Υπάρχει άραγε κάποιος λογικός που να πιστεύει ακόμη ότι ο Ρουβίκωνας είναι «συλλογικότητα» ή «ομάδα παρέμβασης»; Δύσκολο. Είναι μια σκληροπυρηνική οργάνωση που ασκεί συστηματικά πολιτική τρομοκρατία με την «κάλυψη» ενός κράτους που φαίνεται ότι έχει παραδώσει τα όπλα. Οι μπογιές, οι εισβολές, οι απειλές, οι «παρεμβάσεις» σε πρεσβείες και υπουργικά γραφεία, δεν είναι ακτιβισμός. Είναι βία οργανωμένη, προσχεδιασμένη, στοχευμένη – με όλα τα χαρακτηριστικά πολιτικού χουλιγκανισμού με φασιστικό αποτύπωμα.
Και όλα αυτά με το υπουργείο Δημόσιας Τάξης να παρακολουθεί σαν θεατής σε ριάλιτι.
Ξεχνάμε τα περιπολικά που έσπευδαν, με εντολή προέδρου της Βουλής, Βούτση, να απελευθερώσουν συλληφθέντες από τη ΓΑΔΑ; Τον Δραγασάκη να τους αποκαλεί «δικά μας παιδιά»; Ξεχνάμε ότι επί ΣΥΡΙΖΑ, στην επίθεση στην ισπανική πρεσβεία, δημιουργήθηκε διπλωματική κρίση κι οι Ισπανοί απείλησαν μέχρι και διακοπή διπλωματικών σχέσεων;
Ιδού και τελευταία κατορθώματα της ασυδοσίας τους:
– Στα Εξάρχεια, μαγαζί «τιμωρήθηκε» με βανδαλισμό επειδή προσέφερε ποτά σε ισραηλινούς τουρίστες.
– Κάποιοι άτυχοι ισραηλινοί τουρίστες, έκαναν το «έγκλημα» να μιλάνε στη μητρική τους γλώσσα, στο μετρό και στους δρόμους της Αθήνας. Τους προπηλάκισαν, βιαίως. Δεν τους ήξεραν, δεν ήξεραν ποιοι ήταν – τους αρκούσε ότι ήταν Εβραίοι.
– Στη Θεσσαλονίκη, εκδότες διέλυσαν την έκθεση βιβλίου που οργάνωσε η Ισραηλινή πρεσβεία, επειδή διαφωνούσαν με τους οργανωτές πολιτικά. Μάλιστα, πανηγύριζαν μετά η… Πανελλήνια Ομοσπονδία Εκδοτών Βιβλιοπωλών κι ο Σύλλογος Βιβλιοπωλών Εκδοτών Αθήνας & περιχώρων!
– Στη Λάρισα, βανδάλισαν το εβραϊκό νεκροταφείο. Ούτε οι νεκροί δεν γλίτωσαν από το μίσος. Ούτε οι τάφοι.
– Και προχθές, φόρεσαν μπλούζες με παλαιστινιακές σημαίες και βγήκαν στην Αθήνα να αναζητήσουν-τρομοκρατήσουν Ισραηλινούς τουρίστες. Όπως τα τάγματα εφόδου του Χίτλερ στις ντροπιαστικές για την ανθρωπότητα Νύχτες των Κρυστάλλων.
Όλα αυτά δεν είναι περιστατικά μεμονωμένα, δεν είναι «εξάρσεις». Είναι κρίκοι μιας ενιαίας αλυσίδας μίσους, οργανωμένης και μεθοδικής, που επιχειρεί να ριζώσει και να νομιμοποιηθεί με την ανοχή του κράτους και την αφωνία των κομμάτων.
Τους πιάνουν και τους αφήνουν. Τους φωτογραφίζουν και τους χαιρετούν. Σαν να πρόκειται για ριζοσπαστικοποιημένους έφηβους που πρέπει να τους δείξουμε κατανόηση. Όχι. Είναι τρομοκράτες. Είναι τα νέα Τάγματα Εφόδου. Όπως τότε, έτσι και τώρα, βγαίνουν στους δρόμους για να στοχοποιήσουν πολίτες – αυτή τη φορά Ισραηλινούς τουρίστες.
Όταν κάποιος απειλεί πολίτες βάσει της εθνικότητάς τους, δεν πρόκειται για πολιτική πράξη. Πρόκειται για ρατσιστική επίθεση. Για οργανωμένο πογκρόμ.
Κι όμως. Ο νόμος περί ρατσιστικής βίας, ανενεργός. Ο νόμος για τον έλεγχο των δημόσιων συναθροίσεων, ανεφάρμοστος. Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης απών ή απλώς εθελότυφλος. Αδύναμος να επιλέξει τη ρήξη, τη σύγκρουση.
Αυτή η σιωπή δεν είναι απλώς ανοχή. Είναι κραυγαλέα συνενοχή. Από μια κυβέρνηση που ψηφίζει νόμους αλλά δεν τους εφαρμόζει. Κι από ένα πολιτικό σύστημα που έχει μάθει να φοβάται την αριστερή ρητορική περισσότερο απ’ ό,τι την πραγματική τρομοκρατία.
Η οργάνωση αυτή πρέπει να αντιμετωπιστεί για αυτό που είναι: μια εξτρεμιστική, αντικρατική, φασιστική ομάδα πίεσης με τρομοκρατικές μεθόδους. Δεν μπορεί μια δημοκρατία να ανέχεται τέτοια φαινόμενα και να αυτοκαταστρέφεται εκ των έσω από την απραξία της. Όταν το κράτος δικαίου δεν υπερασπίζεται τον πολίτη, όταν αφήνει τον φόβο να ελέγχει τους δρόμους και τα σχολεία, τότε το κράτος αυτό παραδίδεται – και μαζί του παραδίδει και τους πολίτες του.
Να πούμε και κάτι ακόμη; Η Δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από τους τραμπούκους που πετάνε μπογιές ή κυνηγάνε τουρίστες. Απειλείται από τους υπουργούς που κάνουν ότι δεν βλέπουν. Από τα κόμματα που σιωπούν. Από την ανοχή που γίνεται συνενοχή.
Η βία δεν νομιμοποιείται από σημαίες, ούτε ο φασισμός από «ακτιβιστική» πρόφαση. Αν το κράτος συνεχίσει να τους παρακολουθεί αμέτοχο, θα γίνει συνεργός. Και τότε, δεν θα φταίει μόνο ο Ρουβίκωνας.
Προσωπικά, προβληματίζομαι και φοβάμαι!
