Αυτό που συμβαίνει με τον Τσίπρα που κατηγορεί τον Μητσοτάκη για υποχωρητικότητα απέναντι στους Τούρκους, είναι αστείο. Και δείχνει την ανεπάρκεια του ανδρός αλλά και την έλλειψη πολιτικής σκέψης και διορατικότητας.

Ο Τσίπρας, όταν έγινε η μεταπολίτευση και χαράχθηκε η εθνική στρατηγική μόλις είχε γεννηθεί. Ο δε Μητσοτάκης ήταν μόλις 5 ετών! Άρα, μεγάλωσαν κι οι δυο (όπως κι η Φώφη Γεννηματά που τότε ήταν 10 ετών) με τις λογικές του «δεν διεκδικούμε τίποτα μα δεν παραχωρούμε και τίποτα»!  Μια πολιτική στρατηγική που στόχευε στον κατευνασμό και στην ησυχία στο Αιγαίο. Μια πολιτική που τότε ήταν η επιτομή της σωφροσύνης αλλά σήμερα δημιουργεί προβλήματα κι εικόνα συνεχούς υποχωρητικότητας. Κάτι για το οποίο ούτε ο Μητσοτάκης, ούτε ο Τσίπρας είναι υπεύθυνοι.

Αναρωτιέμαι εγώ ο αφελής: Γιατί δεν διεκδικούμε τίποτα; Γιατί, ας πούμε, δεν διεκδικούμε την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ΝΜ,  σύμφωνα μάλιστα και με το ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ; Και γιατί μέχρι τώρα δεν το έχουν κάνει τόσες και τόσες ελληνικές κυβερνήσεις;

Δεν το έχουμε κάνει επειδή –ας είμαστε ειλικρινείς και ρεαλιστές- η Τουρκία διαμηνύει πως αν το κάνουμε θα μας κάνει πόλεμο!  Κι όχι μόνο δεν το έχουμε κάνει, αλλά έχουμε ανεχθεί εδώ και σχεδόν μισό αιώνα χιλιάδες παραβιάσεις του εναερίου χώρου μας, από την γείτονα χώρα. Ταυτοχρόνως, έχουμε ανεχθεί να δημιουργήσει η Τουρκία γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο! Παρακολουθούμε συνάμα την ανατροπή της οπλικής ισορροπίας και μόλις προσφάτως αποδεχθήκαμε την απόλυτη παραβίαση της ΑΟΖ της Κύπρου από τους Τούρκους που ετσιθελικά πήγαν κι έκαναν έρευνες.  Το δε γελοίο ΝΑΤΟ στο οποίο είμαστε συγκάτοικοι με την Τουρκία νίβει τα χέρια του. Όπως έκανε το 1974, όπως έκανε και προσφάτως που αποδέχθηκε κι ανέχθηκε μια χώρα μέλος του ν’ αγοράζει ρωσικούς πυραύλους! Ο δε σαλτιμπάγκος διοικητής του ΝΑΤΟ καθησύχασε ότι οι  S400 δεν πρόκειται να ενταχθούν στο οπλοστάσιο του (κάτι μας είπε τώρα) λες και αυτό θα εμποδίσει την Τουρκία να τους χρησιμοποιήσει εναντίον μας!

Η αλήθεια είναι ότι οι Τούρκοι δείχνουν μια συνέπεια στις διεκδικήσεις τους και μάλιστα τις κάνουν γνωστές πρώτα δια πράξεων και μετά δια λόγων. Κι έχουν μελετήσει πολύ καλά τον διαχρονικό Ελληνικό φόβο απέναντι τους και την διαχρονική Ελληνική υποχωρητικότητα ακόμα και σε καιρούς που κάποτε στο Αιγαίο η Ελλάδα υπερτερούσε συντριπτικά.

