Την Πορτογαλία επισκέπτεται ο Αλέξης Τσίπρας σήμερα και αύριο, προκειμένου να συμμετάσχει ως παρατηρητής στην προπαρασκευαστική συνάντηση των αρχηγών κρατών και ηγετών που μετέχουν στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, εν όψει του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις 14 και 15 Δεκεμβρίου.

Στη συνάντηση, θα τεθούν μεταξύ άλλων, τα ζητήματα των μεταρρυθμίσεων στην Ευρωζώνη και θέματα πολιτικής συνοχής της ΕΕ. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Λισαβώνα, ο Έλληνας πρωθυπουργός θα πραγματοποιήσει διμερείς συναντήσεις με τον Πορτογάλο πρωθυπουργό, Αντόνιο Κόστα, και τον Επίτροπο Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, Πιερ Μοσκοβισί.

Η συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον πρωθυπουργό της Πορτογαλίας έχει προγραμματιστεί για απόψε στις 20:30, ενώ στη συνέχεια (22:30) θα συμμετάσχει στο δείπνο εργασίας του ΕΣΚ. Το Σάββατο στις 11:30 το πρωί συναντάται με τον Π. Μοσκοβισί.

Η παρουσία και η συμμετοχή του Έλληνα πρωθυπουργού στις συζητήσεις στη Λισαβόνα, ενόψει και της Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες στα μέσα Δεκεμβρίου, εντάσσεται στο συνολικότερο πλαίσιο της ευρείας συζήτησης που βρίσκεται σε εξέλιξη για το μέλλον της ΕΕ, μετά το Brexit, τη συζήτηση για τη νέα αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης, στην οποία η Ελλάδα συμμετέχει ενεργά με προτάσεις και ρόλο.

Ζητήματα που μαζί φυσικά και με τα θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος, όπως μεταξύ άλλων η πορεία και η ολοκλήρωση της τρίτης αξιολόγησης, αναμένεται, σύμφωνα με πληροφορίες από πηγές της κυβέρνησης, να τεθούν και στη συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον Πιερ Μοσκοβίσι. Η παρουσία του Επιτρόπου Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, στη συζήτηση που γίνεται σήμερα και αύριο στην πορτογαλική πρωτεύουσα, σχετίζεται, κατά πληροφορίες, με τη συζήτηση που αφορά στις μεταρρυθμίσεις στην Ευρωζώνη. Παρούσα και η Επίτροπος Περιφερειακής Πολιτικής Κορίνα Κρέτσου.

Στην αποψινή συνάντηση του κ. Τσίπρα με τον Πορτογάλο ομόλογό του, αναμένεται να συζητηθούν, μεταξύ άλλων, ζητήματα που απασχολούν τον διάλογο για την Ευρώπη, τις διμερείς σχέσεις και τη συνεργασία των χωρών του Νότου. Ο Αλέξης Τσίπρας είχε βρεθεί ξανά στην Λισαβόνα πριν από έναν χρόνο (28 Ιανουαρίου 2017) για τη διεξαγωγή της δεύτερης Συνόδου των Μεσογειακών/Νότιων Χωρών της Ε.Ε.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Θυμάστε τον κ. Φλαμπουράρη που είπε ότι θα τρίβουμε τα μάτια μας από την ανάπτυξη στα μέσα του 2017;

Τα μέσα της χρονιάς  πέρασαν προ πολλού και τελικά δεν τρίβουμε τα μάτια μας. Ή μάλλον, τα τρίβουμε, αλλά για άλλους λόγους.

Περίεργο πώς έπεσε έξω αυτή η ήρεμη δύναμη της κυβέρνησης…

Δεν ήταν ο μόνος όμως. Ολόκληρος προϋπολογισμός του 2017 και έδωσε ανάπτυξη της τάξης του 2,7%.

Τώρα που το ‘17 φτάνει στο τέλος του, οι πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για 1,6%, το οποίο, εδώ που τα λέμε, θα είναι κατόρθωμα αν επιβεβαιωθεί μετά από ένα χρόνο εντατικής αποεπένδυσης της χώρας.

Οι περσινές λάθος προβλέψεις θα μπορούσαν να έχουν και τη θετική τους πλευρά, αν είχαμε μία κυβέρνηση που μαθαίνει από τα λάθη της. Επειδή όμως αυτό θα σήμαινε ότι είναι συνδεδεμένη με την πραγματικότητα, το οποίο με τη σειρά του θα σήμαινε ότι δεν είναι αριστερή, ο προϋπολογισμός για το 2018 προβλέπει αύξηση κατά 2,5%, στη βάση της εκτίμησης ότι θα υπάρξει εκτίναξη των επενδύσεων με ρυθμό 11,4%!

Στο μεταξύ, η Ελλάδα έπεσε φέτος ακόμη πιο κάτω στην κατάταξη της Παγκόσμιας Επετηρίδας Ανταγωνιστικότητας. Βρίσκεται στην 57η θέση (από την 56η πέρυσι) ανάμεσα σε 63 χώρες. Τα τέσσερα κριτήρια  που την κατατάσσουν εκεί είναι η οικονομική αποδοτικότητα, η κυβερνητική αποτελεσματικότητα, η επιχειρηματική αποτελεσματικότητα και οι υποδομές· με άλλα λόγια, ό,τι ακριβώς εκτινάσσει τις επενδύσεις.

