Επειδή οι άνθρωποι συχνά συναντούν κάποιον παλιό γνωστό, αλλά νιώθουν τρομερά αμήχανα που δεν θυμούνται το όνομά του, έχει επικρατήσει η εντύπωση ότι είμαστε πολύ κακοί στο να συγκρατούμε ονόματα. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα, οι άνθρωποι είναι καλύτεροι στο να θυμούνται ονόματα από ό,τι πρόσωπα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Μάικ Μπάρτον του Τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Υόρκης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό πειραματικής ψυχολογίας “Quarterly Journal of Experimental Psychology”, πειραματίσθηκαν με μια ομάδα εθελοντών, οι οποίοι κλήθηκαν αρχικά να απομνημονεύσουν μια σειρά από άγνωστα πρόσωπα και ονόματα και, στη συνέχεια, εξετάσθηκαν με μια σειρά από τεστ στο τι θυμούνταν από όλα αυτά.

Διαπιστώθηκε ότι οι συμμετέχοντες αναγνώριζαν και θυμούνταν συστηματικά καλύτερα τα ονόματα (σε ποσοστό 83 έως 85% ανάλογα με το πείραμα) σε σχέση με τα πρόσωπα (σε ποσοστό 64% έως 73%). Η απόκλιση ήταν πολύ μικρότερη, όταν τα ονόματα και τα πρόσωπα αφορούσαν διάσημες προσωπικότητες και όχι αγνώστους.

«Η μελέτη μας δείχνει ότι μολονότι πολλοί άνθρωποι είναι τρομερά κακοί στο να θυμούνται ονόματα, είναι συνήθως ακόμη πιο κακοί στο να θυμούνται πρόσωπα. Αυτό θα εκπλήξει πολλούς ανθρώπους, καθώς έρχεται σε αντίθεση με τη διαισθητική κατανόησή τους», δήλωσε ο ερευνητής Ρομπ Τζένκινς του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης.

Επίσης, επιβεβαιώθηκε ότι οι άνθρωποι συνήθως συνειδητοποιούν πως έχουν ξεχάσει ένα όνομα, αφότου προηγουμένως έχουν αναγνωρίσει το πρόσωπο αυτού του ανθρώπου. «Το να αναγνωρίζουμε το πρόσωπο κάποιου, αλλά να μη θυμόμαστε το όνομά του, είναι ένα καθημερινό φαινόμενο», διαβεβαίωσε ο βρετανός ψυχολόγος.

Αυτό, βέβαια, δεν μας σώζει από την αμηχανία της αμνησίας…

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:

https://journals.sagepub.com/doi/10.1177/1747021818813081

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι άνθρωποι, των οποίων οι μητέρες είχαν πολλούς συντρόφους στο παρελθόν, είτε ως συζύγους είτε απλώς συζώντας μαζί τους, τείνουν να ακολουθούν το ίδιο «μονοπάτι», σύμφωνα με μια νέα αμερικανική έρευνα.

Η μελέτη -η μεγαλύτερη του είδους της έως σήμερα- κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι μαμάδες «περνάνε» συχνά τόσο στα κορίτσια όσο και στα αγόρια τους εκείνα τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας (π.χ. την ικανότητα ή την ανικανότητα επίλυσης των διαφωνιών) που καθιστούν περισσότερο ή λιγότερο πιθανό τα παιδιά τους, όταν μεγαλώσουν, να δημιουργήσουν σταθερές σχέσεις ή να…πεταλουδίζουν από σύντροφο σε σύντροφο.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την αναπληρώτρια καθηγήτρια Κλερ Καμπ Ντας του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “PLoS One”, μελέτησαν στοιχεία για 7.152 άτομα σε βάθος 24 ετών. Διαπιστώθηκε ότι ο αριθμός των γάμων και των σχέσεων συμβίωσης που έχει ένας άνθρωπος, σχετίζεται στενά με τις αντίστοιχες συνήθειες της μητέρας του.

«Τα παιδιά κληρονομούν και μαθαίνουν από τις μητέρες τους ορισμένα χαρακτηριστικά και συμπεριφορές που αφορούν τον γάμο και τις σχέσεις, μεταφέροντάς τα στις δικές τους σχέσεις», δήλωσε η Ντας. Η μεταβίβαση αυτών των χαρακτηριστικών και συνηθειών μπορεί να γίνει γενετικά ή συμπεριφορικά (δια του παραδείγματος και της μίμησης).

