Η στενή σχέση που διατηρώ με τους εργαζόμενους στην ιδιωτική υγεία, είτε μιλάμε για διοικητικό, είτε για νοσηλευτικό, είτε για παραϊατρικό προσωπικό με κάνει για μια ακόμη φορά να ξεσηκωθώ και να σηκώσω όσο το δυνατόν πιο έντονα το λάβαρο της διαμαρτυρίας.

Με αγανάκτηση έφτασε ως τα χέρια μας η πληροφόρηση από το Σωματείο Εργαζομένων στην Υγεία Δήμου Βόλου, ότι στην επικείμενη προκήρυξη 11Κ/2018 του ΑΣΕΠ θα υπάρχει προικοδότηση με πολύ περισσότερα μόρια (περίπου 3 φορές περισσότερα) για τους εργαζόμενους σε δημόσια ιδρύματα. Σύμφωνα με την τροπολογία που ψηφίστηκε στις 24/10/2018 καθιερώνεται ειδικό σύστημα μοριοδότησης του χρόνου εργασιακής εμπειρίας που αποκτήθηκε αποκλειστικά και μόνο από την ιδιότητα του επικουρικού προσωπικού. Πιο συγκεκριμένα, από το σύνολο των 84 μηνών, οι πρώτοι 48 μήνες πριμοδοτούνται με 20 μόρια ανά μήνα και οι υπόλοιποι μέχρι τους 84 μήνες με 7 μόρια ανά μήνα. Αυτό το καθεστώς ευνοεί προκλητικά υποψηφίους που έχουν εργαστεί ως επικουρικό προσωπικό δίνοντας 13 μόρια παραπάνω σε σχέση με τους συναδέλφους τους, που έχουν αποκτήσει την εργασιακή εμπειρία μέσα από τον ιδιωτικό τομέα.

Αυτή η κατάφορη αδικία γίνεται σε βάρος εργαζομένων που έχουν καταθέσει τον ιδρώτα τους, αν όχι το αίμα τους, σε ιδιωτικές κλινικές, ιδιωτικά ιατρεία, σε ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που τα χρόνια της κρίσης υπέστησαν όχι μόνο μειώσεις μισθών αλλά και για πολλούς μήνες βίωσαν και το φοβικό συναίσθημα του «άδειου ATM», καθώς η στάση πληρωμών του ΕΟΠΥΥ το 2012 μετακυλήθηκε για πολλά χρόνια στην πλάτη τους.

Η ανισότητα που δημιουργείται δεν έχει μόνο επαγγελματική διάσταση αλλά έχει πρωτίστως ηθική γιατί γίνεται σε βάρος ανθρώπων, που κατά κύριο λόγο εργάζονται σε τομείς που το ελληνικό κράτος διαχρονικά έχει αφήσει ακάλυπτους. Πόσα δημόσια ιδρύματα, κέντρα, θεραπευτήρια φιλοξενίας χρονίως πασχόντων γνωρίζουμε; Ας μην ξεχνάμε εξάλλου πως όλοι τους έχουν πραγματοποιήσει τις ίδιες σπουδές, περιφρουρούν το ίδιο αγαθό, δηλαδή τη δημόσια υγεία και εν τέλει για τους περισσότερους το αν βρήκαν απασχόληση στο δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα ήταν καθαρά θέμα συγκυριακό.

Επειδή λοιπόν θεωρώ επιβεβλημένη την ανάγκη τροποποίησης της συγκεκριμένης μοριοδότησης, ώστε όλοι οι υγειονομικοί  είτε απασχολούνται στον ιδιωτικό, είτε στο δημόσιο τομέα  να συμμετέχουν στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ επί ίσοις όροις, όπως θα προέβλεπε και η συνταγματικά κατοχυρωμένη Αρχή της Ισότητας, δηλώνω ότι θα προωθήσω το συγκεκριμένο αίτημα σε οποιοδήποτε κέντρο υποστήριξης θα διέθετα πρόσβαση, όπως ο τομέας Υγείας της Νέας Δημοκρατίας και το γραφείο Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας. Όσο περνάει από το χέρι μας, τέτοιες μεθοδεύσεις θα τις επισημαίνουμε, θα τις καταγγέλλουμε και θα τις παραδίδουμε στη χλεύη της ελληνικής κοινωνίας. Με τέτοια προεκλογικά τερτίπια η διαφορά δεν ψαλιδίζεται και δημιουργείται τεχνητός διχασμός ανάμεσα σε διαφορετικές κοινωνικές ομάδες. Χρέος των πολιτικών στελεχών μεταξύ άλλων είναι να προστατέψουν την κοινωνία από τέτοια φαινόμενα. Και θα το πράξουμε!!!

Κωνσταντίνος Μαραβέγιας

Χειρούργος – Επιστημονικός Διευθυντής “Άνασσα Γενική Κλινική” – Βόλος 

«Η Ελλάδα του σήμερα έχει πολύ ενδιαφέρον όχι μόνο γι’ αυτό που έχει κληρονομήσει αλλά και γι’ αυτό που δημιουργεί», τονίζει στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η τομεάρχης Πολιτισμού και Αθλητισμού της ΝΔ, Όλγα Κεφαλογιάννη, δίνοντας το «στίγμα» της σωστής, κατά τη γνώμη της, πολιτιστικής διαχείρισης που πρέπει να περιλαμβάνει και τα δυο.

Κατά τη συνέντευξή της στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, την πρώτη για αμιγώς πολιτιστικά θέματα που έχει δώσει, η κ. Κεφαλογιάννη επικεντρώνεται στα κακώς κείμενα που κατά την άποψή της συμβαίνουν στον πολιτισμό, στις κινήσεις που η ίδια θα προχωρούσε αν βρισκόταν στην ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού, καθώς και στα εργαλεία που διαθέτει η χώρα μας ώστε να ανταποκριθεί στις σύγχρονες απαιτήσεις. Πρώτα, όμως, μας «συστήθηκε» λίγο πιο προσωπικά.

Ακολουθεί η πλήρης συνέντευξη της τομεάρχη Πολιτισμού και Αθλητισμού της ΝΔ, βουλευτή Α’ Αθηνών Όλγας Κεφαλογιάννη, στην Ελένη Μάρκου για το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Ερ. Ήσασταν υπουργός Τουρισμού επί κυβερνήσεως Αντώνη Σαμαρά μεταξύ 2012 και 2015. Κάποιος λοιπόν θα περίμενε ότι θα αναλαμβάνατε τον αντίστοιχο τομέα της ΝΔ, ωστόσο είστε τομεάρχης Πολιτισμού και Αθλητισμού. Είναι κάτι που εσείς διαλέξατε ή η επιλογή ήταν του προέδρου της ΝΔ;

Απ. Ο πρόεδρος, που ορίζει τη σκιώδη κυβέρνησή του, με όρισε υπεύθυνη τομέα Πολιτισμού και Αθλητισμού. Υπάρχει μια λογική κατεύθυνση της σύζευξης των δυο τομέων –πολιτισμού και τουρισμού. Είχα ήδη την εμπειρία του τουρισμού ως υπουργός και εργάζομαι πολύ συστηματικά πάνω στα θέματα πολιτισμού στην αντιπολίτευση, με μια προοπτική οι δυο αυτοί τομείς να είναι κάτω από ένα ενιαίο υπρ-αναπτυξιακό υπουργείο, που είναι και το όραμα του Κυριάκου Μητσοτάκη στην κυβέρνησή του.

