Ισπανοί παλαιοντολόγοι ανακοίνωσαν ότι βρήκαν τις πρώτες αποδείξεις ότι ο διπλόδοκος, ο εμβληματικός δεινόσαυρος με τον μακρύ λαιμό, κάποτε περιπλανιόταν στην Ευρώπη, σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε σήμερα στην επιστημονική επιθεώρηση Journal of Vertebrate Paleontology.

Ερευνητές του Ιδρύματος Ντινόπολις στο Τερουέλ της ανατολικής Ισπανίας βρήκαν απολιθώματα, μεταξύ των οποίων σπονδύλους της ουράς και άλλες οστικές δομές της σπονδυλικής στήλης δεινοσαύρων σε ιζήματα ηλικίας περίπου 150 εκατομμυρίων ετών.

«Η μελέτη της ανατομίας και οι εξελικτικές αναλύσεις που πραγματοποιήσαμε μας επέτρεψαν να ταυτοποιήσουμε το δείγμα του Ελ Καστεγάρ και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι ανήκει στο γένος διπλόδοκος. Είναι ένας από τους πιο πλήρεις διπλοδοκίδες που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα στην Ευρώπη και η πρώτη απόδειξη αυτού του γένους εκτός της Βόρειας Αμερικής», ανέφερε ο Σέρχιο Σάντσεθ Φενογιόσα, ο βασικός συγγραφέας της μελέτης.

Ο Αλμπέρτο Κόμπος, διευθύνων σύμβουλος του Ιδρύματος Dinópolis και συνσυγγραφέας της μελέτης, δήλωσε ότι το ζώο είχε πιθανότατα μήκος περίπου 25 μέτρα. Στην περιοχή του Τερουέλ είχαν βρεθεί μέχρι τώρα πολλά είδη γιγαντιαίων σαυρόποδων της Ιουρασικής περιόδου.

Ο φυτοφάγος διπλόδοκος, που ταυτοποιήθηκε για πρώτη φορά από απολιθώματα που βρέθηκαν στο Ουαϊόμινγκ το 1877 και είναι γνωστός για τον μακρύ λαιμό, την ουρά του που μοιάζει με μαστίγιο και τα τέσσερα ανθεκτικά του πόδια, συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πιο αναγνωρίσιμους δεινόσαυρους στον κόσμο.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Επειδή δεν είδα πουθενά κάποιο δημοσίευμα για την “Άνοιξη της Πράγας”, μια και οι Έλληνες δημοσιογράφοι, εκόντες ή άκοντες, δε θεώρησαν την υπενθύμιση αυτού του γεγονότος αναγκαία, αποφάσισα να αφιερώσω λίγες γραμμές στο γεγονός αυτό, που έλαβε χώρα στην Πράγα το 1968.

   Η Τσεχοσλοβακία τότε ήταν ένας από τους δορυφόρους της κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης, που εθεωρείτο ηγέτιδα δύναμη του Ανατολικού Μπλοκ. Είχαν περάσει 23 χρόνια από την έναρξη της επιβολής του κομμουνιστικού καθεστώτος στη χώρα αυτή και η οικονομική, κοινωνική και φοιτητική ζωή  βρισκόταν σε χαμηλότατα επίπεδα. Ανεργία, φτώχεια, ανασφάλεια και ελλείψεις βασικών αγαθών κυριαρχούσαν. Το μόνο που θα αναφέρω είναι ότι οι κρατικές φοιτητικές εστίες, όπου διαβιούσαν χιλιάδες νεαροί Τσεχοσλοβάκοι, δεν είχαν ηλεκτρικό ρεύμα!

    Υπήρχε μια αναστάτωση στην κοινωνία της χώρας αυτής, που εντείνονταν περισσότερο από την προκλητική διαβίωση των οικογενειών των ηγετών του κομμουνιστικού κόμματος, που αποκαλούνταν με το γενικό ορισμό ΝΟΜΕΝΚΛΑΤΟΥΡΑ.

    Μέσα σ’ αυτό το κλίμα στις 5 Ιανουαρίου του 1968 εκλέχτηκε Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικόυ Κόμματος Τσεχοσλοβακίας ο Σλοβάκος Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ.

