Όσο πιο ευαίσθητοι είναι οι άνθρωποι στην πικρή γεύση της καφεΐνης, εξαιτίας των σχετικών γονιδίων στο DNA τους, τόσο περισσότερο καφέ πίνουν, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα. Η μελέτη δείχνει επίσης ότι, ανάλογα με τη γενετική προδιάθεση, οι άνθρωποι τείνουν να προτιμούν τον καφέ ή το τσάι (σπάνια κάποιος πίνει πολύ και από τα δύο).

        Τόσο το τσάι όσο και ο καφές περιέχουν συστατικά (ιδίως καφεΐνη) που τους προσδίδουν μια πικρή γεύση. Η πικράδα εξελίχθηκε ως φυσικό σύστημα προειδοποίησης για να προστατεύει τους ανθρώπους από δυνητικά επικίνδυνες ουσίες. Όμως, ενώ κανονικά αυτό θα σήμαινε ότι οι άνθρωποι θα έπρεπε να αποφεύγουν τον καφέ, συμβαίνει το αντίθετο σε πολλούς ανθρώπους.

         Οι ερευνητές, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια προληπτικής ιατρικής Μάριλιν Κορνέλις του Πανεπιστημίου Northwestern του Σικάγο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Scientific Reports”, ανέλυσαν στοιχεία για περισσότερους από 430.000 ανθρώπους ηλικίας 37 έως 73 ετών.

         Διαπιστώθηκε ότι όσο πιο ευαίσθητος είναι ένας άνθρωπος στην πικρή γεύση της καφεΐνης, λόγω της σχετικής γονιδιακής παραλλαγής στο γονιδίωμά του, τόσο περισσότερο καφέ πίνει (ιδίως χωρίς ζάχαρη ή γάλα). Η ύπαρξη των «πικρών» γονιδίων αυξάνει περίπου κατά 20% την πιθανότητα να πίνει κάποιος περισσότερους από τέσσερις καφέδες τη μέρα (κατά προτίμηση σκέτους).

         «Θα περίμενε κανείς οι άνθρωποι που είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στην πικρή γεύση της καφεΐνης, να πίνουν λιγότερο καφέ. Το αντίθετο όμως προκύπτει από την έρευνά μας, καθώς έχουν μάθει να συσχετίζουν την πικράδα με τα καλά πράγματα», δήλωσε η Κορνέλις.

          Από την άλλη, η ίδια μελέτη δείχνει ότι υπάρχει ένα διαφορετικό γενετικό υπόβαθρο και στην ευαισθησία για το πικρό. Όσοι άνθρωποι έχουν άλλα γονίδια, τα οποία τους κάνουν πιο ευαίσθητους στην πικρή γεύση που έχουν τα πράσινα λαχανικά, το κινίνο ή το ανθρακούχο νερό «τόνικ», αυτοί είναι πιθανότερο να προτιμούν το τσάι από τον καφέ. Οι άνθρωποι με αυτές τις γονιδιακές παραλλαγές, έχουν 4% μεγαλύτερη πιθανότητα να πίνουν περισσότερα από πέντε φλιτζάνια τσαγιού τη μέρα, ενώ γενικά αποφεύγουν τον καφέ.

          Επιπλέον, όσοι έχουν τα κατάλληλα «πικρά» γονίδια για να νιώθουν περισσότερο τη γεύση που έχουν τα λαχανάκια Βρυξελλών, είναι λιγότερο πιθανό να πίνουν αλκοόλ, ιδίως κόκκινο κρασί.

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:

https://www.nature.com/articles/s41598-018-34713-z

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Άλλη μία αποκαθήλωση πέρασε στην ιστορία: Το «αληθινό» κιλό, ένας κύλινδρος από κράμα πλατίνας και ιριδίου, που εδώ και 130 χρόνια ήταν το παγκόσμιο πρότυπο για τη μέτρηση της μάζας, έπαψε πια να αποτελεί το σημείο αναφοράς για τον ορισμό του κιλού.

