Αλεξάνδρεια: Ευχαριστήριο και δήλωση Σίμου Ανδρονίδη

«Πως τόσα πρόσωπα να γίνουν αριθμοί Και τόσα γεγονότα απλά βιβλία Χωρίς την επινόηση νέας διάταξης βιβλίων Χωρίς μια νέα μύηση που θα σαρώσει την αυλαία Σκίζοντας βίαια στα δυο το σάπιο μήλο Να επιστρέψουν τ’ άγια στους σκύλους, τα βρέφη στις μήτρες Κι όρθια η Πράξη σαν αλεξικέραυνο» (Μανόλης Αναγνωστάκης, ‘Όταν αποχαιρέτησα’).

Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ τους δημοτικούς συμβούλους που υποστήριξαν την υποψηφιότητα μου για τη θέση του Συμπαραστάτη του Δημότη στο Δήμο της Αλεξάνδρειας. Εξ αρχής, από τον περασμένο Φεβρουάριο όταν και έλαβε χώρα η πρώτη ψηφοφορία για τη συγκεκριμένη θέση, είχα τοποθετηθεί ενώπιον του μελών του σώματος, θέτοντας στο επίκεντρο εκείνα τα πολιτικά-αυτοδιοικητικά χαρακτηριστικά που άπτονται αυτής της θέσης και της λειτουργίας του Συμπαραστάτη του Δημότη, εντός Δήμου.

Ως προς αυτό, πέραν ίσως του να είναι ένας ιδιαίτερου τύπου, διαμεσολαβητής, ο Συμπαραστάτης του Δημότη δέχεται και επεξεργάζεται αιτήματα και προβλήματα δημοτών, έχοντας την δυνατότητα να ακουμπήσει τον πυρήνα της κρίσιμης, και εν καιρώ πανδημικής κρίσης, σχέσης Τοπικής Αυτοδιοίκησης-Δημοτών.

Ο εκάστοτε Συμπαραστάτης δεν λειτουργεί ωσάν ‘αστυνόμος’ που επιβλέπει τις υπηρεσίες του Δήμου, ούτε και χαράζει την δική του αυτοδιοικητική στρατηγική, αλλά, αντιθέτως, μπορεί να συμβάλλει και στην ανάδειξη προβλημάτων, στην προώθηση λύσεων προτάσσοντας το σημαίνον της αποτελεσματικότητας, δίχως να κινείται εν κρυπτώ.

Έχοντας επίγνωση όλων αυτών, θεωρώ πως η θέση του Συμπαραστάτη του Δημότη θα ήταν χρήσιμη για την λειτουργία του Δήμου της Αλεξάνδρειας, εάν το επίδικο ήταν η εστίαση στο πρώτο συνθετικό της λέξης ‘αυτο-διοίκηση.’ Οι δύο ψηφοφορίες για την εκλογή Συμπαραστάτη στο Δήμο Αλεξάνδρειας κατέστησαν άκαρπες. Σαφώς δεν είχα ως αυτοσκοπό την εκλογή μου, αλλά κινήθηκα  με βασικό  άξονα την κοινοποίηση σε ένα ευρύτερο κοινό του σκεπτικού μου ως υποψηφίου. Και αυτό το στοιχείο προσφέρει ιδιαίτερη ικανοποίηση.

Ας μου επιτραπεί όμως το εξής σχόλιο: Η ‘στενή’ οπτική ορισμένων στα πράγματα, η λογική της περιχαράκωσης ωθεί τον Δήμο και την Δημοτική Αρχή στο να τρέφονται από τις σάρκες τους.