Ο παππούς της οικογένειάς μου είναι ο αδελφός του πεθερού μου. Το 2020 συμπληρώνει τα 95 του χρόνια. Ομολογώ ότι ζηλεύω τη μνήμη και την πνευματική του διαύγεια.  Άνθρωπος του πνεύματος, της επιστήμης μα και του «λιμανιού» όταν έπρεπε, έχει ζήσει και θυμάται να μας λέει ιστορίες σχεδόν ενός αιώνα. Κυρίως από τον χώρο της πολιτικής όπου εντρύφησε ιδιαιτέρως.

Ο παππούς έχει χάσει τη γιαγιά εδώ και 20 χρόνια. Έκτοτε θέλει να μένει μόνος, να ψωνίζει μόνος, να φροντίζει τον εαυτό του μόνος και να διαβάζει τις εφημερίδες του μόνος. Είναι από τους λίγους Έλληνες πλέον που αγοράζει καθημερινά 2-3 εφημερίδες και τις ξεκοκαλίζει!

Ο παππούς δεν είναι γεννημένος στην Αθήνα αλλά ζει σ’ αυτή σχεδόν 70 χρόνια. Στην ίδια γειτονιά. Στο άλλοτε διαμάντι της πρωτεύουσας, την Κυψέλη. Την γειτονιά –κέντρο απόκεντρο-! Την γειτονιά του θεάτρου, του κινηματογράφου, της ποίησης, του πολιτισμού. Την γειτονιά αρχικά του Κωνσταντίνου Καραμανλή, της Φωκίωνος Νέγρη, του Άκη Πάνου με το «Επειγόντως», του Ορέστη Λάσκου, της Μάγιας Μελάγια, του Μένη Κουμανταρέα, του  Χατζηχρήστου, της Λάσκαρη, του Μωράκη και του Γιάννη Βογιατζή που σφύριζε τον ύμνο του Παναθηναϊκού και δημιουργούσε παντού ρίγη συγκίνησης.  Τη γειτονιά με τα περίφημα στέκια απ’ όπου ξεχύνονταν μελωδίες που σε έκαναν να νιώθεις ότι είσαι κάπου στο Παρίσι. Τη γειτονιά της Ζωής Φυτούση που κελαηδούσε …  «φέρτε μου ένα μαντολίνο» και θυμόταν πριν πολλά χρόνια να μου λέει για την «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζηδάκι!  Τη γειτονιά του Χιώτη, της Λίντα, τη γειτονιά με τα χίλια στέκια. Τη γειτονιά που οι πολυκατοικίες είχαν θυρωρούς που έλεγαν «καλημέρες» στον Γιάννη Δαλιανίδη, στον Μπάρκουλη ή την πληθωρική και τόσο ευπροσήγορη Σπεράντζα Βρανά. Τη γειτονιά που φιλοξενούσε το Top Hat, ένα τα πρώτα rock club της Αθήνας, χορευτικό στέκι της «εξεγερμένης» νεολαίας της δεκαετίας του ’60, γνωστό για τους χορευτικούς διαγωνισμούς αντοχής στο ροκ εντ ρολ. Τη γειτονιά που έδρευε η περίφημη «Θράκα», το πιο δημοφιλές εστιατόριο της σχετικά ευκατάστατης αστικής κοινωνίας, στέκι του Δομάζου, της Μοσχολιού, της Μαρινέλλας, του Σταυρίδη, του Βασίλη Αυλωνίτη και εκατοντάδων άλλων.  Τη γειτονιά που στεγαζόταν το περίφημο ζαχαροπλαστείο «Σελέκτ», στη γωνία Φωκίωνος Νέγρη και Επτανήσου, ονομαστό για το περίφημο παγωτό «Σικάγο».