Οι αντιπρόσωποι από τα 60 κράτη-μέλη του Διεθνούς Γραφείου Μέτρων και Σταθμών (ΒΙΡΜ), που συνήλθαν αυτήν την εβδομάδα στις Βερσαλλίες της Γαλλίας, στο πλαίσιο της 26ης Γενικής Συνδιάσκεψης για τα Μέτρα και τα Σταθμά (CGPM), αναθεώρησαν ξανά το Διεθνές Σύστημα Μονάδων (SI) και ενέκριναν σήμερα -διά ψηφοφορίας- την αναθεώρηση του ορισμού του κιλού, σύμφωνα με το BBC και τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης».

H αναθεώρηση – που θα τεθεί επίσημα σε ισχύ στις 20 Μαΐου του 2019 – είχε ως στόχο τέσσερις από τις βασικές μονάδες του συστήματος -το χιλιόγραμμο ή κιλό (μονάδα μέτρησης της μάζας), το αμπέρ (μονάδα μέτρησης της έντασης του ηλεκτρικού ρεύματος), το κέλβιν (μονάδα μέτρησης της θερμοκρασίας) και το γραμμομόριο (μονάδα μέτρησης για την ποσότητα ύλης ενός σώματος)- έτσι ώστε να ορίζονται πλέον έμμεσα, με όρους κάποιας φυσικής σταθεράς.

Συγκεκριμένα, το κιλό θα ορίζεται πλέον με βάση την κβαντική Σταθερά Πλανκ, τη μικρότερη δυνατή μονάδα ενέργειας που δεν αλλάζει ποτέ και από την οποία μπορεί να προκύψει η μάζα σύμφωνα με τη θεωρία του Αϊνστάιν για τη σχέση μάζας-ενέργειας. Το αμπέρ θα ορίζεται με βάση το φορτίο τού ηλεκτρονίου, το κέλβιν με βάση τη Σταθερά Μπόλτζμαν και το γραμμομόριο με βάση τη Σταθερά Αβογκάντρο.

Είχε προηγηθεί τα προηγούμενα χρόνια μία ανάλογη αναθεώρηση για τις άλλες τρεις βασικές μονάδες του συστήματος SI: Το μέτρο (μονάδα μέτρησης της απόστασης), το δευτερόλεπτο (μονάδα μέτρησης του χρόνου) και το κηρίο ή καντέλα (μονάδα μέτρησης της έντασης μίας φωτεινής πηγής).

Μέχρι σήμερα το πρότυπο του κιλού, το λεγόμενο και μόνο «αληθινό» κιλό ή «Το Μεγάλο Κ» (Le Grand K), που χρησιμοποιείται από το 1889, φυλάσσεται σε ένα εργαστήριο στο κτίριο του Διεθνούς Γραφείου Μέτρων και Σταθμών (το οποίο είχε ιδρυθεί το 1875), στις Σέβρες της Γαλλίας. Ο εν λόγω εμβληματικός λαμπερός κύλινδρος -που διεκδικούσε το δικαίωμα να αποκαλείται το μοναδικό αληθινό κιλό στον κόσμο- αποτελεί το τελευταίο υλικό κατασκεύασμα που ακόμη χρησιμοποιείτο για τον ορισμό μίας μονάδας του συστήματος SI.

Η αναθεώρηση έχει ως στόχο να κάνει τις μονάδες μέτρησης πιο σταθερές και αξιόπιστες σε βάθος χρόνου, συνδέοντας τις μετρήσεις στο μικροσκοπικό επίπεδο (ατομικό και κβαντικό) με τις μετρήσεις στο μακροσκοπικό επίπεδο.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πολύ καλές χαρακτηρίζει τις σχέσεις του Ισραήλ με την Ελλάδα, με αιχμή του δόρατος τη γειτνίαση και τις ομοιότητες τους ως μεσογειακές χώρες, ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ, Εχούντ Όλμερτ. Σε συνέντευξή του στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, εκφράζει μάλιστα την πεποίθηση ότι τις σχέσεις αυτές έχει φέρει πιο κοντά και η αυξανόμενη απόσταση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας.

Ο Εχούντ Όλμερτ, που διετέλεσε πρωθυπουργός του Ισραήλ από το 2006 ως το 2009, χαρακτηρίζει πολύ σημαντική την τριμερή συνεργασία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, ενώ αναδεικνύει τις στενές σχέσεις που έχει το Ισραήλ με την Κύπρο, επισημαίνοντας πως αυτές ενισχύουν την τριμερή συνεργασία.

