«Αποκαθίσταται ένας ιστορικός φυσικός χώρος, που για αιώνες αποτελούσε το πεδίο επενδυτικών, εμπορικής, πολιτιστικής συναλλαγών μεταξύ της Ελλάδας και των γειτόνων της και αυτό είναι το απόλυτο και καθολικό όφελος της Συμφωνίας των Πρεσπών».

Ο βουλευτής Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ και Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Γιώργος Σταθάκης, ήταν κεντρικός ομιλητής, το απόγευμα της Πέμπτης, σε εκδήλωση που πραγματοποίησε το τμήμα Διεθνών Σχέσεων και Εξωτερικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Αθηνών. Θέμα της συζήτησης ήταν η «Αναπτυξιακή Διάσταση της Συμφωνίας των Πρεσπών» και σε αυτή συμμετείχαν και άλλα μέλη της κυβέρνησης, του ΣΥΡΙΖΑ και πλήθος προσκεκλημένων.

Ο κ. Σταθάκης ξεκίνησε την ομιλία του υπογραμμίζοντας ότι η μοναδική μορφή με την οποία υπάρχει στο σύγχρονο κόσμο κρατική υπόσταση είναι το εθνικό κράτος, για το οποίο αφετηρία και σημείο αναφοράς υπήρξε η Γαλλική Επανάσταση. Από αυτή προέκυψε η διάκριση των εξουσιών και οι αρχές της ελευθερίας (οικονομικής και πολιτικής), της ισότητα απέναντι στον Νόμο και των ίσων ευκαιριών, καθώς και της αδελφοσύνης, που ωθεί στον ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο. Αρχές που αποτυπώνονται στα συντάγματα όλων των χωρών του κόσμου.

Αν και επί δύο αιώνες υπήρξαν και άλλες μορφές κράτους (παλιές αυτοκρατορίες, βαριά αποικιοκρατία, κλασσικός ιμπεριαλισμός, συμπράξεις πολυεθνικών κρατών όπως η Σοβιετική Ένωση), σήμερα το εθνικό κράτος αποτελεί τη μόνη καταστατική μορφή. Και στη βάση αυτή, ο τρόπος με τον οποίο δομούνται τα εθνικά κράτη είναι πανομοιότυπος: «Αφετηρία είναι οι φιλόλογοι – οι άνθρωποι που φτιάχνουν τη γλώσσα, δεδομένου ότι όλες οι ομιλούμενες γλώσσες είναι σύγχρονες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: ο Αδαμάντιος Κοραής, απομονωμένος στο Άμστερνταμ, αποφασίζει να δημιουργήσει γραμματική, συντακτικό και λεξιλόγιο για την ελληνική γλώσσα, ενόψει της Επανάστασης και της δημιουργίας του ελληνικού εθνικού κράτους».

Η διάδοση γίνεται μέσω του Τύπου και των σχολείων. Το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις άλλες βαλκανικές χώρες. Ο κ. Σταθάκης περιέγραψε συνοπτικά τις παρόμοιες διαδρομές που είχαν τα βουλγαρικά, τα αλβανικά κι αργότερα τα τουρκικά. Στάθηκε περισσότερο στην περίπτωση των σερβοκροάτικων, όπου είναι ιδιαίτερα εμφανής η επίδραση πολιτικών και οικονομικών παραμέτρων: Το 1850 οι πιο επιφανείς φιλόλογοι Σερβίας και Κροατίας συμμετέχουν στο περίφημο Συνέδριο της Βιέννης, όπου αποφαίνονται ότι είναι εφικτό να δημιουργηθεί μια κοινή γλώσσα, που θα γράφεται με κυριλλικό αλφάβητο από τους Σέρβους και με λατινικό από τους Κροάτες. Αυτό συμβαίνει σε μια περίοδο όπου κυριαρχεί η αντίληψη ότι τα μικρά κράτη δεν έχουν μέλλον και επικρατούν τα μεγαλύτερα. Για τον λόγο αυτό προκρίνεται η ένωση των δύο χωρών, που τελικά συμβαίνει μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

