Ξέρεις καθώς τελειώνει ο μήνας Μάρτης – που αποδείχτηκε «γδάρτης» όπως τον θέλει η λαϊκή σοφία – το μυαλό μας πάει στη δίκη των Τεμπών που την όρισαν να γίνει πρωταπριλιάτικα στην ίδια αίθουσα, εκεί που το φιάσκο της πρώτης φοράς ξεγύμνωσε την «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» των κυβερνητικών μεθοδεύσεων.

Όμως πρωταπριλιάτικα θα έχουμε ακόμη μια δίκη, στο Εφετείο Αθηνών. Αυτή του Νίκου Ρωμανού. Με αποδεικτικό στοιχείο ένα αποτύπωμα σε μια σακούλα σκουπιδιών που βρέθηκε… στο διαμέρισμα που εξερράγη η βόμβα που σκότωσε τον Κυριάκο Ξυμητήρη, στην οδό Αρκαδίας 31, στους Αμπελοκήπους.

Ο Ρωμανός έχει στοχοποιηθεί ως ο «εθνικός μας τρομοκράτης» που σε κάθε δυσκολία η εξουσία, τον βγάζει στη σέντρα για να κάνει τα απαραίτητα μερεμετάκια στην κοινή γνώμη.

Για την ιστορία, στην υπόθεση της βόμβας των Αμπελοκήπων ο Ρωμανός συνελήφθη 18 μέρες μετά και δεν κατηγορείται για την έκρηξη αλλά για «συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και παράβαση του νόμου περί εκρηκτικών και όπλων. Α, φυσικά και τον έχουν προφυλακισμένο από το 2024!!! Α, να πούμε ότι στη σακούλα που βρήκαν το αποτύπωμα του Ρωμανού, βρέθηκε κι ένα όπλο, πιστόλι CZ και ένας μεταλλικός γεμιστήρας χωρίς σφαίρες. Και τα δυο χωρίς αποτυπώματα και χωρίς να έχουν χρησιμοποιηθεί σε κάποια ενέργεια – καθαρά που λέμε.

Έχουμε λοιπόν τον «εθνικό μας τρομοκράτη», έναν 33χρονο σήμερα που όταν ήταν 16 ετών είδε τον κολλητό του, Αλέξη Γρηγορόπουλο, να πέφτει νεκρός από τη σφαίρα του Κορκονέα, που το ελληνικό κράτος έχει στοχοποιήσει όσο κανέναν άλλον! Ουδείς από τους διώκτες του ενδιαφέρθηκε ποτέ για πιθανό σωφρονισμό (όπως θα θέλαμε να δουλεύει ένα δημοκρατικό σωφρονιστικό σύστημα σε μια δημοκρατία δυτικού τύπου).

Είναι πολύ «april’s fool day» δύο τόσο σημαντικές δίκες να ξεκινάνε τη μέρα που γιορτάζουμε τα ψέματα, την πλάκα και την ελαφράδα που απορρέει από τις πρωτομηνιάτικες αθώες φάρσες.

Η ύβρις απέναντι στους 57 νεκρούς των Τεμπών συνεχίζεται χωρίς αιδώ και χωρίς φυσικά να «κοκκινίζει» κανενός μαγουλάκι.

Ο υπουργός της Δικαιοσύνης (τους) Φλωρίδης με μια άθλια δήλωση επιτίθεται στην μάνα της Μάρθης, Μαρία Καρυστιανού, επειδή θέλει να κάνει κόμμα.

Δεν ξέρω πότε έχασα κάθε εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Ξέρω πάντως ότι έχω καταλάβει πώς στην Ελλάδα αν δεν έχεις λεφτά να πληρώσεις δικηγόρους, παράβολα κλπ δεν φτάνεις να δικαστείς δίκαια. Και αν φτάσεις να δικαστείς αν τα έχεις βάλει με τους ισχυρούς που απαρτίζουν τις νευρικές απολήξεις αυτού του αρρωστημένου κράτους που ζούμε, είσαι χαμένος!

Δε λέω ότι όλοι οι δικαστές είναι μέσα στο κόλπο. Λέω όμως ότι άλλο δικαστές άλλο δικαιοσύνη, μηχανισμοί, θεσμικοί και παραθεσμικοί…

Οπότε μάλλον η Πρωταπριλιάτικη έναρξη των δύο δικών μας πετάει στη μούρη αυτό που φοβόμαστε ότι έχουμε γίνει: περίγελως!

Γιάννης Καφάτος

Οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης πρέπει να προετοιμασθούν για «παρατεταμένη αναστάτωση» στις αγορές ενέργειας συνεπεία του πολέμου το Ιράν, προειδοποιεί σε επιστολή που απευθύνεται προς τους υπουργούς Ενέργειας ο ευρωπαίος επίτροπος Ενέργειας Νταν Γιόργκενσεν εν όψει της έκτακτης υπουργικής συνόδου με θέμα την κρίση.

Ο ευρωπαίος επίτροπος σημειώνει ότι, παρά το γεγονός ότι οι επιπτώσεις επί της ενεργειακής τροφοδοσίας έχουν περιορισθεί, οι κυβερνήσεις των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης καλούνται «να προχωρήσουν σε έγκαιρες προετοιμασίες εν όψει ενδεχόμενης παρατεταμένης αναταραχής».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Εδώ και καιρό, ένα ερώτημα που αιωρείται στην πολιτική μας σκηνή, είναι πώς κινείται και τι θα κάνει τελικά ο Αλέξης Τσίπρας. Μάλιστα, πέριξ αυτού του ερωτήματος κινούνται πολλοί από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και την ευρύτερη Κεντροαριστερά. Και κάποιοι από τη γνωστή Δεξιά συνιστώσα της Κουμουνδούρου. Λένε ότι περιμένουν νεύμα του.

