Σε μια έρευνα και εφαρμογή που στοχεύει στην καταπολέμηση των κουνουπιών αποφεύγοντας τη χρήση εντομοκτόνων, συμμετέχει ένας Λαρισαίος επιστήμονας πετυχαίνοντας σημαντικές διακρίσεις.

Πρόκειται για τον γεωπόνο Γιωργή Μαστρονικολό τον οποίο το περιοδικό Forbes ενέταξε στη λίστα με τους 30 πιο επιτυχημένους Έλληνες κάτω των τριάντα ετών. Ως υποψήφιος διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας υποστηρίζεται από το Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ίδρυμα και από τον International Atomic Energy Association (ΙΑΕΑ) και η έρευνα αφορά ένα πρόγραμμα για την καταπολέμηση πληθυσμών των κουνουπιών, μέσω της εξαπόλυσης στείρων κουνουπιών στο φυσικό περιβάλλον.

Ο Γιωργής Μαστρονικολός στο πλαίσιο της έρευνάς του βρέθηκε το τελευταίο διάστημα και στο μακρινό Μεξικό και τη Γουατεμάλα, ώστε να παρακολουθήσει ένα εντατικό πρόγραμμα καταπολέμησης εντόμων που περιλαμβάνει τόσο θεωρητικές άλλα και πρακτικές εφαρμογές γι’ αυτόν τον τομέα της καταπολέμησης.

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Λαρισαίος επιστήμονας αναφέρθηκε στους στόχους των προγραμμάτων που αφορούν την πιλοτική εφαρμογή στην περιοχή της Βραυρώνας στην Ελλάδα, αλλά και τη συμμετοχή του στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα στο Μεξικό που η χρήση τέτοιων μεθόδων είναι διαδεδομένη.

Όπως είπε, «η βασική μέθοδος αφορά την καταπολέμηση των εντόμων με βασικό στόχο τη μείωση των χημικών ψεκασμών», ενώ υποστήριξε ότι «αποτελεί μια σημαντική πρακτική με πολύ σοβαρά αποτελέσματα».

Ο ίδιος άλλωστε εξειδικεύεται στη βιοοικολογία, πληθυσμιακή δυναμική, δημογραφία των εντόμων «που αποτελεί τη βάση για τη σωστή και επιτυχημένη εφαρμογή προγραμμάτων καταπολέμησης των εντόμων με την εξαπόλυση στειρωμένων εντόμων».

Σχετικά με τη συμμετοχή του στο θεωρητικό και πρακτικό πρόγραμμα στο Μεξικό, ο Γιωργής Μαστρονικολός υποστήριξε πως στο εκπαιδευτικό πρόγραμμά βρέθηκε ώστε να εξοικειωθεί με την ολοκληρωμένη και αποτελεσματική διαχείριση των εντόμων, ενώ τόνισε πως «έχει προχωρήσει σε ένα σημαντικό αριθμό ποιοτικών ελέγχων στα κουνούπια».

«Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που εφαρμόστηκε στο Μεξικό στοχεύει στη μεταφορά γνώσης για την χρήση διαφορετικών στρατηγικών και τακτικών για την επιτυχία του καλύτερου δυνατού αποτελέσματος για την κοινωνία, τον παραγωγό, το κράτος και το περιβάλλον» είπε ο Γιωργής Μαστρονικολός στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και συμπλήρωσε: «Υπάρχουν στο Μεξικό και στη Γουατεμάλα αρκετές ‘’βιομηχανίες’’ που δημιουργούν στειρωμένα έντομα για αυτόν τον σκοπό. Τα αρσενικά στειρωμένα έντομα εξαπολύονται στην ύπαιθρο και μετά την σύζευξή τους με τα θηλυκά παράγονται άγονα αυγά. Το γεγονός αυτό έχει ως αποτέλεσμα η νέα γενιά των εντόμων να έχει μειωμένο πληθυσμό. Με αυτή την εφαρμογή επιτυγχάνεται η μείωση έως και ο μηδενισμός των χημικών ψεκασμών για την καταπολέμηση των εντόμων».