Ερ. Πόσο δύσκολο είναι για μια γυναίκα στην Ελλάδα να ακολουθήσει πολιτική καριέρα; Ποια η εμπειρία σας επί του θέματος και ποια η αντιμετώπισή σας από άνδρες συναδέλφους σας;

Απ. Θα έλεγα ότι τα τελευταία χρόνια τα πράγματα έχουν βελτιωθεί πολύ, κυρίως ως προς την αντιμετώπισή μας από τους άνδρες συναδέλφους μας. Εγώ μπήκα στην ενεργό πολιτική πριν από 12 χρόνια και ναι, πράγματι, είχαν υπάρξει αρκετά «σεξιστικά» σχόλια, που ευτυχώς έχουν πλέον εκλείψει. Γενικά είμαι υπέρ της συμμετοχής των γυναικών και στα κοινά και στη διεκδίκηση θέσεων ευθύνης σε όλους τους τομείς, και χαίρομαι ιδιαίτερα που τα τελευταία χρόνια η γυναίκα αποκτά τη θέση που αξίζει να έχει στην πολιτική και γενικά. Βεβαίως πρέπει να γίνουν κι άλλα πράγματα. Γιατί μπορεί να έχουμε συνταγματικά κατοχυρωμένη ισότητα από το 1975, στην πράξη όμως έχουν να γίνουν ακόμα πολλά βήματα, όπως για παράδειγμα η εξάλειψη των μισθολογικών διαφορών.

Ερ. Ποιος πολιτικός σάς έχει εμπνεύσει και γιατί;

Απ. Θεωρώ ότι ο μεγαλύτερος πολιτικός που έχει περάσει από την Ελλάδα είναι ο Ιωάννης Καποδίστριας. Με εντυπωσίασε πάρα πολύ όταν, σε ένα επίσημο ταξίδι που πραγματοποίησα πριν χρόνια στην Ελβετία με τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, είδα ότι οι Ελβετοί έχουν ως πρότυπό τους τον Καποδίστρια επειδή ήταν εκείνος που οργάνωσε το κράτος τους. Απλώς εδώ στην Ελλάδα δεν τον αφήσαμε ποτέ να ολοκληρώσει το έργο και το όραμά του που θα είχε βάλει σίγουρα τη χώρα σε πολύ καλύτερη τροχιά. Και βεβαίως από τότε έχουν υπάρξει δυο κορυφαίοι πολιτικοί που πιστεύω ότι κι αυτοί εμπνέουν τους σύγχρονους, ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Ερ. Πώς κρίνετε την πολιτιστική πολιτική της χώρας. Πού πιστεύετε ότι πάσχει ή υπερτερεί;

Απ. Πιστεύω ότι ο πολιτισμός δεν έχει συνολικά αξιοποιηθεί όπως θα έπρεπε ως ένα εργαλείο που θα προάγει την ανάπτυξη αλλά και την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Ίσως κι εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε καταλάβει πόσο σημαντικό είναι το πώς μας βλέπει ο κόσμος έξω ώστε να αξιοποιήσουμε όλα τα εργαλεία που έχουμε στη διάθεσή μας. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην πολιτιστική κληρονομιά, που είναι το αυτονόητο, αλλά και στη σύγχρονη πολιτιστική δημιουργία. Γι’ αυτό θεωρώ ότι υπάρχει πολύ μεγάλο περιθώριο ο πολιτισμός να γίνει μια πολιτική αιχμής, κάτι που είναι και μεγάλη πρόκληση. Όσο για τα τελευταία τέσσερα χρόνια, αυτό που βλέπουμε είναι ότι δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός και, θα μου επιτρέψετε να πω, ότι ένας μύθος που είχε καλλιεργηθεί στο παρελθόν για την προνομιακή σχέση της Αριστεράς με τον Πολιτισμό κατέρρευσε. Βλέπουμε ότι υπάρχει μια προχειρότητα, μια υποβάθμιση των κρίσιμων ζητημάτων και μια αδυναμία να δοθούν λύσεις στα προβλήματα που ανακύπτουν.

Ερ. Τουρισμός και Πολιτιστική Κληρονομιά. Πώς νομίζετε ότι μπορεί να εξασφαλιστεί η ανάπτυξη του πρώτου χωρίς την υποβάθμιση της δεύτερης; 

Απ. Για να αναπτυχθεί σωστά ο τουρισμός σε αυτή τη σχέση, είναι προϋπόθεση η διαφύλαξη και η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Παράλληλα όμως χρειάζεται να υπάρχουν νέες υπηρεσίες και νέα προϊόντα για τη βελτίωση των εσόδων. Θεωρώ αναγκαία μια αναβάθμιση της συνολικής εμπειρίας του επισκέπτη μέσα από τη διασύνδεση της επίσκεψής του αφενός με την πολιτιστική προσφορά (π.χ. η ψηφιακή τεχνολογία πρέπει να είναι παρούσα σε όλα τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους) και αφετέρου με άλλους παραγωγικούς κλάδους της οικονομίας που σε τοπικό επίπεδο μπορεί να τονώσει την επιχειρηματικότητα και να δώσει δυνατότητα για αύξηση των επενδύσεων και των θέσεων εργασίας. Σε αυτή την κατεύθυνση πιστεύω ότι μπορεί να βοηθήσει ο θεσμός της χορηγίας, ο οποίος έχει ήδη στηρίξει διάφορους θεσμούς και θεωρώ ότι μπορεί να συμβάλλει στη στήριξη και άλλων. Πρέπει, όμως, να υπάρχει ένα σωστό θεσμικό πλαίσιο που να λειτουργεί χωρίς πολλή γραφειοκρατία άλλα με απόλυτη διαφάνεια και σωστή διαχείριση.

Ερ. Αν σήμερα γινόσασταν υπουργός Πολιτισμού, ποιες θα ήταν οι πρώτες κινήσεις σας;

Απ. Μια πρώτη προτεραιότητα θα ήταν να υπάρχουν στους αρχαιολογικούς χώρους και στα μουσεία οι υπηρεσίες -αναψυκτήρια, πωλητήρια- που αρμόζουν σε μια χώρα με τόσο μεγάλη πολιτιστική προσφορά. Πρόκειται για ένα μείζον θέμα διαχείρισης της πολιτιστικής κληρονομιάς που σίγουρα περνάει μέσα από ένα σύγχρονο Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων (ΤΑΠ). Τέσσερα χρόνια περιμένουμε το οργανόγραμμα του ΤΑΠ, υποτίθεται ότι είχε γίνει μια προσπάθεια προς την κατεύθυνση αυτή, αλλά ακόμα και τώρα δεν υπάρχει κάτι χειροπιαστό. Αυτή η κυβέρνηση έχει βάλει τη σφραγίδα της στα κλειστά αναψυκτήρια και πωλητήρια κι αυτό σημαίνει πολλά διαφυγόντα έσοδα για το ελληνικό Δημόσιο. Μια δεύτερη προτεραιότητα θα αφορούσε τη διαχείριση τής πολιτιστικής κληρονομιάς ως προς τα σύγχρονα εργαλεία που έχει κανείς στη διάθεσή του. Ο τρόπος περιήγησης στα μουσεία και στους αρχαιολογικούς χώρους έχει αλλάξει, συνεπώς πρέπει να αναπτυχθεί ένα ψηφιακό περιεχόμενο που θα αναβαθμίζει την εμπειρία του επισκέπτη αλλά και θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εκπαιδευτικό υλικό.

Ερ. Ως προς τον σύγχρονο πολιτισμό, πού θα δίνατε έμφαση;

Απ. Στη συλλογική διαχείριση, που είναι μείζον θέμα. Η χώρα μας είχε μια πολύ μεγάλη ευκαιρία με την ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας ώστε να βάλει μια τάξη στο θέμα των πνευματικών και συγγενικών δικαιωμάτων. Δυστυχώς δεν το έκανε, με αποτέλεσμα σήμερα η συλλογική διαχείριση να μην γίνεται όπως πρέπει κι έτσι οι καλλιτέχνες και οι δημιουργοί να μην αμείβονται σωστά για το έργο τους. Έχουν γίνει πάρα πολλά λάθη, αφενός που δόθηκε φιλί ζωής στην ΑΕΠΙ με το νόμο του καλοκαιριού του 2017 και αφετέρου με την κρατικοποίηση της συλλογικής διαχείρισης -είμαστε η μοναδική χώρα που το κάνει αυτό. Και βεβαίως είναι πολύ σημαντικό να δει κανείς πώς μπορεί να βοηθήσει τους σύγχρονους Έλληνες δημιουργούς να έχουν εξωστρέφεια, να δοθεί μια υποστήριξη από την Πολιτεία. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους θεσμούς αλλά και σε μεμονωμένα άτομα, καλλιτέχνες, καθώς και σε ομάδες, που θα μπορούσαν να έχουν μια προοπτική. Γιατί η Ελλάδα του σήμερα έχει πολύ ενδιαφέρον όχι μόνο γι’ αυτό που έχει κληρονομήσει αλλά και γι’ αυτό που δημιουργεί.