Τώρα, θα πει κάποιος ότι τις κυβερνητικές εκτιμήσεις έχουν υιοθετήσει και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, οπότε, από πού κι ως πού τις αμφισβητούμε οι υπόλοιποι…;

Με τα χρήματά τους εξασφαλισμένα για τα επόμενα 97 χρόνια μέσω της υποθήκευσης της περιουσίας του ελληνικού δημοσίου, θα υιοθετούσαν και τον Έλληνα πρωθυπουργό αν τους το ζητούσε. (Μιλούμε για τα κράτη-μέλη και όχι για την Ευρωπαϊκή Ένωση.)

Ένα ουσιαστικό πρόβλημα έχουν, πολιτικής φύσεως, κι αυτό είναι η στήριξη μίας ακραία λαϊκιστικής κυβέρνησης που δεν ανταποκρίνεται στα συμφωνηθέντα, αλλά και αυτό έρχεται η προσεχής έξοδος της Ελλάδας από το μνημόνιο για να τους το λύσει… Το δικό τους πρόβλημα… Το δικό μας δεν λύνεται καθόλου.

Η πολυτραγουδισμένη από τα πρωθυπουργικά χείλη έξοδος από τα μνημόνια τον ερχόμενο Αύγουστο, δεν σημαίνει έξοδος από την επιτήρηση, δεν σημαίνει έξοδος από τα δυσάρεστα μέτρα (έχουν ήδη συμφωνηθεί), σημαίνει έξοδος από τη φθηνή χρηματοδότηση. Τα καλά του μνημονίου δηλαδή φεύγουν, τα άσχημα μένουν.

Παραδίδοντας μαθήματα διαπραγμάτευσης, οι εταίροι, στη θρυλική Σύνοδο Κορυφής του ‘15, δεν μας αρνήθηκαν τα αρκετά χρήματα που διεκδικήσαμε με τριετή ορίζοντα, καθώς, όπως προτάξαμε, θέλαμε να προγραμματίσουμε με άνεση την έξοδό μας από την κρίση.

Τα βρήκαμε οι δυο πλευρές στα 80 δισ. (από τα κράτη- όχι τις τράπεζες) και απλά μας υπενθύμισαν ότι εδώ μιλάμε για δανεικά, μέσω της σημείωσης ότι οι εγγυήσεις θα πρέπει να είναι αναλόγου μεγέθους· οπότε το νέο «ΤΑΪΠΕΔ» όφειλε να μαζέψει τουλάχιστον 50 δισ. ευρώ και αν εμείς θέλαμε οι φόροι να προηγούνται των μεταρρυθμίσεων, χαλάλι μας.

Και, αφού πέρασαν δύο χρόνια με τις ιδιωτικοποιήσεις να σέρνονται, τους φόρους στα ύψη και τις επενδύσεις στα βάθη, μας μένει ένας χρόνος για να γίνουμε μία άλλη χώρα, αλλιώς όταν θα τελειώσει ο «τριετής ορίζοντας» και βγούμε ελεύθεροι και ωραίοι για να δανειστούμε από τις αγορές, τα επιτόκια για τα δεκαετή ελληνικά ομόλογα θα είναι τέτοια, που θα ψάχνουμε τους κακούς ξένους να μας φτιάξουν καινούριο μνημόνιο.

Αυτά βέβαια είναι λεπτομέρειες για το κυβερνητικό αφήγημα, όπως θα είναι και τότε. Όπως ξεχάστηκε τους τελευταίους μήνες το περήφανο αίτημα για ελάφρυνση του χρέους, έτσι θα ξανά ακουστεί δυνατά, όταν τελειώσει και το όνειρο με τον μεσσιανικό Αύγουστο του ‘18.

Αυτό που έκανε ο πρωθυπουργός στην πρόσφατη συνεδρίαση της Βουλής για τα βλήματα του συγκυβερνήτη του, δεν έχει συμβεί ποτέ στα πολιτικά και διπλωματικά χρονικά της χώρας.

Φοβάμαι – όπως και πολλά άλλα- ότι η χώρα θα το πληρώνει επί χρόνια.

Βγήκε αυτός ο ανερμάτιστος άνθρωπος στο βήμα της Βουλής κι αποκάλυψε το πρόσωπο που έδωσε στον πρέσβη της Ελλάδας στο Ριάντ, ευαίσθητες πληροφορίες. Η αποκάλυψη αυτή, μάλιστα, έγινε με την ανάγνωση τηλεγραφήματος  στο πιο υψηλό επίπεδο απορρήτου.

Η αποκάλυψη αυτή, είχε τη σκοπιμότητά της. Τα σαΐνια του Μαξίμου νόμιζαν ότι ο συγκεκριμένος πληροφοριοδότης ήταν μεσάζων και είχε κοινή επιχειρηματική δραστηριότητα με τη σύζυγο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Σκέφτηκαν, λοιπόν, ότι θα έβγαζαν λαγό από το καπέλο τους.

