Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι ξέρουν τι φοβούνται. Λένε «φοβάμαι την αποτυχία», «φοβάμαι τη μοναξιά», «φοβάμαι την απόρριψη». Κι όμως, συχνά αυτό που ονομάζουμε φόβο είναι μόνο η επιφάνεια. Από κάτω κρύβεται κάτι πιο βαθύ, πιο σιωπηλό, πιο καθοριστικό.

Υπάρχουν φόβοι που δεν φωνάζουν, δεν εμφανίζονται ως πανικός ή άγχος… Εμφανίζονται ως αναβολή, ως υπερπροσπάθεια, ως ανάγκη ελέγχου, ως αποφυγή αλλαγής. Και επειδή μοιάζουν «λογικοί», περνούν απαρατήρητοι, μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι ζούμε μια ζωή μικρότερη από αυτή που θα μπορούσαμε.

Ο φόβος ως μηχανισμός προστασίας

Στην ψυχολογία, ο φόβος δεν θεωρείται εχθρός. Είναι ένας μηχανισμός που δημιουργήθηκε για να προστατεύει. Ο νους μαθαίνει μέσα από εμπειρίες τι πονά, τι απειλεί, τι αποσταθεροποιεί και προσπαθεί να μας κρατήσει ασφαλείς.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι φοβόμαστε. Το πρόβλημα είναι όταν ο φόβος βασίζεται σε παλιά δεδομένα και συνεχίζει να καθορίζει τη ζωή μας στο παρόν. Όταν ο νους λειτουργεί με μνήμες και όχι με πραγματικότητα, τότε η προστασία μετατρέπεται σε περιορισμό.

Οι «αόρατοι» φόβοι της καθημερινότητας

Πολλοί φόβοι δεν αναγνωρίζονται ως τέτοιοι. Ο φόβος της απόρριψης μπορεί να εμφανιστεί ως ανάγκη να είμαστε πάντα «καλοί», ο φόβος της αποτυχίας ως τελειομανία, ο φόβος της εγκατάλειψης ως συναισθηματική απόσταση…

Αυτοί οι φόβοι δεν παραλύουν: οργανώνουν τη ζωή! Καθορίζουν επιλογές, σχέσεις, επαγγελματικές αποφάσεις. Και επειδή μοιάζουν με χαρακτήρα («έτσι είμαι εγώ»), σπάνια αμφισβητούνται.

Πότε ο φόβος γίνεται ταυτότητα

Όταν ένας φόβος επαναλαμβάνεται για χρόνια χωρίς να διερευνηθεί, αρχίζει να συγχέεται με τον εαυτό. Ο άνθρωπος δεν λέει πια «φοβάμαι», αλλά «δεν είμαι για αυτά», «δεν μου ταιριάζει», «δεν μπορώ».

Εδώ ακριβώς παρεμβαίνει η ψυχοθεραπεία. Όχι για να «διώξει» τον φόβο, αλλά για να τον αποσυνδέσει από την ταυτότητα. Να τον μετατρέψει από αόρατο καθοδηγητή σε αναγνωρίσιμη εμπειρία.

Η ψυχοθεραπεία ως χώρος συνάντησης με τον φόβο

Στην ψυχοθεραπεία, ο φόβος δεν αντιμετωπίζεται με πίεση ή υπέρβαση. Αντιμετωπίζεται με κατανόηση. Ο ψυχοθεραπευτής δεν ρωτά «πώς θα τον ξεπεράσουμε;» αλλά «πότε εμφανίστηκε; τι προσπαθεί να προστατεύσει; τι θα συνέβαινε αν δεν υπήρχε;».

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, ο φόβος χάνει τη δύναμή του όχι επειδή εξαφανίζεται, αλλά επειδή παύει να λειτουργεί στο σκοτάδι.

Από τον φόβο στην ελευθερία επιλογής

Η ελευθερία δεν είναι η απουσία φόβου. Είναι η δυνατότητα να επιλέγεις παρότι φοβάσαι. Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να αναγνωρίζει τους φόβους του, αποκτά χώρο. Και μέσα σε αυτόν τον χώρο, γεννιέται η επιλογή.