Στον σύγχρονο πολιτισμό θεωρώ επίσης πολύ σημαντικό να υπάρξει επιτέλους μια συγκροτημένη και συνολική κινηματογραφική πολιτική. Ο κινηματογράφος είναι ένα μέσο που έχει πολύ μεγάλη διάχυση και δυστυχώς αυτά τα χρόνια σε επίπεδο διοίκησης έχει σπάσει σε δυο κομμάτια: Από τη μία το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ΕΚΚ) υπό το υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού και από την άλλη το Εθνικό Κέντρο Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας (ΕΚΟΜΕ) ως φορέας χρηματοδότησης υπό το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής. Δεν χρειάζεται να υπάρχει διγλωσσία, αλλά μια εθνική στρατηγική για τον κινηματογράφο, η οποία να εκφράζεται από έναν φορέα που θα έχει το σύνολο των αρμοδιοτήτων και δραστηριοτήτων και που βεβαίως θα συνεργάζεται και θα λειτουργεί με τους σύγχρονους όρους. Υπάρχει πολύ ανθρώπινο δυναμικό που μπορεί να υποστηρίξει μια τέτοια προσπάθεια για μια εθνική κινηματογραφική πολιτική.

Ερ. Θα θέλατε να σχολιάσετε τις πρόσφατες εξελίξεις σχετικά με τη μεταβίβαση (και ανάκληση) 2.330 μνημείων, αρχαιολογικών χώρων και μουσείων στο Υπερταμείο; Τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει και με τον μεγάλο αριθμό ακινήτων, η διαχείριση των οποίων παραχωρήθηκε μεταξύ 2011 και 2014 στην ΕΤΑΔ (μεταξύ των οποίων λέγεται ότι περιλαμβάνονται μουσεία και μνημεία, όπως η Σπιναλόγκα και το Νομισματικό Μουσείο), αλλά και με τα 36 ακίνητα της Πλάκας, που είχαν απαλλοτριωθεί για αρχαιολογικούς σκοπούς και τα οποία μεταβιβάστηκαν στο ΤΑΙΠΕΔ το 2013 και το 2014;

Απ. Υπάρχει μια πάρα πολύ μεγάλη διαφορά. Το Υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων, που θέσπισε αυτή η κυβέρνηση, έχει ένα πενταμελές συμβούλιο, στο οποίο τρία μέλη ορίζονται από την ελληνική πλευρά και δυο από την πλευρά των δανειστών, αλλά οι αποφάσεις λαμβάνονται με την πλειοψηφία των 4/5. Άρα οπωσδήποτε πρέπει να συναινέσει κάποιος εκπρόσωπος των δανειστών. Αυτό σημαίνει ότι είναι εκτός αποκλειστικού ελέγχου της ελληνικής Δημοκρατίας. Άρα μιλάμε για κάτι τελείως διαφορετικό από ό,τι μιλούσαμε ως το 2015, οπότε η ΕΤΑΔ ήταν ουσιαστικά ελληνικό Δημόσιο. Τώρα με το Υπερταμείο δυστυχώς η κατάσταση έχει ξεφύγει από την αποκλειστική δικαιοδοσία του ελληνικού Δημοσίου.

Ως προς τα ακίνητα της Πλάκας –και το έχουμε ξεκαθαρίσει αυτό σε επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή- δυστυχώς γίνεται πολύ μεγάλη σπέκουλα, ενώ τα πράγματα είναι πολύ καθαρά. Τα ακίνητα για τα οποία συζητάμε στην Πλάκα δεν είναι χαρακτηρισμένα μνημεία και σε κάθε περίπτωση παραχωρήθηκαν στην ΕΤΑΔ την εποχή που ήταν ελληνικό Δημόσιο. Όμως ποιο είναι το μείζον; Η προστασία της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς είναι συνταγματική υποχρέωση. Άρα αυτό που μας νοιάζει είναι να δούμε πώς εξασφαλίζουμε ότι την προστατεύουμε και όχι να προσπαθούμε να κάνουμε συμψηφισμούς. Δυστυχώς δεν υπήρξε η μέριμνα από το ΥΠΠΟ να εξασφαλιστεί ότι τα μνημεία και οι αρχαιολογικοί χώροι δεν θα περνούσαν στο Υπερταμείο. Όταν όμως διαπιστώθηκε ότι παραχωρήθηκαν, στην αρχή προσπάθησαν να μας πείσουν ότι είναι αυτονόητο και δεν χρειάζεται να γίνει κάτι περαιτέρω. Μετά μπήκαν σε μια διαδικασία να ταυτοποιήσουν τα ακίνητα, που δείχνει και μια τρομερή προχειρότητα γιατί δεν είχε γίνει καν η διασταύρωση των κωδικών.

Ερ. Ωστόσο εξαιρέθηκαν από τη μεταβίβαση στο Υπερτασμείο 2.330 μνημεία, μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι.

Απ. Ναι μετά από πολύ ντόρο. Και είπαν ότι πρέπει να υπάρξει μια νομοθετική ρύθμιση, την οποία περιμένουμε. Όπως περιμένουμε και το Οργανόγραμμα του ΤΑΠΑ, που υποτίθεται ότι η νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης θα το περιλάμβανε. Δεν μπορεί οι σημαντικότερες παρεμβάσεις να αφορούν, για παράδειγμα, το θέμα του Παιδικού Σταθμού (σ.σ. έχει ενταχθεί στο νομοσχέδιο του ΥΠΠΟ που συζητείται αυτές τις μέρες στη Βουλή), κάτι που είναι σωστό να γίνει, αλλά τα ζητήματα του πολιτισμού δεν πρέπει να εξαντλούνται εκεί. Δυστυχώς υπάρχει μια πλημμελής φροντίδα για τα πράγματα. Το είδαμε με το θέμα του Υπερταμείου, το είδαμε και με το θέμα που έχει προκύψει με τα ύψη στην περιοχή της Ακρόπολης. Γιατί κι εκεί το ΥΠΠΟ όφειλε να είχε προνοήσει. Το πολιτιστικό τοπίο είναι κοινωνικό αγαθό και δεν μπορεί κανείς να κάνει αυθαιρέτως ό,τι θέλει. Αλλά δυστυχώς ερχόμαστε να διορθώσουμε τα πράγματα ενώ έχει πρώτα γίνει η ζημιά.

Ερ. Θα θέλατε κάτι να προσθέσετε;

Απ. Ναι για το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ). Η σημερινή υπουργός με μεγάλη έμφαση μίλησε για την προκήρυξη του διαγωνισμού ως προς την επιλογή του διευθυντή του ΕΜΣΤ.  Ήταν όμως ένας διαγωνισμός που κατέληξε σε φιάσκο, γιατί τελικά στηρίχτηκε σε μια προκήρυξη που ήταν τελείως λάθος για τη θέση αυτή. Η αποθέωση της γραφειοκρατίας. Πρέπει να είναι κανείς πολύ προσεκτικός ως προς το πώς προκηρύσσει τους διαγωνισμούς. Εκτός αν επιδιώκει να κηρυχθούν άγονοι ή να μην μπορούν να προχωρήσουν οι διαδικασίες. Δεν θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει κάτι τέτοιο στην προκειμένη περίπτωση.

