Υπάρχει μια αλήθεια, μια από τις σκληρές και ατράνταχτες πραγματικότητες που φωλιάζουν στις σχισμές της συνείδησης και περιμένουν την κατάλληλη νύχτα, νύχτα που διψά για αίμα και υπόσχεται ψεύτικες αυγές, για να αναδυθούν πληρέστερες και αμετάκλητες, σαν θεϊκή απόφαση. Αυτή η αλήθεια εγκαινιάζεται με μια πρόσκληση που ηχεί σαν καταδίκη: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν». Ακριβώς εδώ, σε αυτή την πρώτη, σχεδόν βίαιη αποκοπή, θεμελιώνεται ολόκληρο το παράδοξο οικοδόμημα της χριστιανικής πίστης.

Διότι δεν μας ζητείται απλώς μία διόρθωση ή μία ηθική βελτίωση ή η προσθήκη κάποιας αρετής στο ήδη υπάρχον οικοδόμημα του εγώ, αλλά η ίδια η κατεδάφισή του. Μια ολοκληρωτική άρνηση, όχι του αμαρτωλού παρελθόντος μας, αλλά του ίδιου του πυρήνα που ονομάζουμε «εαυτόν», αυτού του νευρώδους αθροίσματος επιθυμιών, φόβων, αναμνήσεων και προβολών που επιμένουμε να θεωρούμε ως την ταυτότητά μας. Και ο σύγχρονος άνθρωπος, αυτό το πλάσμα που θεοποίησε την αυτοπραγμάτωση και ανήγαγε την ψυχολογική του ακεραιότητα σε ύψιστο αγαθό, στέκεται ενώπιον αυτής της φωνής με την αμηχανία ενός εμπόρου από τον οποίο ζητούν να κάψει τα εμπορεύματά του για να κερδίσει. Πώς να αρνηθείς τον εαυτό σου, όταν ολόκληρος ο πολιτισμός σου είναι μία συνεχής και αγχώδης προσπάθεια να τον ορίσεις, να τον εκφράσεις, να τον θεραπεύσεις, να τον αναδείξεις;

Η καθημερινότητά μας είναι ένας λαβύρινθος από καθρέφτες, όπου κάθε επιφάνεια αντανακλά μία εκδοχή του εγώ που μελετάμε προσεκτικά πως να το συντηρήσουμε. Αλλά η πρόσκληση παραμένει, μια σιωπή που δαγκώνει μέσα στον ακατάστατο θόρυβο της αυτοαναφορικότητας.

Να σηκώσεις τον σταυρό σου. Όχι έναν σταυρό συμβολικό, ένα κόσμημα γύρω από τον λαιμό ή μία αφηρημένη έννοια πόνου, αλλά τον δικό σου σταυρό – αυτήν ακριβώς την κατασκευή από αποτυχία, πόνο, θνητότητα και προδοσία που συνιστά το ατομικό μας πεπρωμένο. Να τον αναλάβεις, όχι με την παθητικότητα του θύματος, αλλά με την ενεργητική βούληση εκείνου που βλέπει στο ξύλο του μαρτυρίου τη μοναδική οδό προς τη δόξα. Διότι μέσα από το αίμα που κυλά από αυτόν, αποκαλύπτεται μία χαρτογραφία οδύνης, η οποία όμως οδηγεί σε έναν αχαρτογράφητο τόπο. Η λογική του κόσμου είναι απλή, σχεδόν χυδαία στην αριθμητική της καθαρότητα: κέρδος και ζημία. Να σώσεις την ψυχή σου, να τη διαφυλάξεις από τη φθορά, να τη θωρακίσεις κατά των απωλειών. Και έρχεται ο Χριστός με μία αντιστροφή που μοιάζει με παραφροσύνη και κηρύττει ότι όποιος θέλει να σώσει αυτή την ψυχή, θα τη χάσει. Και όποιος τη χάσει, για Εκείνον, αυτός και μόνο αυτός θα τη βρει.