Αυτό είναι ίσως το πιο ουσιαστικό κομμάτι της αυτοβελτίωσης: όχι να γίνουμε άφοβοι, αλλά να μην αφήνουμε τον φόβο να αποφασίζει για εμάς.

Οι φόβοι μας λένε ιστορίες: Ιστορίες για το παρελθόν μας, για όσα μας πλήγωσαν, για όσα χρειάστηκε να αντέξουμε. Όταν τους ακούμε με ενσυναίσθηση, παύουν να μας κυβερνούν. Και τότε, σιγά σιγά, ο άνθρωπος αρχίζει να ζει όχι πιο ασφαλώς, αλλά πιο αληθινά.

Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας

Η προβοσκίδα του ελέφαντα μπορεί να σηκώσει ένα δένδρο, αλλά και να πιάσει ένα πατατάκι χωρίς να το σπάσει! Είναι ένας συνδυασμός δεξιοτήτων που γίνεται εφικτός χάρη στα μουστάκια της, αποκαλύπτει μελέτη της αμερικανικής επιθεώρησης Science.

Η μελέτη αναλύει πώς οι μοναδικές ιδιότητες των τριχών που καλύπτουν τις προβοσκίδες των ελεφάντων τους επιτρέπουν να έχουν μοναδική επιδεξιότητα.

Οι ελέφαντες γεννιούνται με 1.000 περίπου τρίχες, αυτά τα αισθητήρια όργανα που κοινώς ονομάζονται μουστάκια, λέει ο επικεφαλής της μελέτης Andrew Schulz.  Οι περισσότερες από τις τρίχες αυτές βρίσκονται στις πτυχές της προβοσκίδας και λειτουργούν ως κεραίες βοηθώντας τα ζώα να αντιληφθούν το περιβάλλον τους.

Η ομάδα της μελέτης, στην οποία συμμετείχαν μηχανικοί, νευροφυσικοί και άλλοι ειδικευμένοι επιστήμονες, ανέλυσε την γεωμετρία, τo πορώδες και τις άλλες ιδιότητες αυτών των τριχών περιμένοντας ότι τα συμπεράσματά τους θα ήταν αντίστοιχα με αυτά που ισχύουν για τα ποντίκια και τους αρουραίους: κυκλική και σκληρή δομή από την μία άκρη στην άλλη.

Όμως οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι οι τρίχες των ελεφάντων μοιάζουν περισσότερο με λάμες και η σύστασή τους είναι πορώδης όπως των κεράτων του προβάτου. Άλλη διαφορά, η ανώμαλη υφή αυτών των τριχών επιτρέπει την ενίσχυση της αίσθησης της αφής.

«Πιστεύω ότι η πιο απίστευτη ανακάλυψη που κάναμε είναι ότι αυτές οι τρίχες έχουν μία πολύ, πολύ σκληρή βάση που εξελίσσεται στο τέλος της σε μία πολύ, πολύ μαλακή άκρη», εξηγεί ο ερευνητής του Ινστιτούτου Max-Planck της Στουτγάρδης. Τα μουστάκια των ελεφάντων δεν μπορούν να σπάσουν, διότι αντίθετα με αυτό που συμβαίνει στα υπόλοιπα θηλαστικά, δεν ξαναφυτρώνουν.

Βοήθεια στην τεχνολογία

Στα υπόλοιπα ζώα, τα μουστάκια είναι συχνά λιγότερο ευαίσθητα σε σχέση με τα μουστάκια των ελεφάντων. Τα μουστάκια του αρουραίου, για παράδειγμα, συλλαμβάνουν τις δονήσεις, αλλά με πολύ λιγότερο ακριβή τρόπο. Αντίθετα με τα μουστάκια των γάτων, η δομή των οποίων πλησιάζει περισσότερο σε αυτά των ελεφάντων και επιτρέπει μεγαλύτερη ευαισθησία.

