Θερμοκρασία ρεκόρ άνω των 20,75 βαθμών Κελσίου καταγράφηκε τον Φεβρουάριο στην Ανταρκτική, ξεπερνώντας το προηγούμενο ρεκόρ των 20 βαθμών, ανακοίνωσε ο Βραζιλιάνος ερευνητής Κάρλος Σέφερ.

Το ρεκόρ αυτό καταγράφηκε στις 9 Φεβρουαρίου στο νησί Σέιμουρ, γνωστό και με το όνομα Μαραμπίο, εξήγησε ο ίδιος. «Δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ τόσο υψηλή θερμοκρασία στην Ανταρκτική», τόνισε ο Βραζιλιάνος ερευνητής.

Ωστόσο πρόσθεσε ότι τα δεδομένα αυτά «δεν αποδεικνύουν κάτι σε ό,τι αφορά την κλιματική αλλαγή». «Απλώς είναι μια ένδειξη ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει στην περιοχή».

Το νησί Σέιμουρ, όπου βρίσκεται μια επιστημονική βάση της Αργεντινής, είναι ένα από τα νησιά που βρίσκεται στα ανοικτά της χερσονήσου της Ανταρκτικής.

Στις 6 Φεβρουαρίου καταγράφηκε θερμοκρασία 18,3 βαθμών Κελσίου στην επιστημονική βάση Εσπεράνσα. Το προηγούμενο ρεκόρ των 17,5 βαθμών είχε καταγραφεί στις 24 Μαρτίου 2015.

Έπειτα από μια δεκαετία με θερμοκρασίες ρεκόρ, η οποία ολοκληρώθηκε με το 2019 την δεύτερη πιο ζεστή χρονιά που έχει καταγραφεί ποτέ στον πλανήτη, η δεκαετία του 2020 φαίνεται ότι συνεχίζει την ίδια τάση.

Ο Ιανουάριος του 2020 ήταν πιο ζεστός Ιανουάριος που έχει καταγραφεί στον πλανήτη, με θερμοκρασία λίγο υψηλότερη από αυτή του Ιανουαρίου του 2016, σύμφωνα με την ευρωπαϊκή υπηρεσία Κοπέρνικος και την αμερικανική υπηρεσία NOAA.

H ΝΟΑΑ έδωσε μάλιστα χθες Πέμπτη στη δημοσιότητα τις εκτιμήσεις της: η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια της Γης ήταν αυξημένη κατά 1,14 βαθμό Κελσίου σε σχέση με τη μέση θερμοκρασία του 20ου αιώνα και η πιο αυξημένη από το 1880 οπότε διατηρούνται αρχεία.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ποιόν αλήθεια απασχολεί το ότι άνοιξε το Τριώδιο; Ποιός έχει όρεξη για Απόκριες τούτο τον καιρό;

Ποιός θα κάνει αποκριάτικο μασκέ στο σπίτι του; Που πήγε το κέφι μας;
Τι έγινε η ζωή μας, τα έθιμά μας; Μας τα πήρανε, συμπατριώτες, μας τα ξεθωριάσανε με τον τρόπο τους.

Πρώτα ήρθε η “Ελεύθερη τηλεόραση” που μας γέμισε “αμερικανιές”.
Ούτε ένα ελληνικό έθιμο στο γυαλί.

Όσο υπήρχε πραγματική δημόσια τηλεόραση, όσο είχε όρεξη ο Σαββόπουλος, όσο άντεχε η Σαμίου, όσο ζούσε ο Σίμων Καρράς, όσο υπήρχε, τέλος πάντων, κέφι και φιλότιμο, κάτι γινόταν.

Κι αυτό επειδή όσο “σκύλοι” και να ήταν οι διάφοροι κομματόσκυλοι που είχαν καταλάβει- κατά καιρούς και κατά κύματα- τις ΕΡΤ, δεν μπορούσαν να πουν εύκολα “Όχι” στα μεγάλα ονόματα.

Όταν, όμως, η τηλεόραση “Ελευθερώθηκε”, μας άλλαξαν τον αδόξαστο στα “Χαλογουίν” και στα “Πολύ σκληρός για να πεθάνει”.
Από τη μια ο αμερικάνικος τρόπος ζωής, από την άλλη οι “ήρωες” που σκοτώνουν πέντε στο μπρέκφαστ, οκτώ στο γεύμα και καμιά τριανταριά πριν πέσουν για ύπνο!

