Έντονα ξεχείλισαν και φέτος τα συναισθήματα συγκίνησης στον 4ο Δρόμο προς τιμή των 21 αδικοχαμένων μαθητών του Μακροχωρίου, από την τραγωδία του δυστυχήματος των Τεμπών της 13ης Απριλίου 2003.

Ρεπορτάζ: Βασίλης Σιμόπουλος

Οι αγώνες δρόμου έγιναν το πρωινό της Κυριακής 7 Απριλίου 2019 με αφετηρία και τερματισμό την ομώνυμη πλατεία 21 μαθητών στο Μακροχώρι. Την εκδήλωση συνδιοργάνωσαν ο Λαογραφικός Σύλλογος Ντόπιων Μακροχωρίου και το Κ.Α.Π.Α. του Δήμου Βέροιας. Ανάλογη ήταν η συμβολή του Συλλόγου Δρομέων Βέροιας και του νεοσύστατου Συλλόγου “Ψηφιδωτό”. Τα αγωνίσματα περιλάμβαναν:

1. 10.000 μέτρα ηλικίας από 16 ετών και άνω
2. 3.000 μέτρα περιπατητικός λαϊκός αγώνας υγείας, από 16 ετών και άνω. 3. 2.000 μέτρα αγώνας Γυμνασίων.
3. 1.000 μέτρα αγώνας Δημοτικών.
4. 250 μέτρα αγώνας ΑΜΕΑ. Ομολογουμένως οι συμμετοχές τη φετινή χρονιά ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο, ενώ αρκετοί ήταν και όσοι παρακολούθησαν τα αγωνίσματα από κοντά ως θεατές. Οι αγώνες ολοκληρώθηκαν με τις καθιερωμένες βραβεύσεις των διακριθέντων αθλητών όλων των κατηγοριών, στην Πλατεία 21 Μαθητών.

Δείτε το βίντεο:

Φωτο:

Έχετε παρατηρήσει πως όταν αλλάζετε την πλευρά της χωρίστρας, αλλάζει όλο σας το πρόσωπο; Οι περισσότερες γυναίκες έχουμε συνηθίσει τη χωρίστρα των μαλλιών σε ένα συγκεκριμένο σημείο, όμως πιθανόν να μην είναι το σωστό!

Διαβάστε τη συνέχεια στο άρθρο της Μαρίας Καλοπούλου.

Πηγή: www.womanidol.com

Οι κατοικίδιες γάτες μπορούν να αναγνωρίσουν το όνομα τους και να το διακρίνουν από τα ονόματα άλλων γατών και από άλλες λέξεις, σύμφωνα με μια νέα ιαπωνική επιστημονική έρευνα, η οποία επιβεβαιώνει αυτό που ήδη γνωρίζουν αρκετοί άνθρωποι που έχουν γάτα στο σπίτι τους.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Ατσούκο Σαΐτο του Πανεπιστημίου Σοφία του Τόκιο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Scientific Reports, μελέτησαν 78 γάτες. Τα πειράματα έδειξαν ότι κάθε γάτα ήταν σε θέση να ανταποκριθεί στο δικό της όνομα (κουνώντας τα αυτιά, το κεφάλι, την ουρά ή βγάζοντας ήχους) περισσότερο από ό,τι σε άλλες λέξεις. Αυτό συνέβαινε ακόμη και όταν ένας άγνωστος στις γάτες τις φώναζε με το όνομα τους.

Παλαιότερες έρευνες είχαν δείξει ότι οι σκύλοι ανταποκρίνονται στην ομιλία των ανθρώπων και ειδικότερα στο όνομά τους, ενώ για τις γάτες υπήρχε μια αμφιβολία, η οποία όμως διαλύθηκε με τη νέα μελέτη. Όμως οι επιστήμονες διατύπωσαν αμφιβολία κατά πόσο οι γάτες αντιλαμβάνονται πως το όνομα τους είναι ένα όνομα γι’ αυτές τις ίδιες, αφού δεν φαίνεται να έχουν συνείδηση του εαυτού τους. Μάλλον, σύμφωνα με τη δρα Σαΐτο, μαθαίνουν να συσχετίζουν το όνομα τους με κάποια ανταμοιβή ή τιμωρία.

