Όταν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, γράφαμε συχνά για τα πασιφανή ψέματα που έλεγαν κατ’ εξακολούθηση ο αρχηγός και τα στελέχη του. Αν θυμάστε, δεν μιλάμε απλά για μικρές αλλαγές στις λεπτομέρειες της αλήθειας ή για «μαγειρεμένα» νούμερα.

Μιλάμε για περιπτώσεις, όπως να έχει έξω από το Μαξίμου κλούβες των ΜΑΤ και ο πρωθυπουργός να δηλώνει στη Βουλή «δεν υπάρχουν κλούβες έξω από το γραφείο μου» ή να διώχνουν οπαδοί του με τη βία κάποια άτομα που τον αποδοκίμαζαν σε ομιλία του και την ίδια στιγμή να λέει «αυτή είναι η απτή απόδειξη ότι μόνο σε μία δημοκρατική συγκέντρωση μπορούν να έρθουν κάποιοι με διαφορετική άποψη».

Ήταν τότε που οι υπουργοί του έβγαιναν κάθε μήνα και έλεγαν «εμείς δεν κόψαμε συντάξεις», κάθε τρίμηνο «να, τώρα, βγαίνουμε από το μνημόνιο αρχές του άλλου μήνα»… Που ο ένας έλεγε «με ευχαριστούν οι ελεύθεροι επαγγελματίες στο δρόμο», ο άλλος «η ΔΕΗ δεν πωλείται», ο παράλλος «τέλος η λιτότητα»… Τέτοια πράγματα.

Εξηγούσαμε τότε: «Τι παραπάνω θα μπορούσε να περιμένει κανείς από ένα πολιτικό κόμμα του οποίου η δυναμική βασίστηκε κυρίαρχα σε ψέματα; Έβγαλε τον κόσμο στις πλατείες αναπαράγοντας τα περί ανθρωπιστικής κρίσης, αυτοκτονιών και οικονομικής γενοκτονίας [και] έκανε το μεγάλο βήμα προς την εξουσία φωνάζοντας για τους “νεκρούς” της ΕΡΤ…» (grpost.blogspot.com, 29/11/2018, «Η κυβέρνηση των fake news»)

Τώρα που η δυναμική είναι προς τα κάτω όμως, το κόμμα συνεχίζει το βιολί του. Ολόκληρη ελληνοτουρκική κρίση στον Έβρο είχαμε και αναπαρήγε τα fake news της τουρκικής πλευράς, περί νεκρού πρόσφυγα από ελληνικά πυρά και πυροβολισμών Ελλήνων πολιτών κατά μεταναστών. Στην πρώτη φάση της πανδημίας, δε, πρωτοκλασάτα στελέχη του μας είπαν πρώτα ότι τα κρούσματα «υποκαταμετριούνται» (Κυρίτσης), μετά ότι οι γιατροί σπαταλούν τα τεστ γιατί κάνουν πάνω από 30 σε κάθε ασθενή (Πολάκης) και πιο μετά ότι η Ελλάδα πρέπει να μιμηθεί τη Γερμανία που ρίχνει χρήμα στην αγορά της ίσο με το μισό ΑΕΠ της (Παππάς), δηλαδή 2 τρισ. ευρώ! Κάπου ενδιάμεσα, μας είπαν και ότι οι τράπεζες επέβαλαν capital control (Καρανίκας).

Αυτά, κατά τη διάρκεια σοβαρότατων κρίσεων. Στα υπόλοιπα, φυσικά και δεν πάτησαν φρένο: Το περιβαλλοντικό νομοσχέδιο το μετέτρεψαν σε «καταστροφικό νομοσχέδιο», φωνάζοντας ότι επιτρέπει την καταστροφή του περιβάλλοντος από επενδυτές και το κυνήγι σε καταφύγια άγριας ζωής και ότι αφαιρεί από τις τοπικές κοινωνίες το δικαίωμα (sic) γνώμης, και, η πιο πρόσφατη περίπτωση, «ανακάλυψαν» κακοδιαχείριση στην καμπάνια του υπουργείου Τουρισμού και του ΕΟΤ γιατί δήθεν κόστισε 32 εκατ. ευρώ το νέο τηλεοπτικό σποτ προώθησης της χώρας. Στο μεταξύ, όπως είπε ο εκπρόσωπος τύπου της κυβέρνησης, 32 εκατ. ευρώ είναι παραπάνω από ό,τι όλος ο προϋπολογισμός του ΕΟΤ.

