«Έλα, κάθισε λίγο, θα το αναλάβω εγώ».

Μια απλή κουβέντα, από αυτές που μπορεί να ακούσουμε στο σπίτι, στη δουλειά ή από έναν άνθρωπο που μας αγαπά. Κι όμως, για κάποιους από εμάς, μια τέτοια προσφορά δεν φέρνει μόνο ανακούφιση. Φέρνει και μια μικρή αμηχανία, σαν να χρειάζεται αμέσως να εξηγήσουμε γιατί δεν είναι απαραίτητο να μας βοηθήσουν.

«Όχι, εντάξει, θα το κάνω εγώ».

«Μην κουράζεσαι».

«Άσ’ το, δεν πειράζει».

Και κάπως έτσι, πριν ακόμη προλάβουμε να δεχτούμε τη φροντίδα, έχουμε ήδη βρει έναν τρόπο να την απομακρύνουμε.

Αξίζει να σκεφτούμε πόσο παράξενο είναι αυτό. Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουμε να αισθανόμαστε ότι μας αγαπούν, μας υπολογίζουν και μας φροντίζουν. Κι όμως, όταν κάποιος κάνει κάτι συγκεκριμένο για εμάς, μπορεί να αισθανθούμε άβολα. Να σκεφτούμε ότι τον επιβαρύνουμε, ότι του χρωστάμε ή ότι θα πρέπει σύντομα να ανταποδώσουμε.

Η δυσκολία αυτή μπορεί να έχει πολλές διαφορετικές ρίζες.

Για κάποιον που μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου η αυτονομία και η αυτάρκεια είχαν μεγάλη αξία, το να δέχεται βοήθεια μπορεί να μοιάζει με μια μικρή παραδοχή αδυναμίας. Έχει μάθει να τα καταφέρνει μόνος του, να μη ζητά πολλά, να μη δημιουργεί προβλήματα στους άλλους. Με τον καιρό, αυτός ο τρόπος ζωής μπορεί να έχει γίνει τόσο οικείος, ώστε η φροντίδα να τον φέρνει σε δύσκολη θέση ακόμη κι όταν τη χρειάζεται.

Για κάποιον άλλον, η αμηχανία μπορεί να συνδέεται με την εμπειρία ότι τίποτα δεν προσφέρεται πραγματικά χωρίς αντάλλαγμα.

Αν στο παρελθόν η βοήθεια συνοδευόταν συχνά από υπενθυμίσεις, παράπονα ή απαιτήσεις, είναι κατανοητό να αντιμετωπίζουμε ακόμη και μια καλοπροαίρετη προσφορά με κάποια επιφύλαξη. Μπορεί να έχουμε μάθει ότι κάθε χάρη δημιουργεί μια υποχρέωση και ότι, αργά ή γρήγορα, θα έρθει η στιγμή που κάποιος θα μας θυμίσει όσα έκανε για εμάς.

Έτσι, αντί να χαρούμε αυτό που μας προσφέρεται, αρχίζουμε σχεδόν αυτόματα να υπολογίζουμε πώς θα το ανταποδώσουμε.

Βέβαια, η αμοιβαιότητα είναι ένα φυσικό και όμορφο στοιχείο των ανθρώπινων σχέσεων. Είναι σημαντικό να μπορούμε να δίνουμε και να παίρνουμε, να ενδιαφερόμαστε για τους άλλους και να αναγνωρίζουμε όσα κάνουν για εμάς. Η δυσκολία εμφανίζεται όταν κάθε πράξη φροντίδας μετατρέπεται μέσα μας σε χρέος που πρέπει να εξοφληθεί.

Τότε χάνεται κάτι από την απλότητα της προσφοράς.

Υπάρχει και μια άλλη πλευρά, λιγότερο προφανής.

Το να φροντίζουμε κάποιον μάς τοποθετεί συνήθως σε μια θέση σχετικής ασφάλειας. Εμείς είμαστε εκείνοι που προσφέρουμε, που αναλαμβάνουμε, που μπορούν να κάνουν κάτι για τον άλλον. Το να δεχτούμε τη φροντίδα, αντίθετα, προϋποθέτει ότι θα επιτρέψουμε σε κάποιον να δει μια ανάγκη μας και να ανταποκριθεί σε αυτήν.