Τι μπορούν να κάνουν, λοιπόν,  ο Μητσοτάκης η ο Τσίπρας σε μία παγιωμένη Ελληνική Εθνική στρατηγική δεκαετιών; Δύσκολα πράγματα. Πως μπορεί μία χώρα 11 εκ. ν’ αντιμετωπίσει μία χώρα πάνω από 80 εκ. με βαριά οπλικά συστήματα, βαριά πολεμική βιομηχανία και την πολύ μεγάλη πλειοψηφία της τουρκικής κοινωνίας (πάνω από το 80%) να είναι εθισμένη σ’ ένα ιδιότυπο ΠΑΝΤΟΥΡΚΙΣΜΟ που θυμίζει νοοτροπία ΝΕΟΤΟΥΡΚΩΝ της δεκαετίας 1910-1920; Κι όταν η σημερινή Τουρκία έχει την οικονομική δυνατότητα (ακόμη και μέσα στην κρίση της) να χρησιμοποιεί δεκάδες χιλιάδες σκληροτράχηλους ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΥΣ πρώτης γραμμής, στους πολέμους που διεξάγει;

Να προσθέσουμε και κάτι ακόμη. Εμείς ζούμε σε μια δική μας νιρβάνα. Επί δεκαετίες, Όχι μόνο πολιτική μα και κοινωνική. Αμφισβητεί κάποιος ότι αν αύριο (θεωρητικά το λέμε) ο οιοσδήποτε υπουργός Άμυνας επιχειρήσει ν’ αυξήσει κατά 2-3 μήνες την στρατιωτική θητεία θα ξεσηκωθεί το σύμπαν; Και θα στενοχωρηθούν χιλιάδες κυρίες που στέλνουν στον στρατό τα βλαστάρια τους με σεντόνια, παπλώματα και ταπεράκια με μαγειρευτά της μανούλας; Αμφισβητεί κάποιος ότι αποτελούν κωμωδία οι αντιφάσεις της ελληνικής κοινωνίας;

Το βέβαιο είναι ότι οι μεγάλες κρίσεις δεν θ’ αργήσουν. Θα τις βιώσουμε. Χωρίς κανείς να γνωρίζει πώς θα τις αντιμετωπίσουμε. Είτε αμέσως είτε σε βάθος χρόνου.

Το βέβαιο, επίσης, είναι ότι όσα έλεγαν οι Κοτζιάς και Κατρούγκαλος περί συνεκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων με την Τουρκία, θα τα βρούμε μπροστά μας.

Τέλος, το βέβαιο είναι ότι χρειάζεται αναθεώρηση η εθνική μας στρατηγική. Απέναντι στη στρατηγική της Τουρκίας που βαφτίστηκε «Γαλάζια πατρίδα».

Το κακό για την Ελλάδα μεγεθύνεται και για έναν ακόμη λόγο. Ότι στην αξιωματική της αντιπολίτευση βρίσκεται ο πιο αδαής και ανεύθυνος καιροσκόπος της πολιτικής της ιστορίας. Με τον οποίο ουδείς μπορεί να δημιουργήσει και να  χαράξει νέες πολιτικές και στρατηγικές.  Κάποτε ο Καραμανλής είχε αντίπαλο τον εξίσου λαϊκιστή Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά ο τότε πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν ισχυρή ασπίδα στα εθνικά θέματα. Ειδικά αφότου ανέλαβε την εξουσία κι ύστερα… Χώρια του ότι ήταν ένας πολιτικός με βαθιά γνώση των γεωπολιτικών ισορροπιών και προσωπικές σχέσεις σε όλα τα μήκη και πλάτη της οικουμένης. Ενώ ο Καραμανλής κι αργότερα ο Παπανδρέου, ακόμη κι ο Σημίτης δεν είχαν ν’ ασκήσουν πολιτική με κλόουν σαν τον Τραμπ και την ανήμπορη Ευρώπη. Το κύρος της οποίας αναφορικά με τη διεθνή νομιμότητα διασώζει μόνο ο Μακρόν…

