Είναι σχεδόν θέσφατο πια. Όταν κάποιος ακούει Αριστερό ή Αριστερίζοντα καλλιτέχνη να μιλά -γενικά, όχι μόνο για πολιτική- δεν μπορεί παρά να θυμάται τον Σαββόπουλο. Τότε που μιλούσε για «φτηνιάρικο προοδευτισμό και πολύ φανατισμό». Τότε που έλεγε για το ιδεολογικό κατεστημένο της Αριστεράς και την «καθολική της αποτυχία». Τότε που υποστήριζε με παρρησία ότι …«το όραμα της Αριστεράς έχει εξαντληθεί»!
Σκέφτηκα τον Νιόνιο, όταν άκουσα τον νέο αστέρα του Τσίπρα, τον Αιμίλιο Χειλάκη, να επιχειρεί να δημιουργήσει προσωπικές παρακαταθήκες πολιτικής ανέλκυσης. Είπε ο ηθοποιός αναφερόμενος στον Τσίπρα: «Ο Τσίπρας ξέρει τι είναι Κυβερνώσα Αριστερά». Μια διατύπωση που ακούγεται βαρυσήμαντη, μέχρι να συγκριθεί με την εμπειρία της ίδιας της διακυβέρνησης που επικαλείται.
Τη διαβάζεις και θέλεις να δώσεις μια στο λάπτοπ να πάει πέντε μέτρα πιο εκεί. Τι λες ωρέ Αιμίλιε, που θάλεγε με την παιχνιδιάρικη διάθεσή του κι ο Σαββόπουλος;
Αλήθεια, πώς στο καλό ο Χειλάκης κι οι Χειλάκηδες εκστομίζουν τέτοια πράγματα; Πώς ξεχνούν όλα όσα έπραξε ο Τσίπρας κι η κυβερνώσα Αριστερά του; Πώς αγνοούν τι προκάλεσε στη χώρα; Ή προπαγανδίζουν φτηνά, ούτως ώστε η μνήμη να γίνεται επιλεκτική, όταν φτάνει η ώρα της αποκατάστασης παλιών αφηγημάτων;
Είπε κι άλλα. Είπε ότι «βρισκόμαστε στη φάση του φόβου»…
Σοβαρά τώρα; Είμαστε τώρα στη φάση του φόβου και δεν είμαστε τότε με τις κλειστές τράπεζες και τους ανθρώπους να σέρνονται στα πεζοδρόμια για να ζήσουν με 60 ευρώ και με δεσμευμένα τα χρήματά και τις ελπίδες τους; Κάποιος πρέπει να πει στον Χειλάκη, ότι η ιστορία, όσο κι αν επιχειρείται να ξαναδιαβαστεί, επιμένει να αφήνει πίσω της ίχνη που δύσκολα σβήνουν.
Ξέχασε ο Χειλάκης τι έκανε ο Τσίπρας; Ξέχασε που έσκουζε από τα μπαλκόνια; Ξέχασε που δημιουργούσε ψεύτικες ελπίδες στον κοσμάκη; Ξέχασε ή δεν γνωρίζει ότι η απόσταση ανάμεσα στις υποσχέσεις και στα αποτελέσματα υπήρξε χαώδης;
Μα Χειλάκης είναι αυτός; Επιβεβαιώνει πλήρως τον Νιόνιο. Εμπορεύεται κι εκείνος την ελπίδα, όπως έκανε και κάνει ο Τσίπρας. Κι όταν η πολιτική μετατρέπεται σε ζήτημα πίστης, η κριτική σκέψη συνήθως αποσύρεται από τη συζήτηση.
Έχει κι άλλα: Είπε και λάλησε ο Χειλάκης: «Δεν θα με ακούσεις ποτέ να σου πω ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο πιο σωστός όλων. Θα με ακούσεις όμως να σου λέω ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα δημιουργήσει μια πίστη στα πράγματα. Μια πίστη που έχει να κάνει με την ανάγκη για καλύτερο κράτος». Το ερώτημα, βέβαια, δεν είναι ποιος μπορεί να εμπνεύσει πίστη, αλλά ποιος μπορεί να πείσει με το αποτύπωμά του στον κόσμο της πραγματικότητας. Κι είναι λυπηρό ότι Αριστερά κι Αριστεροί κακομεταχειρίζονται ή και βιάζουν την αλήθεια και την πραγματικότητα.
Μα το καλύτερο το άφησε για το τέλος: «Ο Τσίπρας είναι σαν τον πίνακα της Τζοκόντα. Από όποια πλευρά και να τον κοιτάξεις, νομίζεις ότι σε κοιτάει».
Κάπου εκεί η πολιτική αξιολόγηση μοιάζει να εγκαταλείπει το πεδίο της ανάλυσης και να περνά στο πεδίο της πολιτικής ανοησίας. Εκεί θέλεις να σπάσεις το λάπτοπ κι όχι να το στείλεις πέντε μέτρα μακριά… Κι αν δούμε κι άλλους Αιμίλιους ως…βουλευτές, ευρωβουλευτές δεν θα αιφνιδιαστούμε…
«Γεια σου Αιμίλιε και κυρ Αιμίλιε κι αφέντη τσουτσουλομύτη»…
