«Αν οριστικοποιηθεί ο νέος χάρτης των μειονεκτικών περιοχών, είναι δεδομένο ότι θα υπάρξουν αρνητικές επιπτώσεις για την οικονομική και παραγωγική δραστηριότητα των αγροτών σε χωριά της Ημαθίας (εξισωτική αποζημίωση, μοριοδότηση νέων αγροτών, σχέδια βελτίωσης αγροτών κ.α.). Ουσιαστικά θα πρόκειται για μία κίνηση, που θα οδηγήσει στην ερημοποίηση και το μαρασμό τους». Τα παραπάνω τονίζει ο βουλευτής Ημαθίας, της Νέας Δημοκρατίας, Απόστολος Βεσυρόπουλος, σε ερώτηση του προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.
Όπως υπογραμμίζει, η νέα οριοθέτηση των μειονεκτικών περιοχών και του χάρτη που τις καθορίζει, προκαλεί τεράστια ερωτηματικά για τα κριτήρια που κυριάρχησαν. «Είναι χαρακτηριστικό ότι, αποκλείει από το χαρακτηρισμό τους ως μειονεκτικές, περιοχές και χωριά του Νομού Ημαθίας. Συγκεκριμένα, δεν εντάσσονται στις μειονεκτικές περιοχές τα χωριά Κυψέλη, Αγκαθιά, Τριλοφιά, Αγ. Τριάδα, Π. Πρόδρομος, Ν. Πρόδρομος, Νεόκαστρο, Μελίκη, Παλατίτσια, Βεργίνα, κατά τρόπο που είναι αδύνατο να αιτιολογηθεί».
Ο κ. Βεσυρόπουλος, ζητά, να επανεξεταστεί η περίπτωση των χωριών του Νομού Ημαθίας στη διαδικασία έγκρισης του νέου χάρτη από τη στιγμή που δεν έχουν αμβλυνθεί οι συνθήκες που τις είχαν επιβάλλει το χαρακτηρισμό τους ως μειονεκτικών περιοχών.
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ερώτησης:
ΘΕΜΑ:«Αποκλεισμός χωριών της Ημαθίας από το νέο χάρτη των μειονεκτικών περιοχών»
Κύριε Υπουργέ,
Η νέα οριοθέτηση των μειονεκτικών περιοχών και του χάρτη που τις καθορίζει, προκαλεί τεράστια ερωτηματικά για τα κριτήρια που κυριάρχησαν.
Είναι χαρακτηριστικό ότι, αποκλείει από το χαρακτηρισμό τους ως μειονεκτικές, περιοχές και χωριά του Νομού Ημαθίας. Συγκεκριμένα, δεν εντάσσονται στις μειονεκτικές περιοχές τα χωριά Κυψέλη, Αγκαθιά, Τριλοφιά, Αγ. Τριάδα, Π. Πρόδρομος, Ν. Πρόδρομος, Νεόκαστρο, Μελίκη, Παλατίτσια, Βεργίνα, κατά τρόπο που είναι αδύνατο να αιτιολογηθεί.
Είναι δεδομένο ότι, η αυθαίρετη αυτή κίνηση δεν έχει νομιμοποίηση και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αλλά και στις ανάγκες των αγροτών. Οι συνθήκες που είχαν οδηγήσει στο χαρακτηρισμό αυτών των χωριών, ως μειονεκτικών περιοχών, εξακολουθούν να υφίστανται και δεν έχουν αμβλυνθεί.
Δεν έχουν βελτιωθεί θεαματικά ούτε οι υποδομές αλλά ούτε και η παραγωγική δραστηριότητα σε αυτές τις περιοχές, οι εκτάσεις των οποίων δεν εξυπηρετούνται από υποδομές και υπηρεσίες άρδευσης, κάτι που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την παραγωγική δραστηριότητα.
Αν οριστικοποιηθεί ο νέος χάρτης των μειονεκτικών περιοχών, είναι δεδομένο ότι θα υπάρξουν αρνητικές επιπτώσεις για την οικονομική και παραγωγική δραστηριότητα των αγροτών σε αυτά τα χωριά της Ημαθίας (εξισωτική αποζημίωση, μοριοδότηση νέων αγροτών, σχέδια βελτίωσης αγροτών κ.α.). Ουσιαστικά θα πρόκειται για μία κίνηση, που θα οδηγήσει στην ερημοποίηση και το μαρασμό τους.
Κατόπιν των ανωτέρω
Ερωτάται ο Κύριος Υπουργός
1.Με ποια κριτήρια αποφασίστηκε ο αποκλεισμός από το χάρτη των μειονεκτικών περιοχών των χωριών Κυψέλη, Αγκαθιά, Τριλοφιά, Αγ. Τριάδα, Π. Πρόδρομος, Ν. Πρόδρομος, Νεόκαστρο, Μελίκη, Παλατίτσια και Βεργίνα του Νομού Ημαθίας, από τη στιγμή που δεν έχουν αμβλυνθεί οι συνθήκες που τις είχαν επιβάλλει το χαρακτηρισμό τους ως μειονεκτικών περιοχών.
2.Εάν το Υπουργείο προτίθεται να αλλάξει τα κριτήρια και τη μεθοδολογία για να υπάρξει αντικειμενική και πραγματιστική εκτίμηση των δεδομένων, με τα οποία μια περιοχή θα χαρακτηρίζεται ως μειονεκτική.
3.Εάν προτίθεται να επανεξετάσει την περίπτωση των χωριών του Νομού Ημαθίας στη διαδικασία έγκρισης του νέου χάρτη.
Το Υπουργείο Εξωτερικών στις 19/7/2018 διοργάνωσε ημερίδα με θέμα τις νομικές πτυχές της Συμφωνίας των Πρεσπών. Κλήθηκαν επιστήμονες με διαφορετικές προσεγγίσεις στο ζήτημα να καταθέσουν ισότιμα τις απόψεις τους, προκειμένου να γίνει κατανοητό το περιεχόμενο της Συμφωνίας και οι συνέπειες που παράγει για τους δύο λαούς και όχι μόνο.
Η δικαιολογημένη άγνοια της πλειονότητας των πολιτών σε θέματα που άπτονται του Διεθνούς Δικαίου, –και η παραδοχή ότι η γνώση αυτή είναι πράγματι ιδιαίτερα εξειδικευμένη, όσο απαραίτητη και θεμελιώδης προκειμένου να κατανοηθεί απ΄ αυτή την οπτική και να κριθεί αναγκαία η συμφωνία των Πρεσπών, θα μπορούσε κάλλιστα να δικαιολογήσει τις αυθόρμητες και έντονες αντιδράσεις μιας μεγάλης μερίδας των πολιτών στην αποδοχή της.
Κατανοώντας όλες αυτές τις αντιδράσεις, προχωρούμε στην ανάλυση της Νομικής διάστασης και υπόστασης, σίγουροι ότι οι επιστήμονες που την επιχειρούν, θα άρουν κάθε παρεξήγηση και παρερμηνεία από κάθε καλοπροαίρετο πολίτη που θα εξετάσει προσεκτικά και θα σκύψει με προθυμία στην κατανόηση της οπτικής αυτής.
Στην παρουσίαση που ακολουθεί εκτίθενται οι θέσεις διακεκριμένων καθηγητών της Νομικής επιστήμης που αναλύουν τις πτυχές της συμφωνίας.
Μεταφέρω αυτούσιες τις εισηγήσεις (μέρος αυτών), επειδή πρόκειται για καθαρά τεχνοκρατική προσέγγιση.
Υπάρχουν άλλωστε τα πρακτικά των εισηγήσεων, έχουν αναρτηθεί από το Υπουργείο Εξωτερικών, όπως και τα σχετικά οπτικοακουστικά links.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΗΣ – ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΕΚΠΑhttps://www.youtube.com/watch?v=v2YbjLA6JUg (Νομική Σχολή Αθηνών, University of London, QMW, LL.M. in Business Transactions, 1992
Νομική σχολή Αθηνών, Διδακτορικό, 1996)
Η Συμφωνία των Πρεσπών, αφού επέλυσε το ζήτημα της συνταγματικής ονομασίας της γειτονικής μας χώρας, παραπέμπει σε περαιτέρω διάλογο και σε μια νέα ειδική συμφωνία για το ζήτημα της εμπορικής χρήσης του όρου Μακεδονία σε εμπορικά σήματα, επωνυμίες επιχειρήσεων, γεωγραφικές ενδείξεις, κλπ.
Ο διάλογος αυτός απαιτεί εγρήγορση, διορατικότητα και βεβαίως πνεύμα κατανόησης και συνεργασίας. Τα εμπορικά σήματα, οι εταιρικές επωνυμίες και οι γεωγραφικές ενδείξεις αποσκοπούν στην ενίσχυση του ανταγωνισμού και στην ανάπτυξη. Δυστυχώς, όμως, πολύ συχνά στην πράξη χρησιμοποιούνται από τις επιχειρήσεις ως «νομικά μονοπώλια» που περιορίζουν αδικαιολόγητα την ελεύθερη πρόσβαση στις αγορές των άλλων ανταγωνιστών.
Συμπερασματικά, η Συμφωνία των Πρεσπών επιλύει το ζήτημα της συνταγματικής ονομασίας της γειτονικής χώρας.
Για το ζήτημα της εμπορικής χρήσης του όρου Μακεδονία παραπέμπει σε διμερή διάλογο και σε μια νέα συμφωνία.
Ένας άμεσος και εποικοδομητικός διάλογος, με πνεύμα κατανόησης και συνεργασίας, και με τη συμμετοχή και υποστήριξη των επιχειρηματικών κοινοτήτων των δύο χωρών μπορεί να οδηγήσει σε μια συμφωνία που θα τύχει της αποδοχής και της υποστήριξης και των επιχειρηματικών κοινοτήτων των δύο χωρών, καθώς και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των άλλων Διεθνών Οργανισμών (π.χ. WIPO, WTO), αλλά και των δικαστικών Αρχών των τρίτων χωρών.
Το πώς μπορεί να γίνεται η διαφοροποίηση με τρόπο αποτελεσματικό, αλλά και χωρίς αδικαιολόγητους περιορισμούς απαιτεί μια πολύπλευρη διερεύνηση από άποψη όχι μόνο νομική, αλλά και διαφημιστική, marketing, κλπ.
Ωστόσο, η κατ’ αρχήν αίσθηση φαίνεται να είναι πως ο τρόπος που διευθετήθηκε το ζήτημα της συνταγματικής ονομασίας της γειτονικής χώρας, δηλαδή η χρήση του γεωγραφικού προσδιορισμού Βόρεια Μακεδονία, ίσως είναι ένας καλός οδηγός και για το πώς πρέπει να γίνεται η διαφοροποίηση και στην εμπορική χρήση του όρου Μακεδονία.
Μέχρι την ολοκλήρωση της πιο πάνω συμφωνίας, χρήσιμο θα είναι να υπάρχει ένας εθνικός μηχανισμός παρακολούθησης των καταθέσεων σε διεθνή μητρώα σημάτων και γεωγραφικών ενδείξεων, ώστε να μη γίνουν βεβιασμένα καταχωρήσεις που μελλοντικά θα υπονομεύσουν μια δίκαιη συμφωνία.
1981-1987 Πτυχίο Νομικού Τμήματος της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών με βαθμό ‘Άριστα’
1987-1988 LL.M. (Master of Laws) στο Διεθνές Δίκαιο από το Πανεπιστήμιο του Cambridge με βαθμό 2.1
– Είναι ορισμένες υποθέσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου οι οποίες είναι εξαιρετικά σημαντικές και τις οποίες δεν τις ξεχνάμε ποτέ.
– Είναι άλλες υποθέσεις οι οποίες είναι λάθος ή έχουν ξεπεραστεί από τα πράγματα. Παρά ταύτα είναι ακόμα σημαντικές έτσι ώστε οι πρωτοετείς φοιτητές μου να γνωρίζουν όλη την υπόθεση Lotus του παλαιού Διεθνούς Δικαστηρίου Διαρκούς Δικαιοσύνης, παρά το γεγονός ότι ήταν μία υπόθεση λανθασμένη.
– Είναι και άλλες υποθέσεις τις οποίες δεν θα τις ξαναδιαβάσει ποτέ κανείς.
Υποπτεύομαι ότι η υπόθεση που αφορά την ενδιάμεση συμφωνία μεταξύ Ελλάδος και ΠΓΔΜ θα είναι μία από αυτές.