Ερ. Ποιος νομίζετε ότι θα ήταν ο ιδανικός διευθυντής για το ΕΜΣΤ;

Απ. Ο ιδανικός διευθυντής στο ΕΜΣΤ θα είναι εκείνος που θα μπορέσει να λειτουργήσει το πολύ σημαντικό αυτό μουσείο.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Το ζήτημα δεν αφορά εντέλει μόνο δύο οικοδομές, αλλά θίγεται σοβαρό θέμα επανεξέτασης των γενικών όρων πολεοδομικής οργάνωσης του χώρου κοντά στον βράχο της Ακρόπολης» τονίζει η υπουργός Πολιτισμού Μυρσίνη Ζορμπά, στη συνέντευξη της στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων μιλώντας για τις άδειες ανέγερσης των δύο πολυώροφων κτιρίων στην περιοχή της Ακρόπολης.

Σε ερώτηση σχετικά με τα μνημεία του δημοσίου που χρονολογούνται μετά το 1453 και τη θεσμική θωράκιση τους, η Μ. Ζορμπά απαντά ότι «σύντομα θα νομοθετηθεί» και πως έχει γίνει σχολαστική νομοπαρασκευαστική εργασία.

Η υπουργός μιλά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για την «Πολιτισμική δημοκρατία» με αφορμή και τη δημόσια συζήτηση που θα διεξαχθεί με πρωτοβουλία της ίδιας την ερχόμενη Τετάρτη 27/2 ώρα 17.00 στο αμφιθέατρο «Α. Αργυριάδη» του ΕΚΠΑ. «Χωρίς πολιτικές πολιτισμού η πολιτική δημοκρατία κινδυνεύει να μείνει απελπιστικά περιορισμένη» τονίζει και σημειώνει ότι «χρειάζονται σύνθετες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις πάνω σε ένα σχέδιο ανασυγκρότησης του πολιτισμικού κεφαλαίου της χώρας για να αλλάξει η κουλτούρα της καθημερινής ζωής».

«Η οικονομική κρίση προκάλεσε ένα συγκρουσιακό περιβάλλον που εντοπίζεται συνήθως στο επίπεδο του πολιτικού λόγου αλλά αφορά πρωτίστως το κοινωνικοπολιτισμικό πεδίο. Σ΄ αυτό, θα πρέπει να αναζητηθούν τα μεγάλα διακυβεύματα που αφορούν την πολιτισμική δημοκρατία και που συνδέονται με την κουλτούρα της καθημερινής ζωής, το λόγο, τους κανόνες συμβίωσης, αλλά έχουν επίσης πολιτική και θεσμική διάσταση»  και προσθέτει πως «η προσπάθεια που γίνεται στο υπουργείο Πολιτισμού τους τελευταίους έξι μήνες είναι να εντάξουμε στην κυβερνητική ατζέντα με μεγαλύτερη ένταση τον σύγχρονο πολιτισμό ως έννοια, ως πολιτική και ως πρακτική».

Ακολουθεί η συνέντευξη της υπουργού Πολιτισμού Μυρσίνης Ζορμπά στη Νατάσσα Δομνάκη για το Αθηναϊκό/ Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Πώς ορίζετε την πολιτισμική δημοκρατία στις μέρες μας μέσα σ’ αυτό το συγκρουσιακό πλαίσιο που ζούμε;

Η πολιτισμική δημοκρατία αποτελεί στις μέρες μας το βασικό διακύβευμα των σύγχρονων δημοκρατιών. Χωρίς πολιτικές πολιτισμού η πολιτική δημοκρατία κινδυνεύει να μείνει απελπιστικά περιορισμένη. Τι γίνεται, συνεπώς, με τον πολιτισμό της καθημερινής ζωής, εκεί που η συμβίωση κινδυνεύει να μετατραπεί σε ζούγκλα; Σε όσα δεν περιλαμβάνει ο νόμος; Εκεί που ο νόμος δεν είναι παρών; Δηλαδή στις νοοτροπίες, στις συμπεριφορές και τις στάσεις των πολιτών ή ακόμη και μέσα στον ιδιωτικό χώρο;

Η πολιτισμική δημοκρατία αφορά όλο το φάσμα της κοινωνίας, αλλά δίνει εξετάσεις κυρίως όταν συνδέεται με τα μεγάλα ζητήματα της σχέσης του πολιτισμού με τις αποκλεισμένες ομάδες του πληθυσμού. Εκεί όπου υπάρχει έλλειμμα του κράτους, εκεί όπου ο δημόσιος χώρος είναι εύθραυστος, περιορισμένος ή υπονομευμένος. Αντίθετα, κερδίζει έδαφος σε κοινωνίες με λιγότερες ανισότητες, με μικρότερη περιφερειακή ασυμμετρία, λιγότερες διακρίσεις σε βάρος των ευάλωτων ομάδων όπως είναι οι φτωχοί, οι λιγότερο εγγράμματοι, οι ΑμεΑ, οι Ρομά, οι πρόσφυγες, οι μετανάστες. Αρκεί να ακολουθήσουμε τα κοινωνικοπολιτισμικά φαινόμενα της αλαζονείας του πλούτου και της επίδειξης, των προκαταλήψεων, της περιφρόνησης του κοινωνικού και του συλλογικού, της έλλειψης σεβασμού στα δικαιώματα του άλλου, της ξενοφοβίας, του ρατσισμού, του σεξισμού, της ομοφοβίας για να ανακαλύψουμε τη διαστρωμάτωση και το εύρος παραβίασης της πολιτισμικής δημοκρατίας.

Ο εκφοβισμός μέσα και έξω από το σχολείο, η βία στα γήπεδα, τα ρατσιστικά και τα εγκλήματα έμφυλης βίας, η κακοποίηση ανηλίκων, όλες εν γένει οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν λύνονται με μεγαλύτερη αστυνόμευση ή δικαστικές ποινές. Απαιτείται να ιδωθούν κάτω από το πρίσμα της πολιτισμικής τους διάστασης για να φανεί το πραγματικό τους μέγεθος, οι επιπτώσεις στη ζωή των ανθρώπων, ιδιαίτερα των παιδιών και των πιο νέων, ώστε να δημιουργηθούν και οι πολιτικές μεταρρυθμίσεις που είναι αναγκαίες για να μειωθούν και να εξαλειφθούν αυτά τα φαινόμενα.

Η οικονομική κρίση προκάλεσε όντως ένα συγκρουσιακό περιβάλλον που εντοπίζεται συνήθως στο επίπεδο του πολιτικού λόγου αλλά αφορά πρωτίστως το κοινωνικοπολιτισμικό πεδίο. Σ΄ αυτό, θα πρέπει να αναζητηθούν τα μεγάλα διακυβεύματα που αφορούν την πολιτισμική δημοκρατία και που συνδέονται με την κουλτούρα της καθημερινής ζωής, το λόγο, τους κανόνες συμβίωσης, αλλά έχουν επίσης πολιτική και θεσμική διάσταση.

Θα θέλατε να μας δώσετε κάποια αντιπροσωπευτικά παραδείγματα εφαρμοσμένης πολιτισμικής δημοκρατίας στην Ελλάδα και στην Ευρώπη;

Η πολιτισμική δημοκρατία μετριέται καταρχάς με θεσμικούς όρους. Η διαφάνεια, ο χρόνος της δικαιοσύνης, η αρτιότητα των απαντήσεων του Δημοσίου, είναι σημαντικές προϋποθέσεις της πολιτισμικής δημοκρατίας. Η λειτουργία της Βουλής και ο πολιτικός λόγος παίζουν σημαντικό ρόλο. Η τηλεόραση της Βουλής υπήρξε ένα κρίσιμο βήμα πολιτισμικής δημοκρατίας. Το ίδιο και η δημοσιότητα των δημοτικών συμβουλίων, ορισμένες ηλεκτρονικές λειτουργίες της δημόσιας διοίκησης, η δημοσίευση των πρακτικών των ΔΣ, το ΑΣΕΠ, ο Συνήγορος του Πολίτη, όλα όσα πείθουν ότι λειτουργούν με ακρίβεια, διαφάνεια εξίσου για όλους χωρίς εξαιρέσεις. Όλα όσα κάνουν τους πολίτες να αισθάνονται αξιοπρέπεια.

