Παρακολουθούσα στην τηλεόραση τις στιγμές που ακολούθησαν την ανακοίνωση για τον θάνατο του αιματοβαμμένου δικτάτορα Χαμενεΐ. Από τη μια φανατικοί μουσουλμάνοι με χαρακτηριστικά οπισθοδρομικότητας (με Ihram, khimār κλπ) να κλαίνε σπαρακτικά. Από την άλλη, νέοι κυρίως άνθρωποι, λαοθάλασσες, με σηκωμένα χέρια στον ουρανό, να φωνάζουν ελευθερία! Να ουρλιάζουν για ζωή! Σαν να άνοιγε ξαφνικά ένα παράθυρο αέρα μέσα σε μισό αιώνα πνιγηρής σιωπής.
Είναι σαφές, ότι ο θάνατος του φονταμενταλιστή δικτάτορα, ήταν ανακούφιση για μεγάλα τμήματα του ιρανικού λαού. Ήταν χαρά κι ελπίδα. Ανεξαρτήτως αν ουδείς γνωρίζει τι θα συμβεί την επόμενη ημέρα. Ας μη ξεχνάμε ότι πολλές φορές η ελπίδα γεννιέται απλώς από το τέλος ενός φόβου.
Δεν ήταν όμως μόνο οι διώξεις, οι φυλακίσεις, οι δολοφονίες όσων είχαν αντίθετη γνώμη από τους μουλάδες. Ήταν ότι αυτοί είχαν υποθηκεύσει το παρόν και το μέλλον του Ιράν. Μάζευαν όλο τον πλούτο της χώρας και τον χρησιμοποιούσαν για να πλήττουν όσους βάφτιζαν εχθρούς. Χρηματοδοτούσαν τρομοκρατικές οργανώσεις, σαν τη Χαμάς, τη Χεζμπολάχ, τους Φρουρούς της επανάστασης, ακόμη και τους Χούθι! Υποθήκευαν τον λαό του Ιράν για το μίσος! Ήταν μια θρησκευτική και μιλιταριστική οργάνωση δολοφόνων. Ένα καθεστώς που έτρεφε το μίσος όπως άλλοι ποτίζουν έναν κήπο. Μια οργάνωση κίνδυνος θάνατος για την ανθρωπότητα που έτρεχε να εξοπλιστεί με πυρηνικά για να στηρίξει το μίσος του προς τη Δύση! Μια οργάνωση που πήραν αψήφιστα διάφοροι Αμερικανοί πρόεδροι (όπως ο υιός Μπους, ο Ομπάμα και ο Μπάιντεν) και την άφησαν να γιγαντωθεί.
Μα όπως και νάναι, αυτά είναι απλώς ιστορία. Η ουσία είναι ότι μπορεί ο αρχιμουλάς να πήγε στην κόλαση, μα έχει αφήσει πίσω του ισχυρό αποτύπωμα. Με εκατομμύρια μουλάδες ποτισμένους στο μίσος και στον θρησκευτικό φανατισμό. Έναν φανατισμό που τους στέλνει ακόμη και στον θάνατο για να απολαμβάνουν πιλάφια και παρθένες στον παράδεισο. Έναν φανατισμό που μετατρέπει τον άνθρωπο σε όπλο και τον θάνατο σε υπόσχεση.
Κι όλα αυτά χωρίς διάδοχη κατάσταση. Χωρίς μια ηγετική μορφή μέσα από τον λαό, που θα πάρει τα ηνία και θα οδηγήσει στην εκ των έσω διάλυση των μουλάδων. Ούτε φαίνεται να υπάρχει κάποιος …Ντε Γκωλ, κάποιος Τσόρτσιλ, κάποιος Γκορμπατσόφ που θα οδηγήσει στη μετάβαση, στη σταθεροποίηση και στον εκσυγχρονισμό. Πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να υπάρξει ο γραφικός διάδοχος του Σάχη… Η Ιστορία, άλλωστε, δεν επαναλαμβάνει ήρωες κατά παραγγελία.
Σκέφτομαι όσους Ιρανούς πανηγύριζαν για τον θάνατο του αιματοβαμμένου δυνάστη τους, είτε στην Τεχεράνη, είτε στις άλλες χώρες και συνειδητοποιώ ότι μπορεί αυτός ο θάνατος να δημιούργησε συναισθήματα χαράς και να ελευθέρωσε ψυχές, μα δεν έχει αλλάξει πολλά πράγματα. Ο δρόμος είναι μακρύς. Εκείνοι κι όλοι εμείς, νομίζω ότι είμαστε ακόμη στην αρχή… εκεί όπου η ελπίδα μοιάζει περισσότερο με υπόσχεση παρά με πραγματικότητα.
