Κοινό χαρακτηριστικό των μνημονίων – ένα του ΠαΣοΚ, ένα των Νέας Δημοκρατίας – ΠαΣοΚ κι ένα των ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ- αλλά και του προετοιμαζόμενου τέταρτου, είναι η «επιχείρηση» αποκατάστασης της δημοσιονομικής ανεπάρκειας , μέσω της αύξησης των φόρων.

Σχεδόν τίποτα ή ελάχιστα έχουν γίνει για την απαραίτητη μείωση των δαπανών και του ασθενούς κράτους.

Τα αποτελέσματα της ακολουθούμενης πολιτικής των φόρων, τα γνωρίζουμε όλοι.

Η χώρα κλυδωνίζεται σ’ έναν ατέλειωτο φαύλο κύκλο ύφεσης και αποεπένδυσης.

Η φοροδιαφυγή παραμένει αλώβητη ενώ τα κίνητρα επιχειρηματικής δράσης και επενδύσεων «πνίγονται» ανάμεσα στο φαύλο κράτος και τις φοροεπιδρομές.

Η δε έξοδος επιχειρήσεων που μεταναστεύουν για να βρουν καλύτερο επενδυτικό περιβάλλον βαίνει συνεχώς αυξανόμενη, κυρίως προς την Κύπρο και τη Βουλγαρία.

Κι εμείς;

Εμείς τον χαβά μας.

Θέλουμε να σωθούμε από το πνιγμό και… τραβάμε τα μαλλιά μας!

Εξακολουθούμε να διατηρούμε ένα κράτος όπου οι κρατικές δαπάνες αφορούν το 55% των συνολικών καταναλωτικών δαπανών της οικονομίας, ενώ είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτώμενο από εξωτερική χρηματοδότηση, της τάξεως των 12-14 δις Ευρώ ετησίως (περιλαμβανομένων και των ΕΣΠΑ).

Ε δεν πάει άλλο η αυταπάτη.

Ούτε της κυβέρνησης, ούτε μεγάλου μέρους της κοινωνίας.

Στην Ελλάδα απαιτείται –και δη χθες- ν’ αλλάξουμε οικονομικό μοντέλο.

Χρειάζεται να στηριχτούμε στη αναγέννηση της ιδιωτικής οικονομίας, όπου θα προσελκυστούν επενδύσεις και μέσω αυτών θέσεις εργασίας.

Ακόμη κι οι σημερινοί κυβερνώντες, παρά την αποστροφή τους στην επιχειρηματικότητα και την ιδιωτική πρωτοβουλία, δέχονται ότι χρειάζεται ένα τεράστιο οικονομικό σοκ.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό, όταν το κράτος είναι η «ιερή αγελάδα» κι όλοι οι άλλοι υπηρέτες του; Ενώ έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο;

Να το πούμε πιο απλά;

Όσο δεν συνειδητοποιούμε ότι δεν είναι χρήσιμο πλέον ένα σοβιετικού τύπου κράτος, αλλά ένα μικρό, ευέλικτο και παραγωγικό, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να δούμε φως στην άλλη άκρη του τούνελ.

Δυστυχώς στη χώρα μας ζούμε καθημερινά τη σαγήνη της αρρωστημένης γραφειοκρατίας.

Με υπηρεσίες και «εργαζομένους» που ηδονίζονται από το θρόισμα του χαρτιού και τους ήχους των συρραπτικών που ακούγονται ως απασφάλιση όπλου έτοιμου να πυροβολήσει την κοινωνία.

Με ντοσιέ γεμάτα αντιπαραγωγική χαρτούρα και τις υπογραφές του Α’, του Β’ του Γ’ προϊσταμένου, που συγκεντρώνονται για να τεθούν στο αρχείο.

Μια καταθλιπτική διαδικασία για όσους είναι εκτός της κρατικής εξουσίας και ηδονή σε όσους είναι πίσω από το τζάμι της.

Μια διαδικασία που δικαιολογεί απλώς την ύπαρξη του κράτους και την επιβάλλει βίαια.

