Η πρωτεύουσα της Γροιλανδίας, το Νουούκ, γνώρισε τον πιο θερμό Ιανουάριο που έχει καταγράψει ποτέ, καταρρίπτοντας το ρεκόρ που κρατούσε εδώ και 109 χρόνια, με τις θερμοκρασίες να καταγράφουν μεγάλη αύξηση σε όλη τη δυτική ακτή του αρκτικού νησιού, δήλωσε σήμερα το Δανικό Μετεωρολογικό Ινστιτούτο (DMI).

Την ώρα που η Ευρώπη και η Βόρεια Αμερική βίωναν κύμα ψύχους τον Ιανουάριο, το Νουούκ κατέγραψε μέση μηνιαία θερμοκρασία 0,1 βαθμό Κελσίου, δηλαδή 7,8°C πάνω από το μέσο όρο για τον μήνα Ιανουάριο στη διάρκεια των τριών τελευταίων δεκαετιών.

Αυτό είναι 1,4 βαθμός υψηλότερα από το προηγούμενο ρεκόρ του Νουούκ, που χρονολογείτο από το 1917. Στη διάρκεια της θερμότερης ημέρας στο Νουούκ τον Ιανουάριο ο υδράργυρος έφθασε τους 11,3 °C.

Από το νότιο άκρο της Γροιλανδίας έως τη δυτική της ακτή, μια απόσταση μεγαλύτερη των 2.000 χιλιομέτρων, η θερμοκρασία τον Ιανουάριο ξεπέρασε τα μηνιαία ρεκόρ, δήλωσε το DMI.

Στο Ιλούλισατ, στον κόλπο του Ντίσκο, η μέση θερμοκρασία τον Ιανουάριο ήταν μείον 1,6°C, δηλαδή 1,3 βαθμό πάνω από το προηγούμενο ρεκόρ του 1929 και 11 βαθμούς πάνω από τη φυσιολογική θερμοκρασία για τον Ιανουάριο, σύμφωνα με το ινστιτούτο DMI.

Κάποιες φορές πνέει θερμότερος αέρας στη Γροιλανδία, φέρνοντας πιο ήπιες θερμοκρασίες για μία ή δύο ημέρες, αλλά ένα τέτοιο παρατεταμένο ρεκόρ ζέστης σε μια τόσο μεγάλη περιοχή είναι «μια σαφής ένδειξη ότι κάτι αλλάζει», δήλωσε ο Μάρτιν Όλεσεν, ερευνητής κλίματος στο DMI.

«Γνωρίζουμε και μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα ότι η αύξηση της θερμοκρασίας στον πλανήτη είναι σε εξέλιξη, κάτι που, όπως έχει προβλεφθεί, οδηγεί σε περισσότερα ρεκόρ στο θερμό άκρο στην κλίμακα των θερμοκρασιών και προοδευτικά σε λιγότερα ρεκόρ στο ψυχρό άκρο», δήλωσε.

Η περιοχή της Αρκτικής βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της κλιματικής αλλαγής και της αύξησης της θερμοκρασίας, καθώς θερμαίνεται τέσσερις φορές πιο γρήγορα από ό,τι ο υπόλοιπος πλανήτης από το 1979, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2022 στο επιστημονικό περιοδικό Nature.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Αλμυρό» το Σαρακοστιανό τραπέζι λόγω των αυξήσεων σε ψάρια και θαλασσινά

Περισσότερες από 500.000 λαγάνες αναμένεται να φουρνίσουν την Καθαρά Δευτέρα (23/2) οι 620 αρτοποιοί του νομού Θεσσαλονίκης, με την τιμή να διατηρείται σταθερή σε σχέση με πέρυσι, στα 2,50-2,60 ευρώ το τεμάχιο.

Όπως επισημαίνει, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αρτοποιών Ελλάδος (ΟΑΕ) και επικεφαλής του Σωματείου Αρτοποιών Θεσσαλονίκης «Ο Προφήτης Ηλίας», Έλσα Κουκουμέρια, η πλειονότητα των καταναλωτών παραμένει πιστή στην κλασική επιλογή. «Το 90% των καταναλωτών ‘ψηφίζει’ την παραδοσιακή λαγάνα», σημειώνει και διευκρινίζει ότι διατίθενται και γεμιστές εκδοχές με ελιές, πιπεριές και μανιτάρια, οι οποίες πωλούνται, όπως και πέρυσι, από 3 έως 3,20 ευρώ το τεμάχιο.

Για την κίνηση της Καθαράς Δευτέρας, η κ. Κουκουμέρια εμφανίζεται αισιόδοξη και εκτιμά ότι οι καταναλωτές θα επισκεφθούν τον φούρνο της γειτονιάς τους, «γιατί η λαγάνα πρέπει να τρώγεται ζεστή», λέει.