Πολλά από αυτά τα στέκια  τα θυμάμαι από την απόλυτη πιτσιρικαρία μου. Θυμάμαι το καφέ που πήγαιναν οι γονείς μου –ανεβαίνοντας από το Πειραιά- για ν’ ακούσουν μελωδίες της Edith Piaf  ή να πάνε στη σχολή χορού tango, στην οδό Φιλοτίμου.  Θυμάμαι –ακόμη και στα μέσα της δεκαετίας του ’80- τις πρόβες με τα «Παιδιά από την Πάτρα» αλλά και τους τσακωμούς, διαφωνίες με τον Μανόλη Ρασούλη…

Ο παππούς δεν ήθελε αυτά τα Χριστούγεννα να μετακινηθεί από το σπίτι του. Δεν ήθελε να φύγει από το δικό του, από τη βολή του. Αρνήθηκε να πάμε να τον πάρουμε και να τον φέρουμε στην Πεντέλη να κάτσει δίπλα στο τζάκι και να μας λέει ιστορίες για τον Στέφανο Στεφανόπουλο, τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τις θλιβερές κινήσεις των κομμουνιστών στα Δεκεμβριανά ή τον αμοραλισμό των βασιλιάδων. Θέλησε να πάμε εμείς σπίτι του. Να φάμε στο δικό του σπίτι.

Κατέβηκα λοιπόν πρωί Χριστουγέννων στην Κυψέλη.  Κι ομολογώ ότι με έπιασε θλίψη. Η όμορφη αυτή γειτονιά της Αθήνας, είναι σχεδόν εγκαταλελειμμένη σήμερα και λίγο μόνο θυμίζει την πάλαι ποτέ λαμπερή γειτονιά της πρωτεύουσας.  Μιλάμε για θλίψη! Για την επιτομή του γκρίζου και του καγκελόφραχτου παραθύρου!  Όχι μόνο επειδή πολλοί δρόμοι μοιάζουν με αφρικανικό γκέτο αλλά κι επειδή αυτές οι πάλαι ποτέ αρχοντικές μονοκατοικίες και πολυκατοικίες, μοιάζουν κουφάρια νικημένα από τον χρόνο και την εγκατάλειψη. Δεν υπάρχει σπίτι χωρίς γκράφιτι (αυτή η μάστιγα), με φως, με ήλιο.

Η Κυψέλη σήμερα –κυρίως εξ αιτίας του γεγονότος ότι την παράτησαν οι κάτοικοί της- μοιάζει με οίκο ευγηρίας και υποσαχάρια γειτονιά. Θλίψη! Περπάτησα εδώ, εκεί, παραπέρα. Το ίδιο συναίσθημα. Πού πήγαν οι αστοί της Κυψέλης; Η απάντηση είναι στα Βόρεια και Νότια προάστια αλλά όπως και νάναι η εικόνα πληγώνει.

Ο παππούς, μετά το γιορτινό τραπέζι έκανε αυτό που κάνει πάντα. Ιστορίες. Τον ρώτησα αν θυμάται τους στίχους του τραγουδιού που είχε γράψει ο Ρασούλης για τον Άκη Πάνου, όταν δικαζόταν στην Καβάλα και τους είχε απαγγείλει στο «Επειγόντως». Σιγά που δεν θα τους θυμόταν. Παρ’ όλο που δεν έγιναν δίσκος ποτέ.

«Καβάλα παν στην εκκλησιά, Καβάλα τον δικάζουν

και λόγω μιας κακιάς στιγμής, ισόβια τον βάζουν
Μα στον Άδη πέφτει σύρμα, πως θα ‘ρθεί η πρώτη φίρμα
Άκης Πάνου, Άκης κάτου, τρεις και το λουρί της μάνας
ειν’ η ζωή Μαντάμ Ορτάνς κι ο χάρος μαλαγάνας
Καβάλα παν στην εκκλησιά, Καβάλα τον δικάζουν

κι επειδή παρενοχλεί στο φέρετρο τον βάζουν
Άκης Πάνου, Άκης κάτου, τρεις και το λουρί της μάνας
γύρω του οι φάλτσοι τραγουδούν, το τραγούδι της ροκάνας»…

Και του χρόνου παππού!