Για έναν άνθρωπο που έχει μάθει να προστατεύει πολύ προσεκτικά την ευάλωτη πλευρά του, αυτή η εμπειρία μπορεί να είναι δυσκολότερη απ’ όσο φανταζόμαστε.

Στην ψυχοθεραπεία συναντάμε συχνά ανθρώπους που μπορούν να περιγράψουν με μεγάλη ευκολία όσα κάνουν για τους άλλους, αλλά δυσκολεύονται ακόμη και να αναγνωρίσουν τι θα ήθελαν να κάνουν οι άλλοι για εκείνους. Μερικές φορές έχουν περάσει τόσα χρόνια στον ρόλο εκείνου που φροντίζει, ώστε η σκέψη να βρεθούν στην απέναντι θέση τούς φαίνεται σχεδόν ξένη.

Και βέβαια, δεν είναι κάθε προσφορά φροντίδας ευπρόσδεκτη. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου η βοήθεια γίνεται παρεμβατική, όπου ο άλλος αναλαμβάνει πράγματα χωρίς να τον έχουμε ζητήσει ή όπου η φροντίδα συνοδεύεται από έλεγχο. Έχουμε κάθε δικαίωμα να αρνηθούμε κάτι που δεν χρειαζόμαστε ή δεν επιθυμούμε.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε είναι τι συμβαίνει όταν η προσφορά είναι πραγματικά καλοπροαίρετη, όταν προέρχεται από έναν άνθρωπο που εμπιστευόμαστε και όταν, κατά βάθος, θα μας έκανε καλό να τη δεχτούμε.

Τι είναι αυτό που μας εμποδίζει;

Μπορεί να είναι η συνήθεια, η περηφάνια, ο φόβος της εξάρτησης ή η δυσκολία να πιστέψουμε ότι κάποιος θέλει να κάνει κάτι για εμάς χωρίς να περιμένει ανταπόδοση. Μπορεί ακόμη να είναι μια παλιά πεποίθηση ότι η αξία μας βρίσκεται κυρίως σε όσα προσφέρουμε και πολύ λιγότερο στο ποιοι είμαστε.

Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε απότομα τον τρόπο που σχετιζόμαστε με τη φροντίδα. Μια μικρή αρχή θα μπορούσε να είναι να παρατηρήσουμε την επόμενη φορά που κάποιος θα προσφερθεί να μας βοηθήσει, τι ακριβώς αισθανόμαστε εκείνη τη στιγμή.

Αν η πρώτη μας αντίδραση είναι να αρνηθούμε, μπορούμε να αναρωτηθούμε αν πραγματικά δεν θέλουμε τη βοήθεια ή αν απλώς δυσκολευόμαστε να τη δεχτούμε.

Και αν διαπιστώσουμε ότι συμβαίνει το δεύτερο, μπορούμε κάποια φορά να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό.

Να πούμε ένα απλό «ευχαριστώ» και να αφήσουμε τον άλλον να κάνει αυτό που προσφέρθηκε να κάνει.

Χωρίς να χρειάζεται να απολογηθούμε για την ανάγκη μας ή να οργανώσουμε αμέσως την ανταπόδοση.

Γιατί στις σχέσεις μας υπάρχει χώρος και για τις δύο εμπειρίες. Να φροντίζουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε και να επιτρέπουμε, όταν το επιθυμούμε, να μας φροντίζουν κι εκείνοι.

Άλλωστε, αν σκεφτούμε πόση χαρά μπορεί να αισθανόμαστε όταν προσφέρουμε κάτι σε έναν δικό μας άνθρωπο, αξίζει να αναρωτηθούμε γιατί δυσκολευόμαστε τόσο να πιστέψουμε ότι κάποιος άλλος μπορεί να αισθάνεται την ίδια χαρά προσφέροντας κάτι σε εμάς.