Η παρασκευή της παραδοσιακής, χειροποίητης λαγάνας αποτελεί διαδικασία περίπου 12 ωρών. Οι φούρνοι θα λειτουργήσουν από τις 21:00 το βράδυ της αμέσως προηγούμενης ημέρας, της Κυριακής, έως τις 15:00 το μεσημέρι της Δευτέρας, προκειμένου να καλύψουν ζήτηση που φτάνει κατά μέσο όρο τα 700 τεμάχια ανά κατάστημα.

Η λαγάνα, άζυμος άρτος με ρίζες από την αρχαιότητα, παραμένει βασικό στοιχείο του νηστίσιμου τραπεζιού της Πρωτονήστιμης Δευτέρας της Σαρακοστής, διατηρώντας ζωντανό ένα έθιμο που περνά από γενιά σε γενιά.

Ανοδικές οι τιμές στα θαλασσινά και τα σαρακοστιανά

Ακριβότερο σε σχέση με πέρυσι υπολογίζεται, ωστόσο, το φετινό Σαρακοστιανό τραπέζι, με τις τιμές σε ψάρια, θαλασσινά και παραδοσιακά προϊόντα να καταγράφουν αυξήσεις. Η ακρίβεια επηρεάζει τόσο τα νωπά όσο και τα κατεψυγμένα προϊόντα.

Σύμφωνα με επαγγελματίες της αγοράς στο Καπάνι της Θεσσαλονίκης, το χταπόδι φέτος πωλείται στα 24 ευρώ/κιλό, σημειώνοντας αύξηση από τα 18 ευρώ/κιλό πέρυσι. Το καλαμάρι ακολουθεί την ίδια ανοδική πορεία, φτάνοντας τα 22 ευρώ/κιλό από 17 ευρώ/κιλό, οι γαρίδες ανατιμήθηκαν από τα 12 στα 14 ευρώ/κιλό, ενώ το θράψαλο παρουσιάζει αύξηση 1,8 ευρώ, φτάνοντας τα 7,8 ευρώ/κιλό από 6 ευρώ/κιλό την αντίστοιχη περσινή περίοδο.

Οι αυξήσεις αυτές αντικατοπτρίζουν τις συνεχιζόμενες πιέσεις στο κόστος των πρώτων υλών και της ενέργειας, όπως αναφέρουν επαγγελματίες. Αύξηση και του χαλβά, ο οποίος φέτος πωλείται στα 12 ευρώ/κιλό από 9 ευρώ/κιλό πέρυσι, οι ελιές στα 8 ευρώ/κιλό από 7,4 ευρώ/κιλό αντίστοιχα και ο ταραμάς πωλείται προς 21 ευρώ/κιλό από 19 ευρώ/κιλό.

Κοινή διαπίστωση των επαγγελματιών είναι ότι, λόγω του ευρέος φάσματος τιμών στην αγορά, οι καταναλωτές καλό είναι να κάνουν προσεκτική έρευνα πριν προχωρήσουν σε αγορές.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι συμμαχίες σαν εκείνες των τριών του …καπνεργοστασίου δεν συγκροτούνται συμπτωματικά ή ευκαιριακά, και δη μέσα σε ένα ή δυο βράδια. Δεν γεννιούνται στο φως, ζυμώνονται στο ημίφως, εκεί όπου η πολιτική συναντά την προσωπική πικρία. Συγκροτούνται με συγκεκριμένες συνθήκες, πολλές φορές μάλιστα με κριτήρια άλλα από την πολιτική. Όπως προσωπικούς λόγους ή την ανάγκη εκδίκησης, εκείνο το παλιό, ανομολόγητο δηλητήριο που ζητά διέξοδο.

Έτσι και η τριάδα του «χθες» απέναντι στον Μητσοτάκη. Βενιζέλος, Καραμανλής, Σαμαράς αναδεικνύονται κορυφαίοι του αντιμητσοτακικού club. Τρεις πολιτικοί, τρεις διαδρομές, ένα κοινό πάθος: να μη γραφτεί η ιστορία χωρίς αυτούς – ή, χειρότερα, εναντίον τους.

Ο Βενιζέλος και το Βάρος της Φιλοδοξίας

Τώρα που μπήκε στο παιχνίδι κι ο Βενιζέλος, το club ενισχύεται σημαντικά. Μπορεί ο πρώην πρόεδρος του ΠαΣοΚ και συγκυβερνήτης του Σαμαρά να διακατέχεται από προσωπική εμπάθεια επειδή δεν έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αλλά αυτό δεν φτάνει στο ακροτελεύτιο χωριό της Ελλάδας. Η φιλοδοξία, όταν μένει ανεκπλήρωτη, μετατρέπεται σε θόρυβο, κακόηχο ή όχι.