Είναι μία οικονομία σωτηρίας που λειτουργεί σύμφωνα με τους κανόνες του αντί-κόσμου. Η απώλεια γίνεται επένδυση, ο θάνατος γίνεται ζωή. Ο Ωριγένης, βυθιζόμενος σε αυτή την ίδια συγκλονιστική αντιστροφή, το διατυπώνει με ακρίβεια που κόβει την ανάσα, λέγοντας ότι εάν θέλουμε να σώσουμε την ψυχή μας για να την απολαύσουμε καλύτερη, πρέπει να τη χάσουμε διά του μαρτυρίου «Εἰ θέλομεν ἡμῶν σῶσαι τὴν ψυχὴν, ἵνα αὐτὴν ἀπολάβωμεν κρείττονα ψυχῆς, μαρτυρίῳ ἀπολέσωμεν αὐτήν».[1] Και το μαρτύριο εδώ ξεπερνά τη σωματική εξόντωση και αγγίζει την καθημερινή, συνειδητή νέκρωση του θελήματος, τη σταθερή επιλογή της αγάπης έναντι της απομόνωσης και της αυτοσυντήρησης.

Πράγματι, «τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπος ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ»; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, είναι ένας υπαρξιακός ζυγός πάνω στον οποίο τίθενται τα πάντα. Ο «κόσμος όλος» δεν είναι παρά το άθροισμα των πεπερασμένων επιθυμιών, η εξουσία, η απόλαυση, η γνώση που δεν οδηγεί στην αγάπη, η ασφάλεια που οικοδομείται πάνω στην άμμο. Και από την άλλη πλευρά, η ψυχή. Όχι ως μία αόριστη φιλοσοφική έννοια, αλλά ως αυτή η ίδια η δυνατότητα κοινωνίας με τον Θεό, ως το κατ’ εικόνα που φέρουμε σαν σφραγίδα και πληγή. Τι αντάλλαγμα μπορεί να δοθεί για αυτό; Κανένα. Κάθε προσπάθεια εξαγοράς της είναι ήδη η απώλειά της.

Βλέπουμε λοιπόν γύρω μας, και ίσως μέσα μας -αν είμαστε αρκετά γενναίοι για να δούμε- ανθρώπους που κέρδισαν τον κόσμο τους. Έχουν την επιτυχία, την αναγνώριση, την ευμάρεια. Αλλά τα πρόσωπά τους είναι πολλές φορές προσωπείο θανάτου, τα μάτια τους σκιά σπασμένου καθρέφτη, διότι στην πορεία αντάλλαξαν το άπειρο με το εφήμερο, πούλησαν την ψυχή τους όχι στον διάβολο, αλλά στην πολύ πιο πεζή και φαιά τυραννία του εγώ τους.

Η ομολογία ενώπιον των ανθρώπων και η ομολογία του Υιού ενώπιον του Πατρός συνδέονται με μία κλωστή αόρατη μεν αλλά άρρηκτη. Το να ντρέπεσαι τον Χριστό και τους λόγους του «ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ» δεν είναι μία απλή πράξη δειλίας. Είναι βαθύτερη μεταφυσική επιλογή. Είναι προσπάθεια να κρατάς και τους δύο κόσμους, να είσαι ευάρεστος και στον Θεό και στον Καίσαρα, να απολαμβάνεις την παρηγοριά της πίστης στην ιδιωτική σφαίρα, χωρίς όμως να της επιτρέπεις να διαβρώσει τη δημόσια εικόνα σου, την κοινωνική θέση, την επαγγελματική πρόοδο.

Είναι υποκρισία, όχι με τη μορφή κραυγαλέας θεατρικότητας, αλλά με τη μορφή διακριτικής, καλοαναθρεμμένης σχιζοφρένειας. Και η απόκριση είναι απόλυτη: όποιος με ντραπεί, θα τον ντραπώ και εγώ. Διότι η Βασιλεία του Θεού δεν είναι ένα κλειστό κλαμπ ηθικά άμεμπτων, αλλά ούτε και σαλόνι χλιαρών. Απαιτεί ολότητα, απόφαση που διαπερνά κάθε πτυχή της ύπαρξης. Είναι ένας βρόχος φωτός που σε συλλαμβάνει για να σε ελευθερώσει.

Και μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα της απόλυτης απαίτησης, πέφτει σαν δροσερή πνοή μετά από καύσωνα, η τελευταία, αινιγματική υπόσχεση: ότι ορισμένοι από τους παρισταμένους δεν θα γευτούν θάνατο μέχρι να δουν τη Βασιλεία να έρχεται «ἐν δυνάμει». Δεν είναι υπόσχεση αθανασίας πάνω στη γη. Είναι κάτι απείρως σπουδαιότερο. Είναι διαβεβαίωση ότι η Βασιλεία δεν είναι μόνο μελλοντική ανταμοιβή, αλλά παρούσα πραγματικότητα, δύναμη που εισβάλλει στον χρόνο, σπέρμα που διαρρηγνύει το χώμα της ιστορίας.

