ΓΑΣ Ροδοχωρίου: Διαμαρτυρία ποδοσφαιριστών
Την ΚΥΡΙΑΚΗ 12/05/ 2016 είχε ορισθεί ο αγώνας των play off ανόδου του πρωταθλήματος της ένωσής μας………..στο γήπεδο του ΔΙΑΒΑΤΟΥ…..ο αγώνας δεν διεξήχθη μετά από απόφαση της ομάδας μας για αποχώρηση, την στιγμή που δεχθήκαμε επίθεση κατά την είσοδο μας στα αποδυτήρια, από φιλάθλους ,παράγοντες κ ποδοσφαιριστές της αντίπαλης ομάδας κ κινδύνευε η σωματική μας ακεραιότητα…
Με έκπληξή μας πληροφορηθήκαμε την έκθεση της ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ για τα όσα συνέβησαν ……ΑΨΙΜΑΧΙΕΣ .χαρακτηρίζουν την επίθεση εκ προς την αποστολή της ομάδας μας………ΑΨΙΜΑΧΙΕΣ θεωρούν το γρονθοκόπημα των ποδοσφαιριστών μας ΙΩΑΚΙΜΕΙΔΗ ΣΩΤΗΡΗ Κ ΣΑΚΕΛΛΑΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ…….ΟΙ αψιμαχίες κύριοι θέλουν δύο συμμετέχοντες. Εσείς είδατε δύο ή κάποιους να επιτίθενται κ κάποιους να προσπαθούν να προστατευτούν.
Ποιος σας δίνει το δικαίωμα να καταγράφεται τα γεγονότα με τόση επιπολαιότητα Πως χτύπησαν οι ποδοσφαιριστές μας, για ποιο λόγο ο αντίπαλος προπονητής, σε συνέντευξή του μετά τα γεγονότα, είπε επί λέξη ότι ο προπονητής μας ΚΕΡΛΙΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ “ήταν μία πόρτα μόνος του” μπροστά στα αποδυτήρια μας, ποιον προστάτευε κ από τι,. Ποιον προστάτευαν οι παρατηρητές του αγώνα κ από ποιους,,,,, Γιατί οι 6-7 παραβρισκόμενοι αστυνομικοί παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα από απόσταση (μήπως ήταν λίγοι γι αυτό που συνέβαινε?), ΓΙΑΤΙ ο επικεφαλής την αστυνομικής δύναμης είπε στον προπονητή μας “απορώ πως έδωσαν άδεια για διεξαγωγή του αγώνα σε αυτό το γήπεδο “, κ επίσης στον πρόεδρο μας ΜΩΥΣΙΔΗ ΤΑΣΟ στην ερώτηση εάν εγγυάται για την ασφάλεια μας, είπε, “δεν μπορώ να εγγυηθώ τίποτα σε αυτό το γήπεδο”.
Κύριοι ,ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ (ΕΠΣΗ…ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ) σας πληροφορούμε πως το ποδόσφαιρο για εμάς είναι χαρά διασκέδαση κ αθλητισμός, κ μόλις τελειώσει ένας ποδοσφαιρικός αγώνας μας περιμένουν οι οικογένειες μας (σύζυγοι παιδιά γονείς κλπ) να επιστρέψουμε υγιείς κ χαρούμενοι……..
Στο γήπεδο του ΔΙΑΒΑΤΟΥ δεν πήγαμε να καταλάβουμε κάποιο οχυρό, ούτε παλάσκες φέραμε μαζί μας, ούτε όπλα……ποδόσφαιρο πήγαμε να παίξουμε, κ κάποιοι από εμάς βρέθηκαν στο νοσοκομείο κ κάποιοι άλλοι αναρωτιούνται εάν θα συνεχίσουν να παίζουν υπό αυτές τις συνθήκες ποδόσφαιρο.
Είμαστε ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές κ πήγαμε να παίξουμε…… να παίξουμε κ να επιστρέψουμε στα σπίτια μας ,στα παιδιά μας στις συζύγους στους γονείς στους φίλους στους δικούς μας ανθρώπους………εάν δεν μπορείτε να το διασφαλίσετε (κ γιατί χρειάζεται άραγε….γιατί χρειάζεται άραγε) μην το επιτρέπετε να διεξαχθεί……….θέλουμε να επιστρέφουμε στα σπίτια μας υγιείς ……όπως προσερχόμασθε……
ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΟ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
ΟΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΕΣ ΤΟΥ Γ.Α.Σ ΡΟΔΟΧΩΡΙΟΥ
Αλεξάνδρεια: Στη δημιουργία “Κέντρου Ανοιχτού Εμπορίου” (open mall) στην Αλεξάνδρεια προχώρησε το υπουργείο Οικονομικών.
“Στην έγκριση της χρηματοδότησης για τη δημιουργία “Κέντρου Ανοιχτού Εμπορίου” (open mall) στην Αλεξάνδρεια προχώρησε το υπουργείο Οικονομικών.
Ο Δήμος Αλεξάνδρειας ήταν μεταξύ των Δήμων που είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον για συμμετοχή στη συγκεκριμένη δράση και σε συνεργασία με τον Εμπορικό Σύλλογο Αλεξάνδρειας (συνδικαιούχο στο πρόγραμμα) είχε καταθέσει πρόταση για δημιουργία “Κέντρου Ανοιχτού Εμπορίου” στην Αλεξάνδρεια. Ο συνολικός προϋπολογισμός ανέρχεται στα 1.873.342,81 ευρώ.
Η έγκριση του συγκεκριμένου έργου αποτελεί μια ακόμη επιβεβαίωση ότι η διοίκηση του Π. Γκυρίνη και η “Ώρα Ευθύνης” ως δημοτική παράταξη προχωρούν αποκλειστικά και μόνο με σταθερά βήματα προς την ανάπτυξη του τόπου, με σκληρή δουλειά και προγραμματισμό.
Όμως, η έγκριση του συγκεκριμένου έργου όπως και πολλών άλλων έργων είναι και μια απάντηση σε όσους κινδυνολογούν, ψεύδονται, απαξιώνουν τα πάντα, στο πλαίσιο μιας αρρωστημένης επιχειρηματολογίας που μοναδικό στόχο έχει την υφαρπαγή της ψήφου των δημοτών του Δήμου Αλεξάνδρειας.
Για μια ακόμη φορά οι “Κασσάνδρες” διαψεύστηκαν, για μια ακόμη φορά τους αφήνουμε στην κρίση των δημοτών, που θα έλθει σύντομα.”
Οι μεγαλύτερης ηλικίας πατέρες θέτουν σε αυξημένο κίνδυνο τη μητέρα και το αγέννητο παιδί τους, σύμφωνα με αμερικανική μελέτη
Οι άνδρες που καθυστερούν την πατρότητα, έχουν -όπως οι γυναίκες- ένα «βιολογικό ρολόι», το οποίο, εάν αγνοήσουν, μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο την υγεία τόσο του βρέφους όσο και της συντρόφου τους, όπως αποκαλύπτει μια νέα αμερικανική έρευνα.
Η μελέτη που δημοσιεύτηκε στο ευρωπαϊκό περιοδικό «Maturitas» και εξέτασε την επίδραση της πατρικής ηλικίας στη γονιμότητα, την εγκυμοσύνη και την υγεία του παιδιού, δίνει ένα έναυσμα στους πατέρες να σκεφτούν την πιθανότητα της τράπεζας σπέρματος, όσο ακόμη είναι κάτω των 35 ετών ή -το αργότερο- 45 ετών.
«Αν και θεωρείται δεδομένο ότι οι σωματικές αλλαγές που συμβαίνουν στις γυναίκες που μένουν έγκυες σε ηλικία άνω των 35 ετών, μπορεί να επηρεάσουν δυσμενώς τη σύλληψη, τη διαδικασία της εγκυμοσύνης και την υγεία του παιδιού, κάνεις μέχρι τώρα δεν είχε αναρωτηθεί το ρόλο που διαδραματίζει η ηλικία των ανδρών σε αυτές τις καταστάσεις», δήλωσε η ερευνήτρια Γκλόρια Μπάχμαν, διευθύντρια του Ινστιτούτου Υγείας Γυναικών της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ράτγκερς.