Απλά ερωτήματα:

Για ποιον λόγο πρέπει να είναι δημόσιος υπάλληλος ο συμπαθής οδοκαθαριστής;

Για ποιον λόγο πρέπει να είναι δημόσιος  ο συμπαθής υπάλληλος που βάζει αριθμό πρωτοκόλλου στα έγγραφα;

Για ποιον λόγο πρέπει να είναι δημόσιος υπάλληλος ο τραπεζοκόμος στα νοσοκομεία ή ο «νερουλάς» της Βουλής ή οι χιλιάδες υπάλληλοι των ΔΕΚΟ και των ΟΤΑ ή ακόμη ακόμη κι οι ιερείς;

Να είναι ο γιατρός, ναι.

Ο δάσκαλος, ναι.

Ο στρατιωτικός, ο δικαστικός, ο τελωνειακός, ναι.

Αλλά όλοι οι άλλοι;

Και δεν αναφέρομαι σε πρόσωπα.

Αλλά σε υπηρεσίες.

Αν δεχθούμε ότι υπάρχουν δημόσια αγαθά που οφείλει να παρέχει το κράτος, θα πρέπει να δεχθούμε ότι το ίδιο κράτος θα πρέπει ή να τα παράγει ή τα χρηματοδοτεί.

Στην Παιδεία, επί παραδείγματι, το κράτος οφείλει να την παρέχει.

Γιατί λοιπόν να μη τη χρηματοδοτεί, όπως γίνεται στη Σκανδιναβία κι αυτή να παρέχεται από ιδιωτικούς φορείς και μάλιστα με αξιολόγηση των εκπαιδευτικών;

Να πούμε και κάτι ακόμη;

Το 2002 ο αριθμός των υπαλλήλων του στενού δημοσίου τομέα ήταν 400 χιλιάδες.

Το 2009 ήταν 770 χιλιάδες!

Έργο Νέας Δημοκρατίας δια χειρός Προκόπη Παυλόπουλου που διόρισε όλους τους συμβασιούχους!

Τουτέστιν αύξηση 92%.

Το 2015 ήταν 630 χιλιάδες, λόγω συνταξιοδοτήσεων, οι περισσότερες των οποίων προνομιακές., ακόμη και σε ηλικίες των 45 και 50 ετών!

Δηλαδή, μείωση 18% αναφορικά με το 2009 αλλά αύξηση 57% σε σχέση με το 2002.

Ερώτημα:

Τι περισσότερο προσφέρει το κράτος σήμερα αναφορικά με το 2002 και χρειάστηκε να διαλυθεί ο ιδιωτικός τομέας για να το συντηρεί;

Τι προσφέρει το δημόσιο ούτως ώστε να έχουμε φτάσει στο σημείο να γίνεται ακόμη και «δήμευση» περιουσιών ιδιωτών (ΕΝΦΙΑ, φόροι κλπ) για να το συντηρούν;

Ή μήπως αυξήθηκε η ποιότητα των υπηρεσιών;

Να πούμε κι άλλα;

Το 2015, το 32% των δημοσίων υπαλλήλων που βγήκαν στη σύνταξη ήταν κάτω των 55 ετών.

Η δε μέση σύνταξη που τους καταβάλλουμε σήμερα όλοι εμείς (οι σχεδόν συνομήλικοί τους που έχουμε την ατυχία να εργαζόμαστε στον ιδιωτικό τομέα) είναι 1.227 ευρώ.

Πόσο μπορεί να συνεχίζεται αυτό;

Πόσο μπορεί ο ιδιωτικός τομέας να συνεχίζει να τροφοδοτεί τον κρατικό –πελατειακό παραλογισμό και να καταβάλλει σχεδόν 7 δις ετησίως για συντάξεις «γήρατος» σε 471 χιλιάδες συνταξιούχους που είναι κάτω των 65 ετών;

Πόσο μπορεί ο ιδιωτικός τομέας να χρηματοδοτεί την εκκλησία (9.289 ιερείς, 230 εκ.) την ώρα που έχει ελλείμματα σε δασκάλους και γιατρούς;

Την ώρα, μάλιστα, που εκτός των εσόδων της εκκλησίας από την περιουσία της μπορεί να αυτοχρηματοδοτηθεί από την τέλεση μυστηρίων;

Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι θέλουμε μικρό κράτος.

Θέλουμε μείωση κρατικών δαπανών.

Θέλουμε πολιτικές που δεν θα στοχεύουν στην προάσπιση του πελατειακού συστήματος που «κτίστηκε» στην χώρα.

Κι επειδή η μείωση του κράτους οφείλει να γίνει ορθολογικά και συντεταγμένα και χωρίς πολλές παρεμβάσεις περικοπών σε Υγεία, Πρόνοια, Ασφάλεια και Παιδεία, υπάρχει πεδίο δόξας λαμπρό για να ξεκινήσουμε.