Δηλώνει, δε, πως δεν ανησυχεί από τις απειλές της Άγκυρας σχετικά με τους ενεργειακούς πόρους στην Ανατολική Μεσόγειο. «Ο φίλος μου Ερντογάν ανέκαθεν διαχειριζόταν τις υποθέσεις με επιθετικό τρόπο, κάτι που δεν είναι πάντα αποδεκτό ή συνιστάται. Η Τουρκία μιλάει πολύ, αλλά δεν πραγματοποιεί πάντα τις απειλές της. Επομένως, δεν νομίζω ότι πρέπει να τις πάρουμε πάρα πολύ σοβαρά. Μιλάνε, απειλούν, αλλά στο τέλος γνωρίζουν τους περιορισμούς τους» λέει σχετικά ο κ. Όλμερτ.

Επίσης, ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ εκφράζει την αισιοδοξία του για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, διαβεβαιώνοντας πως το Ισραήλ θα είναι αρωγός. Σημαντική ψηφίδα στο μωσαϊκό των ελληνο-ισραηλινών σχέσεων θεωρεί την οικονομική συνεργασία, λέγοντας ότι η Ελλάδα συγκέντρωσε το ενδιαφέρον πολλών επιτυχημένων επενδύσεων από το Ισραήλ. Παράλληλα συστήνει στις ισραηλινές επιχειρήσεις να επενδύσουν στην Ελλάδα, με έμφαση στην τομέα της υψηλής τεχνολογίας, ως πεδίο περαιτέρω εμβάθυνσης της διμερούς συνεργασίας.

Επιπλέον, εκμυστηρεύεται τους προσωπικούς του δεσμούς με τη χώρα μας, κάνοντας γνωστό πως κάθε έτος απολαμβάνει τις διακοπές του στα ελληνικά νησιά.

Ακολουθεί η συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού του Ισραήλ Εχούντ ‘Ολμερτ στον Δημήτρη Μάνωλη για το Αθηναϊκό -Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Ποιες είναι οι προοπτικές των διμερών σχέσεων μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας;

Οι σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας είναι πολύ καλές αυτή την περίοδο. Πρώτα απ΄όλα, λόγω της φυσικής γειτνίασης, της εγγύτητας και των ομοιοτήτων μεταξύ δύο μεσογειακών χωρών που βρίσκονται γεωγραφικά κοντά η μια κοντά στην άλλη. Έχουμε πολλά κοινά και νομίζω ότι αυτή η φυσική εγγύτητα είναι επαρκής λόγος για να έχουμε καλές σχέσεις. Πιστεύω ότι οι σχέσεις επηρεάζονται επίσης από την αυξανόμενη απόσταση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας. Νομίζω ότι αυτό έχει φέρει πολύ πιο κοντά την Ελλάδα και το Ισραήλ. Την περίοδο που η Ελλάδα αντιμετώπιζε σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, υπήρξε μεγάλη συμπάθεια στο Ισραήλ για τον ελληνικό λαό.

Νομίζω ότι η Ελλάδα συγκέντρωσε το ενδιαφέρον πολλών επιτυχημένων επενδύσεων από το Ισραήλ. Γνωρίζω ορισμένους που είναι πολύ εξοικειωμένοι με τις επενδύσεις στην Ελλάδα και είναι πολύ ευχαριστημένοι με την έκβαση των επενδύσεών τους και συστήνω περισσότεροι άνθρωποι να ακολουθήσουν αυτό το μονοπάτι. Νομίζω ότι έχουν αρκετές πιθανότητες οι ισραηλινές και οι ελληνικές επιχειρήσεις να κάνουν πολύ καλές συνεργασίες που να είναι αμοιβαία επωφελείς. Αυτό είναι μια εξέλιξη που μου αρέσει να βλέπω.

Ακόμα, προσωπικά κάθε έτος περνάω πολύ χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους μου στα ελληνικά νησιά και πάντοτε έχουμε υπέροχες διακοπές. Γνωρίζω και έχω επισκεφτεί όλα τα μεγάλα ελληνικά νησιά. Θα ήθελα πολύ να δω περισσότερους τουρίστες από την Ελλάδα να έρχονται στο Ισραήλ. Αλλά έχω επίγνωση ότι το Ισραήλ είναι πιο ακριβό και έτσι είναι λιγότερο δαπανηρό να περνάει κάποιος τον χρόνο του στην Ελλάδα. Ελπίζω ότι όλο και περισσότεροι Ισραηλινοί θα επισκεφθούν την Ελλάδα.