Και υποπτεύομαι επίσης ότι θα είμαι μάλλον μία από τις τελευταίες που τη διάβασα. Γιατί λέω ότι θα είμαι μία από τις τελευταίες που τη διάβασε;
Διότι αναφέρεται σε κάτι που αποτελεί παρελθόν με τον ένα ή τον άλλον τρόπο.
Σας υπενθυμίζω ότι η υπόθεση αυτή δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα της ενδιάμεσης συμφωνίας. Ήταν δε άμεσο αποτέλεσμα της συνάθροισης στο Βουκουρέστι,2 και 3 Απριλίου 2008, οπότε η Βόρεια Γείτων δεν πήρε πρόσκληση προκειμένου να μετάσχει στην Βορειοατλαντική Συμμαχία.
Το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, μερικούς μήνες αργότερα, έφτασε η αίτησή της ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου, η απόφαση του Δικαστηρίου είναι του Δεκεμβρίου 2011.
Τι έγινε στο Δικαστήριο με εξαιρετικά απλοποιημένη μορφή:
Το Δικαστήριο έπρεπε να αποφασίσει, αν η Ελλάς είχε παραβεί το άρθρο 11 παράγραφος 1 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, σύμφωνα με το οποίο είχε συμφωνήσει not to object στη συμμετοχή της βόρειας γείτονος σε διεθνείς οργανισμούς και ιδίως στο ΝΑΤΟ.
Το Δικαστήριο θεώρησε ότι: ναι, υπήρξε μία παράβαση. Και υπήρξε μία παράβαση ανταποκρινόμενου ουσιαστικά στους δύο τρόπους με τους πήγε να αμυνθεί η Ελληνική Δημοκρατία.
Η Ελληνική Δημοκρατία είπε, εξαιρετικά απλά (το πρώτο επιχείρημα) : δεν το κάναμε, δεν είπαμε ποτέ όχι. Αυτό ήταν το πρώτο μας επιχείρημα και ήταν ένα επιχείρημα πραγματικό.
Το Δικαστήριο, λοιπόν, διάβασε πάρα πολύ ευρέως το άρθρο 11, αυτό του not to object και είπε: όχι, όχι, δεν εννοώ μόνο να πείτε όχι,εννοώ συνολικά από τη συμπεριφορά σας, από τον τρόπο με τον εξεφράσθητε στον τύπο και όχι μόνο, από τη συνολική σας εικόνα να φαίνεται ότι δεν υπάρχει αυτή η πραγματική άρνηση, και επομένως θεώρησε ότι όντως υπήρξε άρνηση της Ελληνικής Δημοκρατίας και άρα παράβαση του άρθρου 11.
Δεύτερο επιχείρημα της ελληνικής πλευράς στο οποίο επίσης απάντησε το Δικαστήριο, είπε: ξέρετε, ακόμα και αν τέλος πάντων το είπαμε – που δεν το είπαμε ευθέως – αλλά ίσως να το είπαμε γενικώς και τέλος πάντων θα το έβρισκε κανείς στον τύπο εκείνη την εποχή αν διάβαζε, ναι, παρά ταύτα όμως έχουμε τρεις βασικούς νομικούς λόγους για τους οποίους θα πρέπει να θεωρηθεί ότι αυτού του είδους η άμεση, έμμεση, περίεργη άρνηση, δεν θα πρέπει να θεωρηθεί παράβαση της συμφωνίας.
Πρώτον, exceptis anti-plenti contractus, δηλαδή η εξαίρεση του μη πληρωθέντος συναλλάγματος, κύριε Καθηγητά μου, το οποίο λέει σε πολύ απλά ελληνικά ότι, εντάξει εμείς είπαμε όχι, αλλά ξέρετε κάτι, και εσείς δεν κάνατε αυτό που έπρεπε να κάνετε.
Δεύτερη παρατήρηση, μία ουσιώδης παράβαση της ενδιάμεσης συμφωνίας, όπως ακριβώς προκύπτει από τη Σύμβαση της Βιέννης και το δίκαιο των συνθηκών, η οποία βεβαίως , έχει Εθνικό χαρακτήρα, και ως εκ τούτου, Δεσμεύει συνολικά.
Και ένας τρίτος νομικός χαρακτηρισμός: Αντίμετρα. Ναι, το κάναμε, αλλά ξέρετε αντιδράσαμε σε μία παράνομη πράξη, με μία παράνομη πράξη.
Η ουσία του πράγματος, είπε, ποια είναι: μου λέτε ότι το κάνατε αλλά έκαναν και εκείνοι κάτι πριν από εσάς, εκείνοι άρχισαν, «χειρών αδίκων». Και εκεί πάλι το Δικαστήριο έλυσε το θέμα με βάση τα πραγματικά περιστατικά και όχι νομικούς ισχυρισμούς και εκεί το Δικαστήριο είπε: ξέρετε κάτι, εγώ βρίσκω μόνο μία παράβαση.
Και κατόπιν αυτού είπε: κύριοι, λυπάμαι, όντως με έργο και λόγο αντιδράσατε στην είσοδο της Βόρειας Γείτονος σας στο ΝΑΤO, και επομένως, παρέβητε την ενδιάμεση συμφωνία.
Έκανε και μία τελευταία συζήτηση το Δικαστήριο και εκεί φάνηκε πιο ευγενικό απέναντί μας.
Οι αιτούντες είχαν ζητήσει επίσης, τη μη επανάληψη της άρνησης αυτής, τη μη επανάληψη αυτής της συμπεριφοράς.
Εδώ πάντως το Δικαστήριο ήταν, ξαναλέω, πολύ ευγενικό απέναντί μας και είπε: όχι, όχι, όχι, και μόνο το γεγονός το διαπιστώνουμε ότι η Ελληνική Δημοκρατία, έχει παραβεί την ενδιάμεση συμφωνία αποτελεί από μόνο του appropriate satisfaction, αρμόζουσα ικανοποίηση.
Με άλλα λόγια, η ντροπή, αν θέλετε, η ζημιά που υφίσταται κάποιος στη διεθνή κοινότητα όταν διαπιστώνεται παράβαση κανόνα διεθνούς δικαίου αρκεί για το Δικαστήριο, και αρκεί επίσης – και αυτό τολμώ να το πω – όταν έχει αντίδικο, στην άλλη πλευρά την Ελληνική Δημοκρατία, η Ελληνική Δημοκρατία έχει βαριά παράδοση σεβασμού του διεθνούς δικαίου.
Επιμένω να λέω ότι χώρες σαν την δική μας τυλίγονται στο μανδύα του διεθνούς δικαίου. Γιατί; Γιατί αισθάνονται ασφαλείς μέσα στους κανόνες του διεθνούς δικαίου.
Το να βρεθεί, λοιπόν, η Ελληνική Δημοκρατία στην αντίπερα όχθη της παράβασης είναι μία πολύ βαριά κουβέντα, το Δικαστήριο συναισθάνεται πόσο βαριά είναι αυτή η κουβέντα και έρχεται ακριβώς να θεωρήσει, ότι αυτό από μόνο του αρκεί και δεν χρειάζεται να μπει στη συζήτηση για τη μη επανάληψη ή όχι.
Ισχύει το αποτέλεσμα αυτής της απόφασης σήμερα; Καθοδηγεί τις πράξεις μας σήμερα;
Και εδώ εγώ θα είχα να δω μόνο δύο σενάρια, όχι μόνο εγώ, φαντάζομαι όλοι μας.
– Σενάριοένα, να ευοδωθεί η διαδικασία των έξι σταδίων στη Συμφωνία των Πρεσπών. Η Συμφωνία των Πρεσπών τότε αντικαθιστά την ενδιάμεση συμφωνία. Η υπόθεση αυτή παύει να έχει οποιαδήποτε πρακτική σημασία, έχει εκπληρώσει όποιο σκοπό είχε και τελειώσαμε, μπαίνει οριστικά στο ράφι, και την έχω διαβάσει εγώ ως τελευταία.
– Το άλλο σενάριο είναι, να καταρρεύσει όλη αυτή η διαδικασία, να μην μπορέσουν ολοκληρωθούν τα έξι στάδια, οπότε η Ενδιάμεση Συμφωνία προφανώς θα συνεχίσει να ισχύει.
Μας υπενθύμισε όμως ο κύριος συνάδελφος ότι η ενδιάμεση συμφωνία μπορεί να καταγγελθεί. Επομένως να μια οδός διαφυγής. Αν δεν καταγγελθεί η ενδιάμεση συμφωνία εξακολουθεί να ισχύει το 11-1;
Θα μπορούσε πραγματικά κάποιος να μου πει σε αυτή την αίθουσα, ότι θα μπορούσε η Ελλάς επί τη βάσει του 11-1, να πάει και να πει, ότι θα αρνηθεί την είσοδο του βορείου γείτονα στο ΝΑΤΟ ή σε όποιον άλλον οργανισμό με άλλο όνομα πέραν αυτού που αναφέρεται στην απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας 817/1993;
Ας είμαστε λίγο πιο ρεαλιστές.
Ακόμα και όταν δεν τελειώνουν νομικά οι διεθνείς συνθήκες πολλές φορές έχουν ξεπεράσει το χρόνο της χρήσιμης ζωής τους, νομίζω ότι «events, my dear» έχουν μπει στο παιχνίδι, η πραγματικότητα όμως μας έχει ξεπεράσει και όπως είπε ο παλαιός Βρετανός Πρωθυπουργός: και τούτη εδώ η ιστορία, έχει μπει στην άκρη.
ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΙΔΗΣ ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ – ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΑΠΘ
https://www.youtube.com/watch?v=jet-3tUMyJE (Ο Μιλτιάδης Χ. Σαρηγιαννίδης πτυχιούχος του Τμήματος Νομικής της Σχολής Νομικών & Οικονομικών Επιστημών ΑΠΘ (1994). Μεταπτυχιακά προγράμματα ειδίκευσης στην Ελλάδα και το εξωτερικό και του απονεμήθηκαν οι αντίστοιχοι τίτλοι με τον βαθμό «Άριστα».
▲ Προκαταρκτικές παρατηρήσεις για το όνομα και την αναγνώριση της πΓΔΜ
Ένας περισσότερο νομικό-κεντρικός ορισμός της διαπραγμάτευσης την αποτυπώνει ως «τη διαδικασία αντιμετώπισης μιας διεθνούς διαφοράς ή κατάστασης με ειρηνικά μέσα, διαφορετική από δικαστικές ή διαιτητικές διαδικασίες, με σκοπό την προώθηση ή την επίτευξη κάποιας κατανόησης, βελτίωσης, διευθέτησης ή την επίλυση της διαφοράς ή της κατάστασης ανάμεσα στα εμπλεκόμενα ή ενδιαφερόμενα μέρη».
Στην προκειμένη περίπτωση, ίσως το πιο δημοφιλές επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε για να εξηγηθεί η συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης ως επισπεύδοντος μέρους στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων με την πΓΔΜ το τελευταίο οκτάμηνο, ήταν η δεδομένη διεθνοπολιτική πραγματικότητα για το γειτονικό μας κράτος· δηλαδή, το ότιπερίπου εκατό σαράντα κράτη είχαν ήδη αναγνωρίσει το γειτονικό μας κράτος με τη συνταγματική ονομασία του«Δημοκρατία της Μακεδονίας».
Επομένως, a contrario προέκυπτε, ότι οποιαδήποτε συμφωνία με σύνθετη ονομασία τη δεδομένη χρονική στιγμή θα ήταν καλή, διότι θα έθετε τέλος στην εξάπλωση του κίβδηλου αφηγήματος του μακεδονισμού από την πΓΔΜ, καθώς η πολιτική συγκυρία στην άλλη πλευρά των συνόρων αποτελούσε ένα παράθυρο ευκαιρίας για την ελληνική πλευρά.
Πρέπει, λοιπόν, να αποσαφηνιστεί εξαρχής, ότι η πράξη αναγνώρισης ενός κράτους αποτελεί μονομερή ενέργεια και αποκλειστικό δικαίωμα του αναγνωρίζοντος κράτους, το οποίο επιθυμεί να συνάψει διμερείς σχέσεις που παράγουν έννομα αποτελέσματα σε διεθνές επίπεδο με το αναγνωριζόμενο.
Πράγματι, τα περίπου εκατό σαράντα κράτη αναγνώρισαν την ύπαρξη μιας κρατικής οντότητας, η οποία επιθυμούσε/-εί να ονομάζεται «Δημοκρατία της Μακεδονίας».