Ο Κωνσταντίνος Αιλιανός είναι Πολιτικός και Οικονομικός αναλυτής

Όταν τα ζητήματα της επικαιρότητας είναι τόσο σοβαρά όσο η ένταση με την Τουρκία και το προσφυγικό-μεταναστευτικό, είναι λογικό ο κόσμος να μην ενδιαφέρεται για κάτι άλλο αυτόν τον καιρό. Ωστόσο, αυτές τις μέρες ανέδειξε κι άλλα σοβαρά ζητήματα η επικαιρότητα, που όμως δεν απασχολούν την ελληνική κοινωνία όσο ενδεχομένως να έπρεπε, όπως το ζήτημα των επιδόσεων των νεαρών μαθητών της στο Πρόγραμμα PISA. Πρόκειται για τη διεθνή εκπαιδευτική έρευνα του ΟΟΣΑ που διεξάγεται κάθε τρία χρόνια και διαπιστώνει κατά πόσο οι μαθητές των χωρών-μελών τού εν λόγω οργανισμού έχουν πραγματική γνώση. Όπου «πραγματική γνώση», όχι να γνωρίζουν τη σχολική ύλη και να είναι καλοί μαθητές, αλλά να έχουν ώριμη σκέψη και αναλυτικές ικανότητες. Με άλλα λόγια, να έχουν ρεαλιστική προοπτική να εξελιχθούν σε παραγωγικούς και χρήσιμους πολίτες.

Όπως ανέφερε η σχετική είδηση, λοιπόν, (και) το 2018, οι Έλληνες μαθητές βρέθηκαν κάτω από τη βάση και στα τρία γνωστικά αντικείμενα που εξετάζει το PISA: Από τις 78 χώρες που συμμετείχαν, κατετάγησαν 42^οι στην κατανόηση κειμένου και 45^οι στα μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες, υπολειπόμενοι κατά πολύ του μέσου όρου.

Δεν είναι καθόλου εύκολο να πει κανείς συγκεκριμένα πώς μπορεί να αλλάξει αυτό, γιατί η παιδεία είναι ένα πολύ σύνθετο ζήτημα. Για την ακρίβεια, η παιδεία είναι παντού. Και, για αυτόν ακριβώς τον λόγο, ό,τι κάνουμε την επηρεάζει. Συνεπώς, μπορεί να υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να αλλάξει το υπουργείο Παιδείας, αλλά υπάρχουν πολλά περισσότερα που πρέπει να αλλάξουμε οι υπόλοιποι.

Αν, λ.χ., στην Ελλάδα δεν τιμωρείται η παραβίαση του νόμου, ακόμα και στα μικρά και ασήμαντα (ειδικά στα μικρά και ασήμαντα), δεν πρόκειται ποτέ τα παιδιά μας να γνωρίσουν στα αλήθεια τι σημαίνουν έννοιες όπως «συνέπειες» και «πειθαρχία», ό,τι κι αν τους λέμε ή τους διδάσκουμε με λόγια. Ομοίως, αν ζούμε με δανεικά ή απαγορεύεται να μας απολύσουν ό,τι κι αν κάνουμε στην εργασία μας, δεν θα καταλάβουν ποτέ τι είναι η «προσπάθεια». Τα παραδείγματα είναι πολλά…

Η παιδεία, εν ολίγοις, είναι μία συνεχής διαδικασία που εξελίσσεται ανάλογα με τις πράξεις μας. Αν δεν αλλάξουμε τα απλά και καθημερινά γύρω μας, δεν θα αλλάξει και ο τρόπος που σκέφτονται οι μαθητές μας. Και, βεβαίως, αυτοί οι μαθητές μετά γίνονται οι δάσκαλοι που δεν θα είναι ικανοί να μάθουν στους επόμενους μαθητές κατανόηση κειμένου, να τους περάσουν τη σημασία των φυσικών επιστημών κ.α., και ο κύκλος θα συνεχίζεται… Αυτά, στο στενό πεδίο της εκπαίδευσης. Στο κοινωνικό πεδίο, είναι ο ίδιος κύκλος που στη σχέση ενηλίκων-παιδιών αναπαράγει την αδιαφορία για τον διπλανό μας και μεταφράζεται σε καταλήψεις, πορείες στους δρόμους, καταχρηστικές απεργίες και μετά ξανά καταλήψεις, πορείες κ.ο.κ. Εδώ μπορεί οι μεγάλοι να νομίζουν ότι διδάσκουν στα παιδιά τι θα πει «αγώνας» – ειδικά  αυτοί που δεν έχουν ιδέα τι σημαίνουν «πειθαρχία» και «προσπάθεια» – μόνο που η αντίληψη που έχουμε στη χώρα μας για τους κοινωνικούς αγώνες είναι ανάλογος του γνωσιακού μας επιπέδου, όπως αυτό αποκαλύπτεται από το δείκτη του PISA.