Ιδού μερικά απτά παραδείγματα:

1. Οι δημόσιοι οργανισμοί. Υπάρχουν διάφορες μετρήσεις και απουσιάζει μία ακριβής καταγραφή, όπως και μία σοβαρή αξιολόγηση του έργου τους. Σύμφωνα με ένα συμβιβαστικό υπολογισμό ανέρχονται σε 1.800, απασχολούν 90.000 υπαλλήλους και στοιχίζουν περίπου 3 δις ετησίως. Μία δραστική τομή θα απαιτούσε να κλείσει το 25%, να συγχωνευτεί το 25%, να ιδιωτικοποιηθούν όσοι είναι δυνατόν. Για τους απολυμένους θα υπήρχε πρόβλεψη για αποζημίωση μισθών 3 ετών στο 70% του βασικού τους μισθού και θα αφορούσε περίπου 35.000 υπαλλήλους, με εξοικονόμηση περίπου 1 δις Ευρώ.
2. Η μείωση κατά 30% όλων των προώρων συντάξεων όσων είναι κάτω των 65 ετών, που σήμερα αφορά 470.000 άτομα με ετήσιο κόστος περίπου 7 δις Ευρώ. Εξοικονόμηση 2 δις Ευρώ.
3. Οι λεγόμενες «αμυντικές δαπάνες». Συντηρούμε ένοπλο και πολιτικό προσωπικό παρόμοιου αριθμού με τον στρατό (επαγγελματικό) της Μεγάλης Βρετανίας, χώρας με εξαπλάσιο πληθυσμό και δεκαπλάσιο ΑΕΠ, ο οποίος μπορεί και κάνει πολεμικές επιχειρήσεις σε τρία μακρινά μέτωπα. Χρειαζόμαστε μία πλήρη ανατροπή που να μας δώσει έναν μικρό αξιόμαχο επαγγελματικό στρατό, αντίστοιχο των σημερινών πραγματικών απειλών που αντιμετωπίζουμε σε συνδυασμό με τις διεθνείς συμμαχίες στις οποίες συμμετέχουμε, ένα νέο καλύτερο αλλά και φθηνότερο σύνολο. Ακόμα και με την σημερινή απαρχαιωμένη δομή έχουμε αποδεχθεί με την συμφωνία του περυσινού Αυγούστου ότι μπορούμε να μειώσουμε κατά 500 εκατομμύρια τις δαπάνες του Υπουργείου Αμύνης. Μία πιο ενεργητική αναδόμηση θα μπορούσε να αποφέρει εξοικονόμηση πόρων 1 δις Ευρώ ετησίως.
4. Ο χωρισμός Εκκλησίας – Κράτους και η διακοπή της μισθοδοσίας των ιερέων της Ορδόδοξης Πίστης θα εξοικονομούσε 200 εκατομμύρια Ευρώ ετησίως.
5. Η οικονομική αυτοτέλεια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με την απόδοση σε αυτήν της ευθύνης της είσπραξης του ΕΝΦΙΑ και της επιβολής άλλων τελών θα εξοικονομούσε ομοίως αρκετά πρόσθετα κονδύλια, ίσως της τάξεως των 300 εκατομμυρίων ετησίως, ενώ θα δημιουργούσε πολλαπλά οφέλη από την ενδυνάμωση της αρχής της επικουρικότητας και το πέρασμα νέων εξουσιών στο τοπικό επίπεδο.
6. Τα υπόλοιπα 500 εκατομμύρια θα αφορούν περικοπές κατά 10% των καταναλωτικών δαπανών των υπουργείων, που σήμερα έχουν ύψος περί τα 5,5 δις Ευρώ! Για ποιον λόγο, επί παραδείγματι, να σπαταλώνται σχεδόν 300 εκ. ευρώ ετησίως για …κρατική αλληλογραφία και δη στην εποχή της τεχνολογίας που το email έχει αντικαταστήσει φακέλους και γραμματόσημα;

Συμπερασματικά:

Πουλώντας κράτος δεν έρχεται η ανάπτυξη.

Πουλώντας καφέδες ο ένας στον άλλον δεν επιτυγχάνουμε ανάπτυξη.

Την επιτυγχάνουμε όμως, φτιάχνοντας και πουλώντας μηχανές του καφέ σε 30-40 χώρες εκτός Ελλάδας.