Μπορεί κάποιος να τη δει στη Μεταμόρφωση που θα ακολουθήσει, μπορεί να την αισθανθεί στην κοινότητα της αγάπης, μπορεί να τη βιώσει στην προσωπική νέκρωση που οδηγεί σε ανάσταση. Είναι φως στο βάθος, που όμως φωτίζει ήδη τα βήματά μας στο παρόν. Και μέσα στην κατεστραμμένη λύπη του κόσμου, μέσα στη σιωπή του χάους που απειλεί να μας καταπιεί, αυτή η παρουσία είναι η μόνη εγγύηση ότι η απώλεια του εαυτού δεν είναι ένα άλμα στο κενό, αλλά είσοδος στη μόνη πραγματικότητα που δεν φθείρεται.

 Επίσκοπος Μελιτηνής Μάξιμος Παφίλης

________________________________________

[1] Ωριγένης, Τὰ Εὑρισκόμενα Πάντα, ἐν Patrologiae Cursus Completus: Series Graeca, ἐπιμ. Jacques-Paul Migne, τ. 11 (Paris: J.-P. Migne, 1857), 580.

————————————————————————————————

“The Gain of Loss” – Maximos Pafilis, Bishop of Melitene (translation from the original Greek text)

There exists a truth, one of the hard and adamant truths, which dwells in the crevices of conscience and awaits an opportune night, a night thirsting for blood and promising false dawns, so that it may emerge complete and irrevocable, as if by a divine decree. And this is the truth inaugurated through an invitation that sounds like a condemnation: “Whosoever will come after me, let him deny himself.” Here, precisely in this first, almost violent severance, is founded the whole paradoxical edifice of faith.

For it does not ask of us simply some correction or moral improvement or addition of some virtue to the already existing edifice of the ego; but it asks for its demolition. Complete denial, not of our sinful past, but of the very core which we call “self”, this nervous assemblage of desires, fears, memories and projections which we persist in considering as our identity.

And modern man, this creature who has deified self-realisation and elevated his psychological integrity to the highest good, stands before this voice with the perplexity of some merchant who is asked to burn his merchandise in order that he may profit. How deny your self, when your whole civilisation is a continuous and anxious attempt to define it, express, heal, develop?

Our daily life is a labyrinth of mirrors, where every surface reflects some version of the ego which we study to maintain. But the invitation remains, a biting silence midst the restless noise of self-referentiality. To take up your cross. Not a symbolic cross, some ornament about the neck or some abstract concept of pain, but your own cross – this very construction of failure, pain, mortality and betrayal which constitutes our individual destiny. To take it up, not with the passivity of the victim, but with the active will of him who sees in the wood of dishonour the only way to glory.

Through the blood rolling from it is revealed a cartography of agony, which however leads to an unmapped place. The logic of the world is simple, almost vulgar in its arithmetical purity: profit and loss. To save your soul, guard it from corruption, armour it against losses. And the Word comes with a reversal resembling madness and proclaims that whosoever will save this soul, shall lose it. And whosoever shall lose it, for His sake, this one and only this one shall find it.

There is an economy of salvation operating according to the rules of the anti-world. Loss becomes investment, death becomes life.

Origen, plunging into this same convulsive reversal, formulates it with precision that cuts off breath, saying that if we wish to save our soul in order to receive it better, we must lose it through martyrdom (Εἰ θέλομεν ἡμῶν σῶσαι τὴν ψυχὴν, ἵνα αὐτὴν ἀπολάβωμεν κρείττονα ψυχῆς, μαρτυρίῳ ἀπολέσωμεν αὐτήν).[1] Martyrdom here is not only bodily destruction, but the daily, conscious mortification of the will, the steady choice of love against self-preservation.

Indeed, “for what shall a man profit, if he shall gain the whole world, and lose his own soul?” The question is not rhetorical; it is an existential balance upon which all things are placed. The “whole world” is nothing but the sum of finite desires, power, pleasure, knowledge which does not lead to love, security which is built upon sand. And on the other side, the soul. Not the soul as some vague philosophical concept, but as the very possibility of communion with God, as the according to image which we bear like a seal and wound. What exchange can be given for this? Nothing. Every attempt to ransom it is already its loss.

We see around us, and perhaps in ourselves – if we are sufficiently brave to see -, men who have gained their world. They have success, recognition, prosperity. But their faces are often a mask of death, their eyes the shadow of a broken mirror, because in the journey they exchanged the infinite with the ephemeral, sold their soul not to the devil, but to the much more prosaic and grey tyranny of their ego.