Επίσης η πολιτισμική δημοκρατία μετριέται με πολιτιστικές πρακτικές και την ατομική ή συλλογική συμμετοχή στις πολιτιστικές δραστηριότητες, την κατανάλωση πολιτιστικών υπηρεσιών και αγαθών.

Αλλά η πολιτισμική δημοκρατία μετριέται κυρίως εκ του αποτελέσματος, με όρους καθημερινής ζωής, εκεί βρίσκει εφαρμογή και αξιολογείται. Είναι ο κατεξοχήν πολιτισμός της κοινωνίας μας, οι σχέσεις και η διαμόρφωση των νέων υποκειμένων, οι κανόνες συμβίωσης, η ανθεκτικότητα, οι προσδοκίες και ο σχεδιασμός του μέλλοντος. Δεν είναι η παλιά απλή ευγένεια, μια αστική συμπεριφορά ή καταδεκτικότητα, αλλά η βαθιά πεποίθηση της αλληλεγγύης στον άλλο, η συνειδητοποίηση του πλαισίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα οποία εντάσσονται και τα πολιτισμικά, ο οραματισμός μιας κοινωνίας της συμπερίληψης που οδηγεί τις καθημερινές πρακτικές μας, η τάση προς το άνοιγμα στο διαφορετικό με γνώση και αυτοπεποίθηση έναντι του φόβου και της αβεβαιότητας. Η ατμόσφαιρα και η κουλτούρα της καθημερινής συμβίωσης. Όποιος και όποια δεν παρκάρει πάνω στις γραμμές ΑΜΕΑ, όποιος/α εκφράζεται απέναντι στις γυναίκες ως ανθρώπους και όχι σαν αντικείμενα, όποιος/α αντιμετωπίζει τους Ρομά χωρίς προκαταλήψεις και δεν σκέφτεται όταν τους συναντά ότι θα τον ληστέψουν, όποιος/α δεν νιώθει ανώτερος/η για το επάγγελμα ή την καταγωγή του, όποιος δεν νιώθει τον πειρασμό να εκπολιτίσει τους βαρβάρους, όποιος αφήνει τα παιδιά να εκφραστούν ελεύθερα και χωρίς φόβο, όποιος δεν υποπτεύεται ότι κινδυνεύει επειδή αυτός που περπατά πίσω του είναι έγχρωμος ή μιλάει άλλη γλώσσα, όποιος δεν θεωρεί τους μουσουλμάνους τρομοκράτες εξ ορισμού, όποιος χαίρεται που η τάξη των παιδιών του έχει και προσφυγάκια, όποιος αντιλαμβάνεται ότι τα τείχη δεν είναι ο κατάλληλος τρόπος να αποκλείονται στα σύνορα οι μετανάστες είναι πολίτης που συμβάλει με τον τρόπο του στην πολιτισμική δημοκρατία.

Η παραχώρηση της ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών, η πρόσβασή τους σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και όχι μόνο στις κατώτερες, ο σεβασμός των διαφορετικών γλωσσών στην κοινωνία μας, η εκτίμηση των παιδιών ξένης καταγωγής που αριστεύουν και σηκώνουν την ελληνική σημαία, αυτά είναι εφαρμοσμένη πολιτισμική δημοκρατία.

Υπάρχουν κάποιοι τομείς αιχμής όπου θα μπορούσαν να γίνουν παρεμβάσεις που θα φέρουν αυτή την αλλαγή κουλτούρας της καθημερινής ζωής στην οποία αναφέρεστε; Μπορείτε να μας δώσετε κάποιο θετικό ή αρνητικό παράδειγμα; 

Χρειάζονται σύνθετες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις πάνω σε ένα σχέδιο ανασυγκρότησης του πολιτισμικού κεφαλαίου της χώρας για να αλλάξει η κουλτούρα της καθημερινής ζωής. Τέτοιες μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να σχεδιαστούν σε βάθος χρόνου, να διαθέτουν ευρύτερη πολιτική συναίνεση, να στηρίζονται σε έρευνες και κοινωνιολογικές μελέτες και να διαθέτουν ευρύ φάσμα συνεργειών που θα εμπλέκουν όλα σχεδόν τα υπουργεία.

Μια τέτοια παρέμβαση κάνουμε με το νομοσχέδιο που έχουμε ετοιμάσει σχετικά με την Περιφερειακή πολιτική του σύγχρονου πολιτισμού. Με αυτό, οι διευθύνσεις σύγχρονου πολιτισμού του υπουργείου που θα δημιουργηθούν σε όλες τις περιφέρειες της χώρας, θα δικτυώσουν τους οργανισμούς και φορείς και θα υποστηρίξουν Επιχειρησιακά πολιτισμικά σχέδια για την ανάπτυξη των περιφερειών. Πρέπει το ατροφικό και ταυτόχρονα υδροκεφαλικό μοντέλο που είχαμε επί δεκαετίες να μετατραπεί σε σύγχρονο και παραγωγικό. Οι περιφέρειες έχουν σημαντικά να προσφέρουν μέσα από τον ισότιμο διάλογο με το κέντρο, κάτι που θα επιτύχει το προβλεπόμενο Συμβούλιο περιφερειακής πολιτισμικής πολιτικής στο οποίο θα συμμετέχουν.

Στη δεδομένη στιγμή, επίσης, οι τομείς αιχμής στους οποίους σχεδιάζουμε παρεμβάσεις είναι τα παιδιά και οι νέοι (0-18 ετών) και οι ευάλωτες ομάδες, με δύο προγράμματα που θα κινητοποιήσουν τις τέχνες κατά των ανισοτήτων και διακρίσεων στις δύο αυτές ιδιαίτερα ευαίσθητες ομάδες. Η έρευνα του Παιδαγωγικού τμήματος του ΕΚΠΑ μας έδωσε ορισμένα ευρήματα γα τη μικρή συμμετοχή των παιδιών σε πολιτιστικές δραστηριότητες αλλά αυτή είναι μόνο η αρχή. Είναι πολλά όσα πρέπει να γίνουν σε επίπεδο ερευνών και πολιτικών.

Σε ποιο βαθμό μπορεί η πολιτισμική δημοκρατία να επηρεάσει, να διαμορφώσει την πολιτική δημοκρατία;

Η σχέση των δύο είναι κρίσιμη μέσα από το πρίσμα της ανάλυσής μας. Η πολιτισμική δημοκρατία, όπως την περιέγραψα πιο πάνω, είναι σημαντικός παράγοντας λειτουργίας της πολιτικής δημοκρατίας στο πλαίσιο της οποίας λαμβάνονται αποφάσεις που αφορούν τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων και ακόμη τις μελλοντικές γενιές. Η γνώση, η πληροφόρηση και η συνειδητοποίηση, η αλληλεγγύη και η συνεργασία, που αποτελούν συστατικά της πολιτισμικής δημοκρατίας και διατρέχουν την κουλτούρα μιας κοινωνίας, διαμορφώνουν τους όρους του πολιτικού πεδίου, των συγκρούσεων, των προτάσεων, των συναινέσεων. Είναι εντέλει η υπόθεση εργασίας που μας υπαγορεύει τον τρόπο που η κοινωνία μπορεί να λειτουργήσει επιβάλλοντας τους δικούς της όρους στην πολιτική.

Πόσο εύκολα θα μπορούσε η πολιτισμική δημοκρατία να ενταχθεί σε ελληνική κυβερνητική ατζέντα;

Πρωταρχικά η προσπάθεια που γίνεται στο υπουργείο Πολιτισμού τους τελευταίους έξι μήνες είναι να εντάξουμε στην κυβερνητική ατζέντα με μεγαλύτερη ένταση τον σύγχρονο πολιτισμό ως έννοια, ως πολιτική και ως πρακτική. Στο λόγο, στη σχέση του με την κληρονομιά, στη σχέση του με τις τέχνες, στη διεύρυνσή του στο ευρύτερο πεδίο των πολιτιστικών πρακτικών, των νοοτροπιών, των συμπεριφορών, της στάσης ζωής. Αυτή η προσπάθεια αποτελεί προϋπόθεση για κάθε παραπέρα βήμα.