Ένας 49χρονος έχασε τη ζωή του στις τρεισήμισι τα ξημερώματα, όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε εκτράπηκε από την πορεία του και προσέκρουσε σε τοιχίο της επαρχιακής οδού Θεσσαλονίκης – Μηχανιώνας.

Τραυματισμένος από αιχμηρό όργανο μεταφέρθηκε από το ΕΚΑΒ στις εντεκάμισι χθες το βράδυ και νοσηλεύεται στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο ένας εικοσάχρονος από το Πακιστάν, μετά από επεισόδιο μεταξύ αλλοδαπών στην συμβολή των οδών Γιαννιτσών και Αναγεννήσεως.

Από το σημείο έγιναν δεκατρείς προσαγωγές, αλλά δεν προέκυψε εμπλοκή κανενός στο συγκεκριμένο περιστατικό.

Σε πανηγυρική και χαρμόσυνη ατμόσφαιρα εορτάσθηκε στο Κέντρο της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας η μεγάλη εορτή της κατά σάρκα Γεννήσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Στη Θεία Λειτουργία, που τελέστηκε, σήμερα, στον Πατριαρχικό Ναό, προεξήρχε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και συλλειτούργησαν οι Αρχιερείς Γέρων Περγάμου Ιωάννης, Φιλαδελφείας Μελίτων, Μύρων Χρυσόστομος, Καλλιουπόλεως και Μαδύτου Στέφανος, Κυδωνιών Αθηναγόρας και Τελμησσού Ιώβ.

Κατά τη διάρκειά της, ο Παναγιώτατος χειροτόνησε στο βαθμό του πρεσβυτέρου τον διάκονο Ιάκωβο Rindlisbacher, από την Ελβετία, και στο βαθμό του διακόνου τον υποδιάκονο Ανδρέα Webster, από τη Σκωτία, αδελφούς αμφοτέρους της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στο Έσσεξ της Αγγλίας.

Στην ομιλία του, πριν από τις δύο χειροτονίες, ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε στον υπερεθνικό χαρακτήρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το οποίο δεν συνδέεται με περιβάλλοντα στενά εθνικά. Υπενθύμισε, μάλιστα, τους λόγους του Μητροπολίτου Γέροντος Περγάμου Ιωάννη, ο οποίος, σε ομιλία του για τον θεσμό του Οικουμενικού Πατριαρχείου, είχε επισημάνει ότι «αν δεν υπήρχε ο θεσμός αυτός, θα έπρεπε να είχε εφευρεθεί. Χωρίς το Οικουμενικό Πατριαρχείο η Ορθοδοξία θα περιπέσει στη δίνη των εθνικισμών, στην καυχησιολογία του παρελθόντος, στην εσωστρέφεια της αυτάρκειας, στην περιφρόνηση του συγχρόνου κόσμου. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο απέδειξε ότι μπορεί να μετουσιώνει το παρελθόν σε παρόν, το παρόν σε μέλλον, το χθες και το σήμερα σε αύριο. Και τούτο, γιατί πέρα από τη θεσμική του ιδιότητα, είναι φορέας μιας ανοικτής νοοτροπίας, μιας καθολικότητας και μιας ευαισθησίας για τον άνθρωπο κάθε εποχής. Και αυτό αποτελεί την κατ’ άνθρωπον εγγύηση του μέλλοντός του».