«Μένει έτσι μια περιοχή στην οποία υπάρχει ένα μείζον γλωσσικό ζήτημα: υπάρχει σλαβική μακεδονική γλώσσα ή όχι;». Από το 1880 και μετά η Βουλγαρία ισχυρίζεται ότι πρόκειται για βουλγαρική γλώσσα, ενώ η σλαβομακεδονική πλευρά μιλά για διακριτή γλώσσα, που ανήκει στην οικογένεια των νοτιοσλαβικών. Η διαφωνία έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η μη ύπαρξη διαφορετικής γλώσσας υποστηρίζει την ιδέα της Μεγάλης Βουλγαρίας. Η ελληνική πλευρά πάνω από 100 χρόνια υποστήριζε, σιωπηλά ή ηχηρά, ότι η γλώσσα είναι διακριτή. «Και όταν τελικά η γλώσσα εμφανίζεται, μεταπολεμικά, η ελληνική θέση ήταν υποτονική, σιωπηλή ή αποδοχής, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο».

«Πέραν της γλώσσας, κάθε επίδοξος διεκδικητής ενός εθνικού κράτους πρέπει, επίσης, να αποδείξει ότι υπάρχει διά μέσω των αιώνων και δεν είναι προσωρινός – φευγαλέος. Η ιδέα της καταγωγής από μία μακραίωνη ιστορία». Για την Ελλάδα ήταν εύκολη η σύνδεση με την Ιστορία ενώ τις δικές τους αφηγήσεις δημιούργησαν και οι περισσότεροι γείτονές μας. Στην ΠΓΔΜ «το… παράκαναν κι έφτιαξαν μια βαριά ιστορική συνέχεια αναφερόμενοι στον Μ. Αλέξανδρο και τον Βουκεφάλα, προσπαθώντας να διαφοροποιηθούν προφανώς με ανιστόρητο τρόπο, καθώς η αφετηρία τους βρίσκεται στον 7^ο αιώνα: Τότε έρχονται στην περιοχή 4 ρεύματα Σλάβων, με διακριτά στοιχεία το κάθε ένα και μάλιστα ένα φτάνει μέχρι την Πελοπόννησο».

Τέλος, ένα τρίτο, βασικό στοιχείο, του εθνικού κράτους είναι η χάραξη των συνόρων. «Στα Βαλκάνια οι πληθυσμοί ήταν ιδιαίτερα ανάμεικτοι και γι’ αυτό μας ταλαιπώρησε ιδιαίτερα η χάραξη των συνόρων. Τελικά μία αποδείχτηκε η λύση: ο πόλεμος. Τα σύνορα φτιάχτηκαν μέσα από πόλεμο, με νικητές και ηττημένους. Και από τις διεθνείς συνθήκες που ακολούθησαν τους πολέμους». Μετά τη χάραξη των συνόρων στον 20^ο αιώνα, βασική αρχή είναι ότι δεν τίθεται θέμα επαναχάραξης συνόρων, το οποίο θα δημιουργούσε ένα νέο κύκλο αστάθειας.

Στην βάση αυτών των τριών στοιχείων, η διαμάχη ανάμεσα στην Ελλάδα και την ΠΓΔΜ αφορούσε:

1. την Ιστορία και τη δίκαιη και απόλυτα δικαιολογημένη πάγια θέση της Ελλάδας περί ανιστόρητων αναφορών (Μ. Αλέξανδρος, Βουκεφάλας κλπ)
2. άρθρα στο γειτονικό Σύνταγμα που παραπέμπουν σε εν δυνάμει αλυτρωτισμό και άρα αμφισβητούν τα σύνορα
3. την ονομασία της χώρας

Επιπλέον, όλα τα εθνικά κράτη πρέπει να αναγνωριστούν από τη διεθνή κοινότητα – είτε πρόκειται για τις Μεγάλες Δυνάμεις, τον 19^ο αιώνα, είτε για Διεθνείς Οργανισμούς, τον 20^ο αιώνα. «Η άλλη πλευρά επί δεκαετίες ήταν ανελαστική και υιοθετούσε μια σκληρή γραμμή, στη βάση της υπόθεσης ότι σιγά – σιγά οι υπόλοιπες χώρες θα την αναγνωρίσουν. Αυτή η στρατηγική αποδείχθηκε πετυχημένη αλλά είχε ως μειονέκτημα την ένταξη σε Διεθνείς Οργανισμούς, όπου η Ελλάδα έχει βέτο». Έτσι προέκυψε μια εμπλοκή διαρκείας.