Confession before men and the confession of the Son before the Father are connected by a thread invisible but unbreakable. To be ashamed of Christ and his words “in this adulterous and sinful generation” is not a simple act of cowardice. It is a deeper metaphysical choice. It is an attempt to hold both worlds, to be pleasing both to God and to Caesar, to enjoy the comfort of faith in the private sphere, not allowing it however to corrode the public image, the social position, the professional advancement.

It is hypocrisy, not in the form of clamorous theatricality, but in the form of discreet, well-bred schizophrenia. And the response is absolute: whosoever shall be ashamed of me, I also will be ashamed of him.  The Kingdom of God is not a closed club of the morally blameless, but neither is it a salon of the lukewarm. It demands wholeness, a decision penetrating every fold of existence. It is a noose of light catching you in order to free you.

And midst this atmosphere of absolute demand, falls like a cool breath after scorching heat, the final, enigmatic promise: that some of those standing shall not taste death until they see the Kingdom coming “in power”. It is not a promise of immortality upon earth. It is something infinitely more important. It is an assurance that the Kingdom is not only a future reward, but a present reality, a power invading time, a seed breaking through the soil of history.

One can see it in the Transfiguration which follows, one can feel it in the community of love, one can live it in the personal mortification leading to resurrection. It is light in depth, which however already illuminates our steps in the present. Midst the devastated sorrow of the world, midst the silence of chaos threatening to swallow us, this presence is the only guarantee that the loss of self is not a leap into void, but entrance into the only reality which does not perish.

 Maximos Pafilis, Bishop of Melitene, is cited.

________________________________________

[1] Origen, “Ta Heuriskomena Panta” [The Complete Findings], in Patrologiae Cursus Completus: Series Graeca, ed. Jacques-Paul Migne, vol. 11 (Paris: J.-P. Migne, 1857), 580.

H  Δ.Ε.Θ. αποτελεί παρελθόν και τώρα πια το πολιτικό αποτύπωμά της βρίσκεται στο επίκεντρο της διερεύνησης των δημοσκοπήσεων και των κομματικών επιτελείων.  Ήδη έχουμε μια καλή εικόνα τόσο της αποδοχής των μέτρων που εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός , των προτάσεων όλων των κομμάτων , αλλά και της συνολικής πολιτικής παρουσίας των Πολιτικών αρχηγών. Νομίζω ότι τα πρώτα συμπεράσματα μπορούν να συνοψιστούν στα εξής:

Α. Οι έρευνες κοινής γνώμης διαψεύδουν κατηγορηματικά όλες τις προσπάθειες που ζήσαμε το τελευταίο διάστημα να εμπεδωθεί μία εικόνα τεράστιας φθοράς της Ν.Δ που πέφτει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, μίας Κυβέρνησης που καταρρέει και ενός Πρωθυπουργού που είναι θέμα χρόνου να φύγει, μίας εν κινήσει αλλαγής του Κ. Μητσοτάκη. Ρεπορτάζ, επίκληση «μυστικών δημοσκοπήσεων που γίνονταν τάχα τον Αύγουστο και αναλύσεις οδηγούσαν σ΄αυτά τα συμπεράσματα και δημιουργούσαν όπως αποδεικνύεται ψευδή εικόνα. Υπενθυμίζω ότι παρόμοιες προσπάθειες έχουν γίνει κατ΄επανάληψη και όχι μία φορά κατά την διάρκεια της δεύτερης θητείας του Κ. Μητσοτάκη.