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας

Μια κυκλική οπή σε ωμοπλάτη Νεάντερταλ που συνέβη πριν από 75.000 χρόνια υποδηλώνει μια θανατηφόρα σύγκρουση με τη χρήση αιχμηρού ξύλινου δόρατος μεταξύ Νεάντερταλ στη Μέση Ανατολή και ενδέχεται να αποτελεί το αρχαιότερο γνωστό παράδειγμα θανατηφόρας βίας μεταξύ ατόμων με χρήση ξύλινου δόρατος στο αρχείο απολιθωμάτων του ανθρώπινου είδους.

Το τεράστιο σπήλαιο Σάνινταρ, στους πρόποδες των βουνών του Ιρακινού Κουρδιστάν, είναι ένας από τους πιο γνωστούς αρχαιολογικούς χώρους στον κόσμο για τη μελέτη των Νεάντερταλ. Στο σπήλαιο έχουν ταυτοποιηθεί αρκετά άτομα Νεάντερταλ που έζησαν πριν από 50.000 έως 75.000 χρόνια.

Οστά του συγκεκριμένου Νεάντερταλ ανακαλύφθηκαν στο σπήλαιο αυτό. Η αριστερή ωμοπλάτη του διατηρήθηκε σχεδόν ακέραιη κάτω από επτάμισι μέτρα βράχων και ιζημάτων για περίπου 75.000 χρόνια. Επίσης, βρέθηκαν ένα σχεδόν πλήρες δεξί χέρι, δύο αριστερά πλευρά και ένα τμήμα δεξιού πλευρού, καθώς και επτά δόντια. Ο Νεάντερταλ εκτιμάται ότι ήταν περίπου 45 ετών όταν πέθανε βίαια. Οι αρχαιολόγοι ονόμασαν τα οστά «Shanidar A», από το σπήλαιο όπου βρέθηκαν το 2020.

Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους από το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ που ηγήθηκαν της ανασκαφής, η οπή στην αριστερή ωμοπλάτη προκλήθηκε από ένα ξύλινο δόρυ με ακονισμένη άκρη. Το δόρυ διαπέρασε την αριστερή θωρακική κοιλότητα από μπροστά και κινήθηκε μέσα από το σώμα, τραυματίζοντας τον πνεύμονα και πιθανότατα μεγάλες αρτηρίες, προτού διαπεράσει την αριστερή ωμοπλάτη, προκαλώντας ακαριαίο θάνατο. Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι το τραύμα ενδέχεται να αποτελεί την πρώτη ένδειξη χρήσης αιχμηρών ξύλινων δοράτων στην προϊστορική Μέση Ανατολή.

Ο θάνατος μπορεί να οφειλόταν σε ατύχημα κατά τη διάρκεια κυνηγιού. Υπάρχουν, ωστόσο, ενδείξεις που παραπέμπουν σε σκόπιμη άσκηση βίας, καθώς η θέση του τραύματος και η δύναμη που απαιτήθηκε για να διαπεράσει το όπλο ολόκληρο το σώμα του Νεάντερταλ οδήγησαν τους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για εσκεμμένο, θανατηφόρο χτύπημα προς την καρδιά.

Τα ευρήματα δείχνουν επίσης ίχνη ενός σοβαρού τραυματισμού στο πρόσωπο, τουλάχιστον έναν χρόνο πριν από τον θάνατο, γεγονός που υποδηλώνει ότι το συγκεκριμένο άτομο πιθανότατα έλαβε φροντίδα πριν καταλήξει βίαια.

Στο τμήμα ενός κοπτήρα που είχε απομείνει, οι επιστήμονες εντόπισαν σημαντική συσσώρευση οδοντικής πλάκας που είχε ασβεστοποιηθεί (τρυγία), κατά μήκος της εκτεθειμένης ρίζας. Το εύρημα υποδηλώνει ότι το δόντι παρέμεινε στο στόμα για αρκετό διάστημα μετά τον σοβαρό τραυματισμό που, σύμφωνα με τους ερευνητές, πρέπει να είχε υποστεί το μπροστινό μέρος του προσώπου από ισχυρό χτύπημα.