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση: https://www.nature.com/articles/s41598-019-40616-4

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Συχνά στη ζωή μας έχουμε να πάρουμε αποφάσεις είτε για απλά, καθημερινά θέματα είτε για πιο σοβαρά. Πολλές φορές έχουμε σκεφτεί πως θα θέλαμε κάποιος άλλος να αποφασίσει για εμάς, κάποιος άλλος να πάρει το βάρος της απόφασης, για να νιώσουμε πιο «ελαφροί».

Μας δημιουργούνται αισθήματα πίεσης και άγχους , όταν έχουμε να πάρουμε μία απόφαση λόγω του αποτελέσματός και των συνεπειών της, το οποίο μπορεί να αρέσει είτε σε εμάς είτε στους άλλους. Εκείνες τις στιγμές είναι που οι περισσότεροι, θέλουμε όσο τίποτα άλλο να μεταφέρουμε το βάρος της απόφασής μας σε κάποιον άλλον!

Θα έχετε προσέξει πως όταν είναι να πάρουμε μία απόφαση, «τρώμε» αρκετό από τον πολύτιμο μας χρόνο. Λέτε να υπάρχει κάποια λύση ώστε να μας διευκολύνει από το βάρος της απόφασης…;

Από την άλλη πλευρά, όταν έχουμε αποφασίσει να κινηθούμε με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο, αμφιβάλλουμε για την εγκυρότητα της απόφαση μας. «Έπραξα σωστά;», «Τι αντίκτυπο θα έχει μελλοντικά σε εμένα ή και τους γύρω μου;». Αγωνιούμε και νιώθουμε αβοήθητοι μπροστά σε τέτοιες στιγμές. Τέτοιες αποφάσεις συνήθως έχουν να κάνουν με την υγεία μας, τη σχέση μας, τη δουλειά μας, την οικογένεια μας, ή τις σχέσεις με τον περίγυρο μας .

Συνήθως το πρώτο άτομο που σκεφτόμαστε όταν παίρνουμε μία απόφαση είναι το δικό μας όφελος. Ταυτόχρονα όμως, την ίδια στιγμή σκεφτόμαστε, τι αντίκτυπο θα έχει για τους άλλους αυτές οι αποφάσεις; Θα τους στενοχωρήσουμε, θα τους δυσκολέψουμε, εντέλει μήπως θα τους πληγώσουμε;

Άλλη μία σκέψη είναι αν αυτή η απόφαση, θα μας κάνει καλό; Θα είμαστε πιο ευτυχισμένοι; Ή είναι ένας τρόπος που θα δημιουργηθεί κάποιο κακό στον εαυτό μας. Για παράδειγμα, αποφασίζουμε να σταματήσουμε μία σχέση που ενώ είχαμε αισθήματα, δεν περνάγαμε καλά. Ή αποφασίζουμε να ξεκινήσουμε γυμναστήριο που δεν μας αρέσει, αλλά θα μας βοηθήσει στην προσπάθεια της απώλειας των περιττών κιλών μας.

Επίσης, βοηθά αυτή η απόφαση στο να επιτύχουμε και να εφαρμόζουμε εκείνες τις αρχές που διέπουν και μας κάνουν πιο ολοκληρωμένους, ελεύθερους από τους περιορισμούς των νοητικών μας αναταραχών; Αυτή η απόφαση μας κάνει να νιώθουμε πιο ήρεμοι;