Στην έρευνα επανεξετάστηκαν δεδομένα 40 χρόνων σχετικά με την επίδραση της ηλικίας του γονέα στη γονιμότητα, την εγκυμοσύνη και την υγεία του παιδιού, δεδομένου ότι η ηλικία των πατέρων στις Η.Π.Α. έχει αυξηθεί λόγω της εξέλιξης της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.
Τα αποτελέσματα της έρευνας κατέδειξαν ότι στα ζευγάρια που οι πατέρες ήταν άνω των 45 ετών, παρατηρήθηκε μειωμένη γονιμότητα, ακόμα και όταν η μητέρα ήταν κάτω των 25 ετών. Επίσης η προχωρημένη πατρική ηλικία συνέβαλε στην εμφάνιση διαβήτη κατά την εγκυμοσύνη, προεκλαμψίας ή πρόωρης γέννησης.
Σε ό,τι αφορά τα παιδιά, εκείνα που είχαν μεγαλύτερης ηλικίας πατέρες (άνω των 45), ήταν πιο πιθανό να εμφανίσουν χαμηλό βάρος γέννησης, χαμηλότερες επιδόσεις στην κλίμακα Apgar, γενετικές ανωμαλίες και καρδιακές παθήσεις.
Σε επόμενα αναπτυξιακά στάδια, αυτή η κατηγορία παιδιών φάνηκε ότι είναι πιο πιθανό να αναπτύξει καρκίνο, γνωστικές ή ψυχιατρικές διαταραχές και αυτισμό. Συγκεκριμένα, η αυξημένη ηλικία του πατέρα συνδέθηκε στενά με την εμφάνιση σχιζοφρένειας. Η πιθανότητα εμφάνισης της ψύχωσης αυτής στα παιδιά με πατέρες κάτω των 25 ήταν μία στις 141 περιπτώσεις, ενώ σε αυτά με πατέρες άνω των 50 ήταν μία στις 47. Στον αυτισμό ο κίνδυνος αρχίζει να αυξάνεται όταν οι πατέρες είναι 30 ετών, σταθεροποιείται μετά τα 40 και αυξάνει πάλι στα 50.
Η Γκλόρια Μπάχμαν, διερευνώντας τους λόγους για τους οποίους η αυξημένη ηλικία του πατέρα έχει αυτές τις δυσμενείς επιδράσεις, εκτιμά ότι ο βασικός παράγοντας είναι μια φυσική μείωση της τεστοστερόνης, που συμβαίνει καθώς περνούν τα χρόνια, αλλά και βλάβες ή η κακή ποιότητα του σπέρματος.
Όπως είπε, «οι γυναίκες είναι πολύ πιο ευαισθητοποιημένες από τους άντρες σε ό,τι αφορά την αναπαραγωγική τους υγεία, ενώ οι άντρες επισκέπτονται ειδικούς μόνο στην περίπτωση που εμφανίσουν κάποιο πρόβλημα».
Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:
https://www.maturitas.org/article/S0378-5122(19)30134-3/fulltext
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Αυξάνονται στην Ευρώπη και αλλού τα περιστατικά καρκίνου του εντέρου στους νέους ενήλικες κάτω των 50 και ιδίως κάτω των 30 ετών
Τα ποσοστά εμφάνισης καρκίνου του εντέρου σε άτομα κάτω των 50 ετών έχουν αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια σε πολλές αναπτυγμένες χώρες. Ακόμη μεγαλύτερη είναι η αύξηση στην ηλικιακή ομάδα 20-29 ετών, όπως αποκαλύπτουν νέα ερευνητικά δεδομένα.
Δύο έρευνες που διεξήχθησαν σχετικά με το θέμα και δημοσιεύτηκαν στα περιοδικά γαστρεντερολογίας «Gut» και «The Lancet Gastroenterology & Hepatology Journal», κατέδειξαν ότι τα ποσοστά των ατόμων κάτω των 50 ετών που προσβλήθηκαν από την ασθένεια κατά τα τελευταία 25 χρόνια, εμφανίζουν αυξητική τάση τόσο στην Ευρώπη όσο και σε άλλες χώρες.
Ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι ο τρίτος συχνότερος στον κόσμο, με 1,8 εκατομμύρια νέα διαγνωστικά περιστατικά και 881.000 θανάτους το 2018.
«Η συχνότητα εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου εξακολουθεί να είναι πολύ μικρότερη στα άτομα κάτω των 50 ετών συγκριτικά με εκείνους άνω των 50. Ωστόσο τα ανησυχητικά ευρήματα που αφορούν την αύξηση των ποσοστών προσβολής των νεότερων γενεών, καθιστούν επιτακτική την ανάγκη δράσης», δήλωσε η δρ. Μαρζί Αράγκι από τη Διεθνή Υπηρεσία Έρευνας για τον Καρκίνο στη Λιόν.
Στη χρονική περίοδο μεταξύ 1990 και 2016, στην Ευρώπη διαγνώστηκαν με καρκίνο του εντέρου 187.918 άτομα, εμφανίζοντας μια ελαφρά αύξηση τα τελευταία χρόνια. Στην Ευρώπη οι καρκίνοι του εντέρου για τα άτομα 20-29 ετών αυξήθηκαν από το 1990 έως το 2016 από 0,8 σε 2,3 περιστατικά ανά 100.000 ανθρώπους και η μεγαλύτερη αύξηση καταγράφηκε από το 2004 έως το 2016 με ετήσια άνοδο 7,9%.
Στις ηλικίες 30-39 ετών παρατηρήθηκε μέση ετήσια αύξηση 4,9% την περίοδο 2005-2016. Τέλος, στις ηλικίες 40-49 ετών στην αρχή (1990-2004) παρατηρήθηκε μείωση του ποσοστού εμφάνισης της νόσου κατα 0,8%, αλλά αυτό αυξήθηκε ξανά κατά 1,6% ετησίως μεταξύ 2004-2016.
Σημαντική αύξηση του καρκίνου του εντέρου παρατηρήθηκε σε άτομα έως 50 ετών κατά τα τελευταία δέκα χρόνια σε Δανία, Νορβηγία, Νέα Ζηλανδία, Αυστραλία, Ηνωμένο Βασίλειο και Καναδά. Ιδιαίτερα στην ηλικιακή ομάδα 20-29 ετών, η εμφάνιση καρκίνου του ορθού αυξήθηκε ετησίως κατά 18,1% στη Δανία και 10,6% στη Νορβηγία την τελευταία δεκαετία.
Επιπλέον, σε συνδυασμό με αυτή την αύξηση στους νεότερους, παρατηρείται μια αντίστοιχη μείωση των ποσοστών στα άτομα άνω των 50 ετών. Για τα δύο αντικρουόμενα ευρήματα έχουν προταθεί ως εξηγήσεις ότι αφενός οι νέοι ενήλικες επιβαρύνονται όλο και περισσότερο λόγω «κακών συνηθειών» (κάπνισμα, αλκοόλ, παχυσαρκία, έλλειψη φυσικής άσκησης), αφετέρου τα άτομα άνω των 50 παίρνουν πιο συχνά μέτρα πρόληψης, καθώς κάνουν τακτικά εξετάσεις για πολύποδες.
Οι θάνατοι πάντως από τη συγκεκριμένη ασθένεια δεν αυξήθηκαν αντίστοιχα με τα ποσοστά προσβολής στις ηλικίες 20-29 ετών, ενώ παρουσίασαν μια ελαφρά μείωση στις άλλες δύο ηλικιακές ομάδες 30-39 και 40-49 ετών κατά 1,1% και 2,4% αντίστοιχα.
Ενώ μέχρι σήμερα οι προληπτικές εξετάσεις για τη συγκεκριμένη νόσο δεν είχε νόημα να γίνονται πριν τα 50, δεδομένης της αναλογίας κόστους και ασθενών, η ραγδαία αύξηση στους νεότερους προβληματίζει τους ερευνητές. Δίνεται έτσι αφορμή για μια συζήτηση σχετικά με την αναθεώρηση της ηλικίας, στην οποία πρέπει να αρχίζουν οι εξετάσεις για τον καρκίνο του εντέρου. Η Αμερικανική Εταιρεία Καρκίνου συνιστά οι διαγνωστικές εξετάσεις όπως η κολονοσκόπηση να αρχίζουν στα 45.
