«Δεν βλέπω να υπάρχει άμυνα ικανή να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την τετράδα των επιθετικών της Γαλλίας, Εμπαπέ, Ντεμπελέ, Ολίσε και Μπαρκολά», είπε στο ITV Sport ο Γκάρι Νέβιλ. Πόσο δίκιο είχε.
Από αυτή τη θαυμαστή τετράδα, επιτρέψτε μου να σταθώ, να εγκωμιάσω, να δοξάσω, να υμνολογήσω, τον Κιλιάν Εμπαπέ! Άλλωστε, πλην των tricolores, παίζει και στη Βασίλισσα.
Εμπαπέ λοιπόν.
Σκέφτομαι ότι υπάρχουν ποδοσφαιριστές που «ματώνουν» το πλεκτό. Που…παστελώνουν…πυροβολούν…. «ράβουν» το τόπι στο «γάμα»… «κερνάνε γκολ»… Υπάρχουν κι εκείνοι που νικούν.
Μα, υπάρχει κι ο Κιλιάν Εμπαπέ, ένας τύπος που μοιάζει να γεννήθηκε από την ίδια την επιθυμία του ποδοσφαίρου να γίνει τέχνη. Μια μπαλαδόφατσα που οσονούπω θα γίνει ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στα Μουντιάλ, άλλωστε είναι ακόμη 27 χρόνων.
Ο τύπος δεν τρέχει. Γλιστρά πάνω στο χορτάρι σαν αέρας που απέκτησε σώμα. Οι αντίπαλοι απλώνουν τα πόδια τους για να τον σταματήσουν, όμως εκείνος έχει ήδη περάσει κι είναι σαν να τους τραγουδά… είσαι ανάμνηση παλιά, κίτρινο γράμμα στο συρτάρι…
Στη Γαλλία έγινε παιδί-θαύμα, ο εκλεκτός που φόρεσε τη φανέλα της πατρίδας του σαν βασιλικό μανδύα. Στα γήπεδα του κόσμου ύψωσε τη γαλλική σημαία όχι με λόγια, αλλά με εκρήξεις ταχύτητας, με ντρίμπλες που έμοιαζαν να αψηφούν τον χρόνο και με γκολ που έσκιζαν τη σιωπή των μεγάλων τελικών. Κάθε του άγγιγμα στην μπάλα μοιάζει με υπόσχεση πως κάτι σπουδαίο πρόκειται να συμβεί. Αν είχε φωνή η στρογγυλή Θεά, θα τον ικέτευε να την οδηγήσει στον μέγιστο οργασμό της… Με την …αλητεία που κουβαλάει το βλέμμα του…
Στο Παρίσι ενηλικιώθηκε ποδοσφαιρικά, εκεί στο 19ο διαμέρισμα. Έγινε η ψυχή μιας ολόκληρης εποχής, ο άνθρωπος που μπορεί ν’ αλλάξει την ιστορία ενός αγώνα μέσα σε μια ανάσα. Το γκολ γι’ αυτόν τον τύπο, δεν ήταν, δεν είναι στατιστική. Είναι η φυσική κατάληξη της ύπαρξής του.
Κι ύστερα ήρθε η Μαδρίτη. Η λευκή φανέλα της Ρεάλ δεν ήταν απλώς μια μεταγραφή, ήταν η συνάντηση ενός ονείρου με τον μύθο. Στο Σαντιάγο Μπερναμπέου, ο Εμπαπέ δεν μπήκε για να συνεχίσει μια ιστορία. Μπήκε για να γράψει το επόμενο κεφάλαιο της. Εκεί όπου οι μεγαλύτεροι ποδοσφαιριστές μετατρέπονται σε ιστορία, η παρουσία του μοιάζει με φυσική συνέχεια της ίδιας της ποδοσφαιρικής μοίρας.
Οι κινήσεις του είναι αέρινες. Δεν πατά το έδαφος, το χαϊδεύει. Το κορμί του λυγίζει με τη χάρη χορευτή, ενώ η επιτάχυνσή του θυμίζει κεραυνό που αποφάσισε ν’ αποκτήσει ανθρώπινη μορφή. Κάθε αλλαγή κατεύθυνσης είναι μια μικρή πράξη ποίησης. Κάθε προσποίηση, μια εξαπάτηση των νόμων της φυσικής. Κάθε «σπαρτάρισμα» του πλεκτού, ολάκερη θεατρική παράσταση!
Και το γκολ! Το αναζητά όπως ο ποιητής αναζητά την τελευταία λέξη του στίχου του. Το κοιτάζει πριν ακόμη γεννηθεί η φάση. Το αισθάνεται πριν πάρει τη μπάλα. Και όταν έρχεται η στιγμή, το αγκαλιάζει με μια εκτέλεση που μοιάζει αναπόφευκτη, σαν να ήταν γραμμένη από πάντα.
Δεν πανηγυρίζει μόνο επειδή παστέλωσε. Πανηγυρίζει γιατί ξανασυνάντησε τον πιο πιστό σύντροφο της ποδοσφαιρικής του ψυχής.
Ίσως γι’ αυτό οι φίλαθλοι δεν βλέπουν απλώς έναν επιθετικό. Βλέπουν μια μορφή που μετατρέπει το ποδόσφαιρο σε συγκίνηση. Έναν αθλητή που κάνει το απίθανο να μοιάζει καθημερινό και το καθημερινό να γίνεται θαύμα.
Κι όταν κάποτε η καριέρα του γίνει ιστορία, δεν θα θυμόμαστε μόνο τα τρόπαια, τα γκολ ή τις διακρίσεις. Θα θυμόμαστε εκείνη τη στιγμή που ένας άνθρωπος έτρεχε τόσο γρήγορα, τόσο ανάλαφρα και τόσο ερωτευμένα με την μπάλα, ώστε για λίγα δευτερόλεπτα όλοι νόμιζαν πως ο άνεμος είχε φορέσει ποδοσφαιρικά παπούτσια.
Ναι, υπάρχει ο Μέσι, ο Κριστιάνο, ο Χάρι Κέιν. Μέγιστοι «παστελωτές», κορυφαίοι στον κόσμο. Μα βρίσκονται εκεί που δύει ο ήλιος… Κι ο νέος βασιλιάς είναι ο Εμπαπέ!
Κι εγώ είμαι με τον Εμπαπέ!
Όχι επειδή μισώ τους τερματοφύλακες κι εκείνος είναι δήμιός τους, αλλά επειδή έχει κάνει το γκολ μια γλυκιά συνήθεια που μας την προσφέρει σαν να μας χαρίζει μια σοκολάτα…