Οι ερευνητές διευκρίνισαν πάντως ότι υπάρχει απλώς μια σχέση και όχι πλήρης αναλογία ανάμεσα σε μητέρα και παιδιά. Έτσι, για παράδειγμα, για κάθε πρόσθετο σύζυγο ή σύντροφο που είχε η μαμά, η κόρη έχει κατά μέσο όρο 6% αύξηση στον αριθμό των δικών της συντρόφων.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι τα παιδιά διαζευγμένων γονιών είναι πιθανότερο να χωρίσουν και τα ίδια. Η νέα μελέτη δίνει μια ευρύτερη εικόνα, δείχνοντας, σύμφωνα με τους ερευνητές, ότι «δεν πρόκειται μόνο για το διαζύγιο, αλλά γενικότερα για τις σχέσεις με συντρόφους».

Αν, για παράδειγμα, η μητέρα συζούσε με κάποιον σύντροφο, χωρίς να είναι παντρεμένη, είναι πιθανό ότι και η κόρη της θα κάνει το ίδιο. Επειδή οι σχέσεις συμβίωσης ‘σπάνε’ πιο εύκολα από έναν γάμο, η κόρη αυτή μάλλον θα έχει περισσότερους συντρόφους στη ζωή της.

Γιατί όμως τα παιδιά τείνουν να μιμούνται τη μητέρα; Δεν υπάρχει σίγουρη απάντηση, απλώς διάφορες θεωρίες. Μία από αυτές είναι ότι αν μια μητέρα δυσκολεύεται να «στεριώσει» σε έναν μόνιμο σύντροφο, αυτό θα δημιουργήσει μια οικονομική αστάθεια στην ίδια, πράγμα που θα «μεταφραστεί» σε συναισθηματική αστάθεια του παιδιού, το οποίο, όταν μεγαλώσει, θα δυσκολεύεται και αυτό να βρει μόνιμο σύντροφο. Όμως, σύμφωνα με τη νέα έρευνα, δεν φαίνεται να έχει ιδιαίτερη βάση αυτή η εξήγηση.

Οι άνθρωποι που προτιμούν να συμβιώνουν απλώς, χωρίς να δεσμεύονται με τα δεσμά του γάμου, αυξάνονται συνεχώς στις ανεπτυγμένες χώρες. Για παράδειγμα, σύμφωνα με το κέντρο ερευνών Pew, στις ΗΠΑ στα ζευγάρια που συζούν, έχουν αυξηθεί κατά 29% σε σχέση με το 2007, από 14 εκατομμύρια σε περίπου 18 εκατομμύρια σήμερα. Το 40% των παιδιών στις ΗΠΑ γεννιούνται πλέον εκτός γάμου. Από την άλλη, το 60% των συντρόφων σε σχέση συμβίωσης, στην οποία έχουν αποκτήσει παιδί, χωρίζουν προτού το παιδί γίνει πέντε χρονών.

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:

https://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0205732

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ενδιαφέρουσες αλλά και εμπεριστατωμένες απαντήσεις σε όσους πιστεύουν ότι το κρέας δεν έχει θέση στη σύγχρονη διατροφή έδωσε η Ημερίδα που διοργάνωσε η Εθνική Διεπαγγελματική Οργάνωση Κρέατος το περασμένο Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2018, στο εκθεσιακό κέντρο Metropolitan Expo. Ένα από τα βασικά συμπεράσματα ήταν ότι τα περισσότερα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται υπέρ μιας αποκλειστικά χορτοφαγικής δίαιτας και εναντίον του κρέατος, στηρίζονται σε απλουστεύσεις που οδηγούν σε παραποίηση της αλήθειας και παραπληροφόρηση του καταναλωτικού κοινού.