Ποιοι είναι οι τομείς που κατά τη γνώμη σας υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω εμβάθυνσης της συνεργασίας;

Το σημαντικό συγκριτικό πλεονέκτημα που έχει το Ισραήλ είναι στην υψηλή τεχνολογία. Στον τομέα αυτό μπορούμε να αξιοποιήσουμε σωστά τα πλεονεκτήματα που έχει να προσφέρει το Ισραήλ για να αναπτύξει τις δυνατότητες της Ελλάδας προς όφελος και των δύο χωρών.

Τι πιστεύετε για την ελληνική οικονομία; Είστε αισιόδοξος;

Η ελληνική οικονομία ήταν σε κακή κατάσταση. Αρχίζει να ανακάμπτει και νομίζω ότι θα συνεχίσει την ανοδική της πορεία. Δεν υπάρχει λόγος να μην συμβεί αυτό. Δεν θέλω να προτείνω κάποια συγκεκριμένη γνώμη για το τι πρέπει να γίνει. Κάποιοι από τους φίλους μου υπηρέτησαν σε σημαντικές θέσεις στην Ελλάδα. Είμαι πολύ φίλος με τον Δημήτρη Αβραμόπουλο από τότε που ήμουν δήμαρχος Ιεροσολύμων και αυτός δήμαρχος Αθηναίων και στη συνέχεια υπουργός Εξωτερικών και υπουργός Άμυνας. Έχουμε διατηρήσει επικοινωνία για μεγάλο χρονικό διάστημα. Υπάρχουν και πολλοί άλλοι που συνάντησα με τα χρόνια, που είναι ικανοί και πιστεύω ότι θα ξέρουν πώς θα βγάλουν την Ελλάδα από τα οικονομικά της προβλήματα.

Βιώσαμε μια παρόμοια οικονομική κρίση στα τέλη της δεκαετίας του ΄90. Ήμασταν σε πολύ κακή κατάσταση οικονομικά, αλλά καταφέραμε να ανταπεξέλθουμε και εδώ και πολλά χρόνια βρισκόμαστε σε πολύ καλή κατάσταση. Κατά τη διάρκεια της θητείας μου ως επικεφαλής της ισραηλινής οικονομίας, ως υπουργός Οικονομικών, ο ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης στο Ισραήλ ήταν 5,4%, ο οποίος ήταν ο υψηλότερος σε οποιαδήποτε δυτική χώρα. Το Ισραήλ είχε τότε ένα θετικό πλεόνασμα κάθε χρόνο και ένα θετικό ισοζύγιο πληρωμών, που σημαίνει ότι πωλούσαμε περισσότερα από ό,τι αγοράζαμε. Σήμερα, το Ισραήλ εξάγει περισσότερα από 100 δισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο, που είναι πάρα πολύ ικανοποιητικό. Δεν βλέπω κανένα λόγο για τον οποίο η Ελλάδα δεν θα προχωρήσει προς αυτή την κατεύθυνση και ό,τι μπορούμε να κάνουμε σε συνεργασία που θα συμβάλει στην επίτευξη αυτού του στόχου, είμαι βέβαιος ότι το Ισραήλ θα χαρεί να το κάνει.

Πώς λειτουργεί το σύστημα των τριμερών σχέσεων μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ;

Έχουμε πολύ στενές σχέσεις με την Κύπρο. Η Κύπρος είναι ο πλησιέστερος μας γείτονας και ένας πολύ καλός φίλος του Ισραήλ. Πολλοί Ισραηλινοί τουρίστες επισκέπτονται την Κύπρο και πολλές ισραηλινές επιχειρήσεις, εταιρείες υψηλής τεχνολογίας και άλλες, έχουν έδρα στην Κύπρο λόγω φορολογικών λόγων, καθώς επίσης λόγω του γεγονότος ότι η Κύπρος είναι μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αυτό τους δίνει μια βάση, η οποία τις βοηθά με τις συνδέσεις με τρίτα μέρη. Οι περισσότεροι από αυτούς τους δεσμούς του Ισραήλ και της Κύπρου είναι από την ελληνική πλευρά. Πιστεύω ότι αυτό ενισχύει την τριμερή σχέση, επειδή η Κύπρος είναι πολύ κοντά στην Ελλάδα.