Τα ευρήματα της έρευνας δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό «Scientific Reports».

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση: https://www.nature.com/articles/s41598-026-69193-z

*Επισυνάπτεται φωτογραφία της αριστερής ωμοπλάτης του Shanidar A. Credit: University of Cambridge

ΑΠΕ-ΜΠΕ/Μ.Κουζινοπούλου

Τον Βελόπουλο τον ξέρουμε. Απορούμε και εξανιστάμεθα συστηματικά, πώς δεν έχει διωχθεί για την…πώληση των επιστολών Του Χριστού ή για τη συστηματική διασπορά θεωριών συνωμοσίας στην κοινή γνώμη. Απορούμε, επίσης, ποιοι είναι εκείνοι που τον ακολουθούν πολιτικά, παρ’ ότι όσα λέει καταρρίπτονται ή χλευάζονται….

Μα αυτό που έκανε προχθές από το βήμα της Βουλής, ξεπερνά και τις πιο ευφάνταστες στιγμές του. Ξέχασε τα ξυλόλια, τα βουτάνια, τα χαμένα βαγόνια και τα λοιπά συνωμοτικά και ξεκίνησε την…πώληση νέας πραμάτειας!

Για όσους δεν γνωρίζουν ή δεν παρακολούθησαν, να πούμε ότι ανέβηκε στο βήμα της Βουλής κι έδειχνε φωτογραφίες οστών, ισχυριζόμενος ότι ανήκουν σε θύματα των Τεμπών, που… βρέθηκαν πεταμένα στο σημείο του δυστυχήματος. Και για να απαξιώσει τη διαδικασία και να πείσει ότι ….φταίνε ο Μητσοτάκης κι ο Φλωρίδης, ανέφερε ότι οι φωτογραφίες αυτές βρέθηκαν σε κιβώτια δίπλα στο γραφείο του ανακριτή της υπόθεσης Σωτήρη Μπακαΐμη. Κατηγόρησε μάλιστα τον ανακριτή ότι δεν τις συμπεριέλαβε στη δικογραφία.

Κι όλα αυτά με δραματουργικές επιδόσεις κακού σκηνοθέτη και ηθοποιού.

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι απλώς ότι ο Κυριάκος Βελόπουλος επέλεξε να παρουσιάσει στη Βουλή φωτογραφίες με έναν συγκεκριμένο ισχυρισμό. Είναι ότι, όταν η δημόσια συζήτηση αφορά νεκρούς ανθρώπους και οικογένειες που εξακολουθούν να ζητούν απαντήσεις για τον χαμό των παιδιών τους, η πολιτική οφείλει να γνωρίζει τα στοιχειώδη όρια της ευθύνης της. Η Βουλή δεν είναι τηλεοπτικό στούντιο εντυπωσιασμού και ο ανθρώπινος πόνος δεν είναι σκηνικό για την παραγωγή πολιτικού θεάματος από έναν πολιτικό τσαρλατάνο.

Δεν αρκεί να σηκώνει φωτογραφίες μπροστά στις κάμερες, να εκτοξεύει κατηγορίες και να αφήνει να αιωρούνται υποψίες για συγκάλυψη. Οι βαριές καταγγελίες απαιτούν αποδείξεις. Και όσο βαρύτερη είναι η καταγγελία, τόσο μεγαλύτερη είναι η ευθύνη εκείνου που την εκφέρει.

Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, οι αντιδράσεις ανθρώπων που έχασαν τους δικούς τους στα Τέμπη ανέδειξαν μια ακόμη σοβαρότερη διάσταση. Ο Νίκος Πλακιάς, πατέρας που έχασε τις κόρες του και την ανιψιά του, αμφισβήτησε δημόσια την παρουσίαση του Βελόπουλου, υποστηρίζοντας ότι τα οστά που εμφανίστηκαν στη Βουλή προέρχονταν από ζώα και είχαν εντοπιστεί σε χώρο όπου είχαν μεταφερθεί μπάζα.