Για παράδειγμα, «αγώνας» συνήθως σημαίνει και θυσίες, κάτι που ποτέ δεν φαίνεται όταν «αγωνίζονται» οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των μεγάλων. Όσο για το περιεχόμενο καθεαυτό των συνδικαλιστικών «αγώνων», ας μην ανοίξουμε πάλι αυτή την πονεμένη για την Ελλάδα ιστορία. Για να μείνουμε στο πιο άμεσο περιβάλλον των μαθητών μας, αρκεί να πούμε πως το τελευταίο «αγωνιστικό» ανακοινωθέν από Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης αφορούσε σε στήριξη κατάληψης δημόσιου κτιρίου από αντιεξουσιαστές (ΕΛΜΕ Χανίων). Αν παρ’ όλ’ αυτά για κάποιον δεν αρκεί μόνο το τελευταίο, το προτελευταίο αφορούσε την – γνωστή πια – μάχη κατά των ανεμογεννητριών (ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής) και αν δεν αρκεί και αυτό, μιλάμε πάντα για εκπαιδευτικούς που μέσω της ΟΛΜΕ αρνούνται πεισματικά οποιαδήποτε αξιολόγηση της δουλειάς τους, την ώρα που το Πρόγραμμα PISA, τα μαθήματα στο σχολείο, η αγορά εργασίας, η ζωή η ίδια, είναι όλα μία διαρκής αξιολόγηση.

Με τέτοιους εκπαιδευτικούς, αφενός, δεν μπορούμε να περιμένουμε από τις νεότερες γενιές κάτι καλύτερο και, αφετέρου, είναι δύσκολο να έχουμε απαιτήσεις κι από όλους τους υπολοίπους. Για αυτό και στην Ελλάδα θεωρείται πολύ φυσιολογικό να ασχολούμαστε κάθε τόσο με το τι άλλαξε στο μάθημα των Θρησκευτικών και με το πόσο καλούς πατριώτες βγάζει το μάθημα της Ιστορίας.

Στο μεταξύ, σε χώρες όχι πολύ μακρινές, όπως π.χ. στην Εσθονία ή την Ελβετία, παιδιά 15 χρονών ασχολούνται στο σχολείο με την ψηφιακή τεχνολογία και τα οικονομικά, χτίζοντας τις βάσεις για εθνική ευημερία και έχοντας ήδη αποδείξει ότι το μεγαλύτερο κεφάλαιο για ένα έθνος δεν είναι τα βουνά του, δεν είναι τα λαγκάδια του, δεν είναι οι παραλίες του και ο καλός καιρός του, δεν είναι καν το εύφορό του έδαφος ή το υπέδαφος με τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο… Είναι οι άνθρωποί του.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία ανέβηκε στην εξουσία ισχυριζόμενη την παραμυθία ότι θα μειώσει τα πρωτογενή πλεονάσματα και θα φέρει την ανάπτυξη, και το μόνο που έχει κάνει μέχρι σήμερα είναι να αυξήσει δραματικά την καταστολή -ιδιαίτερα στη νεολαία- και να μειώσει την όποια δημοκρατία υπάρχει στην μνημονιακή Ελλάδα, φαίνεται ότι δεν διδάσκεται από την ιστορία του κόμματος. Ήταν το 2006-2007 όπου ΠΑΣΟΚ και ΝΔ βρέθηκαν σε πρωτοφανή πολιτική ήττα εξ αιτίας της πρόθεσής τους να αναθεωρήσουν το άρθρο 16, και να επιβάλλουν την ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης.