Θέλουμε;

Αμφιβάλλω!

Μέρος 1ον

Αυτό το χωριό που το κοινοποίησε ο φίλος μου ο Πάνος, είναι το χωριό Λιμένι Λακωνίας ..και είναι στην περιοχή της Μάνης. Πήγα πολλές φορές και είναι όπως έρχεσαι από την Σπάρτη προς Γύθειο, περνάς μέσα από την πόλη του Γυθείου, ανεβαίνεις την ανηφορίτσα του Μαυροβουνίου και πηγαίνεις προς την Οίτυλο. Σε κάνα 25αριά χιλιόμετρα φτάνεις στην κωμόπολη της Αρεόπολης και από κει στα 2 χλμ στο Λιμένι, για τον δρόμο προς Καλαμάτα.Το χωριό έχει περίπου 100 κατοίκους, αλλά το καλοκαίρι μαζεύει πάνω από 1000!

Ξεκινάς με τραγούδια Τάκη Αντωνιάδη: «9 κορίτσια από την Πιερία», αφού στο δρόμο για τη Λακωνία θα περάσουμε το βουνό των 12 Θεών, τον Όλυμπο.. Εκεί κάπου θα κόψουμε αριστερά μέσω Λεπτοκαρυάς για να αποφύγουμε τα διόδια του Μπόμπολα.Βγαίνουμε στο Κάστρο του Ν. Παντελεήμονα και από εκεί Τέμπη. Μόλις περάσουμε τον Κίσσαβο και τον Όλυμπο, που κάποτε μαλώναν ποιό είναι το πιο ψηλό,  μέχρι που ο Δίας τα έκοψε στη μέση με μια αστραπή και έτσι δημιουργήθηκαν τα Τέμπη! Θα πάμε για τη Λάρισα… Με το μόλις περάσουμε την Λάρισα κόβουμε δεξιά 2 χιλιόμετρα για Τρίκαλα και πριν το γήπεδο της Α.Ε.Λ. πάμε αριστερά για την κωμόπολη της Νίκαιας. Περνάμε την Νίκαια και βαδίζουμε προς την πόλη του Μυρμιδόνα Αχιλλέα, τα Φάρσαλα..Με τραγούδια Λάκη Τζορντανέλι: «Αγοράζω παλλιάάάά..», «Με το κορίτσι του φίλου μου»,  μετά Κώστα Τουρνά: «Κάνε ότι σ’ αρέσειιιιιι η ζωήήήή είναι λίγηηηη» και πάμε στον Δάκη: «Μίλα μουυυυ,  ναι!!!». Περνάμε τα Φάρσαλα και κόβουμε προς Δομοκό Φθιώτιδος με τραγούδια Τόλη Βοσκόπουλου: «Ξανθή αγαπημένηηη Παναγιάάάάά, ωωωω, ξανθήήήήή αγαπημένη Παναγιάάάά΄», «Αδέρφια μουυυυ Αλήτεςςςςςς πουλιάάάά» και «Θα γίνει νέα μονομαχία μεσ’ το Ελ Πάσοοοο».