    Ο νέος αυτός ηγέτης, που είχε ταξιδέψει σε πολλές χώρες της Δύσης, αποφάσισε να κάνει μια πολιτική κίνηση, που ήλπιζε ότι θα καλυτερέψει τη ζωή των κατοίκων της χώρας του. Εισήγαγε, με πρότασή του, το πολιτικό πρόγραμμα που έμεινε στην ιστορία με τον τίτλο “ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ”.

   Οι αλλαγές που πρότεινε περιλάμβαναν τα εξής:

1. Κατάργηση της λογοκρισίας και πλήρη ελευθερία του λόγου και του Τύπου.
2. Ελευθερία μετακίνησης.   Ελεύθερα ταξίδια, δηλαδή, στο    εξωτερικό.
3. Νομική προστασία των πολιτών και υπόσχεση για σταδιακό εκδημοκρατισμό του            πολιτικού συστήματος και

     4.Οικονομική αποκέντρωση. Μείωση, δηλαδή, του απόλυτου κρατικού ελέγχου στον   τομέα της παραγωγής των προϊόντων και όλων των αγαθών.

  Αυτές οι απλές προτάσεις έφτασαν στη Μόσχα, στο περίφημο ΠΟΛΙΤ ΜΠΙΡΟ, και ήχησαν σαν τεράστιες καμπάνες, που προανήγγειλαν μια τεράστια καταστροφή. Με συνοπτικές διαδικασίες πάρθηκε η απόφαση για την εισβολή των Σοβιετικών στρατιωτικών δυνάμεων στη χώρα αυτή, που ονομάστηκε ευφήμως “ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΟΜΑΛΟΠΟΙΗΣΗΣ”.

   Τη νύχτα της 20ής προς την 21η   Αυγούστου του 1968 5.000 σοβιετικά άρματα μάχης εισέβαλαν απροειδοποίητα στη χώρα, συνοδευόμενα από 200.000  στρατιώτες, που σε λίγες μέρες έγιναν 800.000! Τα άρματα και οι στρατιώτες προέρχονταν κυρίως από τη Ρωσία αλλά προσέτρεξαν για βοήθεια και οι κομμουνιστοκρατούμενες τότε χώρες Πολωνία, Ουγγαρία και η γειτονική μας Βουλγαρία, που, ως γνωστόν. αποτελούσε τον πιο στενό ομοϊδεάτη των Ρώσων.

   Σε λίγες ώρες κατελήφθησαν όλα τα στρατηγικά σημεία της χώρας και, παρά την έντονη αντίδραση των Τσεχοσλοβάκων. σε λίγες μέρες επιβλήθηκε οριστικά το ορθόδοξο κομμουνιστικό καθεστώς, χωρίς καμία παρέκκλιση.  Η “Επιχείρηση Ομαλοποίησης” στέφθηκε με επιτυχία. Ο Μπρέζνιεφ τα κατάφερε μια χαρά.

    Από τις επίσημες ανακοινώσεις της Σοβιετικής Ένωσης μάθαμε ότι, στις επιχειρήσεις, σκοτώθηκαν 98 πολίτες και 50 στρατιώτες. Το πιο σημαντικό όμως είναι το γεγονός ότι στους επόμενους μήνες, με διάφορους τρόπους και με πρωτότυπες επινοήσεις, εγκατέλειψαν τη χώρα οριστικά και αμετάκλητα περίπου 250.000 κάτοικοι, που δεν άντεχαν να ζουν κάτω από το απάνθρωπο σοβιετικό καθεστώς, που τους στερούσε πάρα πολλά δικαιώματα. Οι περισσότεροι Τσεχοσλοβάκοι κατευθύνθηκαν στην Αυστρία, όπου δημιούργησαν καταπληκτικές παροικίες και αναπτύχθηκαν πάρα πολύ γρήγορα.

   Η Άνοιξη της Πράγας σήμερα θεωρείται, δικαίως, ως ο προάγγελος της κατακρήμνισης του σοβιετικού καθεστώτος στα Τάρταρα της Ιστορίας,  που ήρθε το 1990, με τη διάλυση της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών.