Βάζοντάς τα όλα κάτω, δεν έμεινε και τίποτα για το οποίο να μην έχει πει ψέματα ο ΣΥΡΙΖΑ. Όπου κι αν πάει η πολιτική ατζέντα, πρέπει να θεωρείται αναμενόμενο ότι θα πει μπαρούφες. Αν λ.χ. πάει στην ύφεση που έρχεται, δεν θα είναι περίεργο ο ΣΥΡΙΖΑ να βλέπει πτώση 20% του ΑΕΠ. Γιατί όχι και 30%… Εδώ είδε 51% μέτρα της Γερμανίας κατά του κορωνοϊού. Το αν πιστεύει όλα όσα λέει, βέβαια, είναι μία άλλη συζήτηση. Σημασία έχει να ακούγονται και όλο και κάποιος μπορεί να βρεθεί που θα τα πιστέψει… Στο κάτω κάτω, για την αξιωματική αντιπολίτευση ανεπτυγμένης, δημοκρατικής χώρας μιλάμε. Εάν υποθέσουμε ότι κάποιος είναι αρκετά αφελής ώστε να δίνει αυτό τον καιρό σημασία στον εν λόγω θεσμό, θα νομίζει ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση διάλυσης και θα απορεί με τις αγορές που της δάνεισαν μόλις προχθές 3 δισ. ευρώ με επιτόκιο 1,56% για 10ετές ομόλογο.

Τούτων λεχθέντων, αν σκεφτούμε ότι η δημοσκοπική πτώση του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζεται, φαίνεται ότι η σχέση του με το ψέμα είναι υπαρξιακή. Με άλλα λόγια, η επιλογή του να ψεύδεται δεν έχει να κάνει με το αν αυτό έχει αποτέλεσμα, αλλά με το ότι στην ουσία δεν πρόκειται για επιλογή. Σαν όλους αυτούς τους συνομωσιολόγους που αδυνατούν να συλλάβουν έστω και μερικώς το πώς λειτουργεί ο κόσμος εκεί έξω, το μόνο που δείχνει να ξέρει είναι να επιτίθεται στις πληροφορίες πριν καν τις αφομοιώσει και να γεμίζει τα κενά με το προσωπικό-κομματικό του αφήγημα. Τι κι αν γίνεται περίγελος; Έχει το κοινό του – εδώ έχουν κοινό οι αντιεμβολιαστές – και κάποια στιγμή, δεν μπορεί, κάτι κάπου θα πάει στραβά και κάποια ψέματα θα πάνε πιο μακριά από τα άλλα για να τα καβαλήσει. Όπως τότε, με τον αντιμνημονιακό παροξυσμό…

Αναμφίβολα η υπογραφή συμφωνίας ανάμεσα στη χώρα μας και την Ιταλία αποτελεί ένα κορυφαίο πολιτικό γεγονός με τις υπογραφές των Μητσοτάκη και Δένδια που κινήθηκαν με άκρα μυστικότητα και δημιούργησαν εξαιρετικά εθνικά τετελεσμένα.  Η συμφωνία είναι ένα γεγονός που ως συζήτηση είχε ξεκινήσει το 1977 (!!!), έπρεπε να είχε υπογραφεί εδώ κι πάρα πολλά χρόνια αλλά ουδεμία άλλη κυβέρνηση κατάφερε.

Αυτή η υπογραφή με την Ιταλία, εκτός όλων των άλλων, έχει και ιδιαίτερη ψυχολογική σημασία για τους Έλληνες αφού, ναι μεν, είμαστε πιστά αφοσιωμένοι στους κανόνες του Διεθνούς δικαίου αλλά οι εξ Ανατολών γείτονές μας δεν κάνουν το ίδιο και επιχειρούν να επιβάλλον τις απόψεις τους υπό το πρίσμα της αριθμητικής ή άλλης ισχύος και μέσω εκβιασμών της διεθνούς κοινότητας.

Η αλήθεια είναι ότι η επίκληση του διεθνούς δικαίου πολλές φορές δεν μας καθιστά συμπαθείς στη διεθνή κοινή γνώμη ή σε συμμάχους μας και μη. Αυτό συμβαίνει επειδή στην πολιτική το διεθνές δίκαιο ταυτίζεται πολλές φορές με συμφέροντα εύθραυστα και πολιτικά. Κι ότι άλλες τόσες φορές το χαρακτηρίζουν περιπτωσιολογικές προσεγγίσεις.  Στην προκειμένη περίπτωση του καθορισμού ΑΟΖ με την Ιταλία το διεθνές δίκαιο βρίσκει απολύτως και την επίκληση και την εφαρμογή του.