 Β. Αντίθετα το σύνολο των δημοσκοπήσεων αυτής της περιόδου έδειξαν  ότι η Ν.Δ σ΄ αυτές φαίνεται να αντέχει, κόντρα στις προβλέψεις και παρά τα όποια προβλήματα που αντιμετωπίζει. Μειώνει ή και μηδενίζει τις απώλειές της λόγω του ΟΠΕΚΕΠΕ στην διάρκεια του Ιουλίου.Δείχνει για άλλη μια φορά  την δυνατότητά της να στέκεται όρθια, να αυξάνει λιγότερο ή περισσότερο τις δυνάμεις της ( από 0.8% έως 1.8% ) , να αναπληρώνει φθορές. Βρίσκεται εκεί κάπου στο 30%. Πρόκειται για εικόνα που ποτέ δεν έχει εμφανιστεί δημοσκοπικά για Κυβέρνηση που έχει μπει στον έβδομο χρόνο της θητείας της. Σ΄αυτό, ας προστεθεί ότι απέχει 15.5% έως 16.5% από το δεύτερο κόμμα που είναι πια καθαρά το ΠΑΣΟΚ, μετά και την νέα πτώση της ΠΛΕΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Αν πάμε δε στην εικόνα του Πρωθυπουργού, ο Κ. Μητσοτάκης παραμένει σταθερά  πρώτος στην καταλληλότητα για Πρωθυπουργός με επίδοση 27.5% έναντι μόλις 7.1% του Ν. Ανδρουλάκη. Δεν νομίζω να είναι σύνηθες στην Ελλάδα και αλλού ένας Πρωθυπουργός στον έβδομο χρόνο που κυβερνάει, να παρουσιάζει τετραπλάσια επίδοση από τον ηγέτη της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Γ. Η  υποδοχή των μέτρων ήταν θετική, αν και είναι νωρίς να αξιολογηθούν πλήρως, κάτι που σε τελευταία ανάλυση θα συμβεί σταδιακά και ουσιαστικά όταν θα αισθανθούν οι πολίτες αλλαγές στην τσέπη. Αυτό θα συμβεί στο διάστημα μέχρι και τον Ιανουάριο. Ωστόσο είναι χαρακτηριστικό ότι στις ερωτήσεις για ένα ένα μέτρο από τα βασικά, η αποδοχή κυμαινόταν στο 40%-46% ( έρευνα OPINION POLL), επίδοση αρκετά υψηλή. Βεβαίως όταν γίνεται πιο γενική ερώτηση για το πως βλέπουν τις συνολικές εξαγγελίες  του Πρωθυπουργού, οι θετικές απόψεις κυμαίνονται από 28.5%- 32%. Αυτή η αντίφαση είναι λογική και εξηγήσιμη. Όσο πιο γενικά θέτεις την ερώτηση είναι φανερό ότι και στις απαντήσεις θα υπεισέρχεται πιο έντονα το πολιτικό στοιχείο. Ωστόσο έχει ενδιαφέρον η απάντηση στο απλό ερώτημα «αν θεωρούν πως η Κυβέρνηση με βάση τις οικονομικές δυνατότητες δείχνει να παλεύει για την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου». Εδώ οι θετικές απαντήσεις φτάνουν το 37.5% , κάτι που δείχνει παραδοχή της προσπάθειας της Κυβέρνησης, αλλά  και ότι υπάρχουν προσδοκίες από την Κυβέρνηση. Είναι φανερό, ότι υπάρχει ένα σαφές έλλειμμα ενημέρωσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην έρευνα της MARC , o ένας στους τρεις πολύτεκνους δηλώνει ότι τον αφορά ελάχιστα ή καθόλου η μείωση των φορολογικών συντελεστών ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών, κάτι που ανεξάρτητα από την πολιτική, ιδεολογική τοποθέτηση του κάθε πολίτη δεν ισχύει οφθαλμοφανώς. Σε κάθε περίπτωση η δημοσκοπική ανάκαμψη της Ν.Δ κατά  1%-1.8% οφείλεται στην ανακοίνωση των μέτρων και αυτό είναι αδιαμφισβήτητο πέρα από επιμέρους προσεγγίσεις.