«Τι άλλαξε; Πρώτον, η ηγεσία στα Σκόπια είναι πλέον διατεθειμένη να συζητήσει ρεαλιστικά και ανοικτά για σύνθετη ονομασία, για την ιστορική πραγματικότητα και για αλλαγές στο Σύνταγμα. Δεύτερον, οι διεθνείς οργανισμοί επεκτείνονται στην περιοχή, καθώς τα Δυτικά Βαλκάνια αποτελούν μια περιοχή επέκτασης». Με τον τρόπο αυτό διαμορφώθηκε ένα πεδίο σημαντικών συγκλίσεων και προέκυψε η δυνατότητα εξεύρεσης λύσης με τρόπο που ικανοποιεί και τα τρία πάγια αιτήματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι «η ενοποίηση των βαλκανικών οικονομιών σε έναν ενιαίο ευρωπαϊκό χώρο, όπου ανοίγονται τεράστιες δυνατότητες και για την Ελλάδα και για τους γείτονες».

Υπό το νέο πρίσμα, «οι οικονομικές σχέσεις που είναι και σήμερα υπαρκτές αποκτούν εκ των πραγμάτων μια πολύ διαφορετική δυναμική». Ως ενδεικτικό παράδειγμα ανέφερε την αγορά ενέργειας: είναι άλλο να υπάρχουν δύο αγορές με διαφορετικό θεσμικό καθεστώς και άλλο να έχουν κοινό θεσμικό πλαίσιο και ποικίλες διασυνδέσεις. «Ξαφνικά αλλάζει ο χάρτης στον οποίο κινούμασταν – δεν ήμασταν στο μηδέν. Και μόνο, όμως, που άνοιξε η συζήτηση, από τον Ιούνιο, έχουν γίνει 4-5 πολύ μεγάλες αλλαγές και συζητήσεις  για ενεργειακές διασυνδέσεις. Πολλαπλασιάστε όλο αυτό με την ευκολία που θα κινηθούν το εμπόριο και οι επενδύσεις. Τα Δυτικά Βαλκάνια αποκτούν μια διάσταση πολύ σημαντική, που δίνει τέλος σε μια πολυδιάσπαση που μόνο προβλήματα δημιουργεί.»

Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι «η ενδοχώρα των Βαλκανίων δεν αποτελεί ένα τέχνασμα για την Ελλάδα αλλά ένα βαρύ ιστορικό οικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργήσαμε για πολλούς αιώνες και αυτό διερράγη κάποια στιγμή, για πολιτικούς, γεωπολιτικού και άλλους λόγους. Ακριβώς εδώ εντοπίζεται το απόλυτο και καθολικό όφελος από την Συμφωνία των Πρεσπών και για τις δύο πλευρές: αποκαθίσταται ένας ιστορικός φυσικός χώρος, που για αιώνες αποτελούσε το πεδίο επενδυτικών, εμπορικής, πολιτιστικής συναλλαγών μεταξύ τους.»

«Προχωράμε άμεσα, εντός Ιανουαρίου, στην αύξηση του κατώτατου μισθού και στην κατάργηση του ντροπιαστικού υποκατώτατου μισθού για τους νέους έως 25 ετών. Όπως έχουμε δεσμευτεί απέναντι στην ελληνική κοινωνία και στον ελληνικό λαό», τόνισε η Υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Έφη Αχτσιόγλου, σε συνέντευξή της στο “Ραδιόφωνο 247 στους 88,6”.