Ο Βενιζέλος σίγουρα αποτελεί πιο ισχυρή προσωπικότητα από τους άλλους δύο. Μπορεί να του καταλογίζονται τρία κορυφαία δεινά που άφησε στον δημόσιο βίο (ΕΝΦΙΑ, Άρθρο 86 και «κούρεμα» ομολόγων που πλήγωσε χιλιάδες Έλληνες), αλλά ουδείς μπορεί να αρνηθεί ότι είναι ικανός κι επιδέξιος. Ένα πολιτικό μυαλό κοφτερό σαν λεπίδα – που όμως συχνά στρέφεται εναντίον του ίδιου του κατόχου του.

Υστεροφημία: Το Κρυφό Κίνητρο

Οι τρεις, λοιπόν, ομνύουν στην πτώση Μητσοτάκη. Ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, αλλά αυτό έχει μικρή σημασία. Σημασία έχει η προσδοκία. Σημασία έχει ο στόχος. Και κυρίως, η υστεροφημία. Άνθρωποι που πιστεύουν ακράδαντα ότι  η Ελλάδα κι η ιστορία τους χρωστά .

Ο Βενιζέλος, με τα σημαντικά χαρίσματα, ήθελε πάντα να διαδραματίσει πρώτο ρόλο στην πολιτική. Προσπάθησε, αλλά δεν του βγήκε, λόγω της αλαζονείας και της αυτοκαταστροφικής κουλτούρας που τον διακατέχει. Έχασε ακόμη κι από τον Γιώργο Παπανδρέου και τελικά μένει –μέχρι στιγμής– στην ιστορία ως… συγκυβερνήτης του Σαμαρά. Ένα τέλος φτωχό για κάποιον που φιλοδοξούσε να πρωταγωνιστήσει στην πρώτη πράξη.

Σαμαράς και Καραμανλής: Το Παρελθόν που Επιμένει

Ο Σαμαράς υπήρξε ο αρχικός εκφραστής του αντιμνημονιακού μετώπου, έφτασε τη ΝΔ στο χαμηλότερο ποσοστό της ιστορίας της και τελικά συγκυβέρνησε επιτυχημένα με τον Βενιζέλο. Χρεώνεται την πτώση της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και τη διάσπαση της ΝΔ. Ένας πολιτικός που έμαθε να επιβιώνει μέσα από τις ρωγμές που ο ίδιος άνοιξε.

Ο Καραμανλής είναι ο πρωθυπουργός της χρεοκοπίας. Παρ’ ότι εξελέγη δις, ουσιαστικά δεν κυβέρνησε ποτέ. Θεωρεί τη ΝΔ κτήμα του, ως κληρονόμος της καραμανλικής παράδοσης, αν και απέχει παρασάγγας από το πολιτικό βάθος κι ανάστημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Σιωπή δεκαπέντε ετών και ξαφνικά αγωνία – μια αγωνία όψιμη, σχεδόν ενοχική, που διαψεύδεται σε κάθε ευκαιρία.

ΜΜΕ, Ρεύματα και Τείχη

Όλοι τους, με την έντονη προβολή από τα ΜΜΕ των ολιγαρχών, «σκάβουν» τον Μητσοτάκη και κάθε προσπάθεια για την Ελλάδα του μέλλοντος. Δεν χτίζουν κάτι νέο, απλώς προσπαθούν να γκρεμίσουν ό,τι δεν τους ανήκει. Αγνοούν ή αρνούνται ότι οι ίδιοι αποτελούν παρελθόν και σηκώνουν τείχη απέναντι σε κάθε μεταρρύθμιση.

Ειδικά ο Βενιζέλος, με το γινάτι του, αρνείται τη Συνταγματική Αναθεώρηση, την αλλαγή του άρθρου 86, την αλλαγή του άρθρου 16. Σαν να θέλει να παγώσει τον χρόνο στο σημείο που ο ίδιος είχε ρόλο.

Το βέβαιο είναι, ότι η πολιτική δεν είναι μόνο ρεαλισμός και μνήμη, είναι και χρονισμός. Κι όποιος μένει πίσω, δεν παρασύρει το μέλλον – απλώς το κοιτά να περνά.

Πού θα πάει αυτή η ιστορία των τριών του νέου club; Ουδείς γνωρίζει. Αλλά, ένα είναι βέβαιο: η ιστορία δεν συγκινείται από παράπονα, γινάτια και τίτλους ιδιοκτησίας. Γράφεται μόνο με απτά έργα και δη απ’ όσους αντέχουν και μπορούν να προχωρούν.