Οι στρατηγικοί μας στόχοι για τον σύγχρονο πολιτισμό επιλέχθηκαν και σχεδιάστηκαν με βάση μια νέα αρχιτεκτονική. Αφετηρία μας είναι η Περιφερειακή πολιτική του σύγχρονου πολιτισμού, όπως είπα ήδη, αλλά και νέες αντικειμενικές και διαφανείς διαδικασίες στις ρουτίνες του υπουργείου αλλά και στα προγράμματα και στις παρεμβάσεις του. Σε όλα δίνουμε εξετάσεις πολιτισμικής δημοκρατίας, και μπορείτε όλοι να μας κρίνετε γι΄ αυτό, από την ποσόστωση που θα πετύχουμε να έχουμε σε επιτροπές και διοικητικά συμβούλια, από την αξιοκρατία που θα καταφέρουμε, από το πρόγραμμα πρόσβασης των ΑμεΑ σε όλους τους δημόσιους χώρους πολιτισμού, ως τη συνέπεια στις προκηρύξεις των διευθυντικών θέσεων και την άρνηση του διορισμού ή την κοινή προσπάθεια με τους πολιτιστικούς οργανισμούς να διευρύνουν το κοινό τους σε κοινωνικά στρώματα που ως τώρα δεν συμμετείχαν. Επίσης, οι δύο νέοι φορείς που θα θεσμοθετηθούν, ο Οργανισμός βιβλίου και το Ακροπόλ, έχουν σχεδιαστεί πάνω στις αρχές του δημόσιου συμφέροντος και της πολιτισμικής δημοκρατίας.

Ποια είναι, σήμερα, η κυρίαρχη λογική και τα μέσα των πολιτισμικών μεταρρυθμίσεων και ποια τα βασικά δομικά εμπόδια στην επίτευξη των στόχων τους;

Η κυρίαρχη λογική της πολιτικής του πολιτισμού υπήρξε η διατήρηση και συντήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς και η υποστήριξη παραγωγής πολιτιστικών αγαθών και υπηρεσιών μέσω των εποπτευομένων φορέων του υπουργείου. Αυτή ήταν μια συνέχεια με ορισμένες σημαντικές, ευτυχώς, εξαιρέσεις που όλοι γνωρίζουμε και έχουμε πολλές φορές αναφέρει. Οι μεταρρυθμίσεις που αξίζει να πραγματοποιηθούν είναι πολλές και υπάρχουν οπωσδήποτε δομικά εμπόδια. Η ελάχιστη διοικητική υποστήριξη του σύγχρονου πολιτισμού στο υπουργείο -120 υπάλληλοι έναντι 6 χιλιάδων που υποστηρίζουν την πολιτιστική κληρονομιά- είναι αποκαλυπτική. Εδώ χρειάζεται να επιτευχθεί μια νέα ισορροπία. Το ίδιο σημαντική είναι και η ως τώρα ανυπαρξία περιφερειακής πολιτικής του σύγχρονου πολιτισμού, που έχει στερήσει από την περιφέρεια της χώρας και τους πολιτιστικούς φορείς της την αναγκαία στήριξη, τη δικτύωση και κρίσιμες επιχειρησιακές δυνατότητες. Αν προχωρήσουμε στη μουσειακή πολιτική, έχουμε μόνο 4 μουσεία σύγχρονου πολιτισμού του υπουργείου έναντι 230 αρχαιολογικών, γεγονός που επίσης χρειάζεται μεταρρύθμιση, μαζί με το συνολικό μουσειακό σχεδιασμό της χώρας για την επόμενη 20ετία. Επίσης, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η ανομοιογένεια του νομικού πλαισίου των εποπτευομένων φορέων αλλά και η λεπτή ισορροπία τους ανάμεσα στο δημόσιο και τον ιδιωτικό χαρακτήρα που τους επιβλήθηκε από πολλές συνθήκες αλλά και από τους μνημονιακούς όρους. Συνολικά το εργασιακό είναι ένα ακόμη εμπόδιο, καθώς υπάρχουν δραματικοί περιορισμοί στις προσλήψεις και μεγάλες ελλείψεις σύγχρονων ειδικοτήτων, ενώ ο διοικητικός εκσυγχρονισμός, τα πληροφοριακά συστήματα, οι καθυστερήσεις των προμηθειών και μια σειρά από άλλα εμπόδια δυσκολεύουν, παρά τις προσπάθειες, την πιο παραγωγική λειτουργία του υπουργείου.

Ποιες προοπτικές και ποιες δυσκολίες θεωρείτε ότι μπορεί να φέρει η συγκρότηση ενός προοδευτικού πολιτικού πόλου;

Θεωρώ τον προοδευτικό χώρο ένα ανοιχτό πεδίο προβληματισμού, πλούσιο σε ιδέες και ανθρώπους έμπειρους, με πολιτική υπευθυνότητα, διορατικότητα και ανεξάρτητο πνεύμα. Μέσα σ΄ αυτό το χώρο έχουν συντελεστεί τα τελευταία χρόνια της κρίσης πολλές ανακατατάξεις, επανεκτιμήσεις, κρίσεις, αναθεωρήσεις. Αυτά καθιστούν, κατά τη γνώμη μου, το χώρο ώριμο να περάσει σε επίπεδο πολιτικών επιλογών στην κατεύθυνση της αριστερής πολιτικής αλλά, ταυτόχρονα, και μιας μικρότερης ομάδας, που βρίσκεται εδώ και καιρό στην κατεύθυνση συντηρητικών επιλογών. Η ανθεκτικότητα και η δυναμική κάθε ομάδας άλλαζαν τους συσχετισμούς, όπως έχει παρατηρηθεί τα προηγούμενα χρόνια, αλλά θεωρώ ότι τώρα βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο και αποφασιστικό σημείο. Ιδιαίτερα μετά το Μακεδονικό αλλά και μέσα από μια σειρά επιλογές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που αφορούσαν τη διαχείριση των οικονομικών, του προσφυγικού, τις κοινωνικές πολιτικές κυρίως αλλά και τις ευρωπαϊκές και διεθνείς σχέσεις, ο προοδευτικός χώρος συσπειρώθηκε πιο αποφασιστικά στην πλευρά της αριστερής πολιτικής. Σε αυτό συνετέλεσε και η έντονα ακροδεξιά στροφή του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας στο σύνολό της, που εγκατέλειψε κάθε ίχνος κεντροδεξιού προβληματισμού επιδεικνύοντας έναν σκληρό κοινωνικό δαρβινισμό ενώ, από την πλευρά του, το εγχείρημα του ΚΙΝΑΛ ως κεντρώου χώρου διαλύθηκε διαψεύδοντας κάθε προοπτική. Για μένα, η προοπτική μιας ανανεωμένης, διορατικής αριστερής πολιτικής που θα προκύψει μέσα από τη συνάντηση του ΣΥΙΖΑ με τον προοδευτικό χώρο είναι η μόνη οραματική προοπτική για τη χώρα. Ανοιχτοί στις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, οφείλουμε να συμμετέχουμε στο εγχείρημα με σοβαρότητα και πολιτική ευθύνη.

Έχετε δηλώσει ότι το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης θα ανοίξει την άνοιξη 2019 από το ΔΣ του μουσείου. Πώς θα το προλάβετε; Ο διεθνής διαγωνισμός που εξαγγείλατε για την θέση καλλιτεχνικού διευθυντή είναι μια χρονοβόρα διαδικασία.