Στο ίδιο πνεύμα, ο Βαγγέλης Βλάχος, αδελφός του Βάιου που έχασε τη ζωή του στο δυστύχημα, υποστήριξε ότι τα συγκεκριμένα ευρήματα ήταν ζωικά κατάλοιπα, άσχετα με το ανθρώπινο βιολογικό υλικό που είχε εντοπιστεί αργότερα. Επικαλέστηκε, μάλιστα, στοιχεία που, όπως ανέφερε, περιλαμβάνονται στη δικογραφία και αποδίδουν μέρος των οστών σε σκύλο και βοοειδές!!

Μιλάμε για ανίερη σκύλευση νεκρών! Μιλάμε για βέβηλη τυμβωρυχία. Μιλάμε για χυδαία εκμετάλλευση του πόνου. Μιλάμε για ηθική κατάπτωση.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της ηθικής ευθύνης. Δεν είναι μόνο τι λες, αλλά και πώς το λες, με ποια τεκμηρίωση, με ποιες συνέπειες και με ποιον σεβασμό απέναντι στους ανθρώπους που καλούνται να ζήσουν με την απώλειά τους. Όποιος επικαλείται τα θύματα για να καταγγείλει μια πιθανή αδικία οφείλει πρώτα να αποδείξει ότι δεν τα μεταχειρίζεται ως εργαλεία για τη δική του πολιτική προβολή.

Και εδώ δεν μιλάμε για μια μεμονωμένη αστοχία. Το κάνει συστηματικά. Εκμεταλλεύεται την οργή των συγγενών και την αυθόρμητη συγκίνηση της κοινωνίας. Δεν είναι ο μόνος. Κάποιοι/κάποιες κάνουν καριέρα επάνω σ’ αυτά.

Η πολιτική ευθύνη του Βελόπουλου, έχει να κάνει ότι για μια ακόμη φορά πάει στη Βουλή κι εκφράζει θεωρίες συνωμοσίας. Έχει να κάνει με τη σκύλευση των νεκρών και την προσβολή των οικογενειών τους και συνολικά της κοινωνίας. Έχει να κάνει με την εμπορία της αγανάκτησης και του πόνου. Έχει να κάνει με τις πολιτικές κι άλλες αερολογίες. Έχει να κάνει με την ανευθυνότητα.

Η μνήμη των νεκρών δεν είναι κομματικό λάφυρο. Δεν είναι τηλεοπτικό αξεσουάρ. Δεν είναι υλικό για δραματικές κορυφώσεις από το βήμα της Βουλής. Είναι ευθύνη.

Και όποιος δεν αντιλαμβάνεται αυτή τη στοιχειώδη διάκριση, όποιος εμφανίζει αμφισβητούμενα ευρήματα ως βεβαιότητες και μετατρέπει την οδύνη σε πολιτικό θέαμα, οφείλει να κριθεί αυστηρά — πολιτικά, ηθικά και δημόσια.

Τα σημαντικότερα γεγονότα της σημερινής ημέρας

1604…. Το Αστέρι του Κέπλερ (ή Υπερκαινοφανής του 1604) κάνει την εμφάνισή του στον αστερισμό του Οφιούχου. Είναι το τελευταίο σούπερ νόβα που παρατηρείται στο γαλαξία μας.

1777…. Πόλεμος της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας: Οι επαναστατικές δυνάμεις υπό τον στρατηγό Οράτιο Γκέιτς νικούν τα αγγλικά αποικιακά στρατεύματα στη μάχη της Σαρατόγκα. Με έναν µεγάλο στρατηγικό ελιγµό για να τερµατίσουν τον πόλεµο, οι άγγλοι εισβάλλουν από τον Καναδά. Αποµονώνονται και παγιδεύονται χωρίς εφεδρείες και αναγκάζονται να παραδοθούν. Η νίκη των αμερικανών θα κρίνει την έκβαση της επανάστασης των 13 βορειοαμερικανικών αποικιών.

