Τα κροκοδείλια δάκρυα αναφέρονται σε έργα του Πλούταρχου, όπου συγκρίνεται η συμπεριφορά του κροκόδειλου με εκείνους που προκαλούν τον θάνατο (συμφορά) κάποιου κι ύστερα θρηνούν δημοσίως γι’ αυτόν.
Δάκρυα από τον Νίκο Φίλη. Που μίλησε για πολιτική καρικατούρα κι όχι πολιτική αντίληψη.
Δάκρυα από την Τασία Χριστοφιλοπούλου. Που τόνισε ότι η εμπειρία με τους ΑΝΕΛ είναι τραυματική!
Δάκρυα κι από τον Θοδωρή Δρίτση, που λαύρος εναντίον του συγκυβερνήτη ανέφερε ότι «δεν ορρωδεί προ ουδενός»!!!
Δάκρυα κι απ’ τον Σκουρλέτη, που μίλησε για ξεπέρασμα των ορίων!
Δάκρυα και από τον Σάκη Παπαδόπουλο, που τόνισε ότι δεν μπορούμε να πάμε μέχρι τον Οκτώβριο με τον Καμμένο, συμπληρώνοντας πως «Όταν καταγγέλλουμε τη ΝΔ για εθνικολαϊκισμό, δεν μπορούμε να μη βλέπουμε τον εθνικολαϊκισμό του γείτονα και συνεταίρου».
Δάκρυα και από την Θεοδώρα Τζάκρη που ανέφερε πως ««Είναι προφανές ότι η σύγχυση του κ. Καμμένου σχετικά με τον ρόλο του προκύπτει από την πολιτική του αγωνία για την επόμενη ημέρα αλλά και την αδυναμία κατανόησης των πραγματικών συμφερόντων της χώρας μας σχετικά με την εξωτερική της πολιτική».
Δάκρυα και από τον Νίκο Ξυδάκη, που θυμήθηκε οψίμως ότι «ο Πάνος Καμμένος
κάνει ζημιά στην κυβέρνηση αλλά και στην εθνική προσπάθεια για τη διπλωματική αναβάθμιση της χώρας,», ενώ συμπλήρωσε: «Όταν θέματα εξωτερικής πολιτικής, άμυνας και ασφάλειας τα συναρτάς με το δικό σου πολιτικό μέλλον μπορεί να διολισθήσεις σε ένα θεσμικό άτοπο».
Δάκρυα από όλους. Κροκοδείλια!
Μα για καθίστε ρε παλικάρια και κοπέλες. Τώρα μάθατε τον Καμμένο; Τώρα αντιληφθήκατε ότι …ορρωδεί προ ουδενός; Γιατί δεν τα λέγατε όλα αυτά όταν σας προσέφερε την εξουσία στο πιάτο; Γιατί τότε δεν την αρνιόσαστε; Γιατί δεν είπατε «όχι» ξέροντας ότι μια ζωή ασκεί παραπολιτική κι όχι πολιτική; Γιατί δεν πήγατε σε άλλους δρόμους όταν ξέρατε ότι ο Καμμένος είναι περιτυλισμένος μια ζωή με αρώματα ψεκασμένης συνομωσιολογίας; Γιατί αποδεχθήκατε κι ενδυθήκατε μαζί του τον φερετζέ της εξουσίας; Και πού είσαστε όλοι εσείς όταν ο Καμμένος έγινε από βοηθητικός λεβιές της εξουσίας παντοκράτορας αυτής;
Εμείς με συνέπεια εκφράζουμε τις απόψεις μας. Κι έχουμε αναφερθεί επανειλημμένως στην βαθιά όσμωση ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στους ΑΝΕΛ. Μπορεί να διαφέρουν οι απόψεις τους αναφορικά με τη θρησκεία, το μεταναστευτικό ή άλλα ήσσονος σημασίας κοινωνικά ζητήματα, αλλά στους πυρήνες τους ο λαϊκισμός κι η ρητορική του μίσους αποτελεί τα βασικότερα συγκολλητικά συστατικά. Το ίδιο κι οι μέθοδοι που ακολούθησαν . Παντού. Στην Οικονομία, στην Παιδεία, στην καθημερινότητα, στα μνημόνια, στον ζήλο τους για την εξουσία. Κι αντί να ζητούν συγγνώμη, κουνάνε το δάκτυλο.
Σήμερα, λοιπόν, όλοι αυτοί που κλαίνε με κροκοδείλια δάκρυα για τη συνεργασία τους με τον Καμμένο, το κάνουν ΜΟΝΟ για ένα λόγο. Για να βρουν, δήθεν, τις Αριστερές τους καταβολές. Για να ζητήσουν αθώωση για όσα έπραξαν… Και να φορτώσουν τα πάντα στον Καμμένο. Τον οποίο εκείνοι κατέστησαν …πολιτικό παράγοντα του τόπου, όταν κανένας πρωθυπουργός στην πολύχρονη επαγγελματική/ πολιτική του πορεία. έκρινε ότι μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από ένας τριτοκλασάτος υφυπουργός…
Μπορεί κάποιοι οπαδοί και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ να τους πιστέψουν μα η κοινωνία στην πλειοψηφία της δεν μπορεί παρά να λέει παρά μόνο… κούνια που σας κούναγε…