Τέλος ο Λαρισαίος γεωπόνος σημείωσε ότι η μέθοδος με βάση την πείρα στο εξωτερικό φαίνεται πως είναι πιο αποτελεσματική από τη χημική καταπολέμηση, «καθώς η χρήση μόνο της χημικής καταπολέμησης δημιουργεί το φαινόμενο της ανθεκτικότητας του εντόμου».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η είδηση ότι η Volkswagen ρίχνει τίτλους τέλους σε ένα θρυλικό όχημα που σημάδεψε την ιστορία όχι μόνο της εταιρείας αλλά ολόκληρης της αυτοκινητοβιομηχανίας, τον «σκαραβαίο», δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία, ωστόσο προκάλεσε θλίψη στους απανταχού λάτρεις του συγκεκριμένου μοντέλου.

Μπορεί, μάλιστα, αυτή η τελική εκδοχή του μοντέλου, που παραγόταν στο εργοστάσιο της Πουτέμπλα στο Μεξικό να μην είχε σχεδόν τίποτα το κοινό με τον πρόγονό του, το «αυτοκίνητο του λαού» (Volks-wagen), που εμπνεύστηκε προπολεμικά ο Χίτλερ και σχεδίασε μοναδικά ο Φερντινάντ Πόρσε, αλλά ούτε και με το σύμβολο της επανάστασης και της ελευθερίας των χίπηδων της δεκαετίας του ’60, ωστόσο η φήμη του συγκεκριμένου μοντέλου έχει λάβει, στο πέρασμα των δεκαετιών, μυθιστορηματικές διαστάσεις.

Σήμερα, το θρυλικό Beetle, που βρίσκεται στο top-5 των κορυφαίων αυτοκινήτων του 20ού αιώνα, εξακολουθεί να μαγνητίζει τα βλέμματα, αφού υπάρχουν κάποιοι, όπως τα μέλη της Λέσχης Σκαραβαίου Θεσσαλονίκης, που αρνούνται πεισματικά να το …καταχωνιάσουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η Λέσχη ιδρύθηκε το 2014 και αριθμεί περίπου 50 μέλη. Σκοπός της, όπως εξηγεί στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο πρόεδρός της, Χρήστος Δαγδαλένης, «είναι η διατήρηση του “σκαραβαίου” και η συντήρηση των αυτοκινήτων, που εξακολουθούν να βρίσκονται στη ζωή».

«Στην ουσία έχουμε φτιάξει μια παρέα», λέει χαρακτηριστικά και εξηγεί πως τα μέλη της Λέσχης μαζεύονται και συζητούν για θέματα σχετικά με το αυτοκίνητο, βοηθούν ο ένας τον άλλον, όταν προκύπτουν ζητήματα σχετικά με τα αυτοκίνητά τους, ενώ παίρνουν μέρος και σε κοινές δράσεις, όπως η 13η Πανελλήνια Συνάντηση Σκαραβαίων και Κλασσικών Οχημάτων, που πραγματοποιήθηκε από 12-14 Ιουλίου, στη Στυλίδα.

Για αρκετά από τα μέλη της ξεχωριστής αυτής «σκαθαροπαρέας», όπως ο Χρήστος, ο «σκαραβαίος» αποτελεί …οικογενειακή υπόθεση. «Το 1967 ήταν ο παππούς μου εκείνος που πήρε το πρώτο αυτοκίνητο, στο οποίο κάναμε ανακατασκευή το 2000, όταν εγώ ήμουν στην πρώτη τάξη του γυμνασίου. Αυτό που θυμάμαι είναι οι Κυριακάτικες βόλτες με τον παππού για φαγητό. Ήταν, μάλλον, τότε που κόλλησα το “μικρόβιο”», αναφέρει χαρακτηριστικά. Το 2006 που πήρε δίπλωμα οδήγησης, ο Χρήστος, που ανήκει σήμερα στη γενιά των τριαντάρηδων, αναζήτησε και αγόρασε έναν σκαραβαίο, που πλέον, όπως λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, «είναι όλη μου η ζωή!».

