Χθες βράδυ, είδα ένα περίεργο όνειρο.
Ότι με είχε φωνάξει ο Νίκος Παππάς, με είχε προσλάβει τη διαστημική υπηρεσία, και μου είχε δώσει ένα διαστημόπλοιο, με μια εντολή:
- Θα πας να δείξεις το ελληνικό διαστημόπλοιο στα καφενεία των χωριών και να διαπιστώσεις αν μοιάζουν οι Έλληνες με την λαοπρόβλητη κυβέρνησή τους και τα στελέχη της.
Ανέβηκα, που λέτε στο ελληνικό διαστημόπλοιο της ελληνικής διαστημικής υπηρεσίας που είχαν χρηματοδοτήσει με πολλά εκατομμύρια οι κουτόφραγκοι Ευρωπαίοι, φόρεσα την κάσκα, την στολή κι εκτοξεύθηκα.
Πρώτος σταθμός ένα καφενείο στην Κρήτη. Εκεί, είδα έναν τύπο να κάθεται με απλωμένα χέρια και πόδια σε τρεις καρέκλες και να μιλά ακατάπαυστα. Αχτένιστος, ατημέλητος, κανονικός λέτσος, έδειχνε πολυπράγμων, τα ήξερε όλα. Όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω. Όποιος του έφερνε αντίρρηση άκουγε τα μπινελίκια του! Κι ύστερα άρχιζαν τα τσίπουρα.
Να, να υπάρχει κι άλλος Πολλάκης.
Δεύτερος σταθμός ένα καφενείο στην Αίγινα. Εκεί είδα έναν παππούλη να πίνει φραπέ και να παίζει με το καλαμάκι στο στόμα, κάνοντας φουσκάλες στο αφρόγαλο. Πού και πού πήγαινε κοντά του ένας τύπος που έμοιαζε με τον Μελισσανίδη και συζητούσαν για την ΑΕΚ, την Παπακώστα, τον Φαήλο, τον Αντώναρο κι αυτό το καλό παιδί, τον Μπαλτάκο.
Ναι, δεν υπάρχει αμφιβολία, υπάρχει κι άλλος Φλαμπουράρης.
Τρίτος σταθμός ένα καφενείο στο Κιλκίς. Εκεί ήταν ένας τύπος που το έπαιζε κούτσαβος. Κι επειδή είμαι και φυσιογνωμιστής μου φάνηκε και λίγο ύπουλο μαγκάκι.
Ούτε εδώ υπάρχει αμφιβολία. Κι άλλος Παππάς ή Παππάς και Σκουρλέτης σε συσκευασία ενός.
Φουλάρισα τα γκάζια στο διαστημόπλοιο κι έφτασα στο τέταρτο καφενείο. Σ’ ένα μοναχικό νησάκι κοντά στα Ίμια. Εκεί ήταν ένας χοντρός που φορούσε στολή βατραχανθρώπου! Κατέβαζε ακατάπαυστα μεγάλες μπουκιές από περγαμόντο που τον είχαν φιλέψει κι όλο έλεγε ότι αν τολμήσουν οι Τούρκοι να κουνηθούν εκείνος θα καθαρίσει, θα κάνει το ένα, το άλλο, το παράλλο…
Μα, ναι, δεν υπάρχει αμφιβολία. Υπάρχει ανάμεσά μας κι άλλος Πάνος Καμμένος.
Το πέμπτο καφενείο που επέλεξε αυτόματα ο υπολογιστής ταξιδιού του ελληνικού διαστημοπλοίου της ελληνικής διαστημικής υπηρεσίας, ήταν κοντά στη Βέροια. Εκεί, ένας τύπος ήταν αραχτός μπροστά σε μια τηλεόραση κι έβλεπε με προσήλωση τα στήθη και τα πόδια της Μενεγάκη. Κι έλεγε ότι δεν γουστάριζε να πάει στρατιώτης γιατί μια ημέρα οι κόποι, οι θυσίες κι ι οι ιδέες του θα επιβραβευθούν και θα φτάσει ψηλά, πολύ ψηλά, μέχρι και στο πρωθυπουργικό γραφείο να σχεδιάζει την στρατηγική της χώρας.
Να, είναι βέβαιο. Ο Καρανίκας έχει κλώνο, όπως κάποτε η προβατίνα που την έλεγαν Ντόλι, σαν την φοράδα του Λούκι Λουκ.
