Δεν πρόκειται για επιστροφή. Πρόκειται για επιβεβαίωση αποτυχίας.
Όταν ένας άνθρωπος φεύγει και τίποτα δεν στέκεται όρθιο πίσω του, δεν αποδεικνύεται η δύναμή του. Αποκαλύπτεται η γύμνια όλων των υπολοίπων. Και αυτή η γύμνια σήμερα δεν κρύβεται πια: είναι η πλήρης πολιτική ένδεια μιας Αριστεράς που εξάντλησε το κεφάλαιό της και τώρα ανακυκλώνει τον εαυτό της σαν κακόγουστο ανέκδοτο.
Ας τελειώνουμε με τα προσχήματα. Δεν υπάρχουν ιδέες. Δεν υπάρχουν προτάσεις. Δεν υπάρχει ούτε καν στοιχειώδης φιλοδοξία για κάτι πέρα από την προσωπική επιβίωση. Υπάρχει μόνο ένας μηχανισμός ανθρώπων που ψάχνουν ρόλο, μικρόφωνο και λόγο ύπαρξης.
Και κάπου εκεί, σαν αναπόφευκτη τιμωρία, επιστρέφει εκείνος που τους καθόρισε. Όχι γιατί έχει κάτι να πει. Αλλά επειδή δεν έμαθε να κάνει κάτι άλλο, από το να παριστάνει τον …χαρισματικό ηγέτη.
Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «με ή χωρίς». Είναι πιο ωμό: υπάρχει ζωή χωρίς αυτόν; Και η απάντηση που δίνεται εδώ και χρόνια είναι εκκωφαντικά αρνητική. Γιατί κάθε «χωρίς» κατέληξε σε φιάσκο, κάθε απόπειρα αυτονόμησης σε εσωτερικό καβγά και κάθε νέα αρχή σε γελοιοποίηση.
Κι όμως, το πιο εντυπωσιακό δεν είναι η επιστροφή του. Είναι το πόσο λίγη σημασία έχει πια. Γιατί επιστρέφει σε ένα τοπίο καμένο. Σε έναν χώρο που δεν παράγει τίποτα, δεν εμπνέει κανέναν και δεν πείθει ούτε τους ίδιους του τους ανθρώπους.
Η Αριστερά δεν βρίσκεται σε κρίση. Η κρίση προϋποθέτει δυνατότητα ανάκαμψης. Εδώ μιλάμε για κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο κυνικό: για ένα σύστημα που έχει αποδεχτεί τον εαυτό του ως μηχανισμό αναπαραγωγής στελεχών. Όχι ιδεών. Όχι πολιτικής. Στελεχών.
Γι’ αυτό και η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από πρόσωπα. Πάντα γύρω από πρόσωπα. Ποιος θα μπει, ποιος θα φύγει, ποιος θα περιμένει, ποιος θα προδώσει πρώτος. Μια διαρκής εναλλαγή ρόλων σε μια παράσταση χωρίς θεατές.
Και ο «επιστρέφων»; Δεν επιστρέφει για να αλλάξει κάτι. Επιστρέφει γιατί οι περισσότεροι Έλληνες έχουν μνήμη χρυσόψαρου. μπορεί. Κι επειδή όταν λείπει η πολιτική, το κενό το καταλαμβάνει ο αέρας…Το τίποτα…
Αλλά εδώ βρίσκεται και η ειρωνεία που πονάει περισσότερο: ακόμα κι έτσι, ακόμα και σε αυτό το αποστειρωμένο τοπίο, τίποτα δεν προμηνύει αναγέννηση για την Αριστερά και τα επαγγελματικά στελέχη της.
Γιατί, έπιασαν ταβάνι. Και τώρα το ενδιαφέρον τους δεν είναι η εξουσία, δεν είναι οι ιδέες. Είναι η προσωπική επιβίωση.
Γι’ αυτή, όχι μόνο σε … εξώστη θα στριμωχτούν, αλλά και στο ένα πόδι θα κάτσουν…