Η Τζούλια Μαρτίνα Καβέστρο από το Πανεπιστήμιο Υγιούς Ζωής του ‘Αγιου Ραφαήλ στο Μιλάνο τονίζει ότι είναι απαραίτητη η ευαισθητοποίηση του κοινού, ώστε να μην παραλείπεται ο προσυμπτωματικός έλεγχος. Παράλληλα, η ίδια υπενθυμίζει τη σημασία του οικογενειακού ιστορικού και υποστηρίζει ότι τα άτομα με ιστορικό πρέπει να ξεκινάνε σε μικρότερη ηλικία τους προληπτικούς ελέγχους.
Σύνδεσμοι για τις επιστημονικές δημοσιεύσεις:
https://gut.bmj.com/content/early/2019/04/16/gutjnl-2018-317592
και
https://www.thelancet.com/journals/langas/article/PIIS2468-1253(19)30147-5/fulltext
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Οι κοριοί υπάρχουν από την εποχή των δεινοσαύρων (και αποδείχτηκαν πιο ανθεκτικοί στην επιβίωση τους)
Οι δεινόσαυροι πήραν τη δόξα, αλλά τελικά οι κοριοί ήσαν αυτοί που αποδείχτηκαν πιο σκληροτράχηλοι και ζούνε μέχρι σήμερα. Μια νέα διεθνής επιστημονική έρευνα κατέληξε στο -μάλλον απρόσμενο- συμπέρασμα ότι οι παρασιτικοί και ενοχλητικοί αιμοβόροι κοριοί έχουν μια μακρά εξελικτική ιστορία που φθάνει σε βάθος τουλάχιστον 115 εκατομμυρίων ετών στο παρελθόν.
Αυτό σημαίνει ότι για πολύ καιρό έζησαν παράλληλα με τους δεινόσαυρους και όταν οι τελευταίοι εξαφανίστηκαν πριν περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια μετά από πτώση αστεροειδούς, οι κοριοί συνέχισαν…σαν να μη συνέβη τίποτε. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι κοριοί είναι τελικά 50 εκατομμύρια χρόνια πιο παλιοί από τις νυχτερίδες, ένα θηλαστικό που έως τώρα θεωρείτο το πρώτο που «φιλοξένησε» τους κοριούς (το αρχαιότερο απολίθωμα νυχτερίδας είναι μόνο 64 εκατομμυρίων ετών).
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Στέφεν Ροθ του νορβηγικού Πανεπιστημιακού Μουσείου του Μπέργκεν, που ανέλυσαν δείγματα DNA από 34 είδη κοριών διεθνώς, δημιούργησαν το πρώτο οικογενειακό δέντρο των εν λόγω εντόμων και έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας “Current Biology”.
Οι επιστήμονες ευελπιστούν ότι η μελέτη τους θα βοηθήσει να βρεθούν νέοι πιο αποτελεσματικοί τρόποι για την αντιμετώπιση στην εποχή μας των κοριών, οι οποίοι συνυπάρχουν με τους άτυχους ανθρώπους σε πολλά κρεβάτια ξενοδοχείων (και όχι μόνο).
«Η σκέψη ότι τα παράσιτα αυτά που ζουν στα κρεβάτια μας σήμερα, εξελίχθηκαν πριν από περισσότερα από 100 εκατομμύρια χρόνια και περπατούσαν στη Γη δίπλα-δίπλα με τους δεινόσαυρους, αποτελεί μια πραγματική αποκάλυψη. Δείχνει ότι η εξελικτική ιστορία των κοριών είναι πολύ πιο πολύπλοκη από ό,τι είχαμε προηγουμένως νομίσει», δήλωσε ένας από τους ερευνητές, ο καθηγητής Μάικ Σίβα-Τζότι του βρετανικού Πανεπιστημίου του Σέφιλντ.
Παραμένει ασαφές ποιοι ήσαν οι πρώτοι ξενιστές των κοριών κατά το μακρινό παρελθόν, αλλά μάλλον είναι απίθανο να έπιναν το αίμα των ίδιων των δεινόσαυρων. Η νέα μελέτη αποκαλύπτει ότι ένα διαφορετικό είδος κοριών παρασιτεί στους ανθρώπους κάθε περίπου μισό εκατομμύριο χρόνια.
Οι επιστήμονες επεσήμαναν επίσης τον «απολύτως παράξενο» τρόπο αναπαραγωγής των κοριών. Το αρσενικό διαθέτει ένα γεννητικό όργανο σαν στιλέτο, με το οποίο «μαχαιρώνει» το θηλυκό, προκειμένου να εγχύσει το σπέρμα του απευθείας στο αίμα της.
Όπως είπε ο Σίβα-Τζότι, «αυτά τα ζώα είναι τόσο παράξενα. Κάνουν το καθετί διαφορετικά από ό,τι τα άλλα ζώα». Μεταξύ άλλων, ένας κοριός μπορεί να ρουφήξει σε μία και μόνο «έφοδο» του αίμα τριπλάσιο από όλο το βάρος του σώματος του. Σήμερα υπάρχουν περίπου 100 διαφορετικά είδη κοριών και τα περισσότερα ζουν πάνω στις νυχτερίδες μέσα σε απομονωμένα σπήλαια, καθώς και σε πουλιά, ενώ μόνο δύο (και αυτά αρκετά είναι…) τρέφονται από τους ανθρώπους, τo κοινό Cimex lectularius και το τροπικό C.hemipterus.
Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:
https://www.cell.com/current-biology/fulltext/S0960-9822(19)30477-4
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Στα 97 της χρόνια, δακρύζει ακόμα για την πατρίδα που έχασε, τη Σινώπη του Πόντου
Από τη Σινώπη του Πόντου έφτασε με το πλοίο του ξεριζωμού,«Εύξεινος», στον Πειραιά τον Αύγουστο του 1924.’Ηταν μόλις 2 ετών. Τον πατέρα της δεν τον γνώρισε. Τον «κατάπιαν» τα τάγματα εργασίας, τα «αμελέ ταμπουρού» για τους Τούρκους, τα «ολούμ ταμπουρού», τάγματα θανάτου, για τους Έλληνες. Άφησε πίσω τη μάνα της, έγκυο. Είναι η «θεία Έλλη» ,στο βιβλίο του Πέτρου Αρταβάνη, «Σινώπη, με τη μάνα γύρα απ’το μαγκάλι».
Την συναντήσαμε στην Πρέβεζα στην Κοκκινιά, τη γειτονιά των προσφύγων από τον Πόντο.
Αν και στα βαθειά γεράματα, η κ. Έλλη Χαραλαμπίδη-Παπαροιδάμη, ανοίγει την πόρτα του σπιτιού της στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και μας υποδέχεται. Σεβασμός!
Στον τοίχο της τραπεζαρίας, υπάρχουν οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες, που την συντροφεύουν. Είναι οι ευτυχισμένες μέρες των γονιών της. Η ίδια αγναντεύει από το παράθυρο στον κήπο, με ένα βιβλίο στο χέρι.
Έφτασε στην Ελλάδα νήπιο, περίπου 2 ετών. Γεννήθηκε στη Σινώπη, το 1922 . Η κ. Έλλη, προσπαθεί να θυμηθεί όλα αυτά, που η μητέρα της και οι συγγενείς της, συζητούσαν για τον πονεμένο δρόμο της προσφυγιάς, τις μαρτυρίες τους, για τις κακουχίες, τις βιαιότητες των Νεότουρκων σε βάρος των Ελλήνων του Πόντου. .
«Τη μητέρα μου την έλεγαν Χρυσώ .Τον πατέρα Θεόπιστο…. δεν τον γνώρισα ποτέ… ούτε εκείνος πήρε τη χαρά να με βάλει στην αγκαλιά του…. Η μητέρα ήταν έγκυος σε μένα, όταν δια της βίας τον έστειλαν στα καταναγκαστικά έργα… Μήνες αργότερα αρρώστησε βαριά στην εξορία… Κάποιοι πρόλαβαν να του πουν πως η γυναίκα του γέννησε, έγινε πατέρας… έκλεισε τα μάτια με χαρά…». Η ηλικιωμένη Πόντια συγκινείται.
