Η σκηνή επαναλαμβάνεται με τόση συνέπεια που παύει να είναι «είδηση» και καταλήγει να είναι μοτίβο. Ένας ακόμη καβγάς στη Βουλή, μια ακόμη έκρηξη έντασης με πρωταγωνίστρια τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, μια ακόμη αφορμή τόσο ασήμαντη που σχεδόν προσβάλλει τη νοημοσύνη όσων παρακολουθούν. Αυτή τη φορά, το αντικείμενο της πολιτικής σύγκρουσης ήταν… ένα πακέτο κρακεράκια. Και όμως, πίσω από το ευτελές πρόσχημα, ξεδιπλώνεται ξανά η ίδια, γνώριμη στρατηγική: πρόκληση, υπερβολή, προσωπική επίθεση, μετατροπή της κοινοβουλευτικής διαδικασίας σε θέαμα.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Είναι συνέχεια. Είναι η ίδια πρακτική που έχουμε δει επανειλημμένα: στοχοποίηση συναδέλφων, θεατρικές συγκρούσεις, χρήση κινητού τηλεφώνου για «αυτοσχέδια μετάδοση» και επιλεκτική έκθεση πολιτικών αντιπάλων. Η Βουλή μετατρέπεται σε σκηνικό προσωπικού της παράστασης, όπου η πολιτική ουσία υποχωρεί και κυριαρχεί η επιδίωξη της στιγμιαίας εντύπωσης.
Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, δεν είναι η ίδια η συμπεριφορά. Είναι η ανοχή που τη συνοδεύει. Διότι αυτή η εικόνα δεν χτίστηκε σε μια μέρα. Χτίστηκε μέσα από διαδοχικά περιστατικά που πέρασαν με επιπλήξεις της στιγμής και χωρίς ουσιαστικές συνέπειες. Χτίστηκε μέσα από ένα προεδρείο που, διαχρονικά, δείχνει αμήχανο ή απρόθυμο να επιβάλει τα όρια που ο ίδιος ο κανονισμός προβλέπει.
Όταν βουλευτές καταγράφουν άλλους βουλευτές με κινητά, όταν εκτοξεύονται χαρακτηρισμοί που ξεπερνούν κάθε έννοια κοινοβουλευτικής ευπρέπειας, όταν η ένταση γίνεται εργαλείο προβολής και όχι πολιτικής αντιπαράθεσης, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο ατομικό. Είναι θεσμικό. Και η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο εκείνον που προκαλεί, αλλά και εκείνον που επιτρέπει να συνεχίζεται το ίδιο έργο χωρίς ουσιαστική παρέμβαση.
Η Βουλή δεν είναι πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν είναι χώρος για προσωπικές εκπομπές, ούτε για «ζωντανές μεταδόσεις» επιλεκτικής γελοιοποίησης αντιπάλων. Υπάρχει θεσμική διαδικασία, υπάρχει δημόσια μετάδοση, υπάρχει διαφάνεια. Η παράκαμψή τους δεν είναι πλουραλισμός. Είναι ευτελισμός.
Και κάπου εδώ τίθεται το πραγματικό ερώτημα: μέχρι πότε; Μέχρι πότε η ίδια συμπεριφορά θα αντιμετωπίζεται ως «ιδιορρυθμία» και όχι ως πρόβλημα που υπονομεύει το κύρος του Κοινοβουλίου; Μέχρι πότε το προεδρείο θα περιορίζεται σε διαχειριστικό ρόλο, αντί να ασκεί την αυτονόητη θεσμική του ευθύνη;
Μπορεί -πολύ σωστά- να μπήκε κόφτης στον χρόνο ομιλιών των βουλευτών για να μη μιλά με τις ώρες η Ζωή Κωνσταντοπούλου, αλλά μάλλον αυτό δεν αρκεί. Ο κανονισμός της Βουλής, αναφέρει σαφή μέτρα γιε όσους πηγαίνουν εκεί για να κάνουν παραστάσεις. Αναφέρει για «ανάκληση στην τάξη», για «γραπτή μομφή», για «αποβολή» και «εκτέλεση» αυτής, από τη φρουρά,αν ο (η) βουλευτής αρνηθεί να αποχωρήσει,. Κι αφού αυτά είναι σαφή, είναι ανεξήγητη η υπερβολική αναοχή προς την Ζωή Κωνσταντοπούλου;
Ξέρετε κάτι; Στο τέλος της ημέρας, η ζημιά δεν αφορά μόνο την εικόνα ενός πολιτικού προσώπου. Αφορά την ίδια τη Βουλή. Και όταν το κύρος του ανώτατου δημοκρατικού θεσμού φθείρεται με τόση ευκολία, η αδιαφορία παύει να είναι ουδετερότητα. Γίνεται συνενοχή.