Τότε γεννήθηκε ένα τεράστιο πανεκπαιδευτικό  κίνημα που «τούμπαρε» το ΠΑΣΟΚ και έδωσε ένα μεγάλο κτύπημα στον   (πρωθυπουργό εκείνης της περιόδου) Κ. Καραμανλή. Δύο χρόνια αργότερα, η νεολαία, μετά την δολοφονία Γρηγορόπουλου, εξεγέρθηκε σε τέτοιο  σημείο -εκεί που δεν το περίμενε κανείς- που ο Καραμανλής έχασε κάθε έλεγχο της κατάστασης. Ήταν επίσης, η πρώτη φορά,  που (δημοσκοπικά) ο ΣΥΡΙΖΑ υπό την τότε ηγεσία του Α. Αλαβάνου,  έφτασε  το ΠΑΣΟΚ. Ο Δεκέμβρης του 2008, όπως και το κίνημα το 2006 για την υπεράσπιση του άρθρου 16, αποδεικνύουν, ότι οι αντιδράσεις της νεολαίας δεν είναι «προβλέψιμες».

Η ρήση του Μενάνδρου «Το δις εξ αμαρτείν τ’ αυτόν ουκ ανδρός σοφού» φαίνεται ότι τελικά δεν συγκινούν τον κ. Μητσοτάκη και το Υπουργείο Παιδείας, που σφύζουν από αλαζονεία έναντι φοιτητών, νεολαίας και κοινωνίας.

Ας δούμε ορισμένα σημεία της προωθούμενης εκπαιδευτικής πολιτικής  για να καταλάβουμε ότι ο στόχος είναι ο πραγματικός αποδεκατισμός των φοιτητών και των πτυχιούχων   δημόσιων ΑΕΙ, για να προωθήσουν την ιδιωτική μεταδευτεροβάθμια εκπαίδευση και άλλους σκοπούς.

Α) Για το Ν+2:

Ο παρακάτω πίνακας από το Πανεπιστήμιο Πατρών που αναφέρεται σε στοιχεία  2017, δείχνει ότι αν εφαρμοστεί το μέτρο έως και οι μισοί  φοιτητές  θα διαγράφονται -χωρίς να συμπεριλαμβάνονται αυτοί που εγκαταλείπουν την προσπάθεια-  Π.Χ. : στο Φυσικό (που είναι δύσκολη σχολή)  έχουμε μέσο όρο αποφοίτησης τα 7,3 έτη, στους Ηλεκτρολόγους ΜΗΧ. τα  7,9, στους Μηχανικούς Η/Υ τα 8, στους Μηχανολόγους τα 7,2, στους Αρχιτέκτονες (με τις πολλές εργασίες) τα 7,2, στο Μαθηματικό τα 6,9 κλπ. Ο πίνακας δείχνει ότι σε όλες τις σχολές της Πάτρας -ανάλογα  με βαθμό δυσκολίας- ο μ.ο. τείνει να υπερβαίνει το Ν+2.

Πανελλαδικά ο μ.ο. σε όλες τις σχολές (από αυτών που παίρνει πτυχίο ή δίπλωμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης) και υπερβαίνει το Ν+2 εκτιμάται από τα επίσημα στοιχεία γύρω στο 40%.

Δυστυχώς εκτός πανεπιστημίων λειτουργούν -ήδη- φροντιστήρια που σε περιφερειακές πόλεις και συγκεκριμένες σχολές έχουν πάρει μεγάλες διαστάσεις. Καταλαβαίνουμε τι θα γίνει, αν εφαρμοστεί το Ν+2, και πόσοι θα έχουν την δυνατότητα να πληρώνουν και εκεί.

Β) Να αποφασίζουν τα πανεπιστήμια για τον αριθμό των εισακτέων:

Λένε ότι τα πανεπιστήμια δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε τόσους φοιτητές, για αυτό να βάζουν όσους θέλει κάθε σχολή. Παρόλα αυτά το ποσοστό των απόφοιτων ΑΕΙ στη χώρα μας τόσο στις ηλικίες 25-34, όσο και στις 35-64 υπολείπεται τον μ.ο. του ΟΟΣΑ. Στη χώρα μας όμως,  ένας καθηγητής πανεπιστημίου αντιστοιχεί σε 44 φοιτητές, με τον μέσο όρο των χωρών της ΕΕ, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, να είναι ένας καθηγητής ανά 15 φοιτητές. Στο Λίχτενσταϊν μάλιστα, σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, αναλογεί 1 καθηγητής σε 8 φοιτητές και στη Μάλτα 1 καθηγητής σε 9 φοιτητές. Τα στοιχεία αυτά είναι και παλιά. Σήμερα η κατάσταση έχει επιδεινωθεί. Είναι λοιπόν  λίγες οι δημόσιες δαπάνες και ελάχιστοι οι καθηγητές, κατάσταση που είναι μία από τις παραμέτρους (άλλη είναι η ανάγκη εργασίας φοιτητών λόγω κρίσης κλπ)  που οδηγεί σε παράταση του μ.ο. σπουδών και  σε πλασματική εικόνα αυξημένου  ποσοστού φοιτητών στο γενικό πληθυσμό σε σχέση με άλλες χώρες (π.χ.: με τον μ.ο. της Ε.Ε.). Πραγματική σημασία όμως έχει το ποσοστό πτυχιούχων (που αναφέραμε πιο πάνω) στο γενικό  πληθυσμό και όχι το ποσοστό φοιτητών στο γενικό πληθυσμό  που περιλαμβάνει τόσο αυτούς που καθυστερούν και υπερβαίνουν το Ν+2, αλλά και αυτούς που  τελικά δεν τα καταφέρνουν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους και παραμένουν απλώς εγγεγραμμένοι.

Γ) Η Βάση του 10:

Όταν εφαρμόστηκε δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα αναβάθμισης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπως ομολογήθηκε επί υπουργίας Διαμαντοπούλου, και γι αυτό καταργήθηκε. Αποδείχτηκε επίσης ότι αυτοί που «κόβονται» ανήκουν στις πιο φτωχές και αδύναμες κοινωνικές τάξεις. Η  εφαρμογή της (με παράδειγμα τις περσινές Πανελλαδικές)  μειώνει κατά 1/4-1/5 περίπου τους εισακτέους.

Συμπέρασμα:

 Εκ του Β  (μείωση θέσεων στις σχολές) και του Γ (βάση του 10) οι εισακτέοι φοιτητές μπορεί να μειωθούν έως και κατά το ήμισυ. Και εκ του Α (Ν+2) έχουμε και άλλη περαιτέρω έως κατά το 40% μείωση των αποφοίτων ΑΕΙ, μείωση που ανέρχεται του 50% στις σχολές σχετικής δυσκολίας (κυρίως πολυτεχνικές και θετικών επιστημών). Όπως και να κάνουμε τους υπολογισμούς οι απόφοιτοι των πανεπιστημίων θα μειωθούν -σύμφωνα με τους σχεδιασμούς- της κυβέρνησης έως και  κατά 2/3 και βλέπουμε….

 Τι θα κάνουν οι υπόλοιποι; Θα πληρώνουν είτε δίδακτρα -ίσως ως πέναλτι- γιατί πέρασαν το Ν+2 (δεν είναι απίθανη αυτή η πρόταση μια που ο σημερινός ισχυρισμός για τους φοιτητές που «καθυστερούν»-«αιώνιους», είναι ότι επιβαρύνουν το πανεπιστήμιο!!!)¹, είτε θα πηγαίνουν σε διάφορους ιδιωτικούς φορείς για κάποια ανώτερη εκπαίδευση, είτε  θα μπαίνουν, χωρίς-πτυχίο,  στη ζούγκλα της αγοράς εργασίας.

Περιττό ίσως, αλλά  να το επαναλάβουμε, ότι αυτοί που θα σπουδάζουν τελικά  στα ΑΕΙ και θα παίρνουν πτυχίο, το 1/3 ίσως των σημερινών,  θα προέρχονται από τις πιο εύπορες κοινωνικά τάξεις, υψώνοντας στον κύβο τις μορφωτικές και κοινωνικές ανισότητες της ελληνικής κοινωνίας.