«Η αύξηση θα ισχύσει από 1^η Φεβρουαρίου. Το πόρισμα της επιτροπής εμπειρογνωμόνων προτείνει ένα εύρος αύξησης από 5-10%. Η δική μας άποψη είναι να μπορέσουμε να φτάσουμε τα πιο υψηλά επίπεδα που είναι δυνατόν και που θεωρούμε ότι με ασφάλεια μπορεί να ανταποκριθεί η ελληνική οικονομία. Την τελική απόφαση θα τη λάβει και θα την ανακοινώσει ο Πρωθυπουργός, δεν έχει ληφθεί ακόμη», σημείωσε η Υπουργός Εργασίας, επισημαίνοντας ότι «η συρρίκνωση των μισθών και των εργασιακών δικαιωμάτων όπως επιβεβαιώθηκε και την περίοδο 2010-2014, οδηγεί σε καθίζηση της ζήτησης εντός της ελληνικής οικονομίας και είναι αντιαναπτυξιακό μέτρο. Η συμπίεση των μισθών σε μία οικονομία όπως η ελληνική συμβάλλει στην εκτόξευση της ανεργίας και σε υφεσιακή κατάσταση. Η δική μας θέση, που επιβεβαιώνεται από το πόρισμα, είναι ότι η τόνωση των εισοδημάτων των εργαζομένων αφενός συμβάλλει στο να έχεις μία δικαιότερη κατανομή του παραγόμενου πλούτου, αφετέρου δίνει και μία τόνωση στην εσωτερική ζήτηση και με αυτή την έννοια θα αποτελέσει αναπτυξιακό παράγοντα, μοχλό ανάπτυξης».

Αναφερόμενη στην ψήφο εμπιστοσύνης που έλαβε η κυβέρνηση, δήλωσε ότι «με την ψήφο εμπιστοσύνης έχει χαραχθεί ένας καθαρός διάδρομος για την ολοκλήρωση της συνταγματικής θητείας αυτής της Κυβέρνησης τον Οκτώβριο του 2019. Συνταγματικά, ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση θα μπορούσαν να συνεχίσουν χωρίς να ζητήσουν εκ νέου ψήφο εμπιστοσύνης, να προχωρά με ad hoc πλειοψηφίες σε κάθε διαφορετικό νομοσχέδιο. Ωστόσο, ο Πρωθυπουργός, σε μία στιγμή ιδιαίτερης πολιτικής τιμιότητας, ζήτησε έναν καθαρό διάδρομο για το έργο που θα ασκηθεί το αμέσως επόμενο διάστημα. Επομένως, θεωρώ ότι μετά και την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης έχουμε μία αρκετά μεγάλη εμπέδωση της πολιτικής σταθερότητας στη χώρα».

Για τη Συμφωνία των Πρεσπών, τόνισε ότι «η Κυβέρνηση, δεν κινείται με τακτικισμούς ή με γνώμονα το πολιτικό κόστος. Λαμβάνει αποφάσεις οι οποίες υπηρετούν τα εθνικά συμφέροντα και τις ανάγκες της χώρας και προχωρά με βάση αυτές. Η αξιωματική αντιπολίτευση προβαίνει σε διχαστικού τύπου ενέργειες, ωστόσο επιμείναμε σε αυτή τη συμφωνία και από τα πράγματα θα αποδειχθεί ορθό. Εκτιμώ ότι το αμέσως επόμενο διάστημα που θα υπάρχει μία συγκροτημένη καμπάνια ενημέρωσης μέχρι την κύρωση της Συμφωνίας, κάθε πολίτης που έχει ανοιχτά μάτια και αυτιά θα καταλάβει γιατί αυτή η συμφωνία επιλύει μία ιστορική εκκρεμότητα μεταξύ των δύο λαών, διασφαλίζει την επωφελή συνεργασία μας με τη γείτονα χώρα και σέβεται απολύτως την εθνική γραμμή όπως αυτή είχε διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια».