Το έκτο καφενείο ήταν στο Μεσολόγγι. Εκεί ήταν μεσόκοπη κυριούλα που άνοιγε ντομάτες να φτιάξει γεμιστά και ρωτούσε τις διπλανές της: Απατεώνες νομίζετε ότι είμαστε;
Να, λοιπόν κι ο κλώνος της Φωτίου.
Στο έβδομο καφενείο, Μυτιλήνη μεριά, ήταν μόνο αλλοδαποί. Είχαν πιάσει δυο καρέκλες ο καθένας, λιάζονταν κι άκουγαν μια γριούλα να τους μιλάει.
Μα, ναι, να κι η κυρά Τασία, η Χριστοδουλοπούλου που συνεννοείται προφανώς με τους εν δυνάμει επενδυτές του τόπου.
Στο όγδοο καφενείο, στα Άγραφα, ήταν ένας κοντούλης, μάλλον ασχημούλης. Τα ρούχα του ήταν τσαλακωμένα, τα παπούτσια του βρόμικα από τις σκόνες, τα μαλλιά του λαδωμένα. Μιλούσε ελληνικά σαν τον Φατσέα από το καφέ της Χαράς. Κάτι έλεγε για πλεονάσματα και φόρους.
Ώπα, βρήκαμε και τον Τσακαλώτο.
Στο ένατο καφενείο, στο Αιγάλεω, ήταν ένας με ξυρισμένο κεφάλι που έκανε τον σπουδαίο. Έλεγε ασυναρτησίες και κουταμάρες. Οι διπλανοί του τον κοιτούσαν, τον άκουγαν και μετά κρυφογελούσαν. Κάποια στιγμή κτύπησε το κινητό του. Το σήκωσε κι αμέσως το έκλεισε.
Ε, αυτός είναι σίγουρα ο Τζανακόπουλος.
Στο δέκατο καφενείο, στην Τρίπολη, έγινε το μεγάλο μπίνγκο!
Ήταν ένα τύπος που έδειχνε ευχάριστος, επικοινωνιακός και γελούσε ότι κι αν του έλεγαν, ότι κι αν άκουγε. Φαινόταν θρασύς, λίγο ανάγωγος ως αλητάκος σε κατάληψη, που δεν υπολογίζει τίποτα. Κάτι έλεγε για τη Μέρκελ, για τους γερμανοστολιάδες και πόσα πράγματα θα πετύχει αν τον κάνουν πρωθυπουργό για δέκα ώρες!
Βρε βρε βρε. Να κι ο πρωθυπουργός!
Στο ενδέκατο καφενείο, στην Καλαμάτα, ήταν ένας ασπρομάλλης κυριούλης που μιλούσε ακατάπαυστα. Τον φώναζαν Βάκη και του ζητούσαν να τους λέει ιστορίες με τον Μινώταυρο του νεοφιλευθερισμού.
Ώπα! Κλείσαμε! Βρήκαμε και τον πρόεδρο.
Μετά, αφού τελείωσα με τα καφενεία και κατέγραψα τις ομοιότητες των απλών θαμώνων με τους υπουργούς της λαοπρόβλητης πρώτης φοράς Αριστερά κυβέρνησης, είπα να πάω στο διάστημα. Πάτησα τους μοχλούς εκτόξευσης και σε κλάσματα δευτερολέπτου (τι σου είναι η ελληνική διαστημική υπηρεσία) βρέθηκα σ’ άλλο γαλαξία.
Έντρομος είδα ένα πλανήτη γεμάτο ούφο. Ο φόβος έκανε τον ιδρώτα να κυλά μέσα από την κάσκα μου. Τα γόνατα και τα χέρια μου παρέλυσαν.
Μέχρι που άκουσα τα ούφο να μιλούν.
Σαν τον Τσίπρα, τον Παππά, τον Πολάκη, τον Τσκαλώτο, τον Καμμένο, τον Τέρενς Κουίκ, την Αυλωνίτου, τον Κοντονή, τον Σκουρλέτη ή και την Ακριβοπούλου στην αντικειμενική ΕΡΤ.
Συνήλθα πάραυτα.
Τέτοιους έχουμε κι εμείς στην Ελλάδα… Άρα όλα καλά, όλα ανθηρά.
Αφού είδα όλα αυτά, λοιπόν, άρχισα να γράφω την αναφορά μου για τον Νίκο Παππά.
Έγραφα, έσκιζα, έγραφα, έσκιζα…
Μα, για μισό λεπτό.
Δεν χρειάζονται πολλά πολλά.
Μόνο μια φράση της Γαλάτειας Καζαντζάκη:
Εικόνα σου είμαι, κοινωνία, και σου μοιάζω….