Όμως, όσο το νεύμα αργεί, προκύπτουν κίνδυνοι. Πολύ περισσότερο όταν το ΠαΣοΚ μετατρέπεται σε «πράσινο» ΣΥΡΙΖΑ, έχει ανοίξει τις πόρτες και προσελκύει κόσμο. Από τον Πελεγρίνη, τον Παππά, τον Νεονάκη και κάποιους συνδικαλιστές της ΔΕΗ, μέχρι  τον ευπρόσδεκτο νεοκομμουνιστή Χαρίτση, τον Φαραντούρη και τη Θεοδώρα Τζάκρη! Χώρια ότι κάποιοι αναμένοντες το νεύμα Τσίπρα έχουν ήδη αρχίσει ν’ αδημονούν και να κουράζονται.

Όμως, κάτι δεν πάει καλά. Η δημοσκοπική ένδεια είναι παρούσα για τον Τσίπρα κι οι προβληματισμοί μεγαλώνουν στον ίδιο και στην ομάδα του. Εξ ου κι η σταδιακή επιστροφή  στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις. Από… Κεντρώος και σοσιαλδημοκράτης που έγινε ξαφνικά με το rebranding , μεταμορφώθηκε πάλι σε Αριστερό με τα λεφτόδεντρα, οπαδός του σφαγέα Βελουχιώτη, ενώ πήγε στη Λαμία και μας…υπενθύμισε ότι οι Τούρκοι σούβλισαν το… Θανάση Διάκο! Ευτυχώς πάντως, δεν μας είπε, ότι λίγο πιο κάτω από τη Λαμία, στη Γραβιά, περίμενε τον Ομέρ Βρυώνη ο… Τεό Ανδρούτσος… Ούτε ότι εκεί κοντά, στις Θερμοπύλες,  πολέμησε κι ο …Λεό με τους 300 του τον Ξέρξη.

Πού να μάθει ο ημιμαθής Τσίπρας, ότι τα σύμβολα δεν είναι κολλητοί μας για να αποκαλούμε όπως θέλουμε… Άλλωστε είναι αργά πια για να μάθει και κατανοήσει τι σημαίνει εθνικός, ιστορικός και αέναος σεβασμός.

Έτσι λοιπόν, μέσα σε αυτό το θέατρο σκιών, ο Αλέξης Τσίπρας μοιάζει περισσότερο με περιπλανώμενο θίασο παρά με σταθερό πολιτικό πόλο. Άλλοτε ντυμένος με τα κουρέλια της επανάστασης κι άλλοτε με το κοστούμι του «υπεύθυνου ευρωπαϊστή», παλεύει να πείσει ότι και τα δύο του ανήκουν. Μα η πολιτική δεν είναι αποκριάτικη στολή να τη φορείς και να τη βγάζεις κατά περίσταση, αφήνει σημάδια, χαράζει μνήμη, δημιουργεί αντανακλαστικά.

Κι η κοινωνία; Ε, η κοινωνά δεν μπορεί πια να είναι αθώα. Άλλωστε δεν χειροκροτεί με την ίδια ευκολία. Κοιτάζει με μισό μάτι, ζυγίζει, θυμάται, είναι υποψιασμένη.  Γιατί, θυμάται τον αντιμνημονιακό που έγινε μνημονιακός, τον πολέμιο του «παλιού» που αγκάλιασε ό,τι κατήγγειλε. Θυμάται τις πλατείες, τα «go back», τα νταούλια που θα χόρευαν τις αγορές. Και τώρα βλέπει έναν πολιτικό να επιστρέφει στο ίδιο έργο, σαν να μην μεσολάβησε τίποτα.

Στο μεταξύ, ο χώρος γύρω του στενεύει ασφυκτικά. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κρατά γερά το τιμόνι του Κέντρου με όρους εξουσίας και αποτελεσματικότητας, ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης, παρά τις κορυφαίες αβελτηρίες του, κρατά σταθερά τη δεύτερη θέση. Κι εκεί, ανάμεσα, ο Τσίπρας ασθμαίνει. Δεν χωρά. Δεν πείθει. Δεν εμπνέει όπως άλλοτε.

Γι’ αυτό και η επιστροφή στα γνώριμα. Στα συνθήματα που δεν κοστίζουν, στις υποσχέσεις που δεν δεσμεύουν, στην εύκολη καταγγελία που δεν απαιτεί σχέδιο. Είναι η πολιτική του «πάμε κι όπου βγει», ντυμένη με την παλιά, δοκιμασμένη στολή του λαϊκισμού. Εκεί νιώθει άνετα. Εκεί δεν χρειάζεται να απολογηθεί για αντιφάσεις—οι αντιφάσεις είναι το φυσικό του περιβάλλον. Όταν τα αεροπλάνα κι οι φρεγάτες έφτασαν στην Κύπρο για να τη προστατέψουν, ο Τσίπρας κατάλαβε ότι δεν μπορεί να έχει τύχη ως… Κεντρώος νεοπατριώτης! Κι έτσι…απέτρεψε τους Κύπριους από το να αιτηθούν είσοδο στο ΝΑΤΟ, σηκώνοντας πάλι ψηλά τη γροθιά! Χώρια που έταξε καμιά εκατοστή χιλιάδες προσλήψεις στο δημόσιο και …τζάμπα λεωφορεία! Είπαμε, επιστροφή στις εργοστασιακές ρυθμίσεις… Τα ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά τα περί του λαϊκισμού ο Τσίπρας.