1797…. Συνθήκη του Κάμπο – Φόρμιο, με την οποία οι Ιόνιοι Νήσοι προσαρτώνται στη Γαλλία. Σε ένα χωριό της Βενετίας, το Κάμπο Φόρμιο, συνάπτεται η συνθήκη μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας, ύστερα από την ήττα της τελευταίας και τον τερματισμό της νικηφόρας εκστρατείας του Ναπολέοντα στην Ιταλία. Η Γαλλία παίρνει το Βέλγιο, τα Ιόνια Νησιά, καθώς και τις ενετικές κτήσεις των ακτών της Ηπείρου. Καταλύεται η Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας. Ιδρύονται οι Δημοκρατίες των Ιταλικών Αλπεων και της Λιγουρίας. Η γαλλοκρατία στα Επτάνησα θα κρατήσει μόλις 20 μήνες.

1854…. Κριμαϊκός Πόλεμος: Πολιορκία της Σεβαστούπολης : Αγγλικές και γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις αρχίζουν την πολιορκία στο λιμάνι της Σεβαστούπολης, βάση του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας.

1864…. Ψηφίζεται το νέο Σύνταγμα της Ελλάδας, που καθιερώνει το πολίτευμα της Βασιλευομένης Δημοκρατίας.

1868…. Τίθεται σε ισχύ το Σύνταγμα του Λουξεμβούργου.

1888…. Πατεντάρεται ο οπτικός φωνόγραφος από τον Τόμας Έντισον (η πρώτη κινηματογραφική ταινία).

1897…. Ιδρύεται η Εταιρία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.

1906…. Ο γερμανός μαθηματικός, Άρτουρ Κορν, παίρνει την πρώτη τηλεφωτογραφία. Μεταδίδει την εικόνα του Διαδόχου της Γερμανίας σε απόσταση 1.800 χλμ. από το Μόναχο στο Βερολίνο.

1909…. Καταστέλλεται κίνημα των κατώτερων αξιωματικών του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, με αποτέλεσμα να υπάρξουν νεκροί και τραυματίες και από τις δυο μεριές.

1912…. Ο Ελληνικός Στρατός απελευθερώνει τη Νάουσα. Πτώση των Γρεβενών στις ελληνικές δυνάμεις. Ταχύτατη η προέλαση του ελληνικού στρατού. Μεταστροφή της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης υπέρ της Ελλάδας.

1913…. Το βρετανικό πλοίο «Βολτούρνο» παίρνει φωτιά, ενώ πλέει από το Ρότερνταμ προς τη Νέα Υόρκη. 521 επιβάτες σώζονται, ενώ 100 θεωρούνται νεκροί.

      …. Την ίδια μέρα, το αερόπλοιο “Ζέππελιν L II” εκρήγνυται πάνω από το Βερολίνο, σκοτώνοντας 28 άτομα.

1933…. Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν και η σύζυγός του φτάνουν στην Αμερική ως πολιτικοί πρόσφυγες από τη ναζιστική Γερμανία.

1937…. Τα τρίδυμα ανιψάκια του Ντόναλντ Ντακ -Χιούι, Λιούι, Ντιούι- εμφανίζονται για πρώτη φορά σε κόμικς εφημερίδας στις ΗΠΑ.

1941…. Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Οι γερμανοί κατακτητές εκτελούν 250 κατοίκους των Άνω και Κάτω Κερδυλίων Σερρών, σε αντίποινα για τον φόνο ενός γερμανού στρατιώτη.

1945…. Στην Αργεντινή, ο Χουάν Περόν επανέρχεται στην εξουσία, οκτώ μόλις μέρες μετά την ανατροπή του από τους στρατιωτικούς. Πλήθη συρρέουν στην Πλατεία Πλάτσα ντε Μάγιο της Αργεντινής, απαιτώντας την απελευθέρωσή του. Η ημερομηνία αυτή θεωρείται ως η γένεση του περονισμού.

1956…. Η Μεγάλη Βρετανία ανοίγει το μεγαλύτερο πυρηνικό εργοστάσιο στον κόσμο, στο Κάλντερ Χολ.

1957…. Ο γάλλος συγγραφέας Αλμπέρ Καμί («Ο Ξένος») κερδίζει το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

1959…. Η νοτιοαφρικανική εταιρεία «Ντε Μπέερς» ανακοινώνει την κατασκευή του τεχνητού διαμαντιού.