Μιλώντας προς τον διάκονο Ιάκωβο και τον υποδιάκονο Ανδρέα, ο Παναγιώτατος έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην αποστολή και στη σημασία της διακονίας του κληρικού στον σύγχρονο κόσμο: «Ο λειτουργός του Υψίστου δεν ανήκει εις τον εαυτόν του, αλλά εις τον Χριστόν και εις την Εκκλησίαν. Ο καλός κληρικός είναι ψυχή τε και σώματι αφιερωμένος εις το ευλογημένον έργον του, πάντοτε θυσιαστικός, ευαίσθητος διά τον ανθρώπινον πόνον, πράος και απλούς, ουδέποτε νωθρός ή απαισιόδοξος.        Υπάρχει, ως ανεφέρομεν και παλαιότερον, μία “εικονική ιερωσύνη”, η οποία επιθυμεί περισσότερον να φαίνεται παρά να είναι, να επιδεικνύεται παρά να προσφέρη. Αυτή η τάσις ευνοείται σήμερον από την νέαν, λεγομένην “ηλεκτρονικήν τάξιν πραγμάτων”, η οποία φαίνεται ότι μεταφέρει το κέντρον της ζωής από την απτήν εις την εικονικήν πραγματικότητα. Δυστυχώς, η γοητεία της τεχνολογίας αλλοιώνει τον τρόπον της χριστιανικής μαρτυρίας μας, συρρικνώνει την προσωπικήν της διάστασιν. Η αγάπη είναι πάντοτε μία συγκεκριμένη σχέσις με συγκεκριμένα πρόσωπα, είναι ζώσα συνύπαρξις, συνομιλία, συνεργασία. Δεν ευδοκιμεί ως μία αφηρημένη επικοινωνία εις τον κυβερνοχώρον, ως ανταλλαγή ηλεκτρονικών μηνυμάτων και εικόνων. Το ‘’αφηρημένον” και ‘’διαδικτυακόν” ψύχει την κοινωνίαν και την αγάπην. Ο διάκονος του Χριστού επιθυμεί παρακλητικώς να συμπεριληφθή εις την ‘’Βίβλον της Βασιλείας”, να εγγραφή εις την αιωνίαν μνήμην του Θεού και όχι να καταχωρισθή εις τας ‘’δέλτους της ιστορίας”, εις την μνήμην και τον ‘’σκληρόν δίσκον” του ηλεκτρονικού υπολογιστού. Το πεδίον μαρτυρίας του κληρικού είναι ο ναός και όχι τα διάφορα sites».

Στη συνέχεια, απηύθυνε πατρικές παραινέσεις και συμβουλές στους δύο υποψηφίους προς χειροτονία.

Νωρίτερα, ο Αρχιγραμματέας της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ, ανέγνωσε την Πατριαρχική Απόδειξη για την εορτή των Χριστουγέννων.

Εκκλησιάστηκαν οι Μητροπολίτες Γέρων Νικαίας Κωνσταντίνος, Αδριανουπόλεως Αμφιλόχιος, ‘Αρχοντες Οφφικιάλιοι της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας, με την οικογένειά του, ο πρέσβης στο Βιετνάμ Ιωάννης Ραπτάκης, η πρέσβης Ελένη Βακάλη, αναπληρώτρια επικεφαλής στην πρεσβεία της Ελλάδος στην ‘Αγκυρα, η γενική πρόξενος της Ελλάδος στην Πόλη, Γεωργία Σουλτανοπούλου, ο γενικός πρόξενος της Ουκρανίας στην Πόλη, Oleksandr Gaman, παράγοντες της Ομογένειας, καθηγητές και μαθητές του Ζαππείου και του Ζωγραφείου Λυκείου, μέλη της Ουκρανικής Κοινότητας της Πόλης και πλήθος πιστών από την Πόλη και το εξωτερικό.

Παρέστη, μεταξύ άλλων, ο αντιπρόεδρος της Εβραϊκής Κοινότητας της Πόλης, Moris Levi, εκπρόσωπος των Θρησκευτικών και Μειονοτικών Κοινοτήτων στο Δ.Σ. της Γενικής Διευθύνσεως Βακουφίων, που εδρεύει στην ‘Αγκυρα.

Το απόγευμα, το Φανάρι επισκέφθηκε ο νέος Αρμένιος Πατριάρχης στην Τουρκία, Sahak Maşalyan, συνοδευόμενος από συνεργάτες του, προκειμένου να ευχηθεί στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο για την εορτή των Χριστουγέννων.

ΑΠΕ-ΜΠΕ