Και ψάχνεις να βρεις άκρη ανάμεσα στα “ριάλιτι” που μας έφεραν οι …Τούρκοι παραγωγοί και σε κάποιες εκπομπές της δημόσιας τηλεόρασης οι οποίες προσπαθούν “να πουν κάτι”, να αρθρώσουν ελληνικό λόγο μέσα στο πηγάδι της σαβούρας!

Πουθενά η Ελλάδα, η παράδοση. Και δεν φταίει για όλα η οικονομική κρίση.
Με το ζόρι είχαμε τα απαραίτητα, αλλά τις Απόκριες “το καίγανε” οι γονείς μας. Δεν ήθελες πολλά πράγματα.
Μια μουτσούνα, δυο-τρεις σερπαντίνες, ρετσίνα από το καρβουνιάρικο, παϊδάκια στη θράκα και λουκάνικα, κι ότι έφερνε ο καθένας “ρεφενέ”, μια κιθάρα κι ένα γραμμόφωνο ή “ραδιο-πικάπ” και το γλέντι στηνόταν μια χαρά!

Σαν να τον ακούω τον πατ’έρα μου να τραγουδάει “Φέρτε μου να πιω” Και έπειτα τα “σόκιν” τραγούδια, το “Επαντρεύαν ένα γέρο” και τα πιο “βαριά”, που τα ακούγαμε, τα παιδιά, από το άλλο δωμάτιο και ψάχναμε να βρούμε τί σήμαιναν οι άγνωστες (ακατάλληλες) λέξεις!

Πού πήγανε όλα αυτά, συμπατριώτες; Δεν φταίνε μόνο τα μνημόνια. Εμείς τους αφήσαμε και μας άδειασαν την ψυχή!

Το πρόβλημα της σπατάλης των τροφίμων που καταλήγουν στα σκουπίδια χωρίς να καταναλωθούν, είναι πολύ μεγαλύτερο από τις έως τώρα εκτιμήσεις, υποστηρίζει μια νέα ολλανδική επιστημονική μελέτη. Σύμφωνα με αυτήν ο μέσος άνθρωπος στη Γη πετάει κάθε μέρα φαγητό ισοδύναμο με περίπου 527 θερμίδες. Αν δεν υπήρχε αυτή η σπατάλη, θα μπορούσαν να τραφούν πέντε άνθρωποι, αντί για τέσσερις, από το φαγητό στην κουζίνα ενός μέσου νοικοκυριού.

Η προηγούμενη εκτίμηση από τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) των Ηνωμένων Εθνών ήταν ότι κατά μέσο όρο ένας άνθρωπος πετάει καθημερινά φαγητό 214 θερμίδων. Η νέα υπερδιπλάσια ποσότητα των 527 θερμίδων είναι περίπου το ένα πέμπτο των 2.500 θερμίδων που χρειάζεται ένας μέσος άνθρωπος για να διατηρήσει το βάρος του σε φυσιολογικά επίπεδα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη Μόνικα βαν ντεν Βέρμα του ολλανδικού Πανεπιστημίου του Βαγκενίγκεν, που ανέλυσαν στοιχεία για τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού και έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό PLoS One, σύμφωνα με το BBC και το New Scientist, υπολόγισαν ότι η σπατάλη των τροφίμων αρχίζει όταν οι άνθρωποι ξεπερνούν σε μέση καταναλωτική δαπάνη τα 6,7 δολάρια τη μέρα.

Το 2011 ο FAO είχε εκτιμήσει ότι περίπου το ένα τρίτο των παραγόμενων τροφίμων χάνεται και καταστρέφεται πριν φθάσει στους καταναλωτές ή πετιέται από τους τελευταίους. Η νέα εκτίμηση δείχνει ότι, όσον τουλάχιστον αφορά τα νοικοκυριά, το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από ό,τι είχε αρχικά εκτιμηθεί.

«Το πρόβλημα είναι πολύ χειρότερο από όσο νομίζουμε. Πρέπει να αφυπνιστούμε. Ελπίζω ότι η μελέτη μας θα χτυπήσει το καμπανάκι. Η αξία της τροφής πέφτει όσο κανείς γίνεται πλουσιότερος. Όσα περισσότερα έχει κανείς για να φάει, τόσο πιθανότερο είναι να τα πετάξει τελικά», δήλωσε η βαν ντεν Μπος.