Η δομή των μουστακιών του ελέφαντα, στην αρχή σκληρή στο τέλος μαλακή, τον βοηθά να διαφοροποιεί τα αντικείμενα καθώς αναζητεί και τρώει την τροφή του, που είναι και η βασική του απασχόληση. Άλλες μελέτες δείχνουν ότι οι ελέφαντες χρησιμοποιούν την προβοσκίδα τους για τις κοινωνικές τους επαφές. «Χρησιμοποιούν την εξωτερική επιφάνεια της προβοσκίδας που είναι καλυμμένη με τρίχες», εξηγεί ο Andrew Schulz.

Η Caitlin O’Connell-Rodwell, ερευνήτρια συμπεριφορικής οικολογίας,  ειδική στους ελέφαντες που έχει αφιερώσει τις μελέτες της στην σεισμο-ακουστική επικοινωνία των ελεφάντων, θεωρεί εκπληκτικά  τα ευρήματα της μελέτης που αποδεικνύουν την ευαισθησία της προβοσκίδας των ελεφάντων.

Τα αποτελέσματα μπορούν να βοηθήσουν σε μελλοντικές έρευνες για την συμπεριφορά των ελεφάντων, επισημαίνει. «Αυτό τους επιτρέπει, όχι μόνο να φτάνουν πιο εύκολα τους καρπούς στα δέντρα,  αλλά έχουν επίσης επίδραση στην επικοινωνία». Η λειτουργία των τριχών αυτών θα μπορούσε να εμπνεύσει την τεχνολογία και ειδικότερα την ρομποτική, σύμφωνα με τον Andrew Schulz.

Η ειδική δομή τους – σκληρή στην βάση, μαλακή στην κορυφή – συναντάται «παντού στην βιολογία», κυρίως στο επίπεδο των πρόσθιων χιαστών συνδέσμων. Η καλύτερη κατανόηση αυτών των «κατασκευών» θα μπορούσε, για παράδειγμα, να βελτιώσει τις τεχνολογίες αποκατάστασης.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Θυμάμαι, στην απόλυτη πιτσιρικαρία μου, τον Αναστάση Παπαληγούρας ως ένα πρόσωπο που ήταν βγαλμένο από σελίδες βιβλίων με βασιλικά παλάτια και κορώνες. Σαν να κουβαλούσε πάνω του μια αρχοντιά άλλης εποχής. Πρίγκηπας!

Θυμάμαι από τότε τον Αναστάση Παπαληγούρα, ως πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ, να εμφανίζεται στα αμφιθέατρα με το σκυλάκι του αγκαλιά, την ώρα που εκεί γινόταν… πόλεμος. Μια εικόνα σχεδόν σουρεαλιστική, αλλά γεμάτη τρυφερότητα μέσα στη σκληρότητα της πολιτικής σύγκρουσης στα πανεπιστήμια.

Θυμάμαι μια ζωή τον Αναστάση… ατσαλάκωτο. Ατσαλάκωτο στα πάντα. Στη ζωή και στην πολιτική. Έναν άνθρωπο που δεν λύγισε ποτέ από τη μικρότητα της εξουσίας. Έναν άνδρα που έδειξε παντοιοτρόπως ότι δεν χρησιμοποίησε κατ’ ελάχιστο τα αξιώματά του για τα δικαιώματα και τα θέλω του. Που πέρασε από την πολιτική χωρίς να τη λερώσει, έναν άνδρα απολύτως συνεπή με τις αξίες του και την οικογενειακή του προίκα.

Υπήρξε από τους πιο «διαβαστερούς» πολιτικούς, διαχρονικά. Διάβαζε μανιωδώς τα πάντα. Από νομικά βιβλία, μέχρι οτιδήποτε έπεφτε στα χέρια του. Ένας πολιτικός που πίστευε βαθιά ότι η γνώση είναι ευθύνη. Άφησε κιόλας παρακαταθήκες. Κοσμούν τη βιβλιοθήκη μου κάποια εκ των βιβλίων του, δίπλα σ’ εκείνα του πεθερού του Γεωργίου Ράλλη: «Περί Διαφθοράς ή η χαμένη τιμή της πολιτικής», «Η Ευρώπη των Δέκα», «Πολιτεία Δικαίου».