Ποιος είναι ο κύριος στόχος του Ισραήλ σε αυτές τις τριμερείς σχέσεις;

Δεν έχουμε συγκεκριμένη ατζέντα. Θέλουμε να έχουμε καλές σχέσεις με κάθε χώρα εφόσον είναι δυνατόν. Υπάρχει μεγάλη κοινότητα Ελλήνων στο Ισραήλ. Μερικές από τις πιο ισχυρές οικογένειες στο Ισραήλ ήρθαν από τη Θεσσαλονίκη και αποτελούν μια μεγάλη κοινότητα. Η ελληνική μουσική είναι πολύ δημοφιλής στο Ισραήλ. Η Γλυκερία είναι πολύ δημοφιλής. Θυμάμαι ότι όταν ήμουν δήμαρχος της Ιερουσαλήμ ήρθε να τραγουδήσει για μένα στο γραφείο μου. Πολλοί άλλοι Έλληνες καλλιτέχνες τα τελευταία χρόνια έχουν έρθει στο Ισραήλ. Νομίζω ότι υπάρχει μια φυσική έλξη μεταξύ των Ισραηλινών και του ελληνικού λαού, μεταξύ του Ισραήλ και της Ελλάδας, και υπάρχει ένας καλός λόγος για να θέλουμε να είμαστε σε καλές σχέσεις. Πιστεύω ότι υπάρχει αμοιβαίο όφελος σε αυτές τις σχέσεις.

Όσον αφορά τις τριμερείς σχέσεις, αυτό το σχήμα σηματοδοτεί μια νέα εποχή για την περιοχή και γι΄ αυτές τις χώρες;

Δεν ξέρω αν έχει επαρκή όγκο σε σχέση με τα ευρωπαϊκά και τα διεθνή πρότυπα, αλλά νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό για τις χώρες που συμμετέχουν άμεσα, την Ελλάδα, το Ισραήλ και την Κύπρο. Πόση επιρροή θα έχει αυτό εκτός αυτών των τριών χωρών, δεν είμαι αρκετά εξοικειωμένος με κάθε πτυχή του για να μπορώ να πω.

Τι πιστεύετε για τις τουρκικές απειλές στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου και σε ό,τι αφορά την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων;

Ο φίλος μου Ερντογάν ανέκαθεν διαχειριζόταν τις υποθέσεις με επιθετικό τρόπο, κάτι που δεν είναι πάντα αποδεκτό ή συνιστάται. Η Τουρκία μιλάει πολύ, αλλά δεν πραγματοποιεί πάντα τις απειλές της. Επομένως, δεν νομίζω ότι πρέπει να τις πάρουμε πάρα πολύ σοβαρά. Μιλάνε, απειλούν, αλλά στο τέλος γνωρίζουν τους περιορισμούς τους.

Σχετικά με τους ενεργειακούς πόρους στην Ανατολική Μεσόγειο;

Θα υπάρξει ανταγωνισμός, αλλά υπάρχουν αρκετά μέτρα, νομικά μέσα και τρόποι αντιμετώπισης αυτών των απειλών χωρίς να έρχεται κάποιος σε άμεση αντιπαράθεση. Επομένως, δεν ανησυχώ.

* Η συνέντευξη έγινε στο περιθώριο του διεθνούς Φόρουμ της Ρόδου για τον «Διάλογο των Πολιτισμών».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Συμπληρώνονται σήμερα 45 χρόνια από την εξέγερση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο και μαζί με τα χρόνια που περνούν εξακολουθούν να μεγεθύνονται οι προβληματισμοί για τον τρόπο που έφτασε ως γεγονός και συμβολισμός ως τις μέρες μας.

Όποιοι αναζητούν τις μικρές γραμμές και τα ψιλά γράμματα της ιστορίας, βλέπουν ότι η  η εξέγερση στο Πολυτεχνείο έγινε λίγο διάστημα αφότου η χούντα του Παπαδόπουλου αρνήθηκε στους Αμερικανούς την παραχώρηση των αεροδρομίων της Κρήτης προκειμένου ν’ ανεφοδιάζονται τα’ αεροπλάνα τους που συμμετείχαν στον πόλεμο του Σουέζ και των υψωμάτων του Γκολάν, μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ. Έναν πόλεμο που η χούντα εκτίμησε ότι το ΝΑΤΟ θα μείνει ουδέτερο, αλλά δεν ήταν έτσι.