Πέρα από τις απώλειες πολύτιμων τροφών που θα μπορούσαν να θρέψουν τους φτωχούς, υπάρχουν και οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις, αφενός όταν επιβαρύνονται οι χωματερές και αφετέρου επειδή επιδεινώνεται η κλιματική αλλαγή, λόγω της υπερβάλλουσας παραγωγής και διακίνησης τροφίμων. Οι τροφές που χάνονται και πετιούνται, ευθύνονται σχεδόν για το 10% των εκπομπών «αερίων του θερμοκηπίου», σύμφωνα με τον ΟΗΕ.

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:

https://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0228369

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ θα κάνουν απολογισμό της κυβερνητικής θητείας του κόμματος και από τα αποσπάσματα του σχετικού κειμένου 80 σελίδων(!) που έχουν διαρρεύσει στον τύπο, γίνεται σαφές το μήνυμα που θέλουν να περάσουν στο κοινό: Κάναμε λάθη, μάθαμε από αυτά και είμαστε πλέον σοφότεροι για να ξανακυβερνήσουμε.

Δυστυχώς, όμως, ο τρόπος που αντιπολιτεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ότι δεν έχει μάθει και πολλά… Ή, με όλη αυτή τη διαδικασία, παίζει απλά θέατρο. Ένα από τα δύο.

Η υπευθυνότητα βλέπετε, το κυριότερο (αν όχι το μόνο) χαρακτηριστικό που διακρίνει έναν «σοφό» κυβερνώντα, δεν οικοδομείται με κούφια λόγια. Χρειάζεται και κάποιες θυσίες. Ειδικά όταν νωρίτερα έχεις αποδειχθεί – και το παραδέχεσαι – επικίνδυνα ανεύθυνος, δεν μπορείς να χτίσεις από την αρχή το όνομά σου χωρίς κάποιο κόστος.

Για να δώσουμε ένα παράδειγμα πολιτικής υπευθυνότητας, θυμίζουμε την υπερψήφιση του τρίτου μνημονίου από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι. Τρία κόμματα της τότε αντιπολίτευσης έκαναν το καθήκον τους, αγνοώντας το πολιτικό κόστος, και λίγο αργότερα η τότε κυβέρνηση τα χαρακτήρισε «τρόικα εσωτερικού»… Η ίδια κυβέρνηση που έφερε το τρίτο μνημόνιο στη Βουλή!

Το αντίθετο εκείνης της αντιπολιτευτικής συμπεριφοράς είναι αυτή που επεδείκνυε ο ΣΥΡΙΖΑ πριν κυβερνήσει και που συνεχίζει να επιδεικνύει από την ώρα που έχασε τις εκλογές. Αν δεν έχετε πάρει είδηση ακόμα τα σημερινά επίπεδα του λαϊκισμού του και το πόσο συγκρίσιμα είναι με τα παλιότερα, πιθανόν είναι λόγω της σχετικά ήρεμης περιόδου στην οποία βρίσκεται η χώρα αυτό τον καιρό. Διαφορετικές οι συνθήκες σήμερα, διαφορετική και η ένταση, αλλά ο αριστερότροπος λαϊκισμός παραμένει ίδιος:

Προωθούνται ιδιωτικοποιήσεις για τις οποίες δεσμεύτηκε ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν στην κυβέρνηση και τώρα, πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ, διαμαρτύρεται ότι έρχονται ιδιωτικά συμφέροντα να μας πάρουν την δημόσια περιουσία… Κατηγορεί την κυβέρνηση ότι αφήνει ακάλυπτη την πρώτη κατοικία, ενώ κατά τη δική του διακυβέρνηση άφηνε τα «κόκκινα» δάνεια να γίνονται πιο κόκκινα, τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι του ’17, και είχε συμφωνήσει πρώτος στην άρση της προστασίας της πρώτης κατοικίας… Αντιτίθεται στα επιδόματα που μοίρασε η κυβέρνηση, όχι επειδή είναι επιδόματα, αλλά επειδή δεν είναι αρκετά μεγάλα…