Ο Αναστάσης ήταν ο γιος του Παναγή Παπαληγούρα. Ενός πολιτικού που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον εκσυγχρονισμό της ελληνικής οικονομίας και στην ένταξη της χώρας στην, τότε ΕΟΚ. Ενός πολιτικού που η πολιτική μας ιστορία έχει αδικήσει, σε σχέση με τις ικανότητες και την προσφορά του στην Ελλάδα. Ενός πολιτικού από τους ελάχιστους προσωπικούς συνομιλητές του Κωνσταντίνου Καραμανλή, παρ’ ότι η σχέση τους πέρασε από σαράντα κύματα στην περίοδο της πρώτης οκταετίας του.

Η αλήθεια είναι ότι ο Αναστάσης δεν κληρονόμησε απλώς τα σπουδαία χαρακτηριστικά του πατέρα του. Τα τίμησε και τα ξεπέρασε με τον δικό του τρόπο και τελικά μόνος του χάραξε τον δρόμο του. Τον βοήθησε αρχικά το επίθετό του, μα μετά την πρώτη εκλογή του, έφτιαξε μόνος του τη διαδρομή του. Κυρίως μέσα από τον υπέροχο χαρακτήρα και την προσωπικότητά του.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη κι όταν έγινε υπουργός από τον Κώστα Καραμανλή (Δικαιοσύνης, Ναυτιλίας και Αιγαίου), η στάση του παρέμεινε η ίδια. Χαμηλοί τόνοι, σοβαρότητα και, όπως έλεγαν όλοι, αυξημένη εργατικότητα. Ένας υπουργός χωρίς έπαρση, χωρίς φωνές, χωρίς θεατρινισμούς.

Ο Αναστάσης, εδώ και χρόνια, ήταν εκτός πολιτικής. Και παρέμεινε πρότυπο. Γιατί, κάποιοι δεν χρειάζονται αξιώματα για να ξεχωρίζουν. Νοιαζόταν για την πολιτική, την Κορινθία, την καριέρα της κόρης του, της Λένας. Δεν έλειπε ποτέ από τις παραστάσεις της…

Εξαιρετικός άνθρωπος. Σώφρων, συνεπής, πλήρης συναισθημάτων και αξιών. Ένας σπάνιος συνδυασμός σε έναν κόσμο που έμαθε να επιβραβεύει το αντίθετο.

Ο Αναστάσης Παπαληγούρας ανήκει σε εκείνη τη μικρή, σχεδόν εξαφανισμένη, κατηγορία πολιτικών που δεν σε απογοήτευσαν ποτέ. Που δεν πρόδωσαν, δεν φώναξαν, δεν ευτέλισαν τον λόγο τους. Και ίσως γι’ αυτό δεν έγιναν ποτέ «θόρυβος». Έγιναν, όμως, παράδειγμα. Κι αυτό είναι τελικά το πιο δύσκολο και το πιο σπουδαίο αποτύπωμα.

Γαίαν έχοι ελαφράν.

Τα σημαντικότερα γεγονότα της σημερινής ημέρας

 83 π.Χ….γεννιέται ο Ρωμαίος στρατηγός Μάρκος Αντόνιος, γνωστός και για τη σχέση του με την Κλεοπάτρα.

1349…. Στο Στρασβούργο, 2.000 Εβραίοι καίγονται ζωντανοί από εξαγριωμένο πλήθος Χριστιανών, που τους θεωρεί υπεύθυνους για την επιδημία βουβωνικής πανώλης, που έπληξε την πόλη τους.

1896…. Ο ιδρυτής του σιωνισμού Θίοντορ Χερτζλ δημοσιεύει το μανιφέστο «Der Judenstaat» (Το κράτος των Εβραίων), σηματοδοτώντας την εμφάνιση του σιωνισμού.

1814….η Δανία παραχωρεί τη Νορβηγία στη Σουηδία.

1822….ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Δημήτριος Υψηλάντης κυριεύουν την Ακροκόρινθο.

1902…. Επιβάλλεται στρατιωτικός νόμος στην Τεργέστη της Ιταλίας, καθώς οι απεργίες για μείωση του ωραρίου εργασίας εξελίσσονται σε αιματηρή εξέγερση.