Εικαστικός στο επάγγελμα, εργάζεται ως αναπληρωτής καθηγητής και στα σχολεία του Πολυκάστρου και της Κομοτηνής και απ’ όπου έχει περάσει φρόντισε να αφήσει το στίγμα του, όπως λέει χαριτολογώντας, ζωγραφίζοντας σκαραβαίους στους τοίχους.

Οικογενειακή υπόθεση ήταν ο «σκαραβαίος» και για τον εικοσιοκτάχρονο ασκούμενο δικηγόρο Σταύρο Καμπίτογλου. «Ήταν το πρώτο αυτοκίνητο του μπαμπά μου, μέσα σ’ αυτό μεγάλωσα κι όταν έβγαλα εγώ δίπλωμα ήταν το πρώτο μου αυτοκίνητο», δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

«Πάντα μού άρεσαν τα μηχανολογικά, έπιανε το χέρι μου και με τη βοήθεια του μηχανικού μου φρόντισα να το φτιάξω», λέει και μας δείχνει το καλοφτιαγμένο αυτοκίνητό του, που μαγνητίζει το βλέμμα των περαστικών. Άραγε τι σημαίνει για έναν νέο άνθρωπο, όπως αυτός, το να οδηγεί ένα τέτοιο αυτοκίνητο; «Ελευθερία, βόλτες και να περνάμε καλά!», απαντά με ενθουσιασμό.

 Μόλις 22 ετών, ο «βενιαμίν» της παρέας, Παναγιώτης Νίκας, σπουδάζει μηχανολογία οχημάτων στο ΤΕΙ της Σίνδου κι έχει κι αυτός τη δική του «οικογενειακή ιστορία» να αφηγηθεί σε σχέση με τον «σκαραβαίο». «Οι γονείς μου είχαν σκαραβαίο όταν ήμουν μικρός αλλά τον πούλησαν. Στα 15 μού πήραν έναν σκαραβαίο -φυσικά τον είχαν στο όνομά τους, αφού ήμουν τότε ανήλικος- που είναι μοντέλο του ’70. Ήταν σε κακή κατάσταση και χρειάστηκε να ρίξω πολλή δουλειά για να τον φτάσω σε αυτήν την (σ.σ.πολύ καλή) κατάσταση που είναι σήμερα», σημειώνει.

«Ανέκαθεν ήθελα “σκαραβαίο” για δικό μου αυτοκίνητο», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, επισημαίνοντας πως ο συγκεκριμένος τύπος αυτοκινήτου είναι κάτι που δεν θα άλλαζε. Το αποδεικνύει, δε, έμπρακτα έχοντας φροντίσει σε αυτή την πολύ νεαρή ηλικία να έχει ήδη στην κατοχή του δύο «σκαραβαίους»!

 Αυτό που ενώνει τα μέλη της Λέσχης Σκαραβαίου Θεσσαλονίκης είναι, όπως λένε με μια φωνή, η αγάπη για το παλιό αυτοκίνητο και ειδικότερα για τον σκαραβαίο. «Χρειάζεται να επενδύσεις, χρόνο, χρήματα αλλά κυρίως πολύ μεράκι για να ανακατασκευάσεις ένα τέτοιο αυτοκίνητο», σημειώνει ο πρόεδρος της Λέσχης, Χρήστος Δαγδαλένης.

Για τους λάτρεις του «σκαραβαίου» σε κάθε γωνιά του πλανήτη, το ξεχωριστό αυτό αυτοκίνητο, που έχει περάσει από διάφορες φάσεις «ζωής» έως ότου κατακτήσει την παγκόσμια αποδοχή και αναγνώριση, θα είναι πάντα στις καρδιές όλων όσοι κάθισαν πίσω από το τιμόνι του, το γνώρισαν στους δρόμους ή το απόλαυσαν στην αγαπημένη ταινία της Disney «Love Bug» (Κατσαριδάκι, αγάπη μου, 1968).

ΑΠΕ-ΜΠΕ