Στα υπόλοιπα, δε, κινείται ακόμα αριστερότερα: Προσποιείται το οικολογικό κόμμα, την ώρα που πολεμά την ενεργειακή απεξάρτηση της χώρας από τον λιγνίτη, στο προσφυγικό-μεταναστευτικό λέει όχι σε όλα και εκεί που όλοι καταδικάζουν τις πρακτικές Ρουβίκωνα, τα δικά του στελέχη ειρωνεύονται. Μέχρι και στην αντιαμερικανική ρητορική άρχισε να επιστρέφει σιγά σιγά. Αν κάποιος διάβαζε μόνο αυτή την παράγραφο, θα νόμιζε ότι μιλάμε για το ΚΚΕ…

Τούτων δοθέντων, συγγνώμη, αλλά η μόνη διαφορά του συριζαϊκού πολιτικού λόγου του σήμερα με εκείνον της περιόδου 2010-2015 είναι το τοξικό περιβάλλον τού τότε, όχι κάποια σημάδια ωριμότητας του σήμερα.

Ο λαϊκισμός που εκφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ίδιος, ριζοσπαστικός και αρνητής των πάντων, και ο μόνος λόγος που δεν έχει βγει στο πεζοδρόμιο και δεν ανεβαίνει πια στα τρακτέρ είναι γιατί τώρα δεν υπάρχουν αντίστοιχοι Αγανακτισμένοι.

Για να είμαστε σαφείς, δεν λέμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να ρίξει τους τόνους. Αν πιστεύει ότι οι κακές τράπεζες πίνουν το αίμα του κοσμάκη, έχει χρέος να βγει και να το φωνάξει. Πρέπει να ασκείται και αντιπολίτευση, στο κάτω κάτω. Λέμε ότι αν το συγκεκριμένο κόμμα, μετά από πέντε χρόνια κυβερνητικής θητείας, ακόμα πιστεύει ότι οι τράπεζες είναι κακές και αιμοβόρες, είτε δεν έμαθε τίποτα είτε μας κοροϊδεύει με όλη αυτή τη διαδικασία του «απολογισμού». Και επειδή πέντε χρόνια φροντιστήριο είναι πολλά ακόμα και για παιδί του δημοτικού, συμβαίνει το δεύτερο. Όση αυτοκριτική και να κάνουν στο ΣΥΡΙΖΑ, ουσιαστικά υποκρίνονται… Κι αν κάποια από τα στελέχη του δεν το καταλαβαίνουν, τόσο χειρότερα για εκείνα και τόσο καλύτερα για το κόμμα, καθώς θα προσδώσουν αληθοφάνεια σε όλο αυτό το θέατρο.

Εκλογικά, βέβαια, η εν λόγω διαδικασία μπορεί να έχει κάποιο αποτέλεσμα, όπως έχουν συνήθως ο λαϊκισμός και η πολιτική υποκρισία, αλλά ακόμα κι αν έχουν πείσει τους εαυτούς τους για αυτά που τώρα λένε, η αντιπολίτευση που ασκούν δείχνει πως δεν έκαναν λάθη, όπως ισχυρίζονται. Απλά, αυτοί είναι… Ριζοσπαστική αριστερά, το λέει και το όνομα… Καμία σχέση με σοσιαλδημοκρατία. Μιλάμε, με άλλα λόγια, για μία πολιτική μη-πρόταση, η οποία, προσκολλημένη σε ιδεολογικά αξιώματα του παρελθόντος, ετεροπροσδιορίζεται από τις σύγχρονες πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Σαν παράσιτο.

Η είδηση του θανάτου του Νικήτα Βενιζέλου σε ηλικία 90 ετών, πέρασε στα ψιλά των ΜΜΕ, αναφέρθηκε μάλλον ως  «υποχρέωση» ειδησεογραφίας.

Κι όμως, ο εγγονός του Ελευθερίου Βενιζέλου υπήρξε κορυφαίος πατριώτης με πολυσήμαντη δράση αλλά και βουλευτής και αρχηγός κόμματος και άνθρωπος που επιδόθηκε σε σημαντική φιλανθρωπία. Νομίζω ότι στο κατευόδιό του, του οφείλαμε περισσότερο σεβασμό, περισσότερες αναφορές.