Σταματά την κουβέντα για λίγο και συνεχίζει. Προσπαθεί να μας μεταφέρει παραστατικά τα βιώματα της. Στην Πρέβεζα , η κ. Έλλη θυμάται ένα μεγάλο σπίτι όπου φιλοξενήθηκαν πολλοί πρόσφυγες. Το είχε παραχωρήσει ο τότε Δήμαρχος της πόλης για τους ξεριζωμένους. Έμεινε εκεί 8 χρόνια. Ήταν 10 ετών όταν το κράτος τούς παραχώρησε ένα κομμάτι γης στην Κοκκινιά και έχτισαν δύο καμαρούλες.
« Η μάνα μου δεν ήθελε να τουρκέψει. Μία γειτόνισσα Τουρκάλα, της έλεγε… “μην φεύγεις με το παιδί. Θα σας κρύψω…” Εκείνη όμως ,ακολούθησε τους συγγενείς της. Έθαψε τα χρυσαφικά της στον κήπο. Πήρε λίγα υπάρχοντα, τρεις εικόνες, ένα μποξά (μεταξωτή τσάντα), ασπροκέντητα ρούχα , εμένα στην αγκαλιά και φύγαμε…».
Θυμάται τη μητέρα της πολλές φορές να αγναντεύει τη θάλασσα. Όμως, δεν ήταν εκείνη της Σινώπης, της πατρίδας που έχασαν, αλλά ποτέ δεν ξέχασαν.
Στη Σινώπη η οικογένεια είχε μπακάλικο, μανάβικο και καφενείο μαζί. Ο πατέρας της σωστός επαγγελματίας και είχε καλές σχέσεις με τους Τούρκους. «Τον πατέρα μου, όπως έμαθα τον πήραν οι τσέτες, οι συμμορίτες, γιατί ήταν Έλληνας και Χριστιανός…», αφηγείται η κ. ‘Ελλη που μεγάλωσε και γέρασε, με το όνειρο να γνωρίσει το πατρικό της σπίτι στη Σινώπη.
Στη Σινώπη, τη Μητρόπολη του Πόντου όπως λέει, υπήρχαν ελληνικά σχολεία, ισάριθμα με τα τούρκικα. Η Χρυσώ η μητέρα της, ήταν μορφωμένη γυναίκα. Γνώριζε αρχαία ελληνικά και πολλά χρόνια αργότερα όταν η κ. Έλλη μεγάλωσε και παντρεύτηκε, διάβαζε τα παιδιά της για το σχολείο.
Η κ. Έλλη, είναι ίσως από τους ελάχιστους εν ζωή πρόσφυγες που ξεριζώθηκαν από τη Σινώπη. Όπως πληροφορεί το ΑΠΕ-ΜΠΕ ο συγγραφέας του βιβλίου , «Σινώπη, με τη μάνα γύρα απ’το μαγκάλι», Πέτρος Αρταβάνης, ανιψιός της κ. Έλλης, που έχει κάνει δικές του έρευνες για τη δύσκολη πορεία της οικογένειας του, το πατρικό σπίτι στη Σινώπη υπάρχει ακόμη και ζουν εκεί Τούρκοι.
Η οικογένεια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον τόπο της, μετά τη συνθήκη της Λοζάννης. Πήρε τον δρόμο της προσφυγιάς, για να γλιτώσει από τη γενοκτονία που υπέστησαν από τους Νεότουρκους οι Έλληνες του Πόντου. Επιβιβάστηκε στο πλοίο «Εύξεινος», μαζί με εκατοντάδες άλλους εξουθενωμένους και άρρωστους. Στον Πειραιά όπου έφτασαν παρέμειναν σε λοιμοκαθαρτήριο στο Κερατσίνι για έναν μήνα. Στην Πρέβεζα έφτασαν ξημερώματα του Σωτήρος τον Αύγουστο του 1924.
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Έφθασαν στην Ελλάδα τα 70 ελικόπτερα αναγνώρισης OH-58D Kiowa Warrior της Αεροπορίας Στρατού
Έφθασαν στην Ελλάδα -προερχόμενα από τις ΗΠΑ- τα 70 ελικόπτερα αναγνώρισης OH-58D Kiowa Warrior και 1 μεταφορικό ελικόπτερο CH – 47 Chinook, στο πλαίσιο υλοποίησης των υπογραφεισών διακρατικών συμφωνιών για την παραχώρησή τους.
Η εκφόρτωσή τους πραγματοποιήθηκε στο λιμάνι του Βόλου και τη διαδικασία παρακολούθησε ο αρχηγός ΓΕΣ, αντιστράτηγος Γεώργιος Καμπάς.
Στη συνέχεια, τα ελικόπτερα πέταξαν με μικτά πληρώματα αποτελούμενα από Έλληνες και Αμερικανούς χειριστές για την έδρα της 1ης Ταξιαρχίας Αεροπορίας Στρατού στο Στεφανοβίκειο, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες ξεκινά άμεσα η εκπαίδευση των πληρωμάτων τους.
«Το ανωτέρω υλικό έχει κριθεί άμεσα επιχειρησιακό και αναμένεται σύντομα η πλήρης αξιοποίησή του», τονίζεται σε σχετική ανακοίνωση του Γενικού Επιτελείου Στρατού.
Τα ελικόπτερα αναγνώρισης OH-58D Kiowa Warrior ενισχύουν περαιτέρω τις επιχειρησιακές δυνατότητες της Αεροπορίας Στρατού και είναι ικανά να ενεργήσουν σε οποιοδήποτε σημείο της ελληνικής επικράτειας. Η επίσημη τελετή ένταξης τους στην Αεροπορία Στρατού τοποθετείται περί τα μέσα Ιουνίου.
Τον αρχηγό ΓΕΣ συνόδευε ο διευθυντής της Αεροπορίας Στρατού, υποστράτηγος Χρήστος Ηλιόπουλος.
ΑΠΕ-ΜΠΕ
ΗΠΑ: Ο πρόεδρος Τραμπ δήλωσε στον υπηρεσιακό υπουργό Άμυνας ότι δεν θέλει έναν πόλεμο με το Ιράν
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ διαμήνυσε στον Πάτρικ Σάναχαν, τον υπηρεσιακό υπουργό Άμυνας, ότι δεν επιθυμεί έναν πόλεμο με το Ιράν, σύμφωνα με πολλούς αξιωματούχους, σε ένα σαφές μήνυμα προς τα “γεράκια” της κυβέρνησής του, ότι η κλιμακούμενη εκστρατεία πίεσης της Ουάσινγκτον στην Τεχεράνη δεν πρέπει να εξελιχθεί σε ανοιχτή σύρραξη.
Σύμφωνα με την εφημερίδα New York Times, η δήλωση αυτή του Τραμπ έγινε το πρωί της Τετάρτης, κατά τη διάρκεια της ενημέρωσής του για τις εξελίξεις με το Ιράν. Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών υποστηρίζουν ότι το Ιράν έχει αναπτύξει πυραύλους σε μικρά σκάφη στον Κόλπο, εντείνοντας τον φόβο ότι μπορεί να πλήξει στρατεύματα των ΗΠΑ ή των συμμάχων τους στην περιοχή.
Στη συνεδρίαση αυτή δεν παρουσιάστηκαν στον πρόεδρο νέες πληροφορίες. Ο Τραμπ ήταν κατηγορηματικός ότι δεν επιθυμεί μια στρατιωτική σύγκρουση με τους Ιρανούς, ανέφεραν πολλοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι.
Νωρίτερα σήμερα, ενώ υποδεχόταν στον Λευκό Οίκο τον πρόεδρο της Ελβετίας Ούλι Μάουρερ, ο Τραμπ ρωτήθηκε αν οι ΗΠΑ οδεύουν προς έναν πόλεμο με το Ιράν. “Ελπίζω πως όχι”, απάντησε.