Δημήτριος Π. Τοπάλης

Όπου σταθείς κι όπου βρεθείς, Μαζωνάκης μπροστά σου. Στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στο κρεοπωλείο, στο σούπερ μάρκετ, στο ταξί… Αναλύσεις επί αναλύσεων. Τι είχε, τι έπινε, πώς ζούσε στα κόκκινα, τι φορούσε, πού έβαφε τα νύχια του… Κι ένα σωρό τέτοια… Και… ζεϊμπέκικα στους δρόμους, στις πλατείες, μπροστά σε εκκλησίες και δίπλα στον τάφο του. Κι όλα αυτά με… σέλφι και κοινωνικά δίκτυα. Μέχρι και κάποιους να χοροπηδάνε επάνω σε τάφο είδαμε, να σπάει αυτός από το βάρος και να πέφτουν μέσα!! Ουδείς μίλησε για ασέβεια κι ανίερη πράξη… Ούτε καν η αυθάδης, αγενής και θρασύτατη τηλεόραση, ηθική αυτουργός πολλών…

Την ίδια ώρα, γίνεται χαμός με τις απειλές των Τούρκων, το πετρέλαιο τραβά την ανηφόρα κι έχουμε μπροστά μας έναν πολύ δύσκολο χειμώνα. Ενώ, διεθνείς διαγωνισμοί, μας δείχνουν ότι τα σχολεία κι οι αρνούμενοι την αξιολόγηση εκπαιδευτικοί, παράγουν μαθητές αγράμματους, κοινώς στουρνάρια… Χωρίς κρίση, με μυαλό λάσπη…

Και κάπου εδώ βρίσκεται, ίσως, το πραγματικό πρόβλημα. Είμαστε μια κοινωνία που δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να ξεχωρίσει το σημαντικό από το ασήμαντο, το ουσιώδες από το ευτελές, την είδηση από τον θόρυβο.

Μα εμείς το χαβά μας. Κουτσομπολιό, άγνοια, ανούσιος θόρυβος κι ανόητος κουρνιαχτός. Τοξικότητα και πληροφορίες που καθίστανται πρώτιστες ενώ είναι απλώς κόπρανα… «Η οικονομία της προσοχής», όπως έγραψε κι η συγγραφέας Βίβιαν Στεργίου, «καίει σαν λαίλαπα την ήσυχη διάδοση μη τοξικών πληροφοριών για ευρύτερα θέματα. Ο θόρυβος είναι εκκωφαντικός. Δεν γίνεται να μην «τοποθετηθείς» σε σχέση με τον θάνατο γνωστού τραγουδιστή».

Γιατί, βεβαίως, η κοινωνία που δεν έχει μάθει να διαβάζει, να ερευνά, να αμφισβητεί και να σκέφτεται, θα καταναλώσει ευκολότερα το έτοιμο θέαμα. Εκείνο που δεν απαιτεί γνώση, κόπο ή σκέψη. Εκείνο που δεν ζητά από τον πολίτη να καταλάβει, αλλά μόνο να αντιδράσει. Να συγκινηθεί, να θυμώσει, να σχολιάσει, να κάνει «like», να τραβήξει μια φωτογραφία και να προχωρήσει στο επόμενο θέμα.

Η τηλεόραση συνεπικουρεί τους χαχόλους και τους δίνει τροφή. Κάποιος γνωστός και μη εξαιρετέος, πήδηξε μέσα στον ανοικτό τάφο για να δώσει… ανατριχιαστικές λεπτομέρειες αναφορικά με το πώς θα… κατέβει εκεί το φέρετρο! Κι άλλοι έβαζαν τις κάμερες στα πρόσωπα παρευρισκομένων, αναζητώντας οδύνη και δάκρυα. Τηλεόραση φρίκη, πτωματοφάγος!

Αλλά ας μην τα ρίχνουμε όλα στην τηλεόραση. Η τηλεόραση προσφέρει αυτό που ξέρει ότι θα καταναλωθεί. Το κοινό, με τη σειρά του, επιβραβεύει αυτό που του προσφέρεται. Κι έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος: όσο λιγότερη Παιδεία διαθέτει μια κοινωνία, τόσο ευκολότερα καταπίνει τον θόρυβο. Κι όσο περισσότερο καταπίνει τον θόρυβο, τόσο λιγότερο χώρο αφήνει για τη γνώση, τη σκέψη και την κρίση.

Δεν είναι μόνο ότι δεν διαβάζουμε. Είναι ότι δεν έχουμε μάθει να ξεχωρίζουμε τι αξίζει να διαβάσουμε. Δεν είναι μόνο ότι δεν γνωρίζουμε, είναι ότι συχνά δεν αντιλαμβανόμαστε καν την άγνοιά μας. Και ίσως αυτό να είναι το πιο επικίνδυνο απ’ όλα.