Όμως, αυτό δεν σημαίνει, ότι τα εν λόγω εκατό σαράντα κράτη αναγνώρισαν, συνομολόγησαν ή αποδέχθηκαν και τα ιστορικά χαλκεία που κατασκεύασε ο εθνικισμός και ο αλυτρωτισμός των κυβερνήσεων της πΓΔΜ, ειδικά κατά την περίοδο του «εξαρχαϊσμού» της κυβέρνησης του Νίκολα Γκρουέφσκι με το σχέδιο «Σκόπια 2014».
Για παράδειγμα, η Βουλγαρία, ήταν το πρώτο κράτος που έσπευσε να αναγνωρίσει την πΓΔΜ με το συνταγματικό της όνομα το 1992, χωρίς όμως αυτό να συνεπάγεται την αποδοχή της ύπαρξης μακεδονικής εθνότητας ή μακεδονικής γλώσσας.
Τα υπόλοιπα κράτη που δεν αναγνώρισαν το γειτονικό κράτος με τη συνταγματική του ονομασία ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», σύναψαν και αυτά κανονικές διμερείς σχέσεις μαζί του, χρησιμοποιώντας διαφορετική ονομασία. Ομοίως, και η Ελλάδα αναγνώρισε το γειτονικό κράτος ως πΓΔΜ και επιδίωξε τη σύναψη διμερών σχέσεων.
Όλα τα κράτη, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, θεμελίωσαν οικονομικούς, εμπορικούς πολιτιστικούς, εκπαιδευτικούς κ.ά. δεσμούς με το εν λόγω κράτος, χρησιμοποιώντας όμως διαφορετική ονομασία.
Ένα κράτος λοιπόν, διατηρεί τη διακριτική ευχέρειά του να μην αναγνωρίσει ένα άλλο, ειδικά μάλιστα εάν υπάρχει ζήτημα ιστορικών ή πολιτισμικών διεκδικήσεων που βαίνουν παράλληλα με τη διαδικασία της πολιτειακής υποστασιοποίησης.
Συμπερασματικά, η αναγνώριση κράτους δεν υποδηλώνει και κάποια αυτόματη αναγνώριση ονόματος ή ιστορίας κ.λπ., αλλά μόνο την αποδοχή της επιλογής του κυρίαρχου λαού της αναγνωριζόμενης οντότητας να ασκήσει το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και να συστήσει πολιτειακές δομές, ώστε να συμμετέχει στο διεθνές γίγνεσθαι.
Όμως, ενώ στο νομικό επίπεδο η δημιουργία κράτους εξαρτάται και από τη στάση των υπόλοιπων μελών της διεθνούς κοινότητας, δηλαδή από την εκδήλωση της μονομερούς πράξης της αναγνώρισης κάθε κράτους, το όνομα αποτελεί αποκλειστική υπόθεση του υπό αναγνώριση κράτους.
Βέβαια, υπάρχει η εξαιρετική περίπτωση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας (1995) με την οποία η Ελλάδα επέβαλε στην κυβέρνηση των Σκοπίων το προσωρινό όνομα πΓΔΜ σε διεθνές θεσμικό επίπεδο.
Υπό αυτή την έννοια, η χρήση της προσωρινής ονομασίας πΓΔΜ στις σχέσεις μας με τη γειτονική μας χώρα, κατοχύρωνε ισχυρότερη διπλωματική θέση για την Ελλάδα σε διεθνές θεσμικό επίπεδο και της εξασφάλιζε εκ των πραγμάτων ένα σαφές διαπραγματευτικό πλεονέκτημα, ενόψει της προοπτικής συνομολόγησης μιας τελικής συμφωνίας που θα επέλυε το ονοματολογικό και τα συναφή με αυτό ζητήματα.
Ενώ λοιπόν η πΓΔΜ έγινε μέλος του ΟΗΕ με το προσωρινό όνομά της, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, τον Μάιο του 2008, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, η γειτονική μας χώρα επιδίωξε να ενταχθεί στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο με το συνταγματικόόνομά της. Η ελληνική κυβέρνηση αποδέχθηκε την υιοθέτηση σύνθετης ονομασίας προκειμένου να λάβει η πΓΔΜ επίσημη πρόσκληση για ένταξη στο ΝΑΤΟ – χάρη σε αυτόν τον διαπραγματευτικό ελιγμό– διαμόρφωσε και κινητοποίησε ευρύτατη ενδοσυμμαχική στήριξη στις ελληνικές θέσεις.
▲ Ο νομικά «ιδιαίτερος» χαρακτήρας των θεμελιωδών διατάξεων στις παραγράφους 3 & 4 του Άρθρου 1 που αποτελούν τον πυρήνα της Συμφωνίας των Πρεσπών
Στις Τελικές Διατάξεις του Άρθρου 20 της Συμφωνίας περιλαμβάνεται και η παράγραφος 9, με την οποία επιχειρείται η θεμελίωση της ισχύος της για αόριστο χρονικό διάστημα, καθώς επίσης και ο αμετάκλητος χαρακτήρας της.
Επιπλέον, απαγορεύεται η τροποποίηση του Άρθρου 1(3) & (4),δηλαδή των παραγράφων που περιλαμβάνουν το όνομα και τις χρήσεις του, τη γλώσσα και την υπηκοότητα, και την αλληλουχία των ενεργειών στην οποία οφείλουν οι αντισυμβαλλόμενοι να συμμορφωθούν, προκειμένου να τεθεί η Συμφωνία σε ισχύ.
Παρά το γεγονός, ότι η παραπάνω κρίσιμη διάταξη αναδεικνύει τη σημασία της απαρέγκλιτης συμμόρφωσης των δύο κρατών με τον πυρήνα της ρύθμισης που περιέχει η Συμφωνία των Πρεσπών στο Άρθρο 1(3) & (4), το δικαιοπρακτικό θεμέλιο είναι ένα, και αναφέρεται στη σύμπτωση της βούλησης των δύο κρατών.
Επομένως, παρά την επιχειρούμενη αυστηροποίηση αυτού του τμήματος της Συμφωνίας, τα κράτη δεν εμποδίζονται να καταγγείλουν μια σύμβαση με αόριστη χρονική διάρκεια, πολλώ δε μάλλον μια διμερή σύμβαση, εφόσον κάτι τέτοιο προκύπτει από τη φύση της συμφωνίας ή να τροποποιήσουν σε μεταγενέστερο χρόνο τις διατάξεις της με κοινή συναίνεση, ακόμα κι αν αυτές είναι κρίσιμες αναφορικά με την επίλυση της διαφοράς.
Σε κάθε περίπτωση, η Συμφωνία των Πρεσπών καταρτίστηκε σε εκτέλεση της υποχρέωσης που προκύπτει από τις σχετικέςΑποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας, οι οποίες εξακολουθούν να προσδιορίζουν το προσήκον θεσμικό πλαίσιο που θα μπορούσε να προσδώσει τη νομικά ανώτερη ιεραρχική ισχύ και το ιστορικό-πολιτικό απαραβίαστο υπέρ των κρίσιμων διατάξεων της Συνθήκης.
Αυτή ακριβώς η αδυναμία εγκαθίδρυσης ιεραρχικά υπέρτερων υποχρεώσεων σχετικά με το ονοματολογικό και τα συναφή με αυτό ζητήματα που θα ενίσχυαν το δικαιοπρακτικό θεμέλιο μεταξύ των δύο συμβαλλομένων, μας εισάγει στη λογική του erga omnes, η οποία σαφώς και δεν θεραπεύεται ούτε προωθείται αποτελεσματικά από τη διάταξη του Άρθρου 20(9) της Συμφωνίας.
Η αδυναμία δημιουργίας ενός grosso modo (χοντρικά) αντικειμενικού καθεστώτος που θα καθίδρυε υποχρεώσεις για όλα τα κράτη, επιτρέπει σε οποιοδήποτε τρίτο ενδιαφερόμενο μέρος να χρησιμοποιεί τον όρο «Δημοκρατία της Μακεδονίας», όπως πράττει η Τουρκία εδώ και πολλά χρόνια, σε όλα τα επίσημα έγγραφα του ΝΑΤΟ, με τη θέση σε αστερίσκο της υποσημείωσης, ότι αναγνωρίζει την πΓΔΜ με τη συνταγματική της ονομασία.
▲ Η προϋπόθεση/κόκκινη γραμμή erga omnes
Σύμφωνα με την κρίσιμη διάταξη της Συμφωνίας των Πρεσπών, τα κράτη θα χρησιμοποιούν την ονομασία «Βόρεια Μακεδονία» και τις υπόλοιπες ορολογίες της παραγράφου 3 του ίδιου Άρθρου «για όλες τις χρήσεις και για όλους τους σκοπούς erga omnes, ήτοι, εσωτερικά, σε όλες τις διμερείς σχέσεις τους και σε όλους τους περιφερειακούς και διεθνείς Οργανισμούς και θεσμούς». Ωστόσο, η ίδια η διάταξη περικλείει μια εσωτερική εννοιολογική αντίφαση, εφόσον βέβαια δεν επιχειρεί να επικαλύψει το έλασσον αποτέλεσμα με τη χρήση ενός μείζονος και απόλυτου όρου.
Ειδικότερα, ο όρος erga omnes («έναντι πάντων»), σημαίνει την υιοθέτηση και εφαρμογή της ίδιας ονομασίας για εσωτερική και εξωτερική χρήση απέναντι σε όλους τους διεθνείς δρώντες.
Σε κατακλείδα, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε, πως η ονοματολογική διένεξη μεταξύ Ιρλανδίας και Ηνωμένου Βασιλείου επιβεβαιώνει την επιβίωση του δόγματος της γνωστικής ασυμφωνίας, ακόμη και μετά την επίλυση των ονοματολογικών ζητημάτων μεταξύ των κρατών, τουλάχιστον όσο δεν επιλύονται οριστικά τα πραγματικά επίδικα.
Με άλλα λόγια, αποδεχόμαστε ότι τα όρια της γλώσσας κάθε κράτους, συμπίπτουν με τα όρια του κόσμου του. Και αυτά τα όρια του κόσμου του διαμορφώνουν μια ταυτότητα, η αποδοχή της οποίας προϋποθέτει την εφαρμογή του αξιώματος του Πιραντέλο, επαληθεύοντας τα περί της γνωστικής ασυμφωνίας: «έτσι είναι αν έτσι νομίζετε».
▲ Γνωστική ασυμφωνία, erga omnes και Συμφωνία των Πρεσπών
Η Συμφωνία των Πρεσπών, όπως και η αντίστοιχη που υπογράφηκε ένα χρόνο πριν ανάμεσα στην πΓΔΜ και τη Βουλγαρία, ασφαλώς και ακολουθεί το μοντέλο της γνωστικής ασυμφωνίας. Όμως, αντί μιας αμετάφραστης διατύπωσης στην εθνική γλώσσα του αντισυμβαλλομένου, με ενιαία και καθολική χρήση τόσο στο εσωτερικό όσο και στις διμερείς και πολυμερείς σχέσεις της εν λόγω χώρας, η λειτουργία του erga omnes διασπάται, ανάλογα με τη διαφορετική νομική θεμελίωση της χρήσης του επίμαχου ονόματος «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας».
Πρώτον, για τις μεν διμερείς σχέσεις και για εσωτερική (εντός πΓΔΜ) χρήση, όπου η υποχρέωση θεμελιώνεται συμβατικά για τα δύο κράτη, ο όρος παραμένει αμετάφραστος στην εθνική γλώσσα της πΓΔΜ (‘Republika Severna Makedonija’) και με αυτή τη μορφή μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακόμη και από τημη σλαβόφωνηαντισυμβαλλομένη Ελλάδα.
Δεύτερον, για τιςδιμερείς και πολυμερείς σχέσειςτης πΓΔΜ με τρίτα διεθνή νομικά υποκείμενα, όπου η αυστηρή εκδοχή (ενιαίο και αμετάφραστο του ονόματος) θα διέπλαθε τελικά ένα – αντιτάξιμο κατά κυριολεξία έναντι πάντων – αντικειμενικό καθεστώς, επιλέγεται η οδός του σχετικισμού και προκρίνεται η κυριαρχική ευχέρεια της πΓΔΜ να «συστήνεται» στο διεθνές περιβάλλον, όπως κατά βάση η ίδια επιθυμεί,σεβόμενη τις διεθνείς της δεσμεύσεις.