Αναφορικά με τη δικαστικές προσφυγές για αναδρομικά συντάξεων η κ. Αχτσιόγλου δήλωσε ότι «η πολιτική ευθύνη για τις εκκρεμότητες σχετικά με τα αναδρομικά των συνταξιούχων, η πολιτική ευθύνη γι’ αυτές τις αποφάσεις, ανήκει στις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Την περίοδο 2010-2014 προέβησαν σε μία σειρά διαδοχικών οριζόντιων περικοπών στις συντάξεις, χωρίς κανένα σχέδιο για το ασφαλιστικό σύστημα και ενώ περιέκοπταν διαδοχικά και οριζόντια τις συντάξεις ταυτόχρονα οδηγούσαν το ασφαλιστικό σύστημα στη χρεοκοπία». Υπογράμμισε επίσης ότι «η Κυβέρνηση προχώρησε στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση του 2016 η οποία εναρμονίζεται απολύτως με το Σύνταγμα και με τον τρόπο που ερμηνεύτηκε το Σύνταγμα από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Άρα, πολιτικά η παρούσα Κυβέρνηση στο ζήτημα έχει απαντήσει, έχει εναρμονιστεί με το Σύνταγμα και τις αρχές, έκανε μία μεταρρύθμιση η οποία πέραν του ότι έθεσε ενιαίους και διαφανείς κανόνες και προστάτεψε τις καταβαλλόμενες συντάξεις, την ίδια στιγμή διέσωσε και το ασφαλιστικό σύστημα από τη χρεοκοπία. Θα παρακολουθήσουμε την εξέλιξη του δικαστικού αυτού κύκλου και όταν υπάρχουν οριστικές αποφάσεις, αμετάκλητες, των ανωτάτων δικαστηρίων θα ληφθούν οι οριστικές αποφάσεις, με βάση το Σύνταγμα προφανώς και με βάση τα δημοσιονομικά δεδομένα. Αν κάτι έχουμε αποδείξει είναι ό,τι στο επίπεδο του ασφαλιστικού και του συνταξιοδοτικού πραγματικά κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να υποστηρίξουμε τους συνταξιούχους. Η πρόσφατη οριστική και αμετάκλητη ακύρωση των περικοπών και οι αυξήσεις που δίνουμε στις συντάξεις μετά από 10 χρόνια επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές».

Από την 1^η Ιανουαρίου 2019, πρόσθεσε, «620.000 συνταξιούχοι βλέπουν ήδη αυξήσεις στις συντάξεις τους και οι αυξήσεις αυτές θα συνεχιστούν για μία πενταετία. Αυτές οι αυξήσεις έχουν μία πολύ ισχυρή συμβολική σημασία, διότι για πρώτη φορά μετά από 10 χρόνια αυξάνονται οι συντάξεις και οι μισθοί στη χώρα, και είναι πολύ σημαντικό γιατί μαρτυρά πως εμπεδώνεται η ανάκαμψη της οικονομίας και η βελτίωση των δημοσιονομικών της χώρας, η σταθερότητα της ελληνικής οικονομίας. Για εμάς αυτό εμπεδώνεται μόνο αν μεταφραστεί σε βελτίωση του εισοδήματος των πολιτών».

Αναφερόμενη στην πρόσφατη απόφαση της υφυπουργού Οικονομικών, Κατερίνας Παπανάτσιου, επισήμανε ότι είναι «μία πολύ σημαντική υπουργική απόφαση, η οποία προβλέπει ότι για κάθε νέο εργαζόμενο ή μακροχρόνια άνεργο που θα προσλαμβάνεται σε μία επιχείρηση, θα εκπίπτουν οι ασφαλιστικές εισφορές από το φορολογητέο εισόδημα προσαυξημένες κατά 50%. Προσπαθούμε με συντονισμένες παρεμβάσεις να δημιουργήσουμε κίνητρα για προσλήψεις ώστε να συνεχίσει να βαίνει μειούμενη η ανεργία και να πετύχουμε υψηλότερους μισθούς και στον ιδιωτικό τομέα».