 1913….οι ελληνικές δυνάμεις συντρίβουν τους Τούρκους στο Μπιζάνι.

1950…. Ο Στάλιν και ο Μάο υπογράφουν συμφωνία φιλίας και αλληλοβοήθειας μεταξύ της ΕΣΣΔ και της Κίνας, διάρκειας 30 χρόνων.

1956…. Αρχίζει το 20ο συνέδριο του Σοβιετικού Κομουνιστικού Κόμματος. Κατά τη διάρκειά του, ο Νικίτα Χρουστσόφ αποκηρύσσει την προσωπολατρία του Ιωσήφ Στάλιν και κηρύσσει την «αποσταλινοποίηση».

1962…. Για πρώτη φορά μπαίνει τηλεοπτική κάμερα στον Λευκό Οίκο και παρουσιάζει το εσωτερικό του. Οικοδέσποινα είναι η πρώτη κυρία των ΗΠΑ, Τζάκι Κένεντι.

 1966…οι Τάιμς της Νέας Υόρκης αποκαλύπτουν ότι, ο αμερικανικός στρατός διεξάγει πειράματα μικροβιολογικού πολέμου.

1990…. Εκθεση της KGB αναφέρει ότι κατά τη σταλινική περίοδο εκτελέστηκαν 786.000 άνθρωποι.

1991…. Στη Βραζιλία, 157 άτομα χάνουν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του καρναβαλιού στο Ρίο ντε Τζανέιρο, τα 74 εκ των οποίων δολοφονήθηκαν κάτω από άγνωστες συνθήκες.

 1993….120 χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, υπογράφουν στο Παρίσι τη σύμβαση για την κατάργηση των χημικών όπλων.

1997….ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης εγκαινιάζει επίσημα το Εθνικό Σύστημα Μεταφοράς Φυσικού Αερίου, μαζί με την υπουργό Ανάπτυξης και το Ρώσο υπουργό Ενέργειας.

1997….η αρχαιολόγος Έφη Λιγούρη ανακαλύπτει το Αρχαίο Λύκειον, όπου πριν από 2.500 χρόνια δίδασκε ο φιλόσοφος Αριστοτέλης

Γεννήσεις

1836….γεννιέται ο Ανρί Φαντίν Λατούρ, Γάλλος ζωγράφος, που έγινε διάσημος για τα πορτραίτα του και πλούσιος από τους πίνακες λουλουδιών, που φιλοτέχνησε.

1863….γεννιέται ο Ρίτσαρντ Φέλτον Άουτκολτ, ο οποίος σχεδίασε τις πρώτες έγχρωμες κωμικές ταινίες.

Το 1884 γεννήθηκε ο λογοτέχνης, Κώστας Βάρναλης,

1918…γεννιέται ο Δημήτρης Τσαφέντας, ελληνικής καταγωγής νοτιοαφρικανός, που το 1966 δολοφόνησε τον πρωθυπουργό του απαρτχάιντ Χέντρικ Φέρβερντ, επειδή οι αρχές του απαγόρευσαν να παντρευτεί μία μαύρη.

Θάνατοι

1742…..πεθαίνει σε ηλικία 86 ετών ο Άγγλος αστρονόμος Έντμοντ Χάλεϊ, που υπολόγισε πρώτος την τροχιά του κομήτη, που πήρε το όνομα του (Κομήτης του Χάλεϊ) και προέβλεψε σωστά την επιστροφή του τις χρονολογίες 1705, 1758, 1835 και 1910.

1898….πεθαίνει σε ηλικία 66 ετών ο συγγραφέας, μαθηματικός και φωτογράφος Λιούις Κάρολ, που έμεινε γνωστός για το παιδικό μυθιστόρημα, που συνέγραψε με τίτλο “Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων”

1951….πεθαίνει ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, συγγραφέας και δημιουργός της «Διάπλασης των Παίδων»

Το 1987 πέθανε ο θεατράνθρωπος, Κάρολος Κουν.

2001….πεθαίνει ο ηθοποιός Κώστας Ρηγόπουλος.