Ο πρόεδρος και το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΜΣΤ ανέλαβαν με μεγάλη αποφασιστικότητα και επάρκεια την ευθύνη ολοκλήρωσης των εργασιών που απαιτούνται για να ανοίξει το μουσείο. Τήρησαν το χρονοδιάγραμμα των υποχρεώσεων και όλες τις αναγκαίες διαδικασίες και διαβεβαιώνουν για την ολοκλήρωση των εργασιών. Το ίδιο και οι εργαζόμενοι, με τους οποίους συναντήθηκα επανειλημμένως και συζήτησα τα θέματα που τέθηκαν στην ίδια προοπτική. Δυστυχώς, τα αποτελέσματα της προκήρυξης της θέσης διευθυντή, που έγιναν σύμφωνα με τον ιδρυτικό νόμο του ΕΜΣΤ όπως ήμασταν υποχρεωμένοι, δεν ήταν αυτά που όλοι προσδοκούσαμε αλλά θα προκηρύξουμε σύντομα, όπως επίσης έχουμε υποχρέωση, τον διεθνή διαγωνισμό. Ας κρατήσουμε το γεγονός ότι περάσαμε μετά από πολλές δεκαετίες, από την εποχή των διορισμών σε μια νέα εποχή, με όλες τις δυσκολίες που παρουσιάζει πάντοτε κάθε καινούριο εγχείρημα. Ωστόσο, έγινε νομίζω σε όλους αντιληπτή η βούληση για διαφάνεια, αντικειμενικότητα και αξιοκρατία, κι αυτό για μένα έχει ιδιαίτερη σημασία. Σε κάθε περίπτωση, το μουσείο προετοιμάζεται πυρετωδώς να ανοίξει τις πόρτες του στον κόσμο που περιμένει χρόνια να δει τη συλλογή του και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Όλα τα άλλα διαδικαστικά είμαστε εδώ για να τα λύσουμε, με καλή θέληση,  ευθύνη και πνεύμα συνεργασίας.

Η νομοθετική ρύθμιση για την προστασία των μνημείων που χρονολογούνται μετά το 1453 και ανήκουν στο Δημόσιο δεν εντάχθηκε στο πρόσφατο νομοσχέδιο του ΥΠΠΟΑ όπως είχε εξαγγελθεί. Πότε θα λυθεί αυτή η εκκρεμότητα;

Είναι δέσμευσή μας να προστατεύσουμε και να αναδείξουμε την πολιτιστική κληρονομιά με θεσμικό τρόπο, συμπληρώνοντας τα κενά και τις ασάφειες που φάνηκε να προκύπτουν από τη νομοθεσία του παρελθόντος. Γι΄ αυτό και θα νομοθετήσουμε σύντομα, όπως άλλωστε έχουμε δεσμευθεί για λογαριασμό του υπουργείου Πολιτισμού, επεκτείνοντας την προστασία πέραν του 1453, χρονολογίας που ισχύει σήμερα, σε ακίνητα κυριότητας ή νομής του δημοσίου έως το 1830. Η προστασία θα επεκταθεί επίσης σε νεότερα ακίνητα τα οποία σχετίζονται με την εξυπηρέτηση δημόσιου σκοπού. Έχει γίνει, σε κάθε περίπτωση, σχολαστική νομοπαρασκευαστική εργασία ώστε να θωρακίσουμε την πολιτιστική κληρονομιά και να αποτρέψουμε κάθε μελλοντικό κίνδυνο.

Γιατί το ΚΑΣ, που εκτός από τις ανασκαφές είναι αρμόδιο και για την προστασία της οπτικού περιβάλλοντος προς την Ακρόπολη, είχε εγκρίνει την ανέγερση του δεκαώροφου κτιρίου στην οδ. Μισαραλιώτου και τώρα επανεξετάζει το θέμα;

Η απόφαση αυτή του ΚΑΣ εκδόθηκε σύμφωνα με ομόφωνη γνωμοδότηση στην υπ΄ αρ. 33/25.09.2018 συνεδρίασή του. Μελετώντας τον σχετικό φάκελο, προκύπτει ότι το αίτημα παραπέμφθηκε για εξέταση στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο εξαιτίας αρχαιολογικών ανασκαφών που είχαν προηγηθεί στο οικόπεδο από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Αθηνών, καθώς το τμήμα εκείνο της περιοχής είναι εκτός των ζωνών ελέγχου του ύψους από την Αρχαιολογική Υπηρεσία, δυνάμει του ισχύοντος ΠΔ του 1975 (ΦΕΚ 53΄Δ). Περαιτέρω προκύπτει ότι το όριο του μέγιστου επιτρεπόμενου ύψους στην περιοχή τροποποιήθηκε το 2012, εν μέσω της κρίσης, με τον Νέο Οικιστικό Κανονισμό αυξάνοντας το όριο από τα 27 στα 32μ.

Η πρόταση όπως παρουσιάστηκε στο ΚΑΣ, έδινε μια γενική εικόνα του δομημένου περιβάλλοντος της περιοχής και κατέληγε ότι ουδεμία όχληση προκαλείται στο μνημείο. Η από 30.01.2019 αίτηση θεραπείας που υποβλήθηκε εκ μέρους κατοίκων εισέφερε νέα στοιχεία, σε σχέση με την εικόνα του δομημένου περιβάλλοντος στην περιοχή. Γι΄ αυτόν το λόγο, η προσφυγή αυτή έχει παραπεμφθεί για εξέταση στο Συμβούλιο, προκειμένου να ληφθούν υπόψη τα νέα στοιχεία. Αυτή είναι η πραγματικότητα όπως εξελίχθηκε.

 Ωστόσο, είναι σημαντικό να υπογραμμίσω ότι το ζήτημα δεν αφορά εντέλει μόνο μία ή δύο οικοδομές, αλλά θίγεται σοβαρό θέμα επανεξέτασης των γενικών όρων πολεοδομικής οργάνωσης του χώρου κοντά στο βράχο της Ακρόπολης, αναθεώρησης του ΠΔ του 1975 και του ΝΟΚ του 2012. Ωσότου εξεταστούν και συνυπολογιστούν από την επιτροπή που συστάθηκε -και αναμένουμε να δώσει πολύ σύντομα το πόρισμά της- αποδείχθηκε επιτακτική η ανάγκη της αναστολής έκδοσης των οικοδομικών αδειών στην περιοχή. Είναι σαφές, ότι κανείς δεν δικαιούται να αμφισβητεί το περιεχόμενο του αρ.24 του Συντάγματος.

Επίσης, τόνισα δημόσια εξαρχής ότι η θέα είναι πολιτισμικό αγαθό και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να μετατρέπεται σε προνόμιο ορισμένων. Πολύ περισσότερο η απρόσκοπτη θέα ενός μοναδικού μνημείου της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς όπως είναι η Ακρόπολη των Αθηνών. Οφείλουμε, ακόμη κι όταν τα προνόμια είναι φωλιασμένα σε διοικητικές πράξεις, κανονισμούς και όρους δόμησης, να ανταποκρινόμαστε στη διαμαρτυρία της κοινωνίας των πολιτών ώστε να υπάρξει ευνομία και αίσθημα δικαίου. Γι΄ αυτό θα εξετασθούν σχολαστικά όλες οι παράμετροι και οι διαδικασίες και είμαστε σε συνεννόηση με τον κ. Σταθάκη, ώστε να λάβουμε συντονισμένα τις σωστές αποφάσεις ως Πολιτεία, στο μέτρο των αρμοδιοτήτων μας.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δεν υπάρχει αμφιβολία πια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο Αλέξης Τσίπρας αποκαθήλωσαν τον μέγα μύθο της Αριστεράς που δήθεν διαθέτει ανθρώπινο πρόσωπο και κοινωνικές ευαισθησίες.

Η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κατέδειξε στην πράξη ότι όλες αυτές οι μεγαλοστομίες που επιχειρήθηκαν να γίνουν συνείδηση στην ελληνική κοινωνία από τα χρόνια του εμφυλίου, δεν ήταν παρά πομφόλυγες. Πολύ απλά επειδή Αριστερά και ανθρώπινο πρόσωπο δεν είναι συμβατές έννοιες.