Μέρος 2ον

Με τα ωραία αυτά τραγουδάκια κοντεύουμε στο Δομοκό.. Μέχρι που να φτάσουμε όμως στο Δομοκό, στο δρόμο βλέπουμε όλο μνημεία από τις εκτελέσεις των Ναζί… Από τα Φάρσαλα μέχρι και το Νοσοκομείο της Λαμίας, πάνω από 30 μνημεία! Αλλά ξέχασα να σας πω ότι πριν το Μοναστήρι της Αγ. Μαγδαληνής, σταματάμε και παίρνουμε τα ωραία γλυκά κουταλιού του Αγ. Γεωργίου Φθιώτιδας. Άλλο πράγμα!! Σε λίγο φτάνουμε στο Ζητούνι, που σήμερα λέγεται Λαμία. Βγαίνουμε για λίγο στην Εθνική Οδό και σταματάμε να δούμε τον ήρωα Αθανάσιο Διάκο. Εκεί κοντά είναι και οι Θερμοπύλες, άλλα ο δρόμος δεν πάει τώρα από εκεί παρά μόνο εάν εσύ θέλεις να πας στο μνημείο όπου έγινε η μάχη των Θερμοπυλών το 480 π.Χ. Πηγαίνεις βλέπεις το μνημείο και το σημείο ακριβώς όπου έγινε η μάχη και ξαναγυρνάς πάλι λίγο πίσω, κάνα 2-3 χλμ, για να ανέβουμε το Μπράλο. Ανεβαίνουμε το Μπράλο και κάπου εκεί αριστερά, προσέχουμε να μην κατεβαίνει κάνα φορτηγό και πάμε στην κα Μαρία να φάμε την τυρόπιτά της και την σπανακόπιτά της. Όταν περνάω από εκεί πάντα το μυαλό μου είναι στην τυρόπιτα της κας Μαρίας και το γλυκό του κουταλιού που το κάνει η ίδια.. Φεύγουμε και στα 13 χλμ φτάνουμε στη διασταύρωση που λέει αριστερά: Αμφίκλεια-Τιθωρέα-Χαιρώνεια-Λιβαδειά και δεξιά: Γραβιά-Άμφισσα-Ναύπακτος-Πάτρα. Εγώ πάω κομμουνιστικά για να χαρεί και ο φίλος μου ο Σταύρος ο Σχοινόπουλος(Σταυράρα δεν πιστεύω να χεις κάνα παράπονο; χαχαχα..αριστερά πάω). Λοιπόν, κόβω αριστερά και περνάω την Αμφίκλεια, την Τιθωρέα, που το μικρότερο σουβλάκι είναι 46 εκατοστά! Και μετά την Χαιρώνεια, όπου έγινε η περίφημη μάχη της Χαιρώνειας. Ο Αλέξανδρος πολέμησε σε ηλικία 18 ετών το 338 π.Χ. εκτελώντας χρέη Στρατηγού, κατά των Αθηναίων-Θηβαίων, με τον πατέρα του τον Φίλιππο! Και μετά από εκεί στα 12 χλμ φτάνουμε στην πόλη των 40 παλικαριών, τη Λιβαδειά… με τα σουβλάκια να κρέμονται, όπως οι νοικοκυρές κρεμάνε τα ρούχα στα μπαλκόνια!

Μέρος 3ον

Εκεί, θέλεις δεν θέλεις τρως κάνα 50αριά σουβλάκια και χτυπητή γαμ..ρή! Εγώ πάω συνέχεια σε κάποια ωραία μωρά που διατηρούν σουβλατζίδικο ακριβώς απέναντι απο τα ταξί και δίπλα στην Τράπεζα Πειραιώς. Τα μωρά είναι η Γιούλη 28 ετών από τη Χαιρώνεια, η Μαιρούλα από μέσα από τη Λιβαδειά 30 ετών και η Τζενούλα από τις Θεσπιές, 42 ετών.. Εκεί όταν φτάνω κάνω κάτι..Τι κουφάλα είμαι και εγώ (χαχαχα..). Με το που μπαίνω στη Λιβαδειά, βάζω στο cd του Carina μου το τραγούδι που άκουγα κάπου κοντά στά Φάρσαλα: το «Ξανθή Αγαπημένη Παναγιά». Το σταματάω και με το μόλις φτάνω στο μαγαζί, «Η Ωραία Ρούμελη», βγαίνω από το αυτοκίνητό μου και φωνάζω τη Τζένη: -Τζένηηηηηηηηηη…Τζένηηηηηηηηηη….-Εεεεε Κώστααα μουυυυ πότε ήρθες; -Mόλις τώρα Τζενούλα μου..-Θα καθίσεις; Ναι Τζενούλα μου και βέβαια θα καθίσω..Εσύ τί λες; Αλλά πρώτα άκου ένα τραγούδι …. -Αααααα Κώστα, ξέρω ποιό θα με βάλεις,  το: «Ξανθή Αγαπημένη Παναγιά»! -Ναι κοπέλα μου, πάντα όταν θα έρχομαι στην πόλη σου και πριν μπω στο μαγαζάκι σου θα ακούς αυτό το τραγούδι και μετά θα κάθομαι. -Μα το ξέρω ρε Κώστα μου… Πόσες μα πόσες φορές το έχεις κάνει αυτό;; -Αμέτρητες ψυχή μου… και πού είσαι ακόμη! Πάμε τώρα μέσα…Και εκεί τρώμε τα γαμ…ρά σουβλάκια μας ….