Όλα αυτά θα μπορούσαμε να πούμε πως στηρίζονται σε μια ώριμη από τις εμπειρίες κοινή λογική. Ωστόσο… γυρνώντας στο παρελθόν, θα παρατηρήσουμε πως μερικές φορές συμβαίνουν πράγματα που δεν μπορούμε να τα κατανοήσουμε με την κοινή λογική. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ίσως χρειάζεται να αφεθούμε στα χέρια της ίδιας της ζωής, που έχει κι εκείνη τους δικούς της κανόνες και αρχές. Έχοντας κι αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού μας, μπορούμε να έχουμε μια σταθερότητα και ηρεμία στην καθημερινότητά μας.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

Ως ο καλύτερος γενικός οικογενειακός γιατρός της Ευρώπης για το 2019 αναδείχτηκε ο Δρ Ανάργυρος Μαριόλης, διευθυντής του Κέντρου Υγείας Αρεόπολης της Μάνης, στον οποίο απονέμεται τον Ιούνιο μια κορυφαία διάκριση, το WONCA Europe Excellence in Health Care, επιβραβεύοντας τις προσπάθειες του ιδίου και του προσωπικού του Κέντρου.

«Ουσιαστικά δεν έχω βραβευτεί εγώ, έχει βραβευτεί μια προσπάθεια μέσα από αυτό που ζητούσαν οι ασθενείς, είναι ο ασθενής που βραβεύεται και κατά δεύτερο λόγο εγώ» τόνισε μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ-ΜΠΕ, «Πρακτορείο 104,9FM» o κ. Μαριόλης, που ανακηρύχθηκε καλύτερος Οικογενειακός Γιατρός για το 2019 (The 5-Star Doctor 2019) από τον έγκριτο οργανισμό, ενώ ταυτόχρονα αναφέρθηκε στη σημασία της προληπτικής ιατρικής τόσο στον αστικό ιστό, όσο και σε σημεία της Ελλάδας όπου οι ανάγκες είναι σημαντικές και οι αποστάσεις μεγαλύτερες.

«Βραβεύεται ουσιαστικά το ότι δεν κοροϊδέψαμε ποτέ τον άνθρωπο. Όλα όσα έχουμε κάνει είναι αυτά που ήθελαν οι πολίτες, δεν είναι αυτό που θέλαμε εμείς» τόνισε ο Έλληνας ιατρός και μίλησε για μια προσπάθεια που γίνεται «εδώ και είκοσι χρόνια». «Ιδρύσαμε, όταν δεν υπήρχε τίποτε σε αστικό ιστό, στον τομέα που λέγεται “εξωνοσοκομειακή φροντίδα”, το Κέντρο Υγείας Αστικού τύπου στον Βύρωνα Αττικής (…), ουσιαστικά κάναμε αυτή την πορεία στο συγκεκριμένο Κέντρο Υγείας σε όλο το φάσμα, βλέποντας και παρακολουθώντας τους ασθενείς στο σπίτι» εξιστορεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Μαριόλης, που όταν αναφέρεται στο βραβείο του Γενικού Οικογενειακού Ιατρού της Χρονιάς για την Ευρώπη που θα παραλάβει στο συνέδριο WONCA Europe στην Μπρατισλάβα της Σλοβακίας, στις 26-29 Ιουνίου 2019 και στην προσωπική του διάκριση προτιμά να περιγράφει τις δράσεις του προσωπικού συνολικότερα στη γωνιά αυτή της Μάνης τα τελευταία χρόνια.