Μα η πραγματικότητα τους διέψευσε, αφού ο συγκεκριμένος άνθρωπος αποδείχθηκε ότι είναι Σύμβουλος του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας, η δε  Μαρέβα Μητσοτάκη αποδείχθηκε ότι δεν είχε καμιά επιχειρηματική σχέση μαζί του.

Όλα, λοιπόν, θυσία στον βωμό της προπαγάνδας τους.

Όμως, αν αυτά αφορούν τα εσωτερικά μας δρώμενα, η δήθεν αποκάλυψη του πρωθυπουργού στη Βουλή, δημιουργεί τεράστια προβλήματα στις διπλωματικές υπηρεσίες της χώρας.  Κι υπονομεύει ευθέως την δυνατότητα των διπλωματών να προστατεύουν όσους τους ενημερώνουν ανά την υφήλιο. Υπονομεύει την ίδια την διπλωματία μας.

Οι διπλωμάτες μας πλέον, αδυνατούν να εγγυηθούν στις πηγές τους το παραμικρό. Μοιραία το αποτέλεσμα θα είναι εξαιρετικά δυσμενές για την εξωτερική μας πολιτική, αφού δύσκολα κάποιος θα δώσει πληροφορίες και μοιραία οι πηγές θα μειωθούν. Χώρια που όποιος επιχειρήσει να δώσει πληροφορίες στους διπλωμάτες θα κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή από την ανεπάρκεια της κυβέρνησης.

Φταίει μόνο ο Τσίπρας για αυτό; Όχι, φυσικά. Φταίνε και ο υπουργός Εξωτερικών, όσο κι ο «προστάτης» του Ρουβίκωνα, πρόεδρος της Βουλής.

Ο Κοτζιάς, όφειλε με νύχια και με δόντια ν’ αποτρέψει τον εξευτελισμό και τη διαπόμπευση του Διπλωματικού Σώματος από τον ανερμάτιστο πρωθυπουργό. Δεν το έκανε.

Ο Βούτσης, είχε δείξει πρωτοφανή ζήλο στην κατάθεση απόρρητων εγγράφων από το ΠαΣοΚ. Και μάλιστα, έγγραφα τα οποία δεν ήταν και τόσο απόρρητα και σε τελική ανάλυση ΔΕΝ δημιουργούσαν κίνδυνο για το εθνικό συμφέρον. Δεν έκανε, όμως, το ίδιο όταν άκουγε τον πρωθυπουργό να διαβάζει τα πιο απόρρητα τηλεγραφήματα…

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να τονίσουμε ότι το συντριπτικό ποσοστό των διαβαθμισμένων εγγράφων δεν έχει στόχο τη διαφύλαξη κρατικών μυστικών αλλά την προστασία παρανομιών της πολιτικής ή υπαλληλικής τάξης.

Επιπλέον, είναι απολύτως αντικρουόμενες οι αρχές  τήρησης της νομιμότητας και της προστασίας των εθνικών συμφερόντων με τις αρχές της διαφάνειας και της πλήρους ενημέρωσης. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στη χώρα μας, αλλά σε όλη την υφήλιο αναφορικά με τα όρια προστασίας του απορρήτου.

Όταν, όμως, η παραβίαση του απορρήτου μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τα πρόσωπα που παρέχουν στις ελληνικές αρχές πληροφορίες, ΔΕΝ μπορεί παρά να τιμωρείται αυστηρότατα.

Θα πείτε: Και τι θέλεις τώρα; Να λογοδοτήσει και να τιμωρηθεί ο Τσίπρας;

Αν ζούσα σε κανονική χώρα αυτό θα απαιτούσα.

Μήπως θυμάστε πώς αντέδρασαν οι Αμερικανοί όταν συνέλαβαν τον αξιωματούχο τους Στηβ Λάλα να δίνει πληροφορίες και απόρρητα έγγραφα στη χώρα μας;  Θυμάστε πόσα χρόνια μπήκε στη φυλακή;

Τέλος, μου έχει κάνει ιδιαίτερη εντύπωση ότι ενώ το Διπλωματικό Σώμα «βράζει» από τις ενέργειες του ανερμάτιστου πρωθυπουργού, δημοσίως  δεν αναφέρεται το παραμικρό.

Βλέπετε, οι Διπλωμάτες έχουν νουν και γνώση.

Κι ας γνωρίζουν ότι από αυτό που έκανε ο πρωθυπουργός – για να προστατεύσει τον Καμμένο και να μεταθέσει τη συζήτηση στις δήθεν σχέσεις της συζύγου του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Τζον Σφακιανάκη-  η χώρα πληγώθηκε βάναυσα και θα το πληρώνει για πολλά χρόνια.

Μέχρι να αποκατασταθεί η αξιοπιστία της από υπεύθυνες κυβερνήσεις που γνωρίζουν το διεθνές περιβάλλον.