Επομένως, αντί της εγκαθίδρυσης μιας αυστηρής υποχρέωσης αποτελέσματος (σύμφωνα με την οποία η πΓΔΜ οφείλει να ταυτοποιείται στο διεθνές πεδίο ως «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας»), ιδρύεται βασικά μια υποχρέωση μέσων (η πΓΔΜ θα πράξει τα δέοντα προκειμένου να αναφέρονται οι τρίτοι δρώντες σ’ αυτήν ως «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας»).
Επιπρόσθετα, η Συμφωνία όντως ρυθμίζει το ζήτημα της υπηκοότητας / ιθαγένειας («nationality» / «citizenship»), αλλά μέσω αυτού αναμφίβολα επενεργεί και στο ζήτημα της εθνικής ταυτότητας.
▲ Ορισμένες επιλογικές παρατηρήσεις
Συνολικά, οι όροι που συμφωνήθηκαν για την ιθαγένεια και τη γλώσσα αποτελούν ουσιαστικά και κρίσιμα διαπραγματευτικά κέρδηγια την πΓΔΜ, τα οποία μπορεί να τα αξιοποιήσει κατάλληλα, ώστε χωρίς να παραβιάζει τη Συμφωνία, να σφραγίσει το αφήγημα του «Μακεδονισμού» και να καθιερώσει μακεδονική εθνική συνείδηση και μακεδονική ιστορία, απαλλαγμένες μάλιστα από το ανάθεμα του αλυτρωτισμού.
Η δημιουργία της Κοινής Διεπιστημονικής ΕπιτροπήςΕμπειρογνωμόνων για ιστορικά, αρχαιολογικά και εκπαιδευτικά θέματα πιθανόν θα περιέλθει σε ανυποληψία και αργία, καθώς αντίστοιχες επιτροπές στα Βαλκάνια μάλλον έχουν αποτύχει και χρησιμοποιήθηκαν προσχηματικά.
Πολύ δε περισσότερο, η ρήτρα διαφυγής/πολιτισμικής διαφοροποίησης που περιέχεται στο Άρθρο 7 επιτρέπει και στις δύο πλευρές να χρησιμοποιούν τους όρους «Μακεδονία» και «Μακεδόνες» σε «διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο και πολιτιστική κληρονομιά», γεγονός που ενισχύει την ετεροβαρή σχέση που ιδρύει η Συμφωνία· το κράτος που θα ονομάζεται «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» και θα χρησιμοποιεί το όνομα «Μακεδονία» και τον όρο «Μακεδόνας», θα μπορεί να τον επιβάλλει ευχερέστερα και πιο αποτελεσματικά στις διεθνείς σχέσεις που αναπτύσσει, στο πλαίσιο της δικής του ιστορικής αφήγησης, που πλέον θα την κατασκευάζει χωρίς αλυτρωτισμούς και τονσφετερισμό της αρχαίας ελληνικής ιστορίας.
Αντίθετα, το κράτος που περιλαμβάνει το μεγαλύτερο τμήμα της ιστορικής Μακεδονίαςκαι αναδέχεται τον ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία, την κουλτούρα και την κληρονομιά αυτής της περιοχής από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα ονομάζεται Ελληνική Δημοκρατία, και στις διεθνείς σχέσεις της δεν θα έχει τη δυνατότητα να εννοιολογεί με την ίδια ένταση και αποτελεσματικότητα τους όρους «Μακεδονία» και «Μακεδονικός».
Από τα παραπάνω, προκύπτει ότι η εθνική κόκκινη γραμμή του erga omnes παραβιάσθηκε ποικιλοτρόπως, καθώς – πέρα από τη σχετικοποίηση της λογικής«έναντι πάντων» – το κείμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών επικυρώνει με τον πλέον επίσημο τρόπο το αφήγημα του «Μακεδονισμού» και έτσι υποσκάπτει και τη λογική της erga omnes σύνθετης ονομασίας.
Υπό αυτή την έννοια,
Η κυβέρνηση Ζάεφ πήρε περισσότερα απ’ όσα της επιτρέπει το αποτύπωμα της ισχύος της πΓΔΜστο διεθνές περιβάλλον, χάρη στο γεγονός, ότι μετακινήθηκε από τις άκαμπτες θέσεις που είχε διαμορφώσει η προηγούμενη εθνικολαϊκιστική κυβέρνηση Γκρουέφσκι.
Αναμφίβολα, η αλλαγή του ονόματος ενός κράτους δεν είναι μια κοινή πρακτική. Ακόμα σπανιότερα, το όνομα ενός κράτους αποτελεί το αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης σε διεθνές επίπεδο. Ωστόσο, πολλές φορές στο παρελθόν, έχουμε προειδοποιήσει ότι η επίλυση του ονοματολογικού είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Κάτω από την επιφάνεια, τα προβλήματα είναι πολύ μεγαλύτερα και σύνθετα, για να
Συνεπώς, η Συμφωνία των Πρεσπών δεν είναι απλά η σκηνοθεσία από ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για την επίτευξη ενός «έντιμου συμβιβασμού», αλλά μια άσκηση στη συγκυρία, οι συνέπειες και οι αντοχές της οποίας θα δοκιμαστούν σκληρά, με πολιτικό και διπλωματικό κόστος, άμεσα, αλλά και σε βάθος χρόνου.
Αναπληρωτής Καθηγητής, Τμήμα Νομικής, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Το 1992 αναγορεύθηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Nottingham.
Η Συμφωνία των Πρεσπών του 2018 – πρόκειται για μία νέα Διεθνή Συνθήκη και τα δύο κράτη είναι πλέον συμβαλλόμενα μέρη στη Σύμβαση της Βιέννης, οπότε εφαρμόζεται η Σύμβαση της Βιέννης (1969). Επίσης, η Συμφωνία των Πρεσπών προβλέπει στο Άρθρο 1παράγραφος 1 ότιμε τη θέση της σε ισχύ λύεται και παύει να ισχύει η Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995.
(Α) Ο σκοπός και το αντικείμενο βρίσκονται στο προοίμιο των δύο διεθνών συνθηκών.
Η Ενδιάμεση Συμφωνία αποσκοπούσε σε μία προσωρινή διευθέτηση, με αντικείμενο την εξομάλυνση των σχέσεων, μεταξύ των δύο κρατών, έτσι ώστε να είναι εφικτή η οριστική επίλυση όλων των εκκρεμών διαφορών, με κυριότερη αυτή του ονόματος του γειτονικού κράτους.
Η Συμφωνία των Πρεσπών ρητά αναφέρει ως σκοπό και αντικείμενό της την οριστική και βιώσιμη επίλυση όλων αυτών των διαφορών.
(Β) Δεύτερον, σχετικά με το όνομα της FYROM.
Το Άρθρο 5 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας απλά διαπίστωνε την ύπαρξη της διαφοράς σχετικά με το όνομα και προέβλεπε την υποχρέωση αναζήτησης λύσης μέσω διαπραγματεύσεων στο μέλλον.
Όπως ανέφερε πριν από πολλά χρόνια ο αείμνηστος Κρατερός Ιωάννου, εκ των βασικών διαπραγματευτών και συντακτών της Ενδιάμεσης Συμφωνίας υιοθετήθηκε η λύση του «φερετζέ». Αυτή ήταν η έκφραση που χρησιμοποίησε. Δηλαδή, το πάγωμα της διαφοράς και η κάλυψή της ή το ρίξιμο κάτω από το χαλί, ώστε να αναπτυχθούν οι διμερείς σχέσεις σε διπλωματικό, οικονομικό και πολιτισμικό επίπεδο, παρά τη διαφορά για το όνομα, και η αμοιβαία αποδοχή των διαφορετικών θέσεων των μερών γι’ αυτό το ζήτημα.
Παρά το γεγονός ότι το Διεθνές Δικαστήριο έκρινε το 2011 ότι η συνέχιση των διαπραγματεύσεων, τότε επί 16 έτη, δεν συνιστούσε παραβίαση της υποχρέωσης που διέπει τη διεξαγωγή τους και η οποία είναι, σύμφωνα με την υπόθεση της Υφαλοκρηπίδας της Βόρειας Θάλασσας, ότι πρέπει να γίνονται με καλή πίστη και να έχουν ουσιαστικό νόημα, δηλαδή, να υπάρχει η βούληση να καταλήξουν σε αποτέλεσμα , η συμπεφωνημένη εκκρεμότητα περί το όνομα φαίνεται να δημιούργησε ένα πλαίσιο, ότι το όλο ζήτημα αφέθηκε να λυθεί, στην πράξη, από την ίδια τη ζωή.
Αυτό προκύπτει από το γεγονός, ότιη μεν χώρα μας φαινότανικανοποιημένη από την προσωρινή ονομασία πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας στην Απόφασης 817/7-4-1993 του Συμβουλίου Ασφαλείας – παρόλο που περιείχε τον όρο Μακεδονία – ενώ το γειτονικό κράτος αναγνωρίστηκε με το όνομα που το ίδιο επέλεξε, δηλαδή, Δημοκρατία της Μακεδονίας,από ένα πολύ μεγάλο αριθμό κρατών-μελών του ΟΗΕ.
Η συνεχιζόμενη εκκρεμότητα του ονόματος αποτελούσε παράγοντα υπονόμευσης του σκοπού της Ενδιάμεσης Συμφωνίας για την οικοδόμηση φιλικών σχέσεων μεταξύ των δύο κρατών και εν δυνάμει πηγή προστριβών. Αυτό φάνηκε το 2008, όταν η FYROM προσέφυγε κατά της Ελλάδος στο Διεθνές Δικαστήριο, επικαλούμενη παραβίαση του Άρθρου 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Στην απόφαση που εξέδωσε το Διεθνές Δικαστήριο το 2011, δέχθηκε τις αιτιάσεις της FYROM και έκρινε υπέρ της.
Η Συμφωνία των Πρεσπών επιλύει οριστικά το ζήτημα του ονόματος και εισάγει στο Άρθρο 1, παράγραφος 4, μία συγκεκριμένη διαδικασία για τον σκοπό αυτό, η οποία αποτελείται συνολικά από έξι στάδια.
( Γ) Η διαδικασία αυτή, των έξι σταδίων, αφορά και τον τρόπο της θέσεως σε ισχύ της Συμφωνίας των Πρεσπών. Η Συμφωνία υπόκειται σε επικύρωση, έχοντας προηγουμένως λάβει την έγκριση των Κοινοβουλίων των δύο κρατών.
Αντίθετα, η Ενδιάμεση Συμφωνίατέθηκε σε ισχύ 30 μέρεςμετά την υπογραφή της, χωρίς να προηγηθεί κύρωση από τα εθνικά Κοινοβούλια, ώστε να ακολουθήσει επικύρωση.
Επί του παρόντος, έχει τεθεί προσωρινά σε ισχύ μόνο το Άρθρο 8, παράγραφος 5, της Συμφωνίας των Πρεσπών. Επομένως, ως προς το σύνολο, σχεδόν, αυτής της Συμφωνίας, εφαρμόζεται μόνο το Άρθρο 18 της Σύμβασης της Βιέννης του 1969, ότι δηλαδή τα δύο συμβαλλόμενα μέρη πρέπει να απέχουν από κάθε ενέργεια, η οποία θα αναιρεί τον σκοπό και το αντικείμενο της Συνθήκης.
Πρέπει να επισημάνουμε, επίσης, ότι ενώ η Ενδιάμεση Συμφωνία προβλέπει ρητά τη δυνατότητα καταγγελίας (Άρθρο 23 παράγραφος 2), δε συμβαίνει το ίδιο με τη Συμφωνία των Πρεσπών (Άρθρο 20 παράγραφος 9.
(Δ) Όσον αφορά την εισδοχή σε διεθνείς οργανισμούς, σύμφωνα με το Άρθρο 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, η Ελλάδα δε θα προβάλει αντίρρηση σε αίτηση εισδοχής της FYROM σε διεθνείς ή περιφερειακούς οργανισμούς, εκτός αν και στο μέτρο που η FYROM αναφερόταν σε αυτούς τους οργανισμούς με όνομα διαφορετικού του προσωρινού, που προβλέπει η απόφαση 817/7-4-1993 του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Επρόκειτο για μία υποχρέωση συμπεριφοράς, η οποία βάρυνε τη χώρα μας, ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα μιας αίτησης εισδοχής της FYROM, μέσω της διαδικασίας που προβλέπει το καταστατικό ενός Οργανισμού.