Ο Νικήτας Βενιζέλος ήταν ο πρώτος εγγονός του Ελευθερίου Βενιζέλου. Γιος του πρωτότοκου γιου του Κυριάκου. Και της Μαρίκας Ρούσσου, κόρης του μεγαλοεφοπλιστή Νικήτα Ρούσσου, από τη Λέρο.

Μεταξύ πολιτικής και επιχειρήσεων, ήταν σαφές από τα μικράτα του ότι τον έλκυαν περισσότερο οι δεύτερες. Η πολιτική ήταν για εκείνον κάτι ως μέγιστη οικογενειακή υποχρέωση. Σπούδασε Οικονομικά και διοίκηση επιχειρήσεων στη Γαλλία και στις ΗΠΑ κι εν συνεχεία ασχολήθηκε με τις ναυτιλιακές επιχειρήσεις πουν κληρονόμησε από τον παππού του Νικήτα Ρούσσο και τη μητέρα του. Η ενασχόλησή του μ’ αυτές αφενός τις «αυγάτισε» κι αφετέρου του έδωσε την ηθική ικανοποίηση ότι δημιούργησε νέες και μεγαλύτερες.

Κι ενώ όλα βάδιζαν καλά στα του οίκου του, ήρθαν οι συνταγματάρχες, το 1967, και έπνιξαν την ελευθερία και τη δημοκρατία. Άνθρωπος πιο φιλελεύθερος και από τον… μέγιστο παππού του, αρνήθηκε να σκύψει το κεφάλι του κι έφυγε από την Ελλάδα. Κινούμενος από το εξωτερικό, δημιούργησε αντιστασιακό κίνημα εναντίον της δικτατορίας. Κι ήταν εξ εκείνων που στο παρασκήνιο υπέθαλψε το «Κίνημα του Ναυτικού» και του αντιτορπιλικού «Βέλος» που είχε στασιάσει εναντίον της χούντας κι είχε καταφύγει στην Ιταλία. Μάλιστα, όλο το διάστημα που ο κυβερνήτης Νίκος Παππάς και το πλήρωμα του «Βέλος» βρίσκονταν εκτός Ελλάδας, ο Νικήτας Βενιζέλος είχε αναλάβει τον βιοπορισμό τους. Λέγεται, ότι πούλησε σημαντική περιουσία του προς τούτο. Εξ ου και μετά την πτώση της χούντας, η κυβέρνηση Καραμανλή το αναγνώρισε και του απονεμήθηκε παράσημο από το ελληνικό κράτος. Μα δεν ήταν μόνο η συνεισφορά του στο «κίνημα του Ναυτικού» ή στην ίδρυση και βοήθεια σε αντιστασιακές οργανώσεις εναντίον της χούντας. Ο ίδιος, πουλώντας πάλι προσωπική περιουσία, λέγεται για τρία πλοία, αγόρασε όπλα από τον Καντάφι! Και μαζί με τον γραμματέα του και μετέπειτα βουλευτή και υπουργό Κώστα Μπαντουβά, εφοδίασαν μ’ αυτά εκατοντάδες Κρητικούς για να στραφούν εναντίον των συνταγματαρχών. Μετά τον εφοδιασμό των συμπατριωτών του με τα όπλα, κάποιοι τον πρόδωσαν! Η χούντα εξαπέλυσε  λυσσώδες κυνηγητό στην Κρήτη για να τον συλλάβει. Όσοι γνωρίζουν ισχυρίζονται ότι όλη αυτή η ιστορία θα μπορούσε να γίνει μια εξαιρετική ταινία στο Χόλιγουντ. Διέφυγε τη σύλληψη και μεταμφιεσμένος κατάφερε να ξαναφύγει στο εξωτερικό.

Πολιτική

Όπως προείπα, με την πολιτική δεν το …πολυείχε. Αλλά, ειδικά μετά την πτώση της χούντας ασχολήθηκε συστηματικά κι εκ του σύνεγγυς. Επέστρεψε στην Ελλάδα κι ενώ όλοι περίμεναν να συμπράξει με τον εξάδελφό του Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στο «οικογενειακό» κόμμα των Φιλελευθέρων, εκείνος συνεργάστηκε με τον Γεώργιο Μαύρο και την ΕΔΗΚ, με την οποία και εξελέγη. Επανεξελέγη και το 1977 και ήταν ο τελευταίος βουλευτής που παρέμεινε πιστός στο κόμμα του Ιωάννη Ζίγδη μέχρι το «ξεδόντιασμά» του από ΠαΣοΚ και Νέα Δημοκρατία.