Ο Αμερικανός πρόεδρος προσπαθεί να υποβαθμίσει τις αναφορές που θέλουν τους δύο κυριότερους συμβούλους του, τον υπουργό Εξωτερικών Μάικ Πομπέο και τον σύμβουλο εθνικής ασφάλειας Τζον Μπόλτον να πιέζουν και επιθυμούν να επισπεύσουν μια στρατιωτική αντιπαράθεση. Το βράδυ της Τετάρτης, μέσω του Twitter, υποστήριξε ότι δεν υπάρχει εσωτερική διαμάχη. “Εκφράζονται διαφορετικές απόψεις και εγώ λαμβάνω την οριστική και απλή απόφαση – είναι μια πολύ απλή διαδικασία”, πρόσθεσε.
Ο Τραμπ εμφανίστηκε επίσης αισιόδοξος ότι το Ιράν σύντομα θα θελήσει να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις, υποδηλώνοντας ότι είναι ανοιχτός στη διπλωματική επίλυση της κρίσης, κάτι που δεν βρίσκει σύμφωνους τους Μπόλτον και Πομπέο, όπως ανέφεραν οι ίδιοι αξιωματούχοι.
Η επιθυμία του Τραμπ για διάλογο δεν είναι πιθανό να καρποφορήσει σύντομα. Από το Τόκιο, ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν Μοχαμάντ Τζαβάντ Ζαρίφ δήλωσε σήμερα ότι “δεν υπάρχει πιθανότητα” να ξεκινήσουν συνομιλίες, όπως μετέδωσε το Γαλλικό Πρακτορείο. “Η κλιμάκωση εκ μέρους των ΗΠΑ είναι απαράδεκτη”, πρόσθεσε.
Ο Πομπέο έχει αναφερθεί στο πρόσφατο παρελθόν στα “12 βήματα” που θα πρέπει να κάνει το Ιράν για να ικανοποιήσει τις ΗΠΑ – μέτρα που κάποιοι στο Πεντάγωνο θεωρούν μη ρεαλιστικά. Έχει επίσης δηλώσει ότι η αμερικανική πολιτική είναι υπολογισμένη έτσι ώστε να προκαλέσει πολιτική αναταραχή στο Ιράν.
Ο Μπόλτον, την εποχή που ιδιώτευε, ζητούσε επίμονα την αλλαγή του καθεστώτος στην Τεχεράνη. Την περασμένη εβδομάδα το Πεντάγωνο παρουσίασε στον Τραμπ τα επικαιροποιημένα σχέδιά του για την αποστολή 120.000 στρατιωτών στη Μέση Ανατολή, αν το Ιράν επιτεθεί σε αμερικανικές δυνάμεις ή αν επιταχύνει τη διαδικασία για την απόκτηση πυρηνικών όπλων. Η πρόταση αυτή αποδίδεται στον Μπόλτον, σύμφωνα με τη New York Times.
(Με πληροφορίες από NYT) -- ΑΠΕ-ΜΠΕ
«Η συμβολή της Ελληνικής Γλώσσας στον Διάλογο των Πολιτισμών», του ΠτΔ κ. Προκόπη Παυλόπουλου
Η συμβολή της Ελληνικής Γλώσσας στον Διάλογο των Πολιτισμών
Του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου (*)
Αισθάνομαι ιδιαίτερη τιμή, ανταποκρινόμενος ασμένως στην πρόσκλησή σας προκειμένου να μιλήσω στο, παγκόσμιας εμβέλειας, Πανεπιστήμιό σας, αφού αποτελεί κοινό τόπο ότι το κύρος του έχει ήδη ξεπεράσει, και μάλιστα κατά πολύ, τα σύνορα της Κίνας. Και αυτή η τιμή γίνεται ακόμη πιο μεγάλη και άκρως συμβολική -κατά κυριολεξία- όταν η ομιλία μου εντάσσεται στο πλαίσιο λειτουργίας της Έδρας Κλασικών και Νεοελληνικών Σπουδών, η οποία φέρει το όνομα της αείμνηστης Μαριλένας Λασκαρίδη και στηρίζεται στην ευγενική χορηγία του «Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη» και στην άοκνη προσπάθεια ενός Έλληνα Ευπατρίδη, του μεγάλου Φίλου κ. Πάνου Λασκαρίδη. Πιο συγκεκριμένα, η σύνδεση της ομιλίας μου με την προμνημονευόμενη Έδρα Κλασικών και Νεοελληνικών Σπουδών μου παρέχει την ευκαιρία να σας εκθέσω ορισμένες επιμέρους σκέψεις για την Ελληνική Γλώσσα, η οποία διδάσκεται, κατ’ εξοχήν μέσω της Έδρας αυτής, στο Πανεπιστήμιό σας. Σκέψεις, οι οποίες αναδεικνύουν από την μια πλευρά την επικοινωνιακή και, ιδίως, την πολιτισμική πεμπτουσία της. Και, από την άλλη πλευρά, τον ακαταμάχητο δυναμισμό της ως κινητήριας δύναμης που επιτυγχάνει, ανά τους αιώνες, να ωθεί -φυσικά στο μέτρο που της αναλογεί- την Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομιά στον εκ καταγωγής προορισμό της, δηλαδή στην τελική καταξίωση του Ανθρώπου κατά την αποστολή του ως έλλογου Όντος.
Θα ξεκινήσω διαβεβαιώνοντάς σας ότι, όπως διδάσκεται η Ελληνική Γλώσσα στο Πανεπιστήμιο Tsinghua, μέσω της Έδρας Κλασικών και Νεοελληνικών Σπουδών καθώς διευκρίνισα, δεν έχει ως μόνο στόχο το να παράσχει την δυνατότητα σε Κινέζους -και όχι μόνο- φοιτητές να μάθουν την Γλώσσα μας.
Α. Ακόμη πιο σημαντικός είναι ένας άλλος στόχος, ο οποίος αφορά τον πυρήνα και την ουσία του συνόλου του Ελληνικού Πολιτισμού. Και αναφέρομαι στον στόχο της, μέσω της διδασκαλίας της Ελληνικής Γλώσσας, ανάδειξης των δεδομένων του Ελληνικού Πολιτισμού, σε όλη την αδιάλειπτη διαχρονία του και την ανεκτίμητη και αναντικατάστατη συνεισφορά του στην Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομιά. Ταυτοχρόνως, και λόγω της ιδιοσυστασίας του Ελληνικού Πολιτισμού εκ καταγωγής, η υπό τις ανωτέρω συνθήκες διδασκαλία της Ελληνικής Γλώσσας αποκτά διαστάσεις ενός άκρως αποτελεσματικού μέσου, που επιτρέπει στον Ελληνικό Πολιτισμό να διαλέγεται με άλλους Πολιτισμούς. Στην προκειμένη δε περίπτωση να διαλέγεται, πρωτίστως, με τον δικό σας πανάρχαιο, υπέροχο και αενάως δυναμικό και δημιουργικό Πολιτισμό, τον Κινεζικό Πολιτισμό, επίσης σε όλη την αδιάλειπτη διαχρονία του.
Β. Προς αυτή, και μόνο, την κατεύθυνση θέλω να προσανατολίσω εφεξής την ομιλία μου, καταδεικνύοντας, παραλλήλως, πόσο αυτονόητη εμφανίζεται η διδασκαλία της Ελληνικής Γλώσσας στην Κίνα και, άρα, πόσο «οικεία» αισθάνεται η Ελληνική Γλώσσα στο «συγγενικό» και «υπήνεμο» λιμάνι του Κινεζικού Πολιτισμού.