1973…. Πετρελαϊκή Κρίση: Ο ΟΠΕΚ επιβάλλει εμπάργκο εναντίον των ΗΠΑ και των χωρών της Δύσης, που παρείχαν στρατιωτική βοήθεια στο Ισραήλ κατά τη διάρκεια του πολέμου του Γιομ Κιπούρ.

1977…. Έπειτα από αγωνία 5 ημερών, στο Μογκαντίσου της Σομαλίας, Δυτικογερμανοί κομάντος κάνουν έφοδο σε αεροσκάφος της «Λουφτχάνσα» στο οποίο είχε γίνει αεροπειρατεία , απελευθερώνοντας και τους 86 ομήρους. Κατά την επιχείρηση σκοτώνονται 3 από τους 4 παλαιστίνιους αεροπειρατές, οι οποίοι την προηγούμενη μέρα είχαν σκοτώσει τον πιλότο.

1979…. Το Νόμπελ Ειρήνης απονέμεται στη Μητέρα Τερέζα.

1981…. Διεξάγονται Ευρωεκλογές για πρώτη φορά και με συμμετοχή της Ελλάδας. Στην Ελλάδα διεξάγονται μία ημέρα μετά, συμπίπτοντας με τις βουλευτικές.

1989…. Ισχυρότατος σεισμός 7 Ρίχτερ πλήττει το Σαν Φρανσίσκο των ΗΠΑ με 67 νεκρούς , 2.500 τραυματίες και τεράστιες καταστροφές. Είναι ο ισχυρότερος σεισμός που πλήττει την Καλιφόρνια από το 1906.

1993…. Λήγει η κατάσταση έκτακτης ανάγκης, που είχε επιβάλει ο ρώσος πρόεδρος Μπόρις Γέλτσιν στη Μόσχα. Οι συλλήψεις, κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών, ξεπερνούν τις 90.000.

1997…. Στην Κούβα, στη Σάντα Κλάρα, μεταφέρονται και ενταφιάζονται τα οστά του θρυλικού επαναστάτη Τσε Γκεβάρα, τριάντα χρόνια μετά την εκτέλεση του στη Βολιβία.

2006…. Αμερικανοί και ρώσοι φυσικοί ανακοινώνουν ότι παρήγαγαν το βαρύτερο γνωστό στοιχείο, το ουνουνόκτιο, με ατομικό αριθμό 118.

Γεννήσεις

Το 1734 γεννήθηκε ο Γκριγκόρι Ορλόφ, ρώσος αξιωματικός, ευνοούμενος της τσαρίνας Μεγάλης Αικατερίνης, ο οποίος προσπάθησε να ξεσηκώσει τους υπόδουλους έλληνες ενάντια στους οθωμανούς (Ορλοφικά).

το 1860 ο μουσουργός, Διονύσιος Λαυράγκας, από τους πρωτεργάτες της Εθνικής Μουσικής Σχολής και της όπερας στην Ελλάδα.

το 1915 ο αμερικανός θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος, Άρθουρ Μίλερ.

το 1918 η αμερικανίδα ηθοποιός, Ρίτα Χέιγουορθ, η θρυλική «Τζίλντα».

το 1920 ο αμερικανός ηθοποιός,  Μοντγκόμερι Κλιφτ.

το 1972 ο αμερικανός λευκός ράπερ, Έμινεμ, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Μάρσαλ Μπρους Μάδερς Γ’.

Θάνατοι

Το 1849 πέθανε ο γαλλοπολωνός συνθέτης και πιανίστας Φρεντερίκ Σοπέν.

το 1967 ο τελευταίος αυτοκράτορας της Κίνας, Που Γι, ως ένας ασήμαντος αρχειοφύλακας.

 το 1981 η πολιτικός, Λίνα Τσαλδάρη, η πρώτη ελληνίδα που διατέλεσε υπουργός.

το 1992 ο ποιητής, σκηνοθέτης και σεναριογράφος, Ορέστης Λάσκος.

ΑΠΕ-ΜΠΕ