 Δ. Η κατακερματισμένη Αντιπολίτευση δείχνει να μην μπορεί να ξεφύγει από την αδυναμία της, δεν πείθει ότι διαθέτει εναλλακτική λύση διακυβέρνησης σε μια ταραγμένη παγκόσμια εποχή. Το ΠΑΣΟΚ είναι πια καθαρά δεύτερο κόμμα αξιοποιώντας την συνεχιζόμενη πτώση της ΠΛΕΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ και φαίνεται να βρίσκεται στο 13.5% -14% στην εκτίμηση ψήφου , χωρίς να εισπράττει όμως  ούτε από τον χώρο του Κέντρου ούτε από τον χώρο της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς. Το ΠΑΣΟΚ στην Δ.Ε.Θ έκανε μια σημαντική προσπάθεια να παρουσιάσει πιο στοχευμένα τις προτεραιότητές του. Ωστόσο, η πολιτική του πρόταση για την διακυβέρνηση της χώρας εμφανίζει κρίσιμη αοριστολογία για το με ποιους αν είναι ανάγκη θα πάει, ενώ ξεκαθάρισε με ποιον σίγουρα δεν θα πάει. Αυτό δυσκολεύει κεντρώα και κεντροδεξιά ακροατήρια που θα μπορούσαν να το ψηφίσουν να στραφούν προς αυτό.Για να γίνει πιο κατανοητό τι συμβαίνει στο εσωτερικό των ψηφοφόρων του,  τμήμα ψηφοφόρων του της τάξης του 18%-20% επιλέγει ως καταλληλότερο Πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη και ένα αντίστοιχο τμήμα δηλώνει ότι σίγουρα θα ψηφίσει  ή θα μπορούσε να ψηφίσει ένα κόμμα Τσίπρα , με ότι μπορεί εν δυνάμει να σημαίνουν. Αυτές οι διαφορετικές ψυχές δυσκολεύουν την ενοποίηση πάνω σε μια στρατηγική , πολύ περισσότερο όταν αυτή είναι και θολή. Ταυτόχρονα σε  σειρά πολιτικών τοποθετήσεων αλλά και των οικονομικών του προτάσεων εμφανίζεται αοριστολογία, αν και σ΄αυτές υπάρχουν και ενδιαφέρουσες προτάσεις. Ας τονιστεί , ότι για το ΠΑΣΟΚ έχει ιδιαίτερη κρισιμότητα να δείξει μια ορατή, αισθητή άνοδο μέχρι τον Δεκέμβριο. Πρώτο γιατί η στασιμότητα σε ένα 13.5%-14% θα υπονομεύει την πειστικότητα του στόχου για πρώτο κόμμα και δεύτερο γιατί από τις αρχές του χρόνου θα υπάρχει και ένας νέος παίκτης , ο Α. Τσίπρας , που θα πιέζει πιθανότατα λίγο ή πολύ το ΠΑΣΟΚ.

 Ε. Ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει αενάως δυνάμεις πληρώνοντας και την αδυναμία κάποιας μορφής μετεξέλιξης , αλλά και τον ερχομό του κόμματος Τσίπρα. Με σταθερές δυνάμεις εμφανίζονται η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ και το Κ.Κ.Ε. Εν ολίγοις, δεν υπάρχει κόμμα που να δείχνει την δυνατότητα να δημιουργήσει δυναμικές σημαντικής τουλάχιστον αλλαγής των συσχετισμών. Γι αυτό άλλωστε συζητιέται η προοπτική ίδρυσης κόμματος Τσίπρα. Ουσιαστικά ο Α. Τσίπρας πριμοδοτείται πέραν της υπερπροβολής κάθε πρωτοβουλίας του από την αδυναμία των άλλων δυνάμεων της Αντιπολίτευσης. Φαίνεται πάντως ότι η προσπάθειά του έχει τα προβλήματά της είτε για την θητεία του ως Πρωθυπουργός, είτε γιατί οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ από το 32% στο 17% και πρώην σύντροφοί του τον κατακρίνουν για όσα έχουν συμβεί από την παραίτησή του και μετά.

Σε κάθε περίπτωση μπαίνουμε στην νέα εκλογική περίοδο με τον Κ. Μητσοτάκη να φαίνεται ότι «κρατάει την πολιτική τράπουλα», ότι έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Εν κατακλείδι, οι έρευνες δείχνουν ότι η Κυβέρνηση Μητσοτάκη παρά την φθορά της προηγούμενης περιόδου , κατάφερε μέσω της παρουσίας του στην ΔΕΘ να βελτιώσει την εικόνα της , παρουσιάζοντας μια πιο δυναμική και αισιόδοξη προοπτική. Το κατά πόσο θα διατηρήσει ή θα βελτιώσει τα κέρδη της ΔΕΘ θα φανεί στην συνέχεια. Η κοινωνία εξακολουθεί να είναι καχύποπτη, να διατηρεί αμφιβολίες , ωστόσο η πρωτοβουλία των κινήσεων έχει επανέλθει στην Κυβέρνηση , αφήνοντας την πολυδιασπασμένη αντιπολίτευση σε θέση άμυνας και αναμονής για τα επερχόμενα.

Σε μια εποχή που η δημόσια ζωή συχνά εγκλωβίζεται στη στείρα αντιπαράθεση και στον θόρυβο των εντυπώσεων, υπάρχουν στιγμές που η πολιτική ξαναβρίσκει την ουσία της: να δίνει λύσεις, να φέρνει αποτέλεσμα, να αποκαθιστά την εμπιστοσύνη. Όταν οι αριθμοί στις έρευνες δεν είναι απλώς ποσοστά, αλλά καθρέφτης της κοινωνικής αποδοχής, τότε αναγνωρίζεται το έργο που γίνεται — άλλοτε αθόρυβα, άλλοτε με αποφασιστικότητα. Και αυτήν ακριβώς την εικόνα αποτυπώνει η πρόσφατη έρευνα της MRB για τις πρωτοβουλίες του υπουργείου Ανάπτυξης.