«Εδώ δεν μπορούμε να πάρουμε απόφαση για τη ζωή τη δική μας. Καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο είναι (να δημιουργηθεί κάτι τέτοιο) και μάλιστα σε μια απομονωμένη και απομακρυσμένη περιοχή. Νομίζω όμως ότι δεν έχουμε κάνει τίποτε ακόμη. Μπορεί να φαίνονται όλα αυτά σαν ένα μικρό παραμύθι, αλλά αυτή είναι η προσωπική αντιμετώπιση» εξηγεί, ενώ περιγράφει πως ο συγκεκριμένος απομονωμένος οικισμός, «με δύσκολο συγκοινωνιακό δίκτυο, διάσπαρτους οικισμούς, ηλικιωμένους, αλλά και τα λιγοστά παιδιά, που ακούγεται ο αντίλαλός τους καθημερινά» ήταν και μια ευκαιρία να περάσει η έννοια της «κατ’ οίκον νοσηλείας» σε ένα άλλο επίπεδο, έστω και αν κατά τον ίδιο υπάρχει περιθώριο βελτίωσης. «Έχουμε ακόμη κάνει λίγα (…). Σε αυτήν την προσπάθεια πρέπει να είσαι λίγο αιρετικός και “παράνομος”. Αλλιώς δεν μπορείς να βοηθήσεις τον άνθρωπο…» καταλήγει ο βραβευμένος Έλληνας Ιατρός.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της συνέντευξης που παραχώρησε ο Δρ Ανάργυρος Μαριόλης στο «Πρακτορείο 104,9FM» του ΑΠΕ-ΜΠΕ και τον Σωτήρη Κυριακίδη

Ερ. Τι σημαίνει μια βράβευση όπως η συγκεκριμένη για εσάς προσωπικά;

Απ. Ουσιαστικά δεν έχω βραβευτεί εγώ, έχει βραβευτεί μια προσπάθεια, μέσα από αυτό που ζητούσαν οι ασθενείς, είναι ο ασθενής που βραβεύεται και κατά δεύτερο λόγο εγώ. Είναι μια προσπάθεια που γίνεται εδώ και είκοσι χρόνια, ιδρύσαμε, όταν δεν υπήρχε τίποτε στον αστικό ιστό, στον τομέα που λέγεται “εξωνοσοκομειακή φροντίδα”, το Κέντρο Υγείας Αστικού τύπου στο Βύρωνα Αττικής. Το μήνυμα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ξέρετε, λέει ότι χωρίς ισχυρή πρωτοβάθμια φροντίδα και χωρίς καθολική κάλυψη του πληθυσμού, τα αποτελέσματα υγείας που θέλουμε δε θα υπάρχουν. Ουσιαστικά κάναμε αυτή την πορεία στο συγκεκριμένο  Κέντρο Υγείας σε όλο το φάσμα, βλέποντας και παρακολουθώντας τους ασθενείς στο σπίτι. Αν δε, κάνει κανείς μια αναδρομή πίσω, είχαμε παρεξηγηθεί… Ναι μεν έχω πάρει μια βράβευση από την Ακαδημία Αθηνών για αυτήν την προσφορά, αλλά ήταν σε επίπεδο ελληνικό. Η ευρωπαϊκή κοινότητα αποφασίζει να μου δώσει αυτόν τον τίτλο για αυτήν την προσφορά, πέρα από το καθιερωμένο που μπορείς να κάνεις.

ΕΡ. Κάποια στιγμή λοιπόν βρεθήκατε σε μια γωνιά της χώρας, που απέχει από αυτό που ονομάζουμε αστικό ιστό. Πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα έτσι;

Απ: Βρέθηκα για λίγους μήνες -έτσι πίστευα- εδώ στην εσχατιά, θα έλεγε κανείς, της ηπειρωτικής Ευρώπης, στη Μάνη, με δύσκολο συγκοινωνιακό δίκτυο, με διάσπαρτους οικισμούς, ηλικιωμένους, αλλά και τα λιγοστά παιδιά που ακούγεται ο αντίλαλός τους καθημερινά, που υπάρχουν σε κάθε απομονωμένο οικισμό. Εδώ υπήρχε ένας υγειονομικός σχηματισμός που ήταν σχεδόν έτοιμος να κλείσει και διαμορφώσαμε κάποιες άλλες συνθήκες. Ανεβάσαμε λίγο και το προσδόκιμο επιβίωσης, αλλά και την κατ’ οίκον νοσηλεία στο σπίτι.