Στην συνέντευξη που παραχώρησε στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 FM», με αφορμή την ψήφιση χθες του νομοσχεδίου «Συνέργειες Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Πανεπιστημίου Θεσσαλίας με τα ΤΕΙ Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδας, Παλλημνιακό Ταμείο και άλλες διατάξεις», ο Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κώστας Γαβρόγλου, μεταξύ άλλων, σημείωσε:

• «Είμαστε υποχρεωμένοι να προτείνουμε ένα σύστημα, το οποίο να έχει μία ισορροπία, να είναι δίκαιο για όλους»,
• «Το Σύνταγμα λέει με σαφήνεια ότι όλοι οι πολίτες έχουν δικαίωμα στην πρόσβαση στο επάγγελμα με βάση τα κριτήρια αξιοκρατίας. Όλοι οι συνταγματολόγοι μας λένε ότι πρέπει να υπάρχουν ισόρροπα κριτήρια, να ισορροπεί η προϋπηρεσία με τα επιστημονικά κριτήρια. Μάλιστα ορισμένοι λένε ότι τα επιστημονικά θα πρέπει να είναι παραπάνω από την προϋπηρεσία. Στους 150.000 εν δυνάμει υποψηφίους προς διορισμό υπάρχουν κάποιοι που έχουν μεγάλη προϋπηρεσία. Υπάρχει μία τεράστια κατηγορία ανθρώπων που δεν έχει καθόλου. Υπάρχουν κάποιοι που έχουν πολλά επιστημονικά προσόντα κι άλλοι που έχουν ελάχιστα».
• «Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει μία -ηχηρή, ομολογώ- μειοψηφία να θέλει να αποκλείσει δεκάδες χιλιάδες νεότερα άτομα. Υπάρχουν κάποιοι συνάδελφοι που λένε ότι επειδή έχουν μεγάλη προϋπηρεσία ουσιαστικά δεν έπρεπε να μετρήσουν καθόλου τα επιστημονικά κριτήρια. Κάποιος που έχει πάνω από 8 χρόνια προϋπηρεσία και προσμετράμε και το πτυχίο του, αυτός ο άνθρωπος σίγουρα θα είναι διορισμένος».
• «Τον γραπτό διαγωνισμό τον καταργούμε διότι δεν θεωρούμε ότι είναι επιστημονικά έγκυρος, ανεξαρτήτως αν είναι αδιάβλητος -που είναι».
• «Δεν έχω καταλάβει τι προτείνουν όλοι αυτοί που διαδηλώνουν ή, αν το έχω καταλάβει σωστά, τότε υπάρχει ένα θέμα: Όλοι αυτοί λένε, οι συμβασιούχοι οι προσωρινοί να μετατραπούν σε μόνιμους. Αυτό το απαγορεύει το Σύνταγμα. Το δεύτερο όμως είναι το εξής: Με ποιο σύστημα θα γίνει; Παρακάλεσα τον κ. Κουτσούμπα να μας προτείνει με ποιο σύστημα θα γίνει αυτό. Δεν πήρα απάντηση, παρά μία επιθετικότητα».
• «Η αντιπολίτευση διά του αρχηγού της έχει εκφραστεί με σαφήνεια ότι δεν θέλει διορισμούς  -το είπε στον ΑΝΤ1 ο κ. Μητσοτάκης πριν από 2-3 μέρες- και μάλιστα οι εκπαιδευτικές ομοσπονδίες αρνήθηκαν να πάρουν θέση επ’ αυτού του ζητήματος. Κατά τη γνώμη μου είναι μείζον το πολιτικό ζήτημα. Μετά από 10 χρόνια αδιοριστίας στην εκπαίδευση, με τόσους αναπληρωτές, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έρχεται και λέει ‘εγώ δεν θέλω διορισμούς’, δεν λέει ‘εγώ θα τους διορίσω με το τάδε σύστημα’. Εμείς λέμε ότι θα γίνουν 15.000 μόνιμοι διορισμοί και το 2019 θα γίνουν οι πρώτοι 4.500. Γι’ αυτούς υπάρχει εγγραφή στον προϋπολογισμό. Για αυτούς που θα γίνουν το 2019 υπάρχει εγγραφή -ο προϋπολογισμός δεν προβλέπει τι θα γίνει σε 3 χρόνια, σε 5 χρόνια, ο προϋπολογισμός του κράτους είναι για ένα χρόνο. Ανακοινώσαμε 15.000 διορισμούς, για τους 4.500 οι πιστώσεις είναι σαφείς. Την Άνοιξη του 2019 θα προκηρύξουμε και τους διορισμούς του 2020, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να διοριστούν στο 2020 όσο γίνεται πιο νωρίς».