Μέρος 4^ον

Ε!!! Κάποτε θα φύγουμε από τα σουβλάκια και τις ωραίες υπάρξεις της Λιβαδειάς και θα κατηφορίσουμε το δρόμο προς την πόλη του Κάδμου και του ήρωα Ταγματάρχη Γεώργιου Δουράτσου, Διοικητή των Οχυρών Ρούπελ. Το Μάιο του 1941 είπε στο Γερμανό Συνταγματάρχη Χάνς Μπρόσμπεργκ: «Τα οχυρά δεν παραδίδονταιιιιιιιιιιι …… καταλαμβάνονταιιιιιιιιιιι!!» Θα περάσουμε τη Θήβα και θα πάμε δεξιά προς τη λεγόμενη Κάζα …και την κωμόπολη των Ερυθρών ….Μόλις περάσουμε τις Ερυθρές στο 1ο χλμ, θα κόψουμε δεξιά προς Πλαταιές, όπου εκεί τον Σεπτέμβριο του 479 π.Χ. ο Σπαρτιάτης Παυσανίας με 10.000 ενωμένους Έλληνες κατατρόπωσαν τον Στρατηγό και γαμπρό του Ξέρξη Μαρδόνιο. Εκεί ο Κορίνθιος οπλίτης Κλεόβουλος σκότωσε τον Μαρδόνιο…Εν συνεχεία τον αποκεφάλισε, ανέβηκε σε ένα ύψωμα και έδειξε το κεφάλι του Μαρδόνιου! Εκεί οι Πέρσες αφήσανε 45.000 νεκρούς και οι Έλληνες 1280. Βλέπουμε το μέρος που έγινε η μάχη και εν συνεχεία ανηφορίζουμε την Κάζα για να βγούμε σε μια ωρίτσα στη διασταύρωση Οινόης προς τα Βίλια. Από τα οποία Βίλια ήταν τα αδέρφια Καρατζουναίοι, οι οποίοι στην Ελληνική ταινία: «Ποιός Θανάσης;» με τον Θανάση Βέγγο να τον κυνηγούν οι χασάπηδες-αδέρφια της Ελένης Ανουσάκη για να τον δείρουν επειδή ήθελαν να την δώσουν σε έναν άλλο που είχε πολλά γελάδια στην περιοχή των Βιλίων.. χαχαχα ….Εκεί δεν πάμε προς τα Βίλια, αλλά ευθεία προς Μάνδρα Αττικής και με το που περάσουμε τη Μάνδρα, κόβουμε δεξιά για την Κακιά Σκάλα, προς Κόρινθο. Περνάμε τον Σκαραμαγκά όπου εκεί ο Παπαμιχαήλ τραγούδησε το τραγούδι: «Μάτια βουρκωμένα» και από εκεί Ν. Πέραμος-Κιννέτα-Αγ.Θεοδώροι, όπου εκεί σταματάω για καφεδάκι στο μαγαζί όπου το 1961 ο Νίκος Σταυρίδης γύρευε τον γκόμενο της γυναίκας του στην Ελληνική ταινία: «Τα κίτρινα γάντια» και που είπε στον Γκιωνάκη: -Ρε !!! ..ο Παλαιών Πατρών Γερμανός είναι αυτός; – Όχι, Έλληνας είναι!! χαχαχα ….Το μαγαζάκι υπάρχει ακόμη…….Τέλος πάντων, από εκεί αφού θα πιούμε το καφεδάκι μας, πάμε προς τον Ισθμό της Κορίνθου. Και αφού θα περάσουμε την Μότορ Όιλ του Βαρδινογιάννη, θα πάμε προς Κόρινθο και κάπου εκεί στο βάθος βλέπεις το Χιλιομόδι, που κάποτε πριν πολλά πολλά χρόνια, αγάπησα μια ωραία κοπέλα όταν ήμουν για λίγο στην Τροχαία Κορίνθου με απόσπαση…Φεύγουμε και δεξιά μας βλέπουμε την Αρχαία Κόρινθο και σε λίγο αριστερά μας τα Δερβενάκια, όπου εκεί θυμάσαι τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη που τον Δράμαλη τον έκανε με τα κρεμμυδάκια! Δεξιά βλέπεις τη Νεμέα, όπου ο Ηρακλής σκότωσε το λιοντάρι της Νεμέας. Κάπου εκεί, επειδή δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά, πληρώνω τα πρώτα διόδια από την Αλεξάνδρεια που ξεκίνησα…τα διόδια αυτά είναι στο Σπαθοβούνι και σε λίγο τα άλλα διόδια της Νεστάνη Εκεί στα 25 χλμ φτάνουμε στην Τριπολιτσά και ακριβώς δίπλα μας βλέπουμε το γήπεδο του Αστέρα Τρίπολης. Στα 5 χλμ κόβουμε για Σπάρτη που η πινακίδα λέει 75 χιλιόμετρα…