Είναι και πολλά ακόμη. Το κορυφαίο είναι ότι με την υπογραφείσα ΑΟΖ επιβεβαιώνεται το δικαίωμα των νησιών σε θαλάσσιες ζώνες, στα πλαίσια όσων αναφέρει η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας. Κάτι που αποτελεί την εθνική θέση και γίνεται οδηγός  για την πορεία παρόμοιων συμφωνιών με γειτονικές χώρες.

Προσέξτε: Πρέπει να οριοθετηθεί και συμφωνηθεί ΑΟΖ και με την Αίγυπτο. Μια περίπτωση εξαιρετικά πιο δύσκολη από αυτή με την Ιταλία αφού η Αίγυπτος δεν συμφωνεί με την περίπτωση του Καστελόριζου. Όμως η συμφωνία με τους Ιταλούς δείχνει τον δρόμο.

Πρέπει να πούμε κι αυτό: Αν υπάρξει συμφωνία με την Αίγυπτο εξουδετερώνεται το ψευτομνημόνιο Τουρκίας – Λιβύης. Αλλά, χάραξη ΑΟΖ ανάμεσα σε Ελλάδα και Αίγυπτο με βάση το διεθνές δίκαιο της θάλασσας και τις πάγιες ελληνικές θέσεις, πρέπει να ξέρουμε ότι  σημαίνει κι ένταση αφού στη χάραξη θα περιλαμβάνεται το μεγαλύτερο μέρος των περιοχών που πειρατικά διεκδικεί η Τουρκία.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η Αίγυπτος πρέπει να αποδεχτεί ότι με την υπογραφή ΑΟΖ με την Ελλάδα λαμβάνει σαφή θέση απέναντι στις τουρκικές αξιώσεις.

Προσέξτε: Μπορεί τα τελευταία χρόνια οι σχέσεις Αιγύπτου και Τουρκίας να βρίσκονται «υπό το μηδέν» αλλά η χώρα της Βόρειας Αφρικής έχει μεγάλα τμήματα μουσουλμανικών πληθυσμών που πιέζουν παντοιοτρόπως την κυβέρνηση του στρατηγού Σίσι.

Είναι κάτι ακόμη: Ο Μητσοτάκης έχει επενδύσει στην αναβαθμισμένη αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ, ενώ θα το επισκεφθεί το Ισραήλ τη Δευτέρα. Το οποίο παγίως συμφωνεί με τις θέσεις της Ελλάδας και της Κύπρου.

Εν κατακλείδι: Υπογράφηκε η συμφωνία για ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα με την Ιταλία που καρκινοβατούσε εδώ και 43 χρόνια κι αυτό αποτελεί κορυφαίο πολιτικό και διπλωματικό γεγονός. Όμως ο δρόμος είναι μακρύς κι η εικόνα θ’ αλλάξει όταν υπάρξει συμφωνία και με την Αίγυπτο… Έστω και προσωρινή, δηλαδή χωρίς να περιλαμβάνεται σ’ αυτή προς το παρόν  το Καστελόριζο…

ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ 12/06/2020

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: «Όλα για τη μείωση των ενοικίων»

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: «Οδηγός για ενοικιαστές, ιδιοκτήτες»

ΕΣΤΙΑ: «Σχολικό βιβλίο προτρέπει σε αυτοδικία και διαφημίζει το …δηλητήριο!»

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «Διπλή γλώσσα από Τουρκία για τις ΑΟΖ»

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ: «Προπαγάνδα με δημόσιο χρήμα σε «ημέτερους»»

ΜΑΚΕΛΕΙΟ: «Ημίτρελο ξέκ@λο»

Ο ΛΟΓΟΣ: «Αντιζηλία το κίνητρο της επίθεσης»

ΤΑ ΝΕΑ: «Όλα τα χρέη σε 12 ή 24 δόσεις»

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: «Φτάνει πια πληρώσαμε πολλά»

Η ΑΥΓΗ: «Κρύβουν τη λίστα με τα λεφτά στα ΜΜΕ»

KONTRA NEWS: «Η οικονομική κατάρρευση επισπεύδει τις εκλογές»

ESPRESSO: «Φίλη «οχιά» της έλιωσε το πρόσωπο»

STAR: «Την τρέλαναν τα social media»

 ΥΠΑΙΘΡΟΣ ΧΩΡΑ: «Ποιοι, πότε, πόσα»

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ:  «Με ταμείο 10 δισ. προς την ανάπτυξη»