Επιπλέον, η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου, του 2011, ερμήνευσε πολύ στενά το Άρθρο 11, παράγραφος 1, εδάφιο 2. Έκρινε ότι η αντίρρηση της Ελλάδος επιτρεπόταν μόνο στην περίπτωση που το διαφορετικό όνομα (από αυτό της απόφασης 817) θα χρησιμοποιούταν μόνο από τους ίδιους τους διεθνείς οργανισμούς. Δεν αφορούσε τη χρήση του συνταγματικού ονόματος «Δημοκρατία της Μακεδονίας» από τα υπόλοιπα κράτη-μέλη ή την ίδια τη FYROM, στο εσωτερικό των διεθνών οργανισμών.
Στην περίπτωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, υπάρχει μόνο ένα όνομα το οποίο θα χρησιμοποιείται, σε αντίθεση με την Ενδιάμεση Συμφωνία, που υπήρχε η ανταγωνιστική χρήση δύο διαφορετικών ονομάτων, του προσωρινού στον ΟΗΕ και του συνταγματικού της FYROM.
Η δε Ελλάς, θα επικυρώσει την εισδοχή της FYROM σε ένα διεθνή οργανισμό,μόνο μετά τη θέση σε ισχύ της Συμφωνίας των Πρεσπών.
Αυτό συνεπάγεται ότι η FYROM μπορεί να γίνει μέλος ενός οργανισμού, σύμφωνα με τα όσα προβλέπει το καταστατικό του και η Ελλάς θα το αποδεχθεί, υπό την αναβλητική αίρεση της θέσης σε ισχύ της Συμφωνίας, χωρίς αυτό να θεωρηθεί «αντίρρηση», σύμφωνα με την απόφαση του 2011, την οποία η Ελλάδα έχει την υποχρέωση να εφαρμόσει.
Όπως επισημαίνεται ρητά στην τελική διακήρυξη της Συνόδου της 11ης Ιουλίου 2018, η διαδικασία θα ολοκληρωθεί μετά την πλήρη εκπλήρωση όλων των προβλεπόμενων εσωτερικών διαδικασιών που προβλέπει η Συμφωνία των Πρεσπών. Και αυτό είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον, διότι το ΝΑΤΟ και τα κράτη-μέλη του αποδέχονται και υιοθετούν τη διαδικασία που συμφωνήθηκε μεταξύ των δύο συμβαλλομένων μερών της Συμφωνίας.
Έτσι, παρόλο που τα μέρη στη Συμφωνία των Πρεσπών δεν φαίνεται να είχαν την πρόθεση να εισάγουν υποχρέωση για ένα τρίτο μέρος – εδώ, το ΝΑΤΟ (και τα κράτη / μέλη του) – με τη στάση του, ευθυγραμμίζεται με τη διμερή Συμφωνία.
(Ε) Σχετικά με την πρόληψη και καταστολή πράξεων εχθρικής δραστηριότητας και προπαγάνδας τόσο η Ενδιάμεση Συμφωνία (Άρθρο 7) όσο και η Συμφωνία των Πρεσπών (Άρθρο 6, παράγραφος 1) προβλέπουν την λήψη αποτελεσματικών μέτρων για την απαγόρευση εχθρικών δραστηριοτήτων ή προπαγάνδας από κρατικές υπηρεσίες ή φορείς ελεγχόμενους από το κράτος.Ειδικότερα, η Συμφωνία των Πρεσπών προβλέπει την άμεση υιοθέτηση αυτών των μέτρων.
Η Συμφωνία των Πρεσπών, προβλέπει μια περισσότερο αυστηρή και διεξοδική υποχρέωση προσήκουσας επιμέλειας, ως αυτοτελούς πρωτογενούς κανόνα, η οποία συνίσταται σε υποχρέωση συμπεριφοράς και αποτελέσματος. Περιλαμβάνει εκτός από την αποθάρρυνση, την πρόληψη και καταστολή των συγκεκριμένων πράξεων.
(ΣΤ) Τέλος, σχετικά με την επίλυση των διαφορών, τόσο η Ενδιάμεση Συμφωνία, όσο και η Συμφωνία των Πρεσπών επαναλαμβάνουν την προσήλωση και των δύο κρατών στη γενική υποχρέωση ειρηνικής επίλυσης των διαφορών.
Πιο συγκεκριμένα, όσον αφορά διαφορές που τυχόν ανακύψουν σχετικά με την ερμηνεία και εφαρμογή της, η Ενδιάμεση Συμφωνία περιλαμβάνει στο Άρθρο 21 συνυποσχετική ρήτρα, σύμφωνα με το Άρθρο 36, παράγραφος 1 του Καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου, η οποία θεμελιώνει την αρμοδιότητα του δικαστηρίου για την επίλυση αυτών των διαφορών, με εξαίρεση το ζήτημα του ονόματος και επιτρέπει την υποβολή της υπόθεσης στο δικαστήριο, με μονομερή προσφυγή.
Η σχετική ρύθμιση στη Συμφωνία των Πρεσπών διαφοροποιείται από την Ενδιάμεση Συμφωνία. Το Άρθρο 19 εισάγει την υποχρέωση επίλυσης των διαφορών με τη χρήση, κατά υποχρεωτική σειρά προτεραιότητας:
Πρώτον διαπραγματεύσεων,
Δεύτερον τη διακριτική ευχέρεια χρήσης των καλών υπηρεσιών του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για την επίλυση της διαφοράς, εάν τα μέρη αδυνατούν να επιλύσουν τη διαφορά μέσω των διαπραγματεύσεων.
Τρίτον, με υποβολή της διαφοράς στο Διεθνές Δικαστήριο, αν αυτή δεν επιλυθεί με τις προηγούμενες διαδικασίες. Αλλά ακόμη και τότε, η υποβολή της διαφοράς θα γίνεται από κοινού, με ειδική συμφωνία και μόνο αν αυτή δε γίνει εφικτή εντός έξι (6) μηνών θα επιτρέπεται η μονομερής προσφυγή.
Σε κάθε περίπτωση η υποβολή της διαφοράς στο Δικαστήριο, πρώτον με ειδική συμφωνία και μετά παρέλευση έξι μηνών με μονομερή προσφυγή, δεν μπορεί να αιφνιδιάσει πλέον καμία από τις δύο πλευρές και είναι ελεγχόμενη.
Ουρσουζίδης Ν. Γιώργος
Βουλευτής Ημαθίας του ΣΥΡΙΖΑ
* Την επόμενη βδομάδα θα παρουσιαστούν γενικά συμπεράσματα και η εισήγηση/ομιλία του Ν. Κοτζιά.
Τον Οκτώβριο του 2018, οι τιμές παραγωγού συνεχίζουν να αυξάνονται σε σύγκριση με το 2017, αλλά με βραδύτερο ρυθμό από ό, τι το Σεπτέμβριο. Η ανάπτυξή τους έφθασε στο 4,2% μετά από ένα άλμα 6,0% το Σεπτέμβριο.
Γράφει η συνεργάτης του Έμβολος δημοσιογράφος Ειρήνη Αιμονιώτη
Δημητριακά σε σχήμα
Μετά από μια πτώση της τάξης του 4,7% το Σεπτέμβριο, η τιμή των σιτηρών μειώθηκε κατά 0,6% μεταξύ Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου 2018, μετά από πτώση 4,7% τον προηγούμενο μήνα. Πάνω από ένα χρόνο παραμένουν έντονα: 23,3%. Οι τιμές για μαλακό σιτάρι αυξήθηκαν ελαφρά, κατά 0,3% σε ένα μήνα μετά από πτώση κατά 5,1%.
Οι ρωσικές ποσότητες εξακολουθούν να επιβαρύνουν τις τιμές, αλλά οι ανησυχίες για το κλίμα σε σχέση με το επίπεδο της παγκόσμιας παραγωγής παραμένουν ισχυρές. Οι τιμές των αραβοσίτου μειώθηκαν κατά 3,4% τον Οκτώβριο λόγω της αφθονίας της προσφοράς από τις χώρες του Ευξείνου Πόντου. Οι τιμές των ελαιούχων σπόρων ανέκαμψαν κατά 1,6% σε ετήσια βάση μετά από μείωση κατά 2,4% λόγω της αβεβαιότητας σχετικά με την καλλιέργεια κραμβόσπορων στην Ευρώπη. “
Η ζήτηση για ζωικά προϊόντα εξαντλείται
Τον Οκτώβριο, οι τιμές των ζώων αυξάνονται πιο μετρίως από ό, τι το Σεπτέμβριο: από 0,6% μετά + 1,3%. Οι τιμές για τα βοοειδή είναι σταθερές ενώ οι τιμές για τους χοίρους αυξήθηκαν κατά 3,6%. Ωστόσο, πάνω από ένα χρόνο, οι τιμές αυτές είναι μειωμένες: 1,7% για τα μεγάλα βοοειδή και 2,2% για τους χοίρους. Η τιμή του αγελαδινού γάλακτος μειώθηκε κατά 0,6% σε ετήσια βάση το Σεπτέμβριο.
Οι τιμές των εισροών αυξάνονται, επίσης, σε ένα μήνα: 1,1% ως το Σεπτέμβριο, αντανακλώντας την επιτάχυνση των τιμών της ενέργειας (+ 3,5%) και τη διατροφή των ζώων (+ 1% ) και λιπασμάτων και τροποποιήσεων (+ 2,2%). Σε ένα χρόνο, οι τιμές εισροών αυξήθηκαν κατά 6,4%, κυρίως λόγω της ενέργειας (+ 20,9%), των λιπασμάτων και των τροπολογιών (+ 10,3%).
Οι υπουργοί Οικονομικών της ΕΕ κατέληξαν σήμερα σε συμφωνία για τη μεταρρύθμιση της ευρωζώνης, αναφέρει ο εκπρόσωπος του Eurogroup Λούις Ρέγο στον λογαριασμό του στο Twitter.
“Η σύνοδος ολοκληρώθηκε έπειτα από 18 ώρες (διαπραγματεύσεων). Καταλήξαμε σε συμφωνία για τη μεταρρύθμιση της ευρωζώνης”, σημειώνει.
Προς το παρόν δεν έχουν δοθεί στη δημοσιότητα περισσότερες πληροφορίες για τη συμφωνία αυτή. Συνέντευξη Τύπου αναμένεται να παραχωρήσουν περίπου στις 09:45 ώρα Ελλάδος ο πρόεδρος του Eurogroup Μάριο Σεντένο, ο Ευρωπαίος Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Πιέρ Μοσκοβισί και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας Κλάους Ρέγκλινγκ.
Οι υπουργοί Οικονομικών διαπραγματεύονταν όλη τη νύχτα στις Βρυξέλλες για την επίτευξη της συμφωνίας αυτής.
Στην χώρα μας βιώνουμε τις τελευταίες δεκαετίες και κυρίως τα τελευταία χρόνια μια συνεχή και επιταχυνόμενη παρακμή του Ελληνισμού. Μια γενική παρακμή που επιμερίζεται σε πολυποίκιλους τομείς, όπως στον οικονομικό, εθνικό, κοινωνικό, ηθικό, θρησκευτικό, δημογραφικό, στρατιωτικό κλπ.
Γράφει ο αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Σκυλάκης
Το που θα οδηγηθούμε εάν δεν σταματήσει αυτή η διολίσθηση δεν είναι δυνατόν να προβλεφθεί. Μερικοί ειδικοί μιλούν ακόμα και για πιθανό διαμελισμό της χώρας ή τη δημιουργία ενός κράτους – προτεκτοράτου πλήρως ελεγχόμενου από τις ξένες δυνάμεις. Άλλοι υποστηρίζουν ότι θα πρέπει πλέον να αποδεχθούμε, ως φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων, μια σχέση τουρκικής κηδεμονίας στην περιοχή, παραχωρώντας το ήμισυ των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας μας (πετρέλαιο-αέριο κλπ) στην Άγκυρα «δίκην φόρου υποτέλειας».
Δεν θα ασχοληθούμε όμως με τα διάφορα μελλοντολογικά σενάρια, άλλα αντίθετα με το ιστορικό παρελθόν μας. Ταξιδεύοντας αιώνες πριν και μελετώντας την ιστορία μπορεί να παρατηρήσει κανείς κάποιες «σατανικές συμπτώσεις» μεταξύ της σημερινής μας κατάστασης και των αιτίων που προκάλεσαν την παρακμή και τελικά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ας δούμε επιγραμματικά τα κύρια αίτια που οδήγησαν το Βυζάντιο στο ιστορικό του τέλος:
Οικονομική κρίση. Ήταν απόρροια λανθασμένων οικονομικών πολιτικών των αυτοκρατόρων, αποτέλεσε ίσως το βασικότερο αίτιο της Άλωσης της Πόλης. Το θησαυροφυλάκιο στην Βασιλεύουσα ήταν σχεδόν άδειο, λόγω της άφρονος πολιτικής των κυβερνόντων.