Στην ημερίδα ενημέρωσης της ΕΔΟΚ για την διατροφική αξία του κρέατος και τη θέση του στη σύγχρονη κοινωνία, αυτό που υπογραμμίστηκε σε όλους τους τόνους είναι ότι η ισορροπημένη διατροφή διαμορφώνεται με γνώμονα την υγεία και τα οφέλη για τον ανθρώπινο οργανισμό και όχι βάσει ηθικής. Ωστόσο πρέπει να υπάρχει ένα ηθικό πλαίσιο, που ορίζει το πως φτάνει η τροφή και εν προκειμένου το κρέας, στο πιάτο μας. Κι αυτό δεν είναι ευχολόγιο αλλά πραγματικότητα, και επιτυγχάνεται μέσα από ένα πλέγμα αποφάσεων,

κανονισμών και νόμων, που διέπουν όλη την αλυσίδα στον τομέα του κρέατος, από την παραγωγή, μέχρι τη μεταποίηση, την εμπορία και τέλος την κατανάλωσή του.

Με το κρέας να έχει βρεθεί στο στόχαστρο ουκ ολίγες φορές ελέω της αμφισβήτησης της διατροφικής του αξίας, η Εθνική Διεπαγγελματική Οργάνωση Κρέατος, ως θεσμικός φορέας οφείλει να ξεδιαλύνει το θολό τοπίο, καταρρίπτοντας τους επικίνδυνους μύθους για το προϊόν.

Ο Γιώργος Διδάγγελος, γενικός γραμματέας της ΕΔΟΚ, Γεωπόνος, Γεωργοοικονομολόγος, στο ρόλο του συντονιστή της Ημερίδας για τη διατροφική αξία του κρέατος και τη θέση του στη σύγχρονη κοινωνία, ήταν εκείνος που άνοιξε τον κύκλο του διαλόγου, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως “το κρέας δέχεται επίθεση σε όλα τα στάδια, από τη παραγωγή μέχρι την κατανάλωση και για αυτό ήρθαμε εδώ να αντικρούσουμε αυτές τις επιθέσεις.

Ο Λευτέρης Γίτσας, πρόεδρος της Εθνικής Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Κρέατος, στην εναρκτήρια ομιλία της Ημερίδας, τόνισε ότι “το κρέας, με όλη την πολεμική που έχει δεχτεί, εξακολουθεί να κατατάσσεται στα σημαντικότερα και ουσιαστικότερα είδη της μεσογειακής διατροφής. Ο τομέας του κρέατος, δε, τόσο στην Ελλάδα όσο και την Ευρώπη, είναι ένα πολύ δυναμικό κομμάτι της οικονομίας, που απαιτεί οργάνωση, προσαρμογή στα νέα τεχνολογικά και περιβαλλοντικά δεδομένα και σωστή διαχείριση. Η λέξη κλειδί για την επιτυχία είναι η “συνεργασία”. Για αυτόν τον λόγο σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι απαραίτητη η συνεργασία όλων όσοι συμμετέχουν στον τομέα αυτόν, μέσω των Διεπαγγελματικών Οργανώσεων σε όλη την Ευρώπη. Η ΕΔΟΚ προσφέρει ένα πεδίο συνεργασίας, που προκύπτει μέσα από την υγιή αντιπαράθεση, ακόμα και συγκρούσεις, με τελικό στόχο να ωφεληθούν όλοι”.

Ο Ανδρέας Γεωργούδης. Γενικός Διευθυντής της ΕΔΟΚ, Καθηγητής Πανεπιστημίου, στην ομιλία του υπό τον τίτλο “Τι προσδοκά η κοινωνία και ποιες οι απαντήσεις από τον τομέα του κρέατος”, παρουσίασε με επιχειρήματα και στοιχεία την επίδραση της ζωικής παραγωγής στο περιβάλλον και επεσήμανε με έμφαση ότι “οι πολέμιοι του κρέατος βασίζονται σε απλουστεύσεις και ψεύτικες “καλές” ειδήσεις. Ο τομέας του κρέατος έχει υπεύθυνες απαντήσεις στις προκλήσεις που δέχεται, ζητά όμως από τους επικριτές του ανάλογη στάση. Χωρίς αγροτικά ζώα δεν μπορεί να υπάρξει μακρόβια βιώσιμη γεωργική παραγωγή και συνεπώς δεν υπάρχει το ερώτημα φυτική χωρίς ζωική παραγωγή. Χρειαζόμαστε τη συνύπαρξη των αγροτικών ζώων και των καλλιεργούμενων φυτών που αξιοποιούνται συνδυαστικά με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο”.