Είναι σαφές, ότι εκεί στο Σύνταγμα και στο υπουργείο Ανάπτυξης γίνεται σοβαρή δουλειά. Και δη συστηματικά. Το λέω αυτό με αφορμή την τελευταία έρευνα της MRB, όπου έχουν ισχυρότατη αποδοχή οι τελευταίες πρωτοβουλίες του Τάκη Θεοδωρικάκου.

Α. Η επιστροφή χρημάτων που απαιτούνται απ’ όσους είχαν λάβει χρήματα για επενδυτικούς σκοπούς και δεν τα χρησιμοποίησαν επί τούτου. Ήταν η πρώτη φορά που συνέβη αυτό, στα πλαίσια της δέσμευσης Θεοδωρικάκου για διαφάνεια και λογοδοσία. Ήδη οι επιστροφές έχουν υπερβεί το ποσό των 70 εκ. ευρώ και έπεται συνέχεια.
Είναι σαν να επιστρέφει η δικαιοσύνη στη θέση της, εκεί όπου για χρόνια επικρατούσε σιωπή και ατιμωρησία.

Προσέξτε: Στην έρευνα της MRB, η αποδοχή αυτής της πρωτοβουλίας αγγίζει το 62% σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και γεωγραφικές περιφέρειες. Ενώ, δεν μπορεί παρά να δημιουργεί προβληματισμούς το γεγονός ότι το 28% διαφωνεί με την πρωτοβουλία Θεοδωρικάκου/κυβέρνησης, να επιστρέψουν τα «κλεμμένα» στα κρατικά ταμία!

Β. Η δημιουργία Αρχής προστασίας του καταναλωτή και ελέγχου της αγοράς. Η Αρχή θα είναι ανεξάρτητη από την Επιτροπή Ανταγωνισμού, που θα συνεχίσει να επιτελεί τη δική της αρμοδιότητα, αναφορικά με τα καρτέλ της αγοράς. Θα λειτουργεί ως ασπίδα για τον πολίτη, μια πυξίδα που θέτει όρια στην ασυδοσία της αγοράς. Η νέα Αρχή, θα ακολουθήσει το απολύτως επιτυχημένο μοντέλο της ΑΑΔΕ, με στόχο τον έλεγχο της αγοράς και την αντιμετώπιση των προβλημάτων και την τήρηση της νομιμότητας και των κανόνων.
Προσέξτε: Στην ίδια έρευνα, η αποδοχή αυτής της σημαντικής μεταρρύθμισης υπερβαίνει το 71%, ενώ πάλι υπάρχει ποσοστό της τάξης του 20%, που το αρνείται.

Γ. Η δημιουργία -σε σύντομο χρονικό διάστημα– ψηφιακής εφαρμογής που θα λειτουργεί ως τα μάτια των καταναλωτών. Θα μπορούν να φωτογραφίζουν τις τιμές των προϊόντων κι αυτό να καθίσταται επίσημη καταγγελία, όταν υπάρχουν διαφοροποιήσεις. Η τεχνολογία γίνεται το μάτι του καταναλωτή, η φωνή του αδύναμου μέσα στον θόρυβο της αγοράς.

Αυτές οι πρωτοβουλίες κυβέρνησης/Θεοδωρικάκου, συμφώνως με την έρευνα, διαθέτουν την αποδοχή του συντριπτικού ποσοστού της κοινωνίας. Κι αποτελούν συνέχεια άλλων πρόσφατων σημαντικών πρωτοβουλιών του υπουργείου Ανάπτυξης.

Α. Όπως η παρέμβαση με τους συνεχείς ελέγχους, που συγκράτησε τις τιμές των καυσίμων, αμέσως μετά την άνοδο της τιμής του πετρελαίου, που παρατηρήθηκε στις διεθνείς αγορές, συνεπεία της πολεμικής αντιπαράθεσης Ισραήλ – Ιράν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε μια εποχή που οι διεθνείς αγορές φλέγονται, η χώρα κρατάει αναμμένο το λυχνάρι της ισορροπίας.

Β. Όπως, η στήριξη της υγιούς επιχειρηματικότητας, μέσα από τον ελεύθερο ανταγωνισμό και την προστασία των καταναλωτών. Ας μη ξεχνάμε τα πρόστιμα 2,2 εκ. ευρώ που επιβλήθηκαν σε εταιρείες για παραπλανητικές εκπτώσεις.

