Είναι απίστευτη η ανοησία που μεταδίδεται προς το πόπολο από τον πρωθυπουργό. Κι είναι, επιπλέον, απίστευτη η ημιμάθεια του ανθρώπου που οι συμπατριώτες μας επέλεξαν για να κυβερνήσει την Ελλάδα. Προχθές, ο Αλέξης Τσίπρας, δήλωσε μέσω twitter πως «μπορούμε να ονειρευόμαστε και να αγωνιζόμαστε για έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός και θα βασίζεται σε ένα νέο μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης και ολιγαρκούς αφθονίας».
Τι είπε, πάλι, ο άνθρωπος; Θέλει να λέει αυτά που λέει ή του ξεφεύγουν; Πόσο θα αντέξουν ακόμα τα αυτιά και το μυαλό μας από όσα εκστομίζει με περισσή αλαζονεία ο Αλέξης Τσίπρας; Ποιος πολίτης δεν… έπεσε κάτω από τα γέλια όταν διάβασε αυτό το «ολιγαρκούς αφθονίας».
Τι να εννοεί άραγε ο… ποιητής; Πιθανότατα να μην έχει κατανοήσει τι ακριβώς είπε ούτε ο ίδιος. Δεν θα είναι η πρώτη φορά. Αν και θα έπρεπε να κατανοεί τι λέει. Κοτζάμ πρωθυπουργός είναι.
Μόλις μια μέρα πιο πριν είχε μιλήσει από το βήμα της Βουλής για την «προεδρική κατολίσθηση» του πολιτεύματος. Πριν από λίγο καιρό είχε ζητήσει να του απαντήσουν ένα «ρητορικό ερώτημα». Δεν είναι μόνο μια ατάκα που θα παίξει στα social media για να γίνει χαβαλεδιάρικο viral. Προφανώς και δεν έχει ιδέα τι είναι ένα ρητορικό ερώτημα. Όπως προφανώς και δεν γνώριζε ότι η Λέσβος και η Μυτιλήνη δεν είναι δύο νησιά. Ούτε ότι υπάρχουν θαλάσσια σύνορα. Ούτε γνώριζε τη διαφορά των 180 και 360 μοιρών, αν και δηλώνει διαρκώς ότι είναι μηχανικός. Όλα αυτά δεν είναι σαρδάμ ή λεκτικά ατοπήματα. Γιατί, το βαθύτερο πρόβλημα είναι το μείγμα άγνοιας και ημιμάθειας από το οποίο διακατέχεται όσο κι αν προσπαθεί να το κρύψει υποδυόμενος τον «ψαγμένο» πολιτικό της αριστεράς.
Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμα πιο σοβαρό. Το γεγονός ότι αυτή η «άφθονη… ολιγομάθεια» του Αλέξη Τσίπρα επεκτείνεται και στον τρόπο που πολιτεύεται. Την πληρώσαμε αρκετά ακριβά με τις υποτιθέμενες αυταπάτες του καταστροφικού πρώτου εξαμήνου του 2015. Την πληρώσαμε με τον διχασμό του δημοψηφίσματος. Και θα την πληρώνουμε για πολλά ακόμα χρόνια με τις δεσμεύσεις που προέκυψαν τόσο κατά την υπογραφή του τρίτου μνημονίου όσο και κατά τη διάρκεια των περιβόητων αξιολογήσεων. Και ο λογαριασμός περιέχει και πολλά… παρελκόμενα. Από τις θεσμικές εκτροπές με στόχο την κατάληψη της εξουσίας έως και τη Συμφωνία των Πρεσπών.
Για να γυρίσουμε στην… «ολιγαρκή αφθονία», να τονίσουμε ότι η θεωρία πίσω της ανήκει σ’ έναν περιθωριακό Γάλλο που αυτοαναγορεύτηκε …φιλόσοφος. Τον Σερζ Λατούς. Οι οπαδοί του βρίσκονται στην Αριστερή Οικολογία της Δύσης. Γιατί στις άλλες χώρες, της πείνας και της δυστυχίας, ποιος μπορεί να πάει να διαδώσει τέτοιες αηδίες χωρίς να τον πάρουν με τα λεμόνια (αν έχουν);
Πρέπει να πούμε κι αυτό. Τα αδιέξοδα ανάπτυξης που έχει φέρει ο ανταγωνισμός των φτωχών χωρών στον δυτικό κόσμο μέσω της παγκοσμιοποίησης, προκαλεί μια σκέψη για υποβιβασμό των αναγκών μας και το φρένο στην ανάπτυξη. Δηλαδή, να γυρίσουμε το ρολόι προς τα πίσω. Πολλοί μπορούν και να το κάνουν. Και να είναι πιο ευτυχισμένοι. Έτσι τουλάχιστον ισχυρίζονται οι γκουρού της επιβράδυνσης.
Ωστόσο υπάρχει μια παράμετρος που δεν πρέπει να ξεχνάμε ή να προσπερνάμε. Η γρήγορη ανάπτυξη των τελευταίων δεκαετιών, η τεχνολογική εξέλιξη, η παγκοσμιοποιημένη αγορά, οδήγησαν τόσο στην γρήγορη αύξηση του πληθυσμού παγκοσμίως όσο και στην τεράστια βελτίωση των συνθηκών ζωής των δισεκατομμυρίων πρώην άθλιων ανθρώπων του τρίτου κόσμου. Μια γενική αντιστροφή αυτής της τάσης, δηλαδή αν όλες οι κοινωνίες επέλεγαν την «ξε-ανάπτυξη», θα είχαμε σαν αποτέλεσμα τόσο την ξανά-εξαθλίωση του τρίτου κόσμου όσο και την μείωση του πληθυσμού. Η οποία μάλλον θα γινόταν με βίαιο τρόπο, μέσω πείνας και πολέμων.
Μπορεί η γενική τάση για συνεχή ανάπτυξη να κρύβει μελλοντικά αδιέξοδα, οικονομικές και περιβαλλοντικές κρίσεις, να παράγει μοιραίες ανισότητες, ωστόσο και η αντίστροφη διαδικασία, η «ξέ-ανάπτυξη», κρύβει και αυτή φτώχεια δυστυχία και θάνατο, σε παγκόσμια κλίμακα.
Διαλέξτε. Όπως πάντα ισχύει το better the devil you already know…
Κάτι τελευταίο: Είναι απίστευτη η προσήλωση του Αλέξη Τσίπρα και της Αριστεράς στις ολιγαρχικές δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής. Μετά τον Μαδούρο μας προέκυψε ο … αυτοανακηρυγμένος Βολιβιανός Μοράλες. Ο οποίος χρησιμοποιεί το οικονομικό μοντέλο το κράτος να παίρνει μέρος των κερδών των ιδιωτικών εταιρειών! Εκτός των φόρων, φυσικά. Λέτε να μπαίνουν ιδέες στον δικό μας;
Α, μη ξεχνάμε ότι αυτός ο … δημοκράτης Αριστερός Μοράλες, διαθέτει περιουσία – με τον ιδρώτα του φυσικά- δισεκατομμυρίων δολαρίων… Ενώ επιτρέπει την παιδική εργασία από ηλικίας δέκα ετών! Σ’ αυτόν μας προτρέπει να μοιάσουμε ο Αλέξης Τσίπρας!