Ισχυρίζονται κάποιοι αφελείς ότι η Ανανεωτική Αριστερά του Λεωνίδα Κύρκου ήταν κάτι διαφορετικό. Βασισμένοι στην όντως ανθρώπινη –πλην αφελή κι εξίσου ουτοπική- εικόνα του Κύρκου. Όντως, μπορεί να ήταν έτσι. Μα αυτό δεν αλλάζει την ουσία. Που «λέει» ότι μέσα από την Ανανεωτική Αριστερά ξεπετάχθηκαν αυτά τα υβρίδια των νεοσταλινικών και της ανοησίας που κυβερνούν σήμερα.

Αλήθεια, οι περισσότεροι από αυτούς που σήμερα βρίσκονται στην εξουσία δεν ήταν πρόσωπα της Ανανεωτικής Αριστεράς; Δεν ήταν συνοδοιπόροι του  Κύρκου; Δεν αυτοχαρακτηρίζονταν Αριστεροί με κοινωνικές ευαισθησίες και ανθρώπινο πρόσωπο; Πού, λοιπόν, διαφώνησαν όλοι αυτοί στην καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεσμών; Πού στύλωσαν τα πόδια τους στην επιχείρηση ευτελισμού της Βουλής; Πού σήκωσαν το ανάστημά τους στην επιχείρηση μαδουροποίησης της Ελλάδας;  Τι έκαναν στα φαινόμενα  Καμμένου, Πολάκη, Κωνσταντοπούλου; Τι έκαναν όταν ακουγόταν το πιο απεχθές σύνθημα που ακούστηκε ποτέ στον τόπο;  Το «ή τους τελειώνουμε η μας τελειώνουν;». Πού ήταν ο ανθρωπισμός τους στη Μόρια και στα σύγχρονα Νταχάου που συνδιαμόρφωσαν; Τι έκαναν στην «επιχείρηση» διάλυσης της Μεσαίας τάξης στη χώρα, με την επιβολή φόρων «αίματος»; Πού ήταν το ανθρώπινο πρόσωπό τους;

Πουθενά δεν ήταν, απλούστατα επειδή αυτό ήταν μόνο στη φαντασία τους και στη φαντασία των πολυπληθών σανοφάγων αυτής της χώρας.

Κι υπό μια έννοια, θα λέγαμε ευτυχώς που κυβέρνησε η Αριστερά για να διαλυθεί ο μύθος. Δυστυχώς, όμως, για τη διάλυση του μύθου χρειάστηκε να διαλυθεί ο τόπος αλλά και να παραδώσει εθνικές του παρακαταθήκες, όπως έγινε με τη Μακεδονία.

Εσχάτως, υπό την απειλή της βαριάς ήττας, η Αριστερά, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, επιχειρεί να φορέσει άλλο κοστούμι. Επιχειρεί να φορέσει το κοστούμι της Σοσιαλδημοκρατίας και να παραμυθιάσει πάλι τους σανοφάγους/λωτοφάγους.

Αύριο θα κάνει την παρθενική της εμφάνιση η…. «Γέφυρα». Τουτέστιν κάποιοι γυρολόγοι της πολιτικής ζωής που έχουν αναλάβει εδώ και καιρό τον ρόλο του «κράχτη» για την σύγκλιση των…. προοδευτικών δυνάμεων!  Δηλαδή ο Μπίστης, ο Ραγκούσης, ο Λιάκος, ο Παναγιώτης Παναγιώτου (ΠΑΝ-ΠΑΝ), η Ρεπούση και μερικοί ακόμη….

Εγχείρημα καταδικασμένο σε αποτυχία. Όχι μόνο λόγω της πολιτικής ασημαντότητας των προσώπων αλλά κι επειδή αν ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμούσε πραγματική σύγκλιση «όμορων» χώρων δεν θα την επεδίωκε τώρα που βρίσκεται σε παρακμιακή κατάσταση αλλά όταν ήλαυνε προς την εξουσία και τη νομή της.

Ξέρετε ποιο είναι το πιο άσχημο; Ότι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν κατανοούν ότι με επαγγελματίες καριερίστες και δη χαμηλού πολιτικού βεληνεκούς δεν μπορεί να υπάρχει αίσιο τέλος. Τι μπορεί να πει, επί παραδείγματι, στην κοινωνία ο Μπίστης που έχει περάσει διαδοχικά από ΚΚΕ, ΚΚΕ εσωτερικού- Ανανεωτική Αριστερά, Συνασπισμό, ΠαΣοΚ, ΔΗΜΑΡ, Ελιά και τον Σεπτέμβριο του 2015 καλούσε σε ψήφο στη Νέα Δημοκρατία για να μην εκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ; Τι μπορεί να πει στην κοινωνία η Ρεπούση που είχε το θράσος να γράψει στα σχολικά βιβλία  ότι η Μικρασιατική καταστροφή ήταν… συνωστισμός;  Τι μπορεί να πουν αυτοί οι «αριστοκράτες» της αρλούμπας;

Και, πού ήταν όλοι αυτοί οι πρόθυμοι όταν οι σταλινικοί του ΣΥΡΙΖΑ καταπατούσαν κάθε αξία της Κεντροαριστεράς, που θεωρούν ότι εκπροσωπούν; Πού ήταν όλοι αυτοί, τότε στο γελοίο δημοψήφισμα, που χαρακτηρίζονταν ως προδότες όσοι ψήφιζαν «ναι» στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας;  Πού ήταν όλοι αυτοί όταν ο ανεκδιήγητος Βαρουφάκης με τις πλάτες του Αλέξη Τσίπρα έκλεινε τις τράπεζες και επέβαλε τα capital controls; Πού ήταν όλοι αυτοί οι σημερινοί γεφυροποιοί όταν προπηλακίζονταν οι πολιτικοί αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ; Πού ήταν όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο Αλέξης Τσίπρας έφερναν το τρίτο αχρείαστο μνημόνιο; Πού ήταν όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο Αλέξης Τσίπρας υποθήκευσαν για ένα αιώνα τη δημόσια περιουσία; Πού ήταν, μόλις προχθές, που ο υποψήφιος περιφερειάρχης του ΣΥΡΙΖΑ στην Κεντρική Μακεδονία   χαρακτήρισε «φασισταριά» όσους διαμαρτύρονται για τη συμφωνία των Πρεσπών;

Γι αυτό λέμε ότι αυτό που επιχειρεί η Αριστερά με τις «Γέφυρες» είναι ένας υποκριτικός ελιγμός που έχει αφετηρία ιταμές σκέψεις του ΣΥΡΙΖΑ με τελάληδες πρόθυμους και πολιτικά ολίγιστους…

ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ 24/02/2019

Real News: «Οι δανειστές λένε «όχι». Αυστηρό μήνυμα από τις Βρυξέλλες: «Ξεχάστε την αλλαγή των στόχων»»

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ: ««Ψυχώ» με τον Πολάκη. Υβρίζει, εκβιάζει, απειλεί και ηχογραφεί αλά Τόμπρας»

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: «»Δώσαμε λάθος αναδρομικά»»

ΕΘΝΟΣ: «Το εθνικό σχέδιο για τις μεταφορές. Οι νέοι δρόμοι της Ελλάδας»

ΤΟ ΒΗΜΑ: «Πέντο-ζάλη στο Μαξίμου»

Η ΑΥΓΗ: «Δημοτικές εκλογές. Οι μάχες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πειραιά. Πρώτα η κοινωνία»

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «1.580 ημέρες για εκδίκαση μιας εμπορικής διαφοράς. Ο μέσος όρος για τις χώρες του ΟΟΣΑ ανέρχεται στις 582 ημέρες»

ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ: «Συμφωνία-σταθμός κυβέρνησης & τραπεζών. Η σωτηρία για την πρώτη κατοικία»

KONTRA NEWS: «Novartis.Βιντεο-Ντοκουμέντο επί πρωθυπουργίας Σαμαρά. Ο Φρούζης πάει μαξίμου με τροχήλατη…»

ΤΟ ΠΑΡΟΝ: «Γιατί θέλει εκλογές τον Οκτώβριο ο Τσίπρας»

Documento: «Τα δάνεια των άλλων και… Το διαρκές «σκάνδαλο Πολάκη»»

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: «Νέο κόμμα ετοιμάζει ο Τσίπρας»