Την αποστολή μου αυτή διευκολύνει το παρελθόν, και ιδίως μια λαμπρή ψηφίδα της Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας. Και για να γίνω σαφέστερος:
Α. Περίπου έναν αιώνα πριν, το 1926, ο μεγάλος Γάλλος διανοούμενος και εξέχων εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Πνεύματος André Malraux, δημοσίευσε το, κλασικό πια, δοκίμιό του με τίτλο «La tentation de ľ Occident» («Ο πειρασμός της Δύσης»). Αξιοποιώντας την εμπειρία του από τα νεανικά ταξίδια του στην Ανατολή, ο Malraux δημιούργησε με το δοκίμιό του αυτό έναν διάλογο ανάμεσα σ’ έναν Ευρωπαίο, που ταξιδεύει στην Άπω Ανατολή και σ’ έναν Κινέζο, που ταξιδεύει στην Ευρώπη, επέκεινα δε έναν διάλογο ανάμεσα στον Ευρωπαϊκό και τον Κινεζικό Πολιτισμό. Πρόκειται, κατ’ ουσίαν, για ένα δοκίμιο – πρότυπο ως προς το τι σημαίνει διάλογος των Πολιτισμών, μέσ’ από την πλήρη και ειλικρινή κατανόηση του βαθύτερου περιεχομένου του και νοήματός του, επέκεινα δε μέσ’ από την αντιστοίχως ειλικρινή αναγνώριση της δυνατότητας καθενός να συνεισφέρει στην διαλεκτική σύνθεση των Πολιτισμών και στην αξιοποίηση της προσφοράς καθενός για την δημιουργία της, εν διαρκή κινήσει και δημιουργία, Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Β. Στην προκείμενη περίπτωση ο André Malraux φιλοδόξησε -άκρως επιτυχώς κατά γενική ομολογία- να δείξει ποια είναι η κυριότερη ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στον Πολιτισμό της Δύσης και στους Πολιτισμούς της Ανατολής. Μια διαφορά που, όμως, μέσ’ από την διαλεκτική της προσέγγιση και κατανόηση, καταλήγει στον κοινό στόχο της αντίστοιχης προσέγγισης και κατανόησης του Κόσμου, ο οποίος μας περιβάλλει. Και αυτή η ειδοποιός διαφορά, κατά Malraux, συνίσταται στο ότι:
1. Ο Άνθρωπος της Δύσης, με την δύναμη της Παιδείας του, δηλαδή την σύνθεση των δημιουργημάτων του Πνεύματος και της Τέχνης, προσπαθεί να καταλάβει και να εξηγήσει τον πολύπλοκο και, εν μέρει, «εχθρικό» Κόσμο μας, για να τον οδηγήσει κοντά του σ’ ένα είδος αν όχι «κατάκτησης», τουλάχιστον «εξημέρωσης».
2. Αντιθέτως, ο Άνθρωπος της Ανατολής, μέσ’ από τις πολιτιστικές του καταβολές, οι οποίες συνιστούν «σπονδή» σεβασμού στο μεγαλείο ενός Κόσμου που είναι αδύνατο να «κατακτηθεί» από την ανθρώπινη δύναμη, προσπαθεί, μέσω του Πολιτισμού του, ένα είδος «εξαγνιστικού συμβιβασμού» με τον Κόσμο, επιχειρώντας να φέρει τον Άνθρωπο προς αυτόν. Κάπως έτσι, πάντα κατά τον André Malraux, ο Πολιτισμός της Ανατολής προετοιμάζει, ακατάπαυστα, τα «εισόδια» του Ανθρώπου στο «ναό» και στα «μυστήρια» του Κόσμου.
Γ. Πόσο, άραγε, θυμίζει σ’ εμάς, τους Έλληνες, εδώ ο André Malraux το πώς ο Ελληνικός Πολιτισμός, με τα Ελευσίνια Μυστήρια, είχε από τότε τάσεις προσέγγισης με την Ανατολή και τον Πολιτισμό της και πόσο ο Ελληνικός Πολιτισμός είναι, εκ γενετής, ο πιο κατάλληλος και διαθέσιμος για ένα γόνιμο διάλογο μεταξύ Πολιτισμών!
Επιτρέψατέ μου, ιδίως στο πλαίσιο αυτής της ομιλίας μου, να θεωρήσω τον εαυτό μου, ως Έλληνα και ως Ευρωπαίο, συνεχιστή της κατά τ’ ανωτέρω πνευματικής διαδρομής του Malraux.
Α. Θυμίζω ότι οι Έλληνες και οι Κινέζοι είναι κληρονόμοι δύο εμβληματικών Πολιτισμών, οι οποίοι ανατρέχουν στα βάθη των αιώνων, διεκδικώντας, δικαίως, το αντίστοιχο μερίδιο «αιωνιότητας» που τους αναλογεί. Διότι όπως συμβαίνει με όλα τα δημιουργήματα του Ανθρώπου, το αυτό συμβαίνει και με τους Πολιτισμούς. Εξελίσσονται, αλλά οι μεγάλοι Πολιτισμοί έχουν το προνόμιο να στηρίζονται σε στιβαρές ρίζες, οι οποίες αντέχουν στο διάβα του χρόνου. Τούτο ισχύει και για τους δικούς μας δύο Πολιτισμούς.
Β. Βρίσκομαι εδώ, όπως ήδη εξέθεσα, για να σας μιλήσω για τον Ελληνικό Πολιτισμό και την κυριότερη ρίζα του, που είναι η Ελληνική Γλώσσα.Εμείς, οι Έλληνες, είμαστε υπερήφανοι για τον Πολιτισμό μας. Ταυτοχρόνως όμως αισθανόμαστε και το βάρος και το χρέος ως προς την υπεράσπισή του αλλά και ως προς την συνέχιση της εκπλήρωσης της αποστολής του. Τούτο οφείλεται στο ότι, επιπλέον, ο Ελληνικός Πολιτισμός είναι κοιτίδα και λίκνο του Ευρωπαϊκού αλλά και του εν γένει Δυτικού Πολιτισμού, μ’ έμβλημα τον Παρθενώνα. Γι’ αυτό ζητούμε και την επιστροφή των, κλεμμένων από τον Έλγιν, γλυπτών του από το Βρετανικό Μουσείο. Ως προς την παγκόσμιας πολιτισμικής εμβέλειας μοναδικότητα του Παρθενώνα και των Μνημείων του δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κανείς επί μακρόν. Πρόκειται για αυταπόδεικτη αλήθεια, η οποία εδράζεται σε ακλόνητα τεκμήρια.
1. Γι’ αυτό μένω μόνο στην πιο απτή αλλά και πιο ηχηρή μαρτυρία, που συμπυκνώνει με απαράμιλλο τρόπο όλη αυτή την επιχειρηματολογία, ήτοι στην μαρτυρία του André Malraux, η οποία εμπεριέχεται στην μνημειώδη ομιλία του της 28ης Μαΐου 1959, όταν εκπροσώπησε τη Γαλλική Κυβέρνηση κατά την πρώτη φωταγώγηση της Ακρόπολης. Ξεκινώντας την ομιλία του, ο André Malraux είχε επισημάνει, βασιζόμενος στην Παγκόσμια πολιτισμική εμβέλεια του Παρθενώνα και στα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα με τα οποία πλέον το μήνυμα – έκκληση του Περικλέους μπορεί να εκπέμπεται σε ολόκληρη την Ανθρωπότητα: «Ο πρώτος παγκόσμιος πολιτισμός άρχισε».
2. Και αμέσως στην συνέχεια ο André Malraux, με την imperatoria brevitas που χαρακτηρίζει τον λόγο του, αποθεώνει την μοναδικότητα του αναλλοίωτου στους αιώνες και πανανθρώπινου μηνύματος του Παρθενώνα με τις εξής φράσεις:
α) «Μέσω αυτού του πολιτισμού και προς δόξαν του φωταγωγείται η Ακρόπολη, η οποία καλείται να απαντήσει σε ερωτήματα που κανείς άλλος πολιτισμός δεν έθεσε. Το πνεύμα της Ελλάδας εμφανίστηκε αρκετές φορές στον κόσμο, δεν ήταν όμως πάντοτε το ίδιο. Ήταν λαμπρό στην Αναγέννηση, πόσο μάλλον που η Αναγέννηση πολύ λίγο γνώριζε την Ασία· είναι εξίσου λαμπρό και συνταρακτικό σήμερα, που γνωρίζουμε την Ασία. Σε λίγο καιρό, θεάματα όπως αυτό θα ζωντανέψουν τα μνημεία της Αιγύπτου και της Ινδίας, θα δώσουν φωνή στα φαντάσματα όλων των στοιχειωμένων τόπων. Η Ακρόπολη όμως είναι ο μοναδικός τόπος του κόσμου που κατοικείται ταυτόχρονα από το πνεύμα και από το θάρρος».