Μεγάλη και άδικη φορολογία. Η δυσβάστακτη φορολογία στους οικονομικά αδύναμους, η καταχρηστική επέκταση του θεσμού των «προνοιαρίων» (κατόχων πρόνοιας) και η αύξηση των μοναστηριακών εδαφών, καταπόνησαν τους μικροκαλλιεργητές, εγκαθιδρύοντας μια οικονομική ολιγαρχία, που τελικά οδήγησε στην κρίση.
Συρρίκνωση και διάλυση της μεσαίας τάξης. Η οικονομική κρίση και η υψηλή φορολογία συνετέλεσε στη βαθμιαία συρρίκνωση της μεσαίας τάξης, πάνω στην οποία στηριζόταν όλη η λειτουργία της αυτοκρατορίας την εποχή της ακμής της. Η τάξη αυτή αποτελούσε διαχρονικά και την κύρια πηγή επάνδρωσης του βυζαντινού στρατού (Στρατός των Θεμάτων κλπ)
Έλεγχος του εμπορίου από τους ξένους (Γενουάτες και Ενετούς). Οι Λατίνοι (Φράγκοι-Δυτικοί) είχαν κατορθώσει με ειδικές συμφωνίες με το βυζαντινό κράτος να ελέγχουν σχεδόν πλήρως όλο το εμπόριο και κατ΄ επέκταση την οικονομία της αυτοκρατορίας. Έλεγχαν τα λιμάνια και μονοπωλούσαν την κίνηση των εμπορευμάτων.
Εθνολογική αλλοίωση. Από το 13ο αιώνα, ο Ελληνισμός διασπάστηκε σε άλλες περιοχές υπό ξένους δυνάστες. Μεταναστευτικά κύματα μουσουλμάνων κατέκλυσαν την Μικρά Ασία και άρχισαν να διεισδύουν κατά χιλιάδες στις ευρωπαϊκές επαρχίες της αυτοκρατορίας. Το ελληνικό στοιχείο αποδυναμώθηκε, χαλαρώνοντας την ισχύ του και προκαλώντας μια καταλυτική εθνολογική αλλοίωση.
Σύγχυση στο εσωτερικό του κράτους. Θρησκευτικές και ιδεολογικές αντιθέσεις έπλητταν το σώμα της αυτοκρατορίας. Οι επαναλαμβανόμενες υποχωρήσεις των πολιτικών στις παπικές απαιτήσεις, προκειμένου να κερδίσουν την πολύτιμη στρατιωτική βοήθεια και γενικότερα οι δυτικές επιρροές, προκάλεσαν σύγχυση στην πνευματική ταυτότητα του Βυζαντίου.
Διαφθορά. Η φιλαργυρία, οι αδικίες και η διαφθορά οδήγησαν στην αποδυνάμωση του κράτους, προετοιμάζοντας το έδαφος για την Άλωση της Πόλης χρόνια πριν. Ο Γεννάδιος, πρώτος Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης μετά την Άλωση γράφει: «Γελοιοποιηθήκαμε όχι μόνο στα μάτια των γειτόνων μας αλλά και όλων των ανθρώπων. Μας κοροϊδεύουν και μας χλευάζουν όλοι γύρω μας. Είμαστε διεφθαρμένοι και σιχαμεροί σε ό,τι κάνουμε. Δανείζαμε χρήματα με τόκο και παίρναμε δωροδοκίες από αθώους ανθρώπους. Αποστραφήκαμε τη δικαιοσύνη και τον έλεγχο. Τα χρήματά μας ήταν παράνομα»
Συνεχή πτώση της ισχύος στρατού και ναυτικού. Η συνεχής οικονομική κρίση είχε ως αποτέλεσμα την αδυναμία συγκέντρωσης πόρων για την ενίσχυση στρατού και ναυτικού. Τα Βυζάντιο στηριζόταν στην βοήθεια που θα ερχόταν από τους Δυτικούς με ανταλλάγματα και στην «από Θεού επέμβαση». Η επιλογή των μισθοφόρων αντί του εθνικού στρατού και η κατάργηση του θεσμού των Ακριτών είχε ολέθρια αποτελέσματα.
Απουσία ουσιαστικής εξωτερικής βοήθειας. Η όποια ενίσχυση από τον Πάπα και τη Δύση ήταν αποσπασματική και ανεπαρκέστατη για την ουσιαστική αντιμετώπιση της οθωμανικής απειλής. Η βοήθεια από την χριστιανική Δύση ήταν περισσότερο λεκτική και απαιτούσε δυσανάλογα ανταλλάγματα από τους παραπαίοντες και αδύναμους Βυζαντινούς.
Η μεγάλη διαφορά γεωπολιτικής δυναμικότητας μεταξύ Ελληνισμού και Τουρκισμού. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν ήδη επιβαρυμένη από τις συνεχείς βαρβαρικές επιδρομές αλλά και τις λεηλασίες των Σταυροφόρων. Απεναντίας, το νέο κράτος των Μωαμεθανών υπερίσχυε σε δύναμη, αντοχή, αριθμό και ορμή.
Τις ίδιες περίπου δυσμενείς καταστάσεις βιώνουμε και σήμερα με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Δεν είναι μόνο η εμφανέστατη οικονομική κρίση αλλά και η δημογραφική μείωση και εθνολογική αλλοίωση, που προκαλείται από την ειρηνική εισβολή χιλιάδων μουσουλμάνων μεταναστών. Οι αξίες του Ελληνισμού υποχωρούν, ενώ η διαφθορά, η κυβερνητική ανικανότητα και οι αντιθέσεις στο εσωτερικό της χώρας αυξάνουν. Η φορολογία είναι πλέον δυσβάστακτη οδηγώντας τους συμπατριώτες μας σε απόγνωση και τη μεσαία τάξη σε βαθμιαία εξαφάνιση. Οι υποδομές της χώρας έχουν ξεπουληθεί στους ξένους και το σχέδιο απώλειας της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας είναι σε πλήρη εφαρμογή. Η στρατιωτική ισχύς μας συνεχώς μειώνεται, λόγω της οικονομικής δυστοκίας και της χαμηλής έως ελάχιστης επάνδρωσης. Το ελληνικό κράτος και μαζί του ο ελληνικός λαός έχει εναποθέσει τις ελπίδες σωτηρίας του στους δυτικούς. Αναμένουμε «να έλθουν να μας σώσουν» οι Αμερικάνοι, οι Ευρωπαίοι και οι Ισραηλινοί, τώρα τελευταία και οι Αιγύπτιοι. Το όλο θέμα εάν δεν είχε την τραγικότητά του θα ήταν ασφαλώς ολίγον κωμικό. Κανείς δεν θα έλθει να μας σώσει. Το ίδιο συνέβη και στο Βυζάντιο πριν 565 χρόνια. Μόνο εμείς μπορούμε να σώσουμε ή να καταδικάσουμε τους εαυτούς μας. Όσο η διαφορά της γεωπολιτικής δυναμικότητας μεταξύ Ελληνισμού και Τουρκισμού αυξάνει προς όφελος της Άγκυρας, τόσο το μέλλον μας θα τίθεται «εν αμφιβόλω».
Αναστέλλεται η εφαρμογή του φόρου υπεραξίας 15% που προκύπτει από την μεταβίβαση ακινήτων.
Σύμφωνα με πληροφορίες, εντός των ημερών αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή η τροπολογία με την οποία θα αναστέλλεται η εφαρμογή του φόρου υπεραξίας στα ακίνητα, έως τις 31 Δεκεμβρίου 2019. Ο φόρος υπεραξίας νομοθετήθηκε το 2014, χωρίς ωστόσο να έχει εφαρμοσθεί μέχρι σήμερα.
Στόχος της κυβέρνησης είναι να μην υπάρξει επιβάρυνση στην αγορά ακίνητων. Οι διατάξεις του νόμου που αναστέλλονται για ακόμη ένα έτος προέβλεπαν, μεταξύ άλλων, ότι ο φόρος υπεραξίας επιβάλλεται με συντελεστή 15% στο κέρδος που προκύπτει ανάμεσα στην τιμή κτήσης και την τιμή πώλησης κάθε ακινήτου.
Οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης δυσκολεύθηκαν να συμφωνήσουν για τη μεταρρύθμιση της ευρωζώνης τη νύχτα της Δευτέρας προς Τρίτη, κατά τη διάρκεια περίπου δώδεκα ωρών διαπραγματεύσεων.
«Υπάρχουν πολλά ζητήματα ανοιχτά και το καθένα εγείρει προβλήματα», εξήγησε πηγή προσκείμενη στις συνομιλίες, ενώ διευκρίνισε ότι μεταξύ των 27, η Ιταλία ήταν η χώρα που βρέθηκε στην πιο δύσκολη θέση.
Η συνέντευξη Τύπου που θα έδιναν ο πρόεδρος του Eurogroup Μάριο Σεντένο, ο ευρωπαίος Επίτροπος Οικονομικών και Δημοσιονομικών Υποθέσεων Πιερ Μοσκοβισί και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ), ο Κλάους Ρέγκλινγκ, η οποία αρχικά προβλεπόταν να παραχωρηθεί μετά το τέλος του συμβουλίου, αναβλήθηκε για τις 08:45 (τοπική ώρα· 09:45 ώρα Ελλάδας) από την γραμματεία Τύπου του Συμβουλίου, που εκπροσωπεί τα κράτη-μέλη της ΕΕ.
Πριν αρχίσουν οι εργασίες, οι υπουργοί Οικονομικών της Γαλλίας και της Γερμανίας, ο Μπρουνό Λεμέρ και ο Όλαφ Σολτς αντίστοιχα, είχαν δηλώσει αισιόδοξοι για τις πιθανότητες επίτευξης προόδου.
«Η σημερινή είναι μια πολύ σημαντική συνάντηση. Πιστεύω ότι μπορούμε να κάνουμε μεγάλες προόδους», είπε ο Σολτς.
«Είμαστε πολύ κοντά σε μια συμφωνία για το δίκτυ ασφαλείας (σ.σ. σε περίπτωση τραπεζικής χρεοκοπίας) και τη μεταρρύθμιση του ΕΜΣ (σ.σ. του ταμείου που αναλαμβάνει την αντιμετώπιση κρίσεων κρατικού χρέους)», εκτίμησε από την πλευρά του ο Λεμέρ.
Αντίθετα, για τον προϋπολογισμό της ευρωζώνης — μια από τις πιο εμβληματικές ιδέες του προέδρου της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν για τη μεταρρύθμιση της ευρωζώνης — ο Λεμέρ είπε πως αντιλαμβάνεται πως οι διαπραγματεύσεις δεν είναι τόσο προχωρημένες.
«Υπάρχει ολοένα μεγαλύτερη συναίνεση για την ανάγκη (να υπάρξει) προϋπολογισμός της ευρωζώνης. Κάναμε μια πολύ σαφή πρόταση μαζί με τον κ. Σολτς (…), όμως ασφαλώς, είμαστε ανοικτοί σε μια πιο διεξοδική συζήτηση για την εφαρμογή της», πρόσθεσε.
Η Ολλανδία είναι ανάμεσα στις χώρες που εκφράζουν τις εντονότερες επιφυλάξεις για τον κοινό προϋπολογισμό της ευρωζώνης, και δεν είναι η μόνη: πολλές άλλες χώρες της βόρειας Ευρώπης μοιράζονται τις ανησυχίες της, ειδικά για τον «σταθεροποιητικό» ρόλο του.
Εξάλλου νωρίτερα χθες, οι υπουργοί Οικονομικών της ΕΕ έκριναν σκόπιμο να δώσουν στη δημοσιότητα μια ανακοίνωση για να πουν ότι «υποστηρίζουν τον διάλογο ανάμεσα στην Ιταλία και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή».
Η Κομισιόν χαιρέτισε τη Δευτέρα την «αλλαγή του τόνου» της κυβερνητικής συμμαχίας στην Ιταλία όσον αφορά τον προϋπολογισμό της για το 2019, αλλά πρόσθεσε πως αναμένει πάντα η Ρώμη να κάνει ακόμα πιο «σημαντική» προσπάθεια για να τηρήσει τις δεσμεύσεις της εντός των ορίων του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΣΣΑ).