Ο Ανδρέας Γιαννουλόπουλος. Ιατρός, Καρδιολόγος, Πνευμονολόγος, μιλώντας για την αξία του κρέατος για την ανθρώπινη υγεία, ανέφερε χαρακτηριστικά ότι “το υγιές διαιτόλογιο δεν πρέπει να υπακούει σε εμπορικές παραμέτρους, αλλά στην προαγωγή της υγείας και ο ανταγωνισμός πρέπει να έχει έναν κοινό παρανομαστή, τι είναι αυτό που οφελεί στην υγεία. Δεν μπορούνται να δημοσιοποιούνται απόψεις για αυστηρή χορτοφαγία, χωρίς να εξηγείται τι είδους χορτοφαγία προτείνεται. Αυτή της χημικής γεωργίας με τα φυτοφάρμακα που στερεί την τροφή από πολύτιμα ιχνοστοιχεία; Το κρέας που πρέπει να καταναλώνουμε είναι καλύτερα να εκτρέφεται έτσι ώστε να περιέχει Ω3, λιγότερα λιπαρά, 20-30% λιγότερο νερό και πρωτεΐνες υψηλής διατροφικής αξίας”.

Ο Σπύρος Ραμαντάνης, καθηγητής – DVM, Dr. med vet., Dipl. ECVPH, Παν. Δυτικής Αττικής, περιγράφοντας τη διαδρομή του κρέατος από την παραγωγή στην κατανάλωση, διευκρίνησε ότι “υπάρχουν κανόνες και κοινοτικοί κανονισμοί σε όλα τα στάδια του τομέα κρέατος που περιγράφουν με σαφήνεια τις βασικές υποχρεώσεις των υπευθύνων επιχειρήσεων τροφίμων στον τομέα της ασφάλειας. Για να διασφαλισθεί η ασφάλεια των τροφίμων εξετάζονται όλες οι πτυχές της αλυσίδας παραγωγής τροφίμων ως μία συνέχεια, από την πρωτογενή παραγωγή μέχρι και την πώληση ή τη διάθεση του τροφίμου στον καταναλωτή”.

Η Dr. Ευαγγελία Σωσσίδου, Κτηνίατρος, Ερευνήτρια Α΄ ΕΛΓΟ-ΔΗΜΗΤΡΑ στην ομιλία της με αντικείμενο τις διαφορετικές προσεγγίσεις της ευζωίας των παραγωγικών ζώων, επεσήμανε ότι “τα ζώα πρέπει να είναι υγιή και να αισθάνονται καλά, να μην υποφέρουν. Αυτό δεν είναι απλώς λόγια. Έχει αναπτυχθεί έρευνα για το πως μπορούμε να μετρήσουμε και να αξιολογήσουμε αντικειμενικά την ευζωία των παραγωγικών ζώων.

Για αυτό δημιουργούνται συνεχώς συστάσεις που μεταφράζονται σε νομοθεσία. Είναι απαραίτητη η γνώση και η συμμόρφωση στους κανονισμούς, ώστε να μην υπάρχει λόγος για καμία αντιπαλότητα”.

Ο Χρήστος Αποστολόπουλος, Πρόεδρος Συνδέσσμου Ελληνικών Βιομηχανιών Γαλακτοκομικών Προϊόντων(ΣΕΒΓΑΠ) μιλώντας στην ημερίδα σχετικά με την παραπληροφόρηση για την ονοματολογία και τη σύσταση προϊόντων ζωικής προέλευσης, ανέφερε ότι “η συζήτηση για τα τρόφιμα που πρέπει να εμπεριέχει η διατροφή του ανθρώπου, είναι κάτι που έχει προσδιορίζει η ίδια η φύση. Η ιστορία του ανθρώπινου είδους όπως καταγράφεται στο πέρασμα του χρόνου, έχει αποδείξει ότι ο άνθρωπος είναι παμφάγος. Το πεπτικό σύστημα του ανθρώπου αποδεικνύει περίτρανα τι είδους τρόφιμα πρέπει να τρώμε. Είναι προσδιορισμένο από τη γέννηση μας και δυστυχώς ο καταναλωτής πέφτει θύμα παραπλάνησης από απόψεις ατόμων που ουδεμία επιστημονική κατάρτιση έχουν”.