β) Τέλος, λίγο πιο κάτω ο André Malraux συμπυκνώνει, μέσω του μηνύματος του Παρθενώνα, την ουσία του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού ως συστατικού στοιχείου του διαχρονικού Παγκόσμιου Πολιτισμού: «Δεν θα πάψουμε ποτέ να το διακηρύσσουμε: Ό,τι σημαίνει για μας η τόσο συγκεχυμένη λέξη παιδεία –το σύνολο των έργων της τέχνης και του πνεύματος- η Ελλάδα το μετέτρεψε, προς δόξαν της, σε μείζον μέσον διαπαιδαγώγησης του ανθρώπου. Είναι ο πρώτος πολιτισμός χωρίς ιερό βιβλίο, όπου η λέξη ευφυΐα σήμαινε να θέτεις ερωτήματα. Ερωτήματα που έμελλε να γεννήσουν την κατάκτηση του κόσμου από το πνεύμα, της μοίρας από την τραγωδία, του θείου από την τέχνη και τον άνθρωπο».
Όπως είπα πριν, ο Ελληνικός Πολιτισμός έχει ως ρίζα αλλά και καταλυτικό μέσο για την εκπλήρωση αυτής της αποστολής του την Γλώσσα μας.
Α. Η άρρηκτη σύνδεση του Ελληνικού Πολιτισμού με την Ελληνική Γλώσσα προκύπτει από το ότι ο Ελληνικός Πολιτισμός υπήρξε, εξ’ υπαρχής, Πολιτισμός του γραπτού λόγου. Με την έννοια ότι είναι το αποτέλεσμα της γραπτής διατύπωσης και αποτύπωσης των κάθε είδους -και ιδίως των μεγάλων- πνευματικών δημιουργημάτων και κατακτήσεων. Ο γραπτός λόγος όμως είναι το μέσο, με το οποίο η γλώσσα πορεύεται στην αιωνιότητα. Άρα στη βάση του γραπτού λόγου είναι η γλώσσα. Έτσι η Ελληνική Γλώσσα υπήρξε όχι μόνο το μέσο επικοινωνίας ενός Λαού ή και ενός Έθνους γενικότερα, αλλά το όργανο διαμόρφωσης της Παιδείας, η οποία βρίσκεται στον πυρήνα του Ελληνικού Πολιτισμού, από την γέννησή του ως την μέχρι σήμερα εξέλιξή του.
Β. Και όλα αυτά έχουν ως αφετηρία το επιστημονικώς ακραδάντως τεκμηριωμένο γεγονός ότι η δύναμη της Ελληνικής Γλώσσας, ως μέσου επικοινωνίας των συμβιούντων σε οργανωμένη κοινωνία ανθρώπων, είναι τέτοια μέσα στο χρόνο, ώστε βασίμως μπορούμε να δεχθούμε πως δεν είναι τόσο το σύνολο των επιμέρους Λαών στην αρχαιότητα, οι οποίοι συνδέθηκαν ιστορικώς μεταξύ τους ως Έλληνες, που δημιούργησε την Ελληνική Γλώσσα. Πολύ περισσότερο ήταν η Ελληνική Γλώσσα, όπως προέκυψε από την σύνθεση των επιμέρους διαλέκτων της -αφού από την ιστορική εποχή δεν υπάρχει, αποδεδειγμένα, Ελληνική Διάλεκτος αυτόνομη και ανεξάρτητη από τις άλλες- εκείνη η οποία συνέδεσε, στενά και σε βάθος, μεταξύ τους τους Έλληνες και οδήγησε στην μετέπειτα ενότητα του Λαού και των Ελλήνων.
Γ. Θεωρώ τον μέγιστο Ιστορικό Θουκυδίδη ως τον πιο κατάλληλο για ν’ αποδείξει αυτή την μεγάλη αλήθεια. Πραγματικά ο Θουκυδίδης, στην εισαγωγή της «Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου» (Α΄, 2-5), καταγράφει το γεγονός ότι για πρώτη φορά ενώθηκαν οι Έλληνες κατά την προετοιμασία και την διεξαγωγή του Τρωϊκού Πολέμου. Καθώς και ότι τα Ομηρικά Έπη, η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, μάλλον είναι το κυριότερο πρώτο παράδειγμα της γλωσσικής και πολιτισμικής ενότητας του τότε Ελληνικού Κόσμου, γραμμένα σε μιαν ιδιαίτερη Ελληνική Γλώσσα, προϊόν σύνθεσης διαφόρων, συγγενών μεταξύ τους, διαλέκτων πάνω σε ιωνική βάση. Στο ίδιο, κατά βάση, συμπέρασμα καταλήγει στις μέρες μας ο μεγάλος νομπελίστας Έλληνας Ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, με τους εξής στίχους από το ποίημά του «Άξιον Εστί» (Ενότητα «Τα Πάθη»): «Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική, το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου. Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου».
Μέσ’ απ’ αυτήν την μακραίωνη εξέλιξή της η Ελληνική Γλώσσα υπήρξε δημιουργός της Ελληνικής Παιδείας, ήτοι του συνόλου των έργων του Πνεύματος και της Τέχνης, και συνιστά πάντα την βάση του Ελληνικού Πολιτισμού.
Α. Επιπλέον, αποτελεί αδιαμφισβήτητο ιστορικό κεκτημένο ότι η Ελληνική Παιδεία και ο Ελληνικός Πολιτισμός έχουν ως κορωνίδα την Ελευθερία της Σκέψης και Διανόησης. Κατά τον André Malraux, στην ήδη παρατεθείσα ομιλία του για την φωταγώγηση της Ακρόπολης, ο Ελληνικός Πολιτισμός ήταν ο πρώτος Πολιτισμός χωρίς «ιερό βιβλίο», όπου η λέξη ευφυΐα σημαίνει να θέτεις ερωτήματα. Και ήταν, πρωτίστως, αυτή η Ελευθερία της Σκέψης και της Διανόησης που επέτρεψε στο Ελληνικό Πνεύμα να μετατρέψει την πληροφορία και την εμπειρία σε Γνώση και την Γνώση σε Σοφία, ήτοι Επιστήμη, γεγονός το οποίο του άνοιξε το δρόμο να κυριαρχήσει πολύ ενωρίς στις Επιστήμες, από τις Θετικές ως τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες, με κολοφώνα την Φιλοσοφία, ιδίως κατά την Κλασική και την Ελληνιστική εποχή. Γι’ αυτό η Ελληνική Γλώσσα είναι και θα είναι πανταχού παρούσα στις Επιστήμες, από τα Μαθηματικά, την Φυσική, την Ιατρική, την Οικονομία ως την Φιλοσοφία σε όλο τον Κόσμο, ακόμη δε και στην Λογοτεχνία και την Τέχνη.
Β. Βεβαίως στην εξάπλωση αυτή έχουν συμβάλει οι ινδοευρωπαϊκές ρίζες της Ελληνικής Γλώσσας, κυρίως όμως έχει συμβάλει η ουσία του Ελληνικού Πολιτισμού, με βάση την Γλώσσα μας. Γι’ αυτό και ο Ελληνικός Πολιτισμός, ως δημιουργός Επιστήμης και Σοφίας, είναι κραταιός πυλώνας του Ευρωπαϊκού και του Δυτικού Πολιτισμού, εξ ού και η προαναφερόμενη απαστράπτουσα, μέσω των λαμπρών ψηφίδων της, παρουσία της Ελληνικής Γλώσσας σε όλες τις Γλώσσες της Δύσης και της Ευρώπης, και όχι μόνο.
Η ιστορική εξέλιξη της Ελληνικής Γλώσσας αποδεικνύει, επιπλέον, ότι η σχέση της με τον Ελληνικό Πολιτισμό ήταν και παραμένει διαλεκτική.