Αργότερα, ενεργοποίησε το κόμμα Φιλελευθέρων και γενικός του γραμματέας ανέλαβε ο φίλος του Κώστας Μπαντουβάς. Έλαβε μέρος στις εκλογικές αναμετρήσεις μέχρι και το 1990, αλλά απέτυχε να λάβει το εκλογικό μέτρο του 3% και να εκλέξει βουλευτές, σημειώνοντας όμως πολλαπλάσια ποσοστά στο νομό Χανίων σε σύγκριση με τον εθνικό μέσο όρο.

Το 1993 ο Νικήτας Βενιζέλος συνεργάστηκε με την Πολιτική Άνοιξη του Σαμαρά, καταφέρνοντας να εκλεγεί βουλευτής, για τελευταία φορά, με 10.267 ψήφους στην Α΄ Περιφέρεια Αθηνών. Από αυτή την εκλογή του, διετέλεσε από το 1993 έως το 1996  Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.

Ο Νικήτας Βενιζέλος χαρακτηρίστηκε άνθρωπος πολύ χαμηλών τόνων, σε σχέση με την οικογενειακή του καταγωγή, τόσο εκ πατρός όσο κι εκ μητρός. Ποτέ δεν προκάλεσε, ποτέ δεν δημιούργησε αντιπαραθέσεις για τις αντιπαραθέσεις, ποτέ δεν υπέκυψε στον λαϊκισμό. Ακόμη κι όταν έμενε εκτός Βουλής για λίγες ψήφους. Ήταν υπερήφανος άνθρωπος και μεστός συνείδησης για να κοροϊδεύει, τάζει ή εκφράζει λόγια χωρίς αντίκρισμα.

Η προσωπική του ζωή ήταν πλήρης. Με αέρηδες μα και νηνεμία. Παντρεύτηκε δυο φορές, απέκτησε οκτώ παιδιά. Δυο (2) αγόρια, τον Κυριάκο και τον Ιωάννη και έξι (6) κορίτσια. Η Κέιτυ Άνταμς, δεύτερη σύζυγός του, είναι απόγονος του άλλοτε προέδρου των ΗΠΑ, Τζων Άνταμς.

Εν κατακλείδι. Ο Νικήτας Βενιζέλος υπήρξε μια εξαιρετική προσωπικότητα. Χαμηλών τόνων άνθρωπος, μετριοπαθής, ευφυής επιχειρηματικά, μετρίως μέτριος πολιτικά, μα κυρίως μέγας πατριώτης. Και φιλάνθρωπος. Με τις φιλανθρωπίες του να μη «πωλούνται» ποτέ…

ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ 14/02/2020

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: «ΒΟΥΛΗΜΙΑ»

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: «Πως θα φορολογηθούν επιδόματα, μέρισμα και «13η σύνταξη» »

ΕΣΤΙΑ: «Γιούνκερ κατηγορεί Σημίτη για πλαστογραφία με την ΟΝΕ»

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «Εμπόδια Άγκυρας στον διάλογο»

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ: «Παίρνουν πίσω τη διπλή φορολόγηση των συνταξιούχων»

ΜΑΚΕΛΕΙΟ: ««Ρε, μπας & την βολεύει;»»

Ο ΛΟΓΟΣ: ««Προελαύνει» η γρίπη»

ΤΑ ΝΕΑ: «Μεταβιβάσεις ακινήτων. Δύο ευκαιρίες και δύο παγίδες»

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: «Άμεσος απεγκλωβισμός. Κανένας νέος καταυλισμός στα νησιά»

Η ΑΥΓΗ: «Πάσα ΣΕΒ στον Μητσοτάκη»

KONTRA NEWS: «Ξέσπασε πόλεμος Αφγανών – Πακιστανών για τον έλεγχο του κέντρου»

ESPRESSO: «Μπήκε ο δαίμονας μέσα μου…»

STAR: «Βρυχάται ξανά το ηφαίστειο της Σαντορίνης»

ΥΠΑΙΘΡΟΣ ΧΩΡΑ: «Πακέτο πληρωμών 60 εκατομμυρίων»

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ:  ««Θερμές» χειμερινές προβλέψεις»