Μέρος 5ον

Παίρνουμε το δρόμο για την Σπάρτη και ανεβαίνουμε την ανηφόρα για την Τεγέα.. Σε λίγο φτάνω στην διασταύρωση του Αλεποχωρίου προς το Μοναστήρι της Παναγίας της Μαλεβής. Εγώ πάω ευθεία προς την Σπάρτη και σε 30΄ φτάνω στην πόλη, ενώ μπροστά μου έχω τον Βασιλιά Λεωνίδα με την 20 κιλά ασπίδα που κρατάει στα αριστερό του χέρι. Μπαίνω στην οδό Παλαιολόγου που είναι γεμάτη φοίνικες και εκεί αράζω λιγάκι στο φίλο μου τον Ηλία στην περιοχή του Νέου Κόσμου που έχει καφέ.. Φεύγω από εκεί, αλλά δε γίνεται να μην ανέβω λίγο στο Μυστρά! Ανεβαίνω στο Μυστρά (Σπάρτη-Μυστράς 8 χλμ), βλέπω τον τελευταίο Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και πάλι πίσω για Σπάρτη. Όπως κατεβαίνεις από το Μυστρά  αριστερά σου βλέπεις τον Καιάδα, όπου εκεί οι Σπαρτιάτες δεν πετούσαν τα άρρωστα παιδιά (.. γιατί οι Σπαρτιάτες δεν κάνανε άρρωστα παιδιά!!), αλλά τους προδότες! Άντε για να τελειώνουμε με αυτές τις μαλ..κίες που λένε ακόμη και στα βιβλία.. Κατεβαίνω όπως είπα την κατηφόρα και ξαναφτάνω Σπάρτη. Εκεί παίρνω το δρόμο που λέει Γύθειο 65 χλμ, αφού πρώτα περάσω τις Αρχαίες Αμύκλες και το στρατόπεδο όπου το 1955 υπηρέτησε ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου ο Μπάρμπα Τάκης… Εκεί λίγο στεναχωριέμαι, γιατί βλέπω τις λεύκες που φύτεψε ο πατέρας μου με άλλους 40 στρατιώτες όπως μου έλεγε… Και ευτυχώς λίγο πριν «φύγει», μπόρεσα και τον πήγα για να δει το στρατόπεδο όπου υπηρέτησε και τις λεύκες που φύτεψε.. Φεύγω από το Ξηροκάμπι (εκεί είναι το στρατόπεδο) και σε 20΄ φτάνω στο Γύθειο, όπου η ομάδα λέγεται Ολυμπιακός Γυθείου και πώς να μη λέγεται Ολυμπιακός, από την ώρα που από τους 8.000 κατ., οι 7.900 είναι Ολυμπιακοί …. Εκεί και αν δεν έχω φίλους… 6 μηνάκια εκεί αποσπασμένος από τον Αστυν. Σταθμό Μακροχωρίου Ημαθίας το 1994.. Εκεί τι καφεδάκια, τι ουζάκια, τι βόλτες, … τι τι τι τι τι … «’Ο,τι θέλεις στο Γύθειο θα το βρεις», όπως λένε εκεί … και είναι πράγματι έτσι …. Και έχει και ωραίες κοπέλες με μαύρα μαλλιά και με γαλανά και πράσινα μάτια … Ε !!! κάποτε πρέπει να πάμε και στον προορισμό μας, που είναι το Λιμένι Λακωνίας. Ξεκινάμε και ανεβαίνουμε την ανηφορίτσα του Μαυροβουνίου και από εκεί στα 25 χλμ φτάνουμε επιτέλους στην Αρεόπολη και στο χωριό Λιμένι, όπου εκεί το μικρότερο πλοκάμι χταποδιού είναι σαν το «παλαμάρι» που είχε ο λήσταρχος Γιαγκούλας!! χαχαχα …..και αράζουμεεεεεεεεεε …….

Αλεξάνδρεια Ημαθίας-Λιμένι Λακωνίας Μάνης= 890 χιλιόμετρα …..

ΤΕΛΟΣ …….