Δεν υπάρχει αμφιβολία Τουρκία και Ρωσία με την εμμονή τους, τη συστηματική πολιτική και διπλωματία τους, την απόλυτη εκμετάλλευση των διεθνών δεδομένων κι εξελίξεων, προχωρούν στην πραγματοποίηση των «εθνικών» τους στόχων και την αλλαγή των γεωπολιτικών ισορροπιών.
Γράφει ο συνεργάτης του Έμβολος δημοσιογράφος Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος
Κι εμείς είμαστε απλοί παρατηρητές.
Οι προσαρτήσεις ξένων εδαφών από άλλα κράτη δεν είναι ούτε εύκολες ούτε απλές. Οι διπλωματικοί αναλυτές ισχυρίζονται ότι απαιτείται ένας ιδιαίτερος βαθμός νομιμοποίησης. Κι επειδή αυτός δεν μπορεί να επιτευχθεί στη βάση της αρχής της εθνικής κυριαρχίας, επιστρατεύεται η αρχή/ δικαίωμα της «αυτοδιάθεσης των λαών».
Προσέξτε:
Η Τουρκία προσάρτησε στον εθνικό της κορμό την περιοχή της Αλεξανδρέττας, που ανήκε στην Συρία. Το επεδίωκε εδώ και χρόνια. Ξεκίνησε με αυξημένο ενδιαφέρον για την Αλεξανδρέττα και ζητούσε αυξημένα δικαιώματα στη μειονότητά της. Λίγο μετά κατάφερε την ημιαυτονομία της περιοχής, αφού την είχε εποικίσει με χιλιάδες Τούρκους. Κι αργότερα ζήτησε αυτονομία, ανεξαρτησία και τέλος προσάρτησε την περιοχή στην τουρκική επικράτεια, εκμεταλλευόμενη την αλλοίωση της πληθυσμιακής αναλογίας στην περιοχή.
Η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη την ηλιθιότητα της χούντας, εισέβαλλε στην Κύπρο την οποία εποφθαλμιούσε από τότε που οι Άγγλοι την έβαλαν στο παιγνίδι της εγγυήτριας δύναμης, στις αρχές της δεκαετίας του ’50 του περασμένου αιώνα. Η αντίδραση της διεθνούς κοινότητας δεν της επέτρεψε να προχωρήσει σε κίνηση προσάρτησης. Κι αφού δεν της επιτράπηκε αυτό επιχείρησε το βήμα ανεξαρτησίας του βόρειου τμήματος της Κύπρου, με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Ενώ, από τότε εποικίζει συστηματικά το νησί και αλλοιώνει τον πληθυσμό του, σε σημείο που οι Τούρκοι της Βόρειας Κύπρου να είναι πλέον όσοι κι οι Τουρκοκύπριοι! Δηλαδή, στην Αλεξανδρέττα που ήδη κατέστησε έδαφός της, έκανε ότι και στην Κύπρο.
Προσέξτε:
Την περίοδο αυτή έχουμε την μεγάλη κι επικίνδυνη ένταση στην Κριμαία. Που δεν είναι νέα, αλλά κομμάτι των συστηματικών προσπαθειών της Ρωσίας να προσαρτήσει ξένο έδαφος. Όποιος έχει παρακολουθήσει τις εξελίξεις στην Αμπχαζία και τη Νότια Οσσετία κατανοεί πλήρως τα δεδομένα.
Βεβαίως, οι περιπτώσεις της Αλεξανδρέττας με την Τουρκία και της Κριμαίας με τη Ρωσία δεν είναι ίδιες. Όμως τόσο στη μια όσο και στην άλλη περίπτωση έχουμε ένα κοινό χαρακτηριστικό. Την εκμετάλλευση των κατάλληλων διεθνών εξελίξεων και επίτευξη «εθνικών τους στόχων».
Υπάρχει διαφορά; Υπάρχουν δυο:
Η Ρωσία δεν ήταν και δεν είναι αναγκασμένη να προβαίνει σε μικρές και σταθερές κινήσεις, όπως έκανε η Τουρκία σε βάθος χρόνου.
Στην Κύπρο οι Τουρκοκύπριοι ήταν μειοψηφία ενώ στην ουκρανική Κριμαία οι Ρώσοι ήταν πλειψηφία.
Όμως, η περίπτωση της Κριμαίας έχει σχεδόν τις ίδιες ομοιότητες με την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο,
Και οι τρεις περιπτώσεις πρέπει να μας προβληματίσουν για το εγγύς κι απώτερο μέλλον.
Πολύ περισσότερο αφού η Τουρκία έχει ξεκινήσει εφαρμογή σχεδίων Αλεξανδρέττας στη Θράκη.
Ναι μεν δεν υπάρχουν εκεί συνθήκες να διεκδικήσει κάτι με σοβαρές αξιώσεις, αλλά ήδη υποσκάπτει, σχεδιάζει και ζητά. Ζητά αναγνώριση «τουρκικής» μειονότητας, δικαιώματα παρέμβασης εκεί (όπως στο θέμα των μουφτήδων), χρηματοδοτεί με τεράστια ποσά την μουσουλμανική μειονότητα, επιχειρεί να προσεταιριστεί Ρομά και Πομάκους. Κι επιπλέον, γνωρίζει ότι η υπογεννητικότητα των Ελλήνων θα καταστήσει την περιοχή, μέχρι το 2050, με μουσουλμανική πλειοψηφία!
Είπαμε: Εμείς λιαζόμαστε με πρωθυπουργό και υπουργό Εξωτερικών τον αδαή Αλέξη Τσίπρα, που μας δίνει πού και πού κάποιο επιδοματάκι και τάζει διορισμούς.
Κι ακόμη και χθες, ένας άλλος πόλος πέραν της Ρωσίας και της Τουρκίας, ο Ζάεφ, στον οποίο παραδόθηκαν εθνότητα και γλώσσα από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ, έκανε λόγο για … Μακεδόνες του Αιγαίου! Πρόσθεσε μάλιστα ότι οι… Μακεδόνες της Ελλάδας θα αρχίσουν σύντομα να μαθαίνουν την … μακεδονική γλώσσα!
Ο δε Ράμα, μιλάει και ξαναμιλάει αγκαλιά με τον Ερντογάν για τη… μεγάλη Αλβανία κι ο Πούτιν δεν βγάζει άχνα για τις συστηματικές λεκτικές (προς το παρόν) ακρότητες του Ερντογάν προς την Ελλάδα και την Κύπρο.
Κι η κυβέρνηση, αντί να ρίξει βάρος ανάπτυξης και στήριξης της Βόρειας Ελλάδας, της Θράκης και της Ηπείρου, κατηγορεί ως… φασίστες τους μαθητές που τραγουδούν «Μακεδονία ξακουστή»!
Κι ας φωνάζουν κι ας υποδεικνύουν κορυφαίοι κι έμπειροι διπλωμάτες μας που έχουν μπει στο ψυγείο της διπλωματίας μας…
Ο Υπεύθυνος ΚΤΕ Αγροτικής Ανάπτυξης, Μιχάλης Τζελέπης, μετά την Ομιλία του Πρωθυπουργού στα Καλάβρυτα προέβη στην ακόλουθη ανακοίνωση:
Ακούσαμε τον Πρωθυπουργό από τα Καλάβρυτα να μιλάει για τα πεπραγμένα της Συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στον πρωτογενή τομέα. Θα πρέπει, λογικά να βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου. Αναφέρθηκε στην εγχώρια κτηνοτροφία, η οποία θα θέλαμε να του υπενθυμίσουμε ότι επί των ημερών του καταρρέει, λόγω του αθέμιτου ανταγωνισμού και των παράνομων ελληνοποιήσεων στο γάλα και στο κρέας, λόγω της παντελούς ανυπαρξίας επίσημων ελέγχων στην αγορά.
Θα πρέπει επίσης ο Πρωθυπουργός να είναι «εθνικά υπερήφανος», αφού τσάκισε στην φορολογία τον Αγροτοκτηνοτροφικό κόσμο. Αφού κατήργησε κάθε μέτρο προστασίας του αγροτικού εισοδήματος, όπως επιστροφή ΦΠΑ για τους αγρότες του ειδικού καθεστώτος, επιστροφή φόρου πετρελαίου, μειωμένο τιμολόγιο ρεύματος κλπ. Είναι πλέον κατανοητό σε όλους τους Έλληνες αγρότες και κτηνοτρόφους, ότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν είχαν ούτε στόχους, ούτε συγκεκριμένο Εθνικό Σχέδιο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης που να αξιοποιεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του αγροτοκτηνοτροφικού τομέα ώστε να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανάταση της Εθνικής οικονομίας.
Το ΠΑΣΟΚ του τότε, ποτέ ως Κυβέρνηση δεν «ξεπούλησε» και δεν «καταπάτησε» τα δικαιώματα των αγροτών. Το Κίνημα Αλλαγής του σήμερα, έχει και θα έχουμε πάντα ένα Εθνικό Σχέδιο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης του πρωτογενούς τομέα-του πιο νευραλγικού τομέα της χώρας-για να πρωταγωνιστήσει στην Οικονομική Ανασυγκρότηση της χώρας.
Κύριοι συνάδελφοι, αγαπητέ Πρόεδρε, αγαπητέ Γιώργο, φίλες και φίλοι Νεοδημοκράτισσες και Νεοδημοκράτες. Όταν με πληροφόρησε ο Δημήτρης ότι επρόκειτο να διεξαχθεί η σημερινή Νομαρχιακή συνέλευση εδώ στο Ίλιον σκέφτηκα ότι είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να έρθω και να δω παλιούς καλούς φίλους.
Με τον Δημήτρη τον Μαυροειδάκο γνωριζόμαστε 15 χρόνια. Το 2003, όταν πήρα για πρώτη φορά την απόφαση να κατέβω βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, όταν για πρώτη φορά ήρθα και πολιτεύτηκα εδώ στη Δυτική Αθήνα, εισέπραξα την αγάπη και την εκτίμηση του απλού κόσμου. Σας είμαι βαθιά υποχρεωμένος γι΄αυτήν την προσωπική στήριξη που μου παρέχετε όλα αυτά τα χρόνια που με εκλέγετε Βουλευτή Β’ Αθηνών. Διότι ξέρω πάρα πολύ καλά ότι μπορεί να είμαι σήμερα Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας με τη δική σας στήριξη και με τη δική σας ψήφο, στην καρδιά μου όμως ήμουν, είμαι και θα είμαι πάντα Βουλευτής Β’ Αθηνών, Βουλευτής της Δυτικής Αθήνας.
Θέλω με την ευκαιρία αυτή να σας ανακοινώσω και επίσημα ότι προσωπικά θα ηγηθώ του αγώνα της Νέας Δημοκρατίας στο ψηφοδέλτιο του Δυτικού Τομέα. Γιατί η καρδιά της Νέας Δημοκρατίας χτυπά πάντα πιο δυνατά εδώ στα Δυτικά. Και θα χρειαστεί, φίλες και φίλοι, μια μεγάλη συστράτευση παλιών και νέων δυνάμεων. Παλιών φίλων της Νέας Δημοκρατίας αλλά και νέων φίλων μας που έρχονται για πρώτη φορά κοντά στην παράταξη μας για να πετύχουμε τον μεγάλο μας στόχο, που δεν είναι άλλος από το να διώξουμε το συντομότερο δυνατό τη χειρότερη Κυβέρνηση που γνώρισε ποτέ ο τόπος από τη μεταπολίτευση και μετά.
Εκλογές θα έχουμε απανωτές το 2019. Θα έχουμε εθνικές εκλογές, θα έχουμε ευρωεκλογές, θα έχουμε περιφερειακές και δημοτικές εκλογές. Δεν ξέρουμε πότε θα γίνουν οι εθνικές εκλογές -ελπίζουμε να γίνουν μια ώρα αρχύτερα- σε κάθε περίπτωση όμως εμείς θα είμαστε έτοιμοι, θα είμαστε σε απόλυτη εκλογική εγρήγορση και ξέρω πολύ καλά ότι μπορώ, εδώ, στη Δυτική Αθήνα να στηρίζομαι σε εσάς. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι όταν θα κάνουμε τον εκλογικό απολογισμό το βράδυ των εκλογών -όποτε και αν αυτές γίνουν- δεν θα είναι απλά η Νέα Δημοκρατία ισχυρή πρώτη δύναμη σε ολόκληρη τη χώρα, αλλά και ο χάρτης της Δυτικής Αθήνας θα έχει βαφτεί μετά από πάρα πολύ καιρό μπλε.
