύρι ούτε χαρά. Μόνο μεμψιμοιρία, χαιρεκακία και εμφανής στοίχιση ορισμένων Κυριακάτικων πρωτοσέλιδων τίτλων με τις πιο ακραίες φωνές των δανειστών, σε σχέση με το χρέος», αναφέρει στην ανάρτηση του ο πρωθυπουργός και συνεχίζει: «Δε μας ξαφνιάζουν όλα αυτά. Ούτε είναι η πρώτη φορά, τα δυο αυτά χρόνια, που όσοι έβαλαν με δικές τους επιλογές τον τόπο σε βαθιά χαράδρα, κουνάνε τώρα το δάχτυλο και επικρίνουν εκείνους που ανέλαβαν την τιτάνια προσπάθεια να ξελασπώσουν το μέλλον του τόπου. Μόνο που τώρα γίνεται φανερό σε όλους ότι η χαιρεκακία για τη χώρα, οι πανηγυρισμοί για τις αρνητικές προβλέψεις και η σιωπή για τις θετικές, η ταύτιση με τους πιο ακραίους από τους δανειστές μας, δεν αποτελεί απλά στρεβλή επιλογή αντιπολίτευσης. Αποτελεί ανοησία. Η διεκδίκηση μιας οριστικής διεξόδου από την κρίση, βιώσιμης και κοινωνικά δίκαιης, μετά από επτά χρόνια ύφεσης και σκληρής προσαρμογής, δεν αφορά απλά τον πολιτικό στόχο μιας κυβέρνησης ή την προοπτική μιας κυβερνητικής θητείας. Αφορά το μέλλον του τόπου. Δεν είναι πολιτικός στόχος. Είναι εθνικός στόχος».

ΑΠΕ-ΜΠΕ