Α. Με την έννοια ότι βεβαίως όσο μια γλώσσα είναι σε θέση να εκφράσει και να διατυπώσει -άρα ν’ αποτυπώσει- μεγάλα νοήματα και να συμβάλει στην αναζήτηση της Επιστημονικής Αλήθειας και την στερέωση της «Σοφίας» -φυσικά πρωτίστως ως Φιλοσοφίας- τόσο πιο σημαντικός είναι ο Πολιτισμός που στηρίζεται σε αυτή. Και, e contrario αλλά συνακόλουθα, όσο πιο σημαντικός, προς την ως άνω κατεύθυνση, γίνεται ένας Πολιτισμός τόσο περισσότερο και η γλώσσα καταξιώνεται ως μέσο διαμόρφωσης και μέσο έκφρασής του.
Β. Επέκεινα, η Γλώσσα αυτή επιτρέπει τον διάλογο των Πολιτισμών. To συμπέρασμα αυτό εδράζεται και στο ότι ο πραγματικός Πολιτισμός, ο οποίος από την φύση του έχει στο επίκεντρό του τον Άνθρωπο, σέβεται, δίχως εκπτώσεις και συμβιβασμούς, την διαφορετικότητα του Ανθρώπου. Και τούτο διότι ως ύψιστο δείγμα στοιχειώδους Ανθρωπισμού, ο σεβασμός της διαφορετικότητας ισοδυναμεί με τον σεβασμό της Δημοκρατίας και του Πολιτισμού. Υπό τα δεδομένα αυτά, σε θεσμικό και αξιακό γενικότερα επίπεδο, ο σεβασμός της διαφορετικότητας του Ανθρώπου καθίσταται θεμελιώδες πρόταγμα Δημοκρατίας και Πολιτισμού.
Γ. Μια τέτοια θεώρηση της Γλώσσας και του Πολιτισμού, με αφετηρία την Ελληνική Γλώσσα και τον Ελληνικό Πολιτισμό, αποδεικνύει, πρωτίστως εδώ στην Κίνα με την πανάρχαια και ανεκτίμητη Πολιτιστική της Κληρονομιά, ότι είναι ακριβώς αυτός το Διάλογος των Πολιτισμών που δίνει ηχηρή απάντηση στους ανιστόρητους εκείνους, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι υπάρχει σήμερα δήθεν «σύγκρουση» μεταξύ Πολιτισμών. Ισχυρισμός που οδήγησε ως και σε καταστροφικές επιλογές εξωτερικής πολιτικής από πλευράς Πολιτικών της Δύσης και της Ευρώπης. Ας γίνει κατανοητό τούτο: Στους ταραγμένους καιρούς που ζούμε δεν υπάρχει σύγκρουση Πολιτισμών, αφού κανένας πραγματικός Πολιτισμός δεν μπορεί, από την φύση του, να συγκρούεται με άλλους, εξίσου πραγματικούς, Πολιτισμούς. Η αλήθεια είναι, λοιπόν, ότι πολλές φορές, δυστυχώς -όπως συμβαίνει στην εποχή μας- υπάρχει έλλειψη επικοινωνίας και αλληλοκατανόησης μεταξύ Πολιτισμών, γεγονός που δυσκολεύει επικίνδυνα την ειρηνική συνύπαρξη των Λαών. Απέναντι σε αυτή την έλλειψη επικοινωνίας και αλληλοκατανόησης αντιστέκονται, με γενναιότητα και αποφασιστικότητα, οι Χώρες μας και οι Λαοί μας, με «ασπίδα» και «δόρυ» τον ειλικρινή και ουσιαστικό διάλογο των Πολιτισμών μας.
Δ. Σε αυτό τον διάλογο μεταξύ των Πολιτισμών συμβάλλει, με καθοριστικό τρόπο, ο Κινεζικός Πολιτισμός, μεταξύ άλλων και μέσω μιας κορυφαίας έννοιας της κινέζικης σκέψης: της έννοιας του τάο, της «οδού». Και τούτο διότι, όπως τονίζει ο François Jullien στην μελέτη του «Conférence surl‘efficacité» (P.U.F., Paris, 2005, βλ. και «Εγκώμιο της Απραξίας», Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2012, σελ. 89-90), «αυτή η έννοια της οδού ή του δρόμου μοιάζει σαν ένα κοινό στοιχείο που συνδέει διαφορετικές κουλτούρες». Και μάλιστα το επεξηγεί, επισημαίνοντας τα ακόλουθα: «Γιατί η κινέζικη οδός δεν είναι μια οδός που «οδηγεί προς», όπως συμβαίνει με την ευρωπαϊκή οδό της φιλοσοφίας η οποία, π.χ. στην αρχή του ποιήματος του Παρμενίδη, οδηγεί προς την Αλήθεια ή με την ευρωπαϊκή θρησκευτική οδό που, στο πλαίσιο του Χριστιανισμού, οδηγεί προς τον Πατέρα (ή προς τη Σωτηρία ή προς την αιώνιο ζωή). Όταν οι Ευρωπαίοι στοχάζονται την έννοια της οδού, τη συνδέουν πάντοτε με την ιδέα μιας κατάληξης, με ένα τέλος. Αντίθετα, το κινεζικό τάο δεν είναι μια οδός που οδηγεί προς, αλλά μια οδός μέσα από την οποία περνούν οι εξελίξεις, μέσα από την οποία τα πράγματα καθίστανται δυνατά και «βιώσιμα». Είναι η οδός της ρύθμισης, η οδός της αρμονίας διαμέσου της οποίας η διαδικασία, επειδή ακριβώς δεν ξεστρατίζει, ανανεώνεται αδιάκοπα». Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανείς πόσο κρίσιμης χρησιμότητας είναι η έννοια του τάο, που ο Jullien την μετέφρασε –επιδιώκοντας ν’ αποδώσει με μία λέξη το βαθύτερο νόημά της- και ως «βιωσιμότητα», για τον ειλικρινή και ουσιαστικό διάλογο του Κινεζικού Πολιτισμού με όλους τους άλλους Πολιτισμούς της Υφηλίου και, εν προκειμένω, με τον Ελληνικό και τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό.
Καταλήγω, διαβεβαιώνοντάς σας ότι η Μεγάλη Χώρα σας, η Κίνα, με την μακραίωνη Πολιτιστική Κληρονομιά της που ως άλλος «Ιανός» κοιτάζει κατά την Ανατολή αφήνοντας πάντα το «βλέμμα» της ν’ αντικρύζει την Δύση, με εμπνέει στο μέγιστο βαθμό για να μπορώ να ισχυρισθώ και ν’ αποδείξω ότι η Ελληνική Γλώσσα και ο Ελληνικός Πολιτισμός ευνοούν, εκ φύσεως, την επικοινωνία και τον Διάλογο μεταξύ των Πολιτισμών. Θα δανεισθώ, και πάλι, ορισμένες από τις σκέψεις του André Malraux, στην προμνημονευόμενη ομιλία του του 1959 για την πρώτη φωταγώγηση της Ακρόπολης, προκειμένου ν’ αναδείξω την διαχρονική αξία της κορυφαίας διαπίστωσης ότι το Πνεύμα, η Παιδεία και ο Πολιτισμός δεν γνωρίζουν μικρά ή μεγάλα Έθνη, γνωρίζουν μόνον αδελφά Έθνη. Με βασική αντηρίδα αυτής της αδελφοσύνης και της συνακόλουθης συνάφειας και επικοινωνίας τον Διάλογο μεταξύ διαφορετικών Πολιτισμών. Να γιατί, όπως είπα στην αρχή της ομιλίας μου, η διδασκαλία της Ελληνικής Γλώσσας στην Κίνα, την οποία με τόσο σοφία και «στοργή» καλλιεργεί το Πανεπιστήμιό σας, είναι, πέρα από την αυτονόητη αξία της εκμάθησής της, πραγματική προσφορά στον Διάλογο μεταξύ των δύο μεγάλων Πολιτισμών μας.
(*) Η ομιλία του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Προκοπίου Παυλοπούλου στο Πανεπιστήμιο της Κίνας (Πεκίνο) Tsinghua, Έδρα Κλασικών και Νεοελληνικών Σπουδών
ΑΠΕ-ΜΠΕ