Σχόλιο Παύλου Χρηστίδη Εκπροσώπου Τύπου του Κινήματος Αλλαγής στα Social Media

Η πρεμούρα του ΣΥΡΙΖΑ για την ονομαστική γιορτή του Αντώνη Λιβάνη, τον οποίο τιμούμε και σεβόμαστε, είναι ο ορισμός της λαϊκής παροιμίας: “Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται.” Θα μείνουν με την όρεξη.

ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ ΕΓΓΡΑΦΩΝ

Προς τον

κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ

Θέμα: «Η επιστολή παραίτησης του πρώην υπουργού Εξωτερικών κ. Νίκου Κοτζιά»

Ο πρώην υπουργός Εθνικής Άμυνας και έως πρότινος κυβερνητικός σας εταίρος κ. Πάνος Καμμένος έχει κατ’ επανάληψη διατυπώσει σοβαρότατους υπαινιγμούς για διακίνηση «εισαγόμενου και εξαγόμενου χρήματος» με σκοπό την κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών. Οι υπαινιγμοί, αλλά και οι βολές του μέσα στο Υπουργικό Συμβούλιο ενώπιόν σας, στρέφονται εναντίον του πρώην υπουργού Εξωτερικών. Πολύ πρόσφατα «μετονόμασε» σε «ΕΙΣΠΡΑΤΤΩ» την πολιτική κίνηση του κ. Κοτζιά που φέρει το όνομα «ΠΡΑΤΤΩ». Η αντιπαράθεση αυτού του χαρακτήρα επαναφέρει διαρκώς στην επικαιρότητα το γεγονός, πως η παραίτηση του κ. Κοτζιά συνοδεύτηκε από μία επιστολή προς εσάς, η οποία ουδέποτε δόθηκε στη δημοσιότητα και η οποία πρέπει να καταστεί δημόσια. Ενόψει μάλιστα της κύρωσης και επικύρωσης της συμφωνίας των Πρεσπών από τα όργανα της Ελληνικής Πολιτείας, οι φορείς των οργάνων πρέπει να είναι ενήμεροι για τους λόγους παραίτησης του πρώην υπουργού Εξωτερικών. Αφού, όπως συχνά λέτε, ο κ. Κοτζιάς πέτυχε στο έργο του, παραμένει ανεξήγητο γιατί έφυγε από την Κυβέρνηση. Η συμμετοχή στο Υπουργικό Συμβούλιο και η παραίτηση από αυτό, την οποία αποδεχτήκατε, έχει ένα θεσμικό, πολιτικό και ηθικό κενό: τους λόγους που οδήγησαν σε αυτήν. Είστε ως εκ τούτου υποχρεωμένος να καλύψετε αυτό το κενό με την ενημέρωση της Εθνικής Αντιπροσωπείας για τους λόγους της παραίτησης του κ. Κοτζιά. Και η ενημέρωση αυτή μπορεί αυθεντικά να προκύψει μόνο με τη δημοσιοποίηση της επιστολής παραίτησης. Γι΄ αυτόν ακριβώς το λόγο,

ΖΗΤΩ

την κατάθεση στη Βουλή των Ελλήνων της επίμαχης επιστολής παραίτησης του πρώην υπουργού των Εξωτερικών κ.Νίκου Κοτζιά.

Αθήνα 18 Ιανουαρίου 2019

Ανδρέας Λοβέρδος