Γ. Όπως, η έμφαση που δίνεται με τον αναπτυξιακό νόμο κυβέρνησης/Θεοδωρικάκου στις παραμεθόριες περιοχές και τα 900 εκατ. ευρώ που θα δοθούν την επόμενη διετία. Με τον πρώτο λόγο στην εθνική ασφάλεια αλλά και την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και, κυρίως, της βιομηχανίας, για να προσεγγιστεί και γίνει πράξη ο παραγωγικός μετασχηματισμός της Οικονομίας. Είναι η συνάντηση της πατρίδας στα σύνορα, όπου η ανάπτυξη γίνεται ΚΑΙ πράξη εθνικής αυτοπεποίθησης.

Δ. Όπως η παρέμβαση του Ανάπτυξης, στην απόφαση της Εθνικής Ασφαλιστικής να προκαταβάλουν οι ασφαλισμένοι τα έξοδα νοσηλείας τους. Μια απόφαση κατά παράβαση κάθε λογικής και δεοντολογίας. Τα αντανακλαστικά που έδειξε το υπουργείο Ανάπτυξης ήταν πρωτοφανή για τα ειωθότα του δημοσίου και η ασφαλιστική εταιρεία υπαναχώρησε τελικά.

Σε μια δημόσια σφαίρα, λοιπόν, που συχνά καταναλώνεται σε άγονες αντιπαραθέσεις, η ψύχραιμη παρατήρηση των στοιχείων δείχνει κάτι απλό: υπάρχουν πολιτικές που αποδίδουν, θεσμοί που θωρακίζονται, πρωτοβουλίες που βρίσκουν έρεισμα στην κοινωνία. Δεν χρειάζεται να αγιοποιήσουμε κανέναν, αρκεί να αναγνωρίσουμε ότι η σοβαρότητα, όταν συνοδεύεται από αποτέλεσμα, αποτελεί ζητούμενο και σπάνιο κεφάλαιο στην πολιτική μας ζωή. Κι αυτό, εντέλει, είναι που καταγράφει με σαφήνεια η έρευνα της MRB.

ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ 21/9/2025

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ: «Τα ανοιχτά μέτωπα με τον Σουλτάνο»

REAL NEWS:  «Ερντογάν σε… νευρική κρίση Μετά τη Chevron»

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: «ΠΑΡΑΤΑΣΗ για αυθαίρετα, ημιυπαίθριους»

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: «Μυστικά και παγίδες για επιστροή ενοικίου»

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟ ΠΡΟΕΔΡΟ Το ναρκοπέδιο και το παζάρι»

Documento: «ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΚΟΓΡΑΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑ Έκλεψαν εκατομμύρια βαφτίζοντας το σιτάρι ντομάτα»

EΣΤΙΑ: «Πήγαν να «δώσουν» το Αιγαίο με «προσωρινά μέτρα διευθέτησης!»»

ΤΟ ΒΗΜΑ: «Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ-ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΙΣΙΜΑ ΡΑΝΤΕΟΥ 4 ΥΠΟΥΡΓΩΝ Ειδικές αποστολές στη Νέα Υόρκη»

ΜΠΑΜ στο ρεπορτάζ: «ΤΙ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΟ ΑΝΩ ΤΩΝ 3.000 ΣΕΛΙΔΩΝ ΠΑΡΑΠΕΜΠΤΙΚΟ ΒΟΥΛΕΥΜΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ 33 ΣΤΟ ΣΚΑΜΝΙ ΓΙΑ ΕΜΠΟΡΙΟ ΒΡΕΦΩΝ!»

KONTRANEWS: «Σε κατάσταση ομηρίας οδηγείται ο Μητσοτάκης στη Νέα Υόρκη»

ΤΟ ΠΑΡΟΝ: «Ξέφραγο αμπέλι η χώρα… – ΕΚΤΟΣ ΒΑΘΡΟΥ ο Μητσοτάκης»

Ο ΛΟΓΟΣ: «Ρεκόρ για τον ελληνικό τουρισμό – Με την στήριξη της ΕΕ νέος Κύκλος Επαφών για την ηλεκτρική διασύνδεση Κύπρου-Ελλάδας – Μια κλοπή αυτοκινήτου κάθε τρεις ώρες στην Ελλάδα»

Η ΑΥΓΗ: «Ο Γ. Φλωρίδης διαλύει το Κράτος Δικαίου Στήνουν καθεστώς στη Δικαιοσύνη – Ο Μητσοτάκης σε νευρική κρίση»

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: «ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΟΥ ΞΥΡΑΦΙΟΥ Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ!»