Τέλος το ερώτημα προς τον πρωθυπουργό και την κ. Κεραμέως (παρεμπιπτόντως θαμώνα της λέσχης Μπίλτερμπεργκ φέτος) είναι αν για την Ελλάδα  που παρακμάζει και υποβαθμίζεται στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και  μετατρέπεται στον τρίτο κόσμο της ευρωζώνης,  μήπως  δεν χρειάζονται απόφοιτοι πανεπιστημίων, κατά τα μοντέλα χωρών της Αφρικής;

Δ) Ηλεκτρονικές ψηφοφορίες- η κατάργηση του ασύλου έχει ως στόχο τελικά τους φοιτητές:

Με τις νέες ρυθμίσεις που προωθούνται που  πραγματικά θυμίζουν χούντα, μια που στην ουσία καταργείται η γενική συνέλευση, στην χώρα μάλιστα που γέννησε την δημοκρατική συνέλευση της εκκλησίας του Δήμου, θα έχουμε την ποινικοποίηση των καταλήψεων και άλλων δράσεων  στα πανεπιστήμια  μια που  οι συνελεύσεις που τις στηρίζουν θα κριθούν «παράνομες» από (ποιόν;)   με αποτέλεσμα την σκληρή καταστολή.

Η προσπάθεια να περάσουν όλα τα παραπάνω θα έχει συνέπεια «ν’ ανοίξουν πολλές μύτες». Ήδη, ο κ. Μητσοτάκης και η κ. Κεραμέως, κατάφεραν να είναι η αλογόμυγα που τσίμπησε την νεολαία. Έχουμε πάνω  από δέκα χρόνια να δούμε τέτοια ένταση κινητοποιήσεων των φοιτητών. Ουσιαστικά από το κίνημα για την υπεράσπιση του άρθρου 16.

Συνάμα, η αποτυχία της κυβέρνησης στην οικονομική πολιτική είναι «εξασφαλισμένη» λόγω της συμμετοχής της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Η χώρα συνεχίζει να βουλιάζει από το χρέος και τη λιτότητα, με φαλιρισμένες τράπεζες, με αναμενόμενο άνοιγμα των πλειστηριασμών ακινήτων, με απουσία επενδύσεων και την πλήρη αδυναμία ανάκαμψης. Η περίοδος  χάριτος για το Μητσοτάκη θα τελειώσει όπως και όλων των  υπόλοιπων μνημονιακών κυβερνήσεων. Είναι η πολιτική νομοτέλεια της χώρας, μετά την είσοδο στα μνημόνια. Οι «καλές» σημερινές δημοσκοπήσεις  θα αποδειχτούν προσωρινές. Το ερώτημα δεν  είναι αν θα καεί η κυβέρνηση, αλλά, από πού θα καεί, από την σπίθα που άναψε στον κάμπο με την ολοκληρωτική επίθεση στη νεολαία, ή από την οικονομία;

Μένει να δούμε πότε και από πού θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση, και κύρια αν η πτώση (και) αυτής της κυβέρνησης θα ανοίξει τελικά τον δρόμο για την συνολική απελευθέρωση της χώρας από τα δεσμά   των μνημονίων, του χρέους, του ευρώ και της Ε.Ε.. ή θα συνεχιστούν οι εναλλαγές μνημονιακών κυβερνήσεων και πολιτικών.

• Για να καταλάβουμε ότι μια πρόταση για δίδακτρα στους καθυστερούντες -αντί για διαγραφή- μπορεί να πέσει άνετα στο τραπέζι, αρκεί να δούμε ότι ήδη σήμερα κοσμήτορας σχολής των Πατρών (Αρχιτεκτονική) κατεβάζει «αναβαθμισμένες» σε σχέση με αυτή   προτάσεις,  για δίδακτρα από τώρα στα προπτυχιακά, για υποχρεωτικές παρακολουθήσεις σε όλα τα μαθήματα από τους φοιτητές, για δημιουργία δεύτερης «ιδιωτικής» έδρας της σχολής στην Αθήνα χρηματοδοτούμενης από  τους φοιτητές, για ακριβά μεταπτυχιακά και άλλες νεοφιλελεύθερες ασκήσεις επί χάρτου που ακόμη και η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Πατρών, αρνήθηκε να συζητήσει…… κάτω βέβαια,  από την πίεση των φοιτητών.

*Ο Κ. Παπουλής είναι εκπαιδευτικός-Πολιτικός Μηχανικός, τέως πρόεδρος της Δ. ΕΛΜΕ ΑΝ. Αττικής και μέλος του «Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών Δημήτρης Μπάτσης»