Όλα αυτά δεν θεσμοθετήθηκαν ούτε από μένα, ούτε από την πολιτεία. Η πολιτεία και το Εθνικό Σύστημα Υγείας λέει να κάνεις άλλα πράγματα. Αυτό που έχουμε συνηθίσει. Εγώ και οι συνεργάτες μου δεν θέσαμε κανένα στόχο και κανένα σκοπό. Δεν έχω στόχους, ούτε σκοπούς. Έτσι προχωράω καθημερινά. Στόχος μου θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι μια οραματική διάσταση για αυτό που λέγεται ανθρώπινη επιβίωση.

Προσπαθώ να κοιτάζω τον άνθρωπο και θα προσπαθήσω να μείνει σε αυτήν την πλευρά για όσο αντέξω. Και μέχρι σήμερα, νομίζω ότι αυτό που έθεσαν οι πολίτες, οι ασθενείς και οι άνθρωποι, αγκάλιασαν όλη αυτήν την προσπάθεια. Αυτή η προσπάθεια εκτιμήθηκε. Εγώ δεν μπορώ να το διαχειριστώ.

Ερ. Τι σημαίνει “επαφή με τον κόσμο” όταν μιλάμε για φροντίδα και νοσηλευτικές υπηρεσίες;

Απ: Είναι ένας τρόπος ζωής. Όπου πήγα, βρίσκομαι μέσα εκεί που δουλεύω. Δεν έχω πάρει άδεια, δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό το πλάνο, μπορεί να είναι και λάθος αυτή η στάση ζωής, αλλά αυτό έκανα μέχρι και σήμερα. Δεν ξέρω τι είναι η άδεια, τι είναι να πάρεις ρεπό, τι είναι όλα αυτά τα οποία τα έχω κατακρίνει. Είναι διαφορετικά και είναι δύσκολο (…)να πάρεις αποφάσεις για τις ζωές των άλλων. Πολύ δύσκολο. Εδώ δεν μπορούμε να πάρουμε απόφαση για τη ζωή τη δική μας. Καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο είναι και σε μια απομονωμένη και απομακρυσμένη περιοχή. Νομίζω όμως ότι δεν έχουμε κάνει τίποτε ακόμη. Μπορεί να φαίνονται όλα αυτά σαν ένα μικρό παραμύθι, αλλά αυτή είναι η προσωπική αντιμετώπιση. Βραβεύεται ουσιαστικά ότι δεν κοροϊδέψαμε ποτέ τον άνθρωπο. Όλα όσα έχουμε κάνει είναι αυτά που ήθελαν οι πολίτες, δεν είναι αυτό που θέλαμε εμείς.

Ερ. Μπορείτε να μας περιγράψετε την καθημερινότητά σας;

Απ: Κάθε μέρα είναι και διαφορετική. Όταν έρχονται 20-30 γιατροί διαφόρων ειδικοτήτων, και τους ευχαριστώ πολύ, και μεταμορφώνουμε το κέντρο υγείας για λίγες μέρες σε δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο νοσοκομείο, καταλαβαίνετε… Πρέπει να μειώσουμε το κόστος στα νοικοκυριά. Το κόστος στα νοικοκυριά, όταν πρέπει να πάει κάποιος να δει μια ειδικότητα ή να κάνει μια εξειδικευμένη εξέταση.

Πριν δύο μήνες κάναμε 200 μαστογραφίες. Ξέρετε το κόστος πόσο είναι στα νοικοκυριά για να γίνει αυτή η πολύ σημαντική εξέταση; Αυτό το κάνουμε κάθε 2-5 μήνες. Κι αναλόγως, όλο το φάσμα, είτε αφορά παιδί είτε γυναίκα είτε τον ηλικιωμένο είτε τη διαχείριση των νοσημάτων. Το κάνουμε γιατί αυτό πραγματικά χρειάζεται. Έχουμε κάνει λίγα. Σε αυτήν την προσπάθεια πρέπει να είσαι λίγο αιρετικός και “παράνομος”. Αλλιώς δεν μπορείς να βοηθήσεις τον άνθρωπο…

ΑΠΕ-ΜΠΕ