Γιατί,  Παιδεία δεν είναι απλώς να ξέρεις ημερομηνίες, ονόματα και μαθηματικούς τύπους. Είναι να μπορείς να ακούσεις κάτι και να αναρωτηθείς: «Ισχύει;». Να δεις μια εικόνα και να πεις: «Γιατί μου τη δείχνουν;». Να διαβάσεις έναν τίτλο και ν’ αναζητήσεις τι κι αν κρύβεται κάτι πίσω του. Να μη θεωρείς κάθε τηλεοπτικό πάνελ δημόσιο διάλογο και κάθε τηλεοπτική συγκίνηση ανθρώπινη αξία. Η ιστορία των Τεμπών κι η χειραγώγηση της κοινωνίας που επιχειρήθηκε, με ξυλόλια, χαμένα βαγόνια και θεωρίες συνωμοσίας, αποτελεί τρανό παράδειγμα.

Μια κοινωνία χωρίς κρίση γίνεται εύκολα κοινωνία θεάματος. Και μια κοινωνία θεάματος είναι κοινωνία χαχόλων. Μπορεί να κάνει πρώτο θέμα το χρώμα των νυχιών ενός τραγουδιστή, ενώ την ίδια ώρα περνάει σχεδόν αδιάφορη μπροστά από την εκπαιδευτική της αποτυχία, την οικονομική της αγωνία, την απειλή ενός πολέμου… Κι αυτό είναι το πραγματικά θλιβερό.

Ο Μαζωνάκης θα περάσει. Όπως πέρασαν και θα περάσουν δεκάδες πρόσωπα που για λίγες ημέρες καταλαμβάνουν ολόκληρο τον δημόσιο χώρο. Το ζήτημα είναι τι μένει πίσω. Μένει ένας άνθρωπος που έμαθε να σκέφτεται ή ένας άνθρωπος που έμαθε απλώς να καταναλώνει ό,τι του σερβίρουν;

Γιατί στο τέλος η τηλεόραση δεν είναι παρά ο καθρέφτης μας. Μπορεί να είναι παραμορφωτικός, μπορεί να είναι χυδαίος, μπορεί να είναι πτωματοφάγος. Αλλά αν απέναντί της κάθεται μια κοινωνία μορφωμένη, υποψιασμένη και με κρίση, η επιρροή της έχει όρια. Αν όμως απέναντί της βρίσκεται μια κοινωνία αγράμματη, απαίδευτη και διψασμένη για κουτσομπολιό, τότε ο καθρέφτης γίνεται καθοριστικός. Και τότε δεν έχουμε απλώς κακή τηλεόραση. Έχουμε κακή δημόσια ζωή.

Ίσως, λοιπόν, το ερώτημα πρέπει να είναι, γιατί η τηλεόραση μοιάζει να απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά άτομα μειωμένης πνευματικής αντίληψης; Θέλει θεατές χαχόλους ή είμαστε σε πλειοψηφία κοινωνία χαχόλων; Η αλήθεια είναι ότι η τελευταία απάντηση μάλλον είναι η σωστή.

Αν δε, η απάντηση γι’ αυτό βρίσκεται στην έλλειψη Παιδείας, τότε μαζί με μαθητές στουρνάρια δημιουργούμε όντως κοινωνία χαχόλων… Με πολίτες που καταναλώνουν απλώς πληροφορίες, αλλά δεν μπορούν καν να τις κρίνουν. Που χειροκροτούν τον θόρυβο, αλλά αδυνατούν να βρουν την ουσία.

Γιατί, μια χώρα δεν γίνεται χώρα χαχόλων επειδή έχει χαχόλους. Γίνεται όταν οι χαχόλοι αποκτούν τόσο χώρο, ώστε η σοβαρότητα, η γνώση και η σκέψη να μοιάζουν… παράταιρες. Όπως οι… μπουτούδες κάποτε, που είχαν τσακωθεί με τη γνώση και τη λογική.

Κι αυτό, πρέπει να ανησυχεί και να νοιάζει τη νοήμονα κοινωνία, που εσαεί σ’ αυτή τη χώρα τραβά το κάρο και το βγάζει από την οδό ανοησίας…