Από εκεί κι ύστερα, ένας προβληματισμός που προκύπτει μονίμως αφορά το ερώτημα αν το  Πολυτεχνείο ήταν η αρχή του τέλους της χούντας.

Οι εκτιμήσεις διίστανται.

Η Αριστερά που το καπηλεύθηκε ασυστόλως ισχυρίζεται ότι ήταν. Άλλωστε σ’ αυτό στήριξε όλο της το πολιτικό αφήγημα εδώ και σχεδόν μισό αιώνα.

Η πραγματικότητα δείχνει ότι χωρίς την αφροσύνη της χούντας και την εγκληματική επιχείρησή της στην Κύπρο που προκάλεσε την τουρκική εισβολή και τη διχοτόμηση του νησιού στην οποία επέβλεπε ο Κίσινγκερ και οι ΗΠΑ, θα ήταν μεν μια σπουδαία σελίδα αντίστασης αλλά όχι καθοριστική για την πτώση της χούντας.

Φυσικά, όλα αυτά θα καταγραφούν από την ιστορία όταν φύγουν κι οι τελευταίοι κρίκοι που ενώνουν την εποχή εκείνη με τις νέες εποχές που θα έρθουν. Όταν η νηφαλιότητα της σκέψης και της ανάλυσης των γεγονότων πάρουν τη θέση της συναισθηματικής προσέγγισης ή και των πολιτικών σκοπιμοτήτων που ακόμη κυριαρχούν.

Δεν υπάρχει, λοιπόν, αμφιβολία ότι η Αριστερά καπηλεύθηκε ασυστόλως το Πολυτεχνείο. Ακόμη και σήμερα θεωρεί ότι της ανήκει και με μια σειρά προπαγανδιστικών ενεργειών το κατέστησε από μια πράξη αυθορμητισμού αυταπάρνησης κι  αυτοθυσίας σε επέτειο γεμάτη μίσος, ένταση, επεισόδια και επαναστατική γυμναστική.

Σ’ αυτό, φυσικά, συνετέλεσε και το γεγονός ότι σημαντική μερίδα εκ των προσώπων που συμμετείχαν στο Πολυτεχνείο, «πάτησαν» σ’ αυτό το γεγονός, ανελκύστηκαν στο πολιτικό σκηνικό και ευτέλισαν το «ψωμί –παιδεία- ελευθερία» με τις πράξεις τους και το στρογγυλοκάθισμά τους στις καρέκλες της εξουσίας. Με ελάχιστη προσφορά στον τόπο… έστησαν καριέρες επάνω στο Πολυτεχνείο.

Το Πολυτεχνείο, όμως, ο εορτασμός του, ο συμβολισμός του έγινε για ελευθερία. Έγινε για την ελεύθερη έκφραση. ‘Έγινε με το βλέμμα στο μέλλον. Δεν έγινε για να καπελωθεί η κοινωνία με ιδεολογήματα κι ουτοπίες.

Εξ ου και φτάσαμε στο σημείο να γιορτάζεται σήμερα το Πολυτεχνείο με ένα λογύδριο στα σχολεία και μετά με …επιδρομές στις καφετέριες, ως αργία από τα μαθήματα.

Παρακολουθώ από προχθές τη διαμάχη ανάμεσα στους συνδικαλιστές των καθηγητών των δημοσίων σχολείων με την ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδος.

Οι πρώτοι καταγγέλλουν  τα ιδιωτικά σχολεία ότι δεν θα πραγματοποιήσουν το πρόγραμμα του υπουργείου για «την καθιερωμένη» γιορτή του Πολυτεχνείου, βεβηλώνοντας έτσι την επέτειο.

Ακόμη κι εδώ οι επαγγελματίες συνδικαλιστές κι εκπρόσωποι της Αριστεράς, λένε παραμύθια και ψέματα.

Κανενός υπουργείου το πρόγραμμα δεν αρνήθηκαν τα ιδιωτικά σχολεία. Αφού το πρόγραμμα του υπουργείου αφήνει την ευχέρεια του εορτασμού στους συλλόγους διδασκόντων κάθε σχολείου.