Μαζί θα έχει γίνει κάτι ακόμα: θα έχουμε κερδίσει και την Περιφέρεια Αττικής. Θα δώσουμε ένα τέλος και σε αυτή τη μεγάλη περιπέτεια της περιφερειακής αυτοδιοίκησης η οποία ξεκίνησε πριν από 5 χρόνια, αλλά θα οδηγηθεί στο τέλος της. Με έναν άνθρωπο, τον Γ. Πατούλη, που -τον ξέρετε καλά- έχει υπηρετήσει την τοπική αυτοδιοίκηση πρώτου βαθμού, έχει υπηρετήσει τους δήμους όλης της χώρας και τώρα κάνει το μεγάλο βήμα να ηγηθεί της μεγαλύτερης περιφέρειας της χώρας. Με τη δική σας τη στήριξη θα τα καταφέρουμε.
Δεν θέλω να σας πω πολλά, φίλες και φίλοι, σήμερα, διότι η εκδήλωση είναι αφιερωμένη στους εκλεκτούς ομιλητές μας. Θα σας πω μόνο μια κουβέντα για το πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη να φύγει το συντομότερο δυνατόν αυτή η ανερμάτιστη Κυβέρνηση που μας κυβερνά. Οι προκλήσεις είναι μεγάλες. Παντού η χώρα πηγαίνει προς τα πίσω, στην οικονομία, στην υγεία, στην παιδεία, στην ασφάλεια. Αλλά δυστυχώς και στα εθνικά θέματα. Όταν είχαμε προειδοποιήσει για το γεγονός ότι η συμφωνία των Πρεσπών θα δημιουργούσε αρνητικά τετελεσμένα για τη χώρα και ότι ήταν μια συμφωνία επιζήμια, έσπευσαν κάποιοι να μας χαρακτηρίσουν ως ακροδεξιούς. Είπαν ότι όλοι όσοι είναι απέναντι σε αυτή τη συμφωνία εντάσσονται στο άκρο του πολιτικού φάσματος. Έμπλεξαν κάποιοι τον εθνικισμό με τον πατριωτισμό. Και ήρθε τώρα -πριν από λίγες ώρες- ο κ. Ζάεφ, όπως πληροφορηθήκαμε, και μίλησε για την ανάγκη να διδάσκεται δήθεν η μακεδονική γλώσσα στην Ελλάδα. Όταν, λοιπόν, είπαμε εμείς ότι δεν εκχωρούμε μακεδονική γλώσσα και μακεδονική εθνότητα στους γείτονες, αυτό ακριβώς εννοούσαμε. Η Νέα Δημοκρατία ήταν, είναι και θα είναι απέναντι σε αυτή τη συμφωνία.
Ο κ. Τσίπρας έχει βάλει ολόκληρη την κοινωνία πια απέναντί του. Όταν του είπα στη Βουλή, πριν από δύο εβδομάδες, ότι θα ήθελα πάρα πολύ να έρθω στο σπίτι του, αλλά δυσκολεύομαι να φτάσω διότι προστατεύεται από τις κλούβες των ΜΑΤ, είχε το θράσος να βγει στο βήμα της Βουλής και να πει ότι εμένα δεν με φυλάσσει κανένα ΜΑΤ, ούτε στο σπίτι, ούτε στο γραφείο. Σήμερα, είναι η παγκόσμια μέρα που τιμούμε τα άτομα με αναπηρία και αγωνιζόμαστε όλοι ώστε οι συνάνθρωποί μας αυτοί, παιδιά αλλά και ενήλικες, να έχουν πραγματικά ίσες ευκαιρίες. Ίση πρόσβαση στην εκπαίδευση, στην υγεία, στην απασχόληση, να ζουν ζωές δημιουργικές και παραγωγικές. Τη μέρα αυτή, λοιπόν, τα ΑμεΑ έκαναν μια πορεία. Δεν ήταν κουκουλοφόροι, δεν κρατούσαν μολότοφ, δεν άσκησαν κάποια βία. Βρήκαν, όμως, την Ηρώδου Αττικού φραγμένη από δύο κλούβες ΜΑΤ. Αυτός είναι ο υποκριτής Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος και σήμερα ακόμα προσποιείται ότι είναι κοντά στην κοινωνία, όταν ολόκληρη η κοινωνία πια του έχει γυρίσει την πλάτη.
Φίλες και φίλοι, όπου και αν πάω στην Ελλάδα, αισθάνομαι -και το αισθάνεστε και εσείς- αυτό το μεγάλο δημιουργικό ρεύμα μιας μεγάλης πολιτικής ανατροπής. Έχει δίκιο ο Δημήτρης όταν είπε ότι για πρώτη φορά στις εκδηλώσεις που κάνουμε στη δυτική Αθήνα βλέπουμε τόσο κόσμο. Και θέλω να κάνω μια ειδική μνεία σε δύο πολύ καλούς φίλους, παλιούς συναδέλφους, τον Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη και τον Μάκη Γιακουμάτο, οι οποίοι επέλεξαν -το επέλεξαν οι ίδιοι, δεν τους το ζήτησα εγώ- να είναι υποψήφιοι στον Δυτικό Τομέα μαζί με πολλούς καλούς, άξιους, νέους υποψηφίους, και να δώσουν μαζί αυτόν τον αγώνα της μεγάλης πολιτικής συστράτευσης. Θα είναι ένας αγώνας ο οποίος δεν θα είναι εύκολος. Θα είναι ένας αγώνας ο οποίος θα μας υποχρεώσει να πάμε πόρτα πόρτα να πείσουμε τους πολίτες όχι μόνο γιατί ο κ. Τσίπρας πρέπει να φύγει, αλλά γιατί εμείς αξίζουμε μια ευκαιρία να κυβερνήσουμε την Ελλάδα και να την κυβερνήσουμε καλά.
Ο κ. Τσίπρας σε μια ομιλία που έκανε προχθές, είπε ότι εγώ θα εφαρμόσω στην Ελλάδα τις πολιτικές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Και το είπε αυτό, ποιός; Ο άνθρωπος που έφερε το τρίτο μνημόνιο, ο άνθρωπος που έκλεισε τις τράπεζες, ο άνθρωπος που υπουργός του με δική του επιστολή κάλεσε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να έρθει στην Ελλάδα, που μας φόρτωσε με 10 δις αχρείαστα μέτρα για να έρθει τώρα να μας επιστρέψει 1 δις, εν είδει αντίδωρου, και να σας πει ότι με αυτόν τον τρόπο καλύπτει τις δικές σας ανάγκες. Ο κόσμος ξέρει, φίλες και φίλοι, ότι ο κ. Τσίπρας δεν έχει τίποτα πια να προσφέρει στην ελληνική κοινωνία.
Δεν αρκεί όμως αυτό. Για να δημιουργηθεί ένα πραγματικό δημιουργικό ρεύμα αλλαγής πρέπει να μιλήσουμε για το δικό μας θετικό πρόγραμμα. Κυρίως -το είπε σωστά ο Δημήτρης- για το πως θα δημιουργήσουμε δουλειές. Δουλειές για τα νέα παιδιά. Οι δουλειές έρχονται μόνο με επενδύσεις και εμείς ξέρουμε πως να βάλουμε μπροστά τη μηχανή της πραγματικής οικονομίας. Να μιλήσουμε για αυτούς που σήμερα έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη. Να μιλήσουμε για αυτούς οι οποίοι χρωστούν σήμερα στο Δημόσιο και θέλω εδώ πέρα να επαναλάβω την πρότασή μας για μια ενιαία ρύθμιση: 120 δόσεις για όλους όσοι χρωστούν στο δημόσιο, με ελάχιστη δόση για τους μικρούς οφειλέτες τα 20 ευρώ.
Αλλά να μιλήσουμε και για τα σχολεία, για τα καλά σχολεία, τα οποία θέλουμε σε κάθε περιφέρεια της χώρας, πόσο μάλλον εδώ στη Δυτική Αθήνα. Για το πώς η δημόσια παιδεία ήταν και πρέπει να ξαναγίνει πραγματικός μηχανισμός κοινωνικής κινητικότητας, για το πώς θα φτιάξουμε -και επιμένω πάρα πολύ σε αυτό- ένα πρότυπο σχολείο σε κάθε γειτονιά ξεκινώντας από εδώ, από τη Δυτική Αθήνα για να έχουν τα ταλαντούχα παιδιά τη δυνατότητα πρόσβασης σε μια πραγματικά ποιοτική παιδεία, να μπορούν να αναδείξουν τα ταλέντα και τις δεξιότητές τους.
Αλλά να μιλήσουμε και για κάτι ακόμα, για το οποίο ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να μιλήσει. Να μιλήσουμε για την ασφάλεια, ως προϋπόθεση ελευθερίας και ευημερίας. Την ασφάλεια όχι μόνο στα Πανεπιστήμια -εκεί να ξέρετε ότι την επόμενη μέρα μετά τις εκλογές το άσυλο θα καταργηθεί και οι διάφοροι καταληψίες και οι απίθανοι τύποι που λυμαίνονται τα πανεπιστήμια θα πεταχθούν έξω από το Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Αλλά η ασφάλεια δεν αφορά μόνο το δημόσιο Πανεπιστήμιο, αφορά τις γειτονιές μας, αφορά τις γειτονιές σας. Θέλω αν αισθάνεστε πάλι ασφαλείς στο σπίτι σας, στη γειτονιά σας. Να μπορεί να βγει το παιδί σας, το εγγόνι σας έξω το βράδυ της Παρασκευής και του Σαββάτου και να μην έχετε άγχος για το πώς θα γυρίσει πίσω.
Για όλα αυτά φίλες και φίλοι θα μιλήσουμε μέχρι τις εκλογές και τα διλήμματα θα είναι πολύ ξεκάθαρα. Είμαστε με το λαϊκισμό ή είμαστε με την αλήθεια; Είμαστε με τον ερασιτεχνισμό μιας ανίκανης Κυβέρνησης ή με την αποτελεσματικότητα ανθρώπων που ξέρουν πώς θα πάνε τη χώρα μπροστά; Είμαστε τελικά με την πρόοδο ή με την συντήρηση; Είμαστε με την Ελλάδα και με τους πολλούς ή με κάποιους λίγους πελάτες του συστήματος, όλους αυτούς που επιβραβεύει σήμερα ο κ. Τσίπρας, μέσα από μια πελατειακή λογική; Νομίζει ότι τάζοντας λίγες προσλήψεις στο Δημόσιο μπορεί να σας εξαπατήσει. Νομίζει ότι, όταν σας έχει ξεζουμίσει τέσσερα χρόνια, θα έρθει τώρα να σας πει ότι θα προσλάβει 10.000 ανθρώπους στο Δημόσιο και θα τον ψηφίσετε για αυτό τον λόγο.
Δεν τρώνε οι Έλληνες άλλο σανό. Γνωρίζουν πολύ καλά ποιός είναι ο κ. Τσίπρας. Θα τον τιμωρήσουν στις εκλογές και θα δώσουν μια ισχυρή εντολή στην επόμενη Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, να ανατάξει τον τόπο, να βάλει τη μηχανή της οικονομίας μπροστά. Να ξανακάνουμε την Ελλάδα μεγάλη, περήφανη και να ξαναφέρουμε τα χαμόγελο στα χείλη αυτών που έχουν την περισσότερη ανάγκη. Διότι εμείς τελικά φίλες και φίλοι είμαστε με τους ανθρώπους του μόχθου, είμαστε βαθιά λαϊκό κόμμα, είμαστε το κόμμα των πολλών, είμαστε το κόμμα το οποίο δεν κάνει κοινωνικές διακρίσεις, είμαστε το κόμμα το οποίο την επόμενη μέρα θα σταθεί με αλληλεγγύη δίπλα σε αυτούς που το έχουν περισσότερο ανάγκη, ειδικά εδώ, ειδικά στη Δυτική Αθήνα. Πάμε λοιπόν όλοι μαζί με ορμή αυτούς τους τελευταίους μήνες, με θέληση, με δύναμη, να μας δώσετε τη δύναμη που χρειαζόμαστε για να μπορέσουμε όλοι μαζί να αλλάξουμε την Ελλάδα.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