Η αλήθεια είναι ότι ιι μεν δάσκαλοι και καθηγητές των δημοσίων σχολείων, πήγαν χθες μια ώρα, έβγαλαν ένα λόγο κι έδιωξαν τα παιδιά για να συντηρήσουν τις καφετέριες. Οι δε δάσκαλοι και καθηγητές των ιδιωτικών σχολείων, έκαναν μάθημα όλη την ημέρα με μοναδικό αντικείμενο το Πολυτεχνείο. Κάθε καθηγητής, είτε δίδασκε μαθηματικά, είτε αρχαία, είτε βιολογία, μπήκε στην τάξη με τους μαθητές του και αντί μαθηματικά, αρχαία ή όποιο άλλο μάθημα είχαν, μίλησαν αποκλειστικά για το Πολυτεχνείο.

Ποιο είναι το πιο λογικό από τα δυο; Ποιο είναι το πιο τιμητικό για την επέτειο;

 Να λοιπόν, με ποιον τρόπο το Πολυτεχνείο ευτελίζεται από τους ίδιους τους ανθρώπους που υποτίθεται το τιμούν.

Φτάσαμε στο σημείο το Πολυτεχνείο κι ο συμβολισμός του να γίνεται εγκύκλιος του κάθε Γαβρόγλου (ενδεικτικά τον αναφέρω ως πολιτικό προϊστάμενο της Παιδείας σήμερα)  προς τα σχολεία αναφορικά με το πώς θα «γιορτάσουν» με στρατιωτική πειθαρχία ανά βαθμίδες και ανά εκπαιδευτικές μονάδες, λες και έχουμε να κάνουμε με κομματική αλυσίδα ινστρούχτσιας.

Κι ομολογώ ότι με την κουλτούρα που διέπει την Αριστερά μου προκαλεί έκπληξη που οι επαγγελματίες συνδικαλιστές κι οι επαγγελματίες  «ιδεολόγοι»,  δεν έχουν ακόμα ζητήσει να είναι υποχρεωτική η πορεία και των μαθητών προς την Αμερικανική πρεσβεία.

Μια άλλη αλήθεια είναι ότι από τις εκδηλώσεις κομπορρημοσύνης και τον διαμοιρασμό παρασήμων ή διαβατηρίων προσωπικής ανέλκυσης, έλειπε πάντα η πλειοψηφία όσων ήταν στο Πολυτεχνείο, όσων πάλεψαν, όσων μάτωσαν. Όσων παρέμειναν σεμνοί και δεν έσπευσαν να εξαργυρώσουν τον αγώνα τους επαγγελματικά, κοινωνικά και πολιτικά. Όσων σιχάθηκαν από την πρώτη κιόλας επέτειο της γιορτής, στη μεταπολίτευση, όλους αυτούς τους αφώτιστους, ετερόφωτους κομματικούς ντενεκέδες της ανοησίας και της ουτοπίας.

Κάτι τελευταίο.

Το Πολυτεχνείο, ως ανυπακοή στη χούντα, ως αντίθεση, ως εξέγερση, είχε συντελεστές και πρωταγωνιστές ανθρώπους από τη δημοκρατική δεξιά μέχρι της άκρα αριστερά.

Δεν ήταν ιδιοκτησία κανενός παρά μόνο της δίψας για ελευθερία, δημοκρατία και ανεμπόδιστη Παιδεία.

Σήμερα καπηλεύεται ασυστόλως. Βιάζεται το πνεύμα του.

Γιορτάζεται ράθυμα και ρουτινιάρικα και σχεδόν παντού κομματικά καπελωμένο.

Το Πολυτεχνείο κρατικοποιήθηκε από τη Αριστερά από τις πρώτες ημέρες της μεταπολίτευσης και τελικά κατέστρεψε το ίδιο του το νόημα. Που ήταν το αίτημα για διαρκή Δημοκρατία, η απαίτηση για ανεμπόδιστη Παιδεία κι ελευθερία.

Κι ενώ ήταν φως στην ελεύθερη μεταπολιτευτική Ελλάδα, έχει καταστεί μια ρουτινιάρικη γιορτή στο ημίφως…

Κι όποιοι μπορούν να καταλάβουν ας καταλάβουν.