Ένα νέο εργαλείο Τεχνητής Νοημοσύνης (που χρησιμοποιεί μηχανική μάθηση) εντόπισε περισσότερες από 250.000 επιστημονικές δημοσιεύσεις για τον καρκίνο που ενδέχεται να έχουν παραχθεί από τα λεγόμενα «paper mills», δηλαδή εταιρείες συγγραφής ψεύτικων ή χαμηλής ποιότητας ερευνών κατά παραγγελία.

Το εργαλείο αναπτύχθηκε από τον καθηγητή Άντριαν Μπαρνέτ του Πανεπιστημίου Τεχνολογίας του Κουίνσλαντ, από τη Σχολή Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Εργασίας, και το Αυστραλιανό Κέντρο Καινοτομίας Υπηρεσιών Υγείας, σε συνεργασία με διεθνή ομάδα ερευνητών.

Η ερευνητική ομάδα εκπαίδευσε ένα γλωσσικό μοντέλο που ονομάζεται BERT, ώστε να αναγνωρίζει τα λεπτά «κειμενικά αποτυπώματα» που εμφανίζονται επανειλημμένα σε δημοσιεύσεις που προέρχονται από paper mills. Όταν δοκιμάστηκε σε επαληθευμένα παραδείγματα, το μοντέλο αναγνώρισε σωστά ύποπτες εργασίες στο 91% των περιπτώσεων.

Στη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «The BMJ», αναλύθηκαν 2,6 εκατομμύρια επιστημονικές εργασίες για τον καρκίνο της περιόδου 1999-2024. Εντοπίστηκαν περισσότερες από 250.000 εργασίες με μοτίβα συγγραφής παρόμοια με άρθρα που ήδη έχουν ανακληθεί λόγω υποψιών κατασκευασμένων δεδομένων.

Επίσης, διαπιστώθηκε ότι οι ύποπτες δημοσιεύσεις έχουν αυξηθεί ραγδαία τις τελευταίες δύο δεκαετίες, από περίπου 1% στις αρχές της δεκαετίας του 2000 σε πάνω από 16% το 2022. Το ζήτημα επηρεάζει χιλιάδες επιστημονικά περιοδικά μεγάλων εκδοτικών οίκων, συμπεριλαμβανομένων τίτλων υψηλού κύρους.

Το πρόβλημα είναι εντονότερο σε τομείς όπως η μοριακή βιολογία του καρκίνου και η εργαστηριακή έρευνα σε πρώιμο στάδιο. Ορισμένοι τύποι καρκίνου, όπως του στομάχου, του ήπατος, των οστών και των πνευμόνων, εμφανίζουν ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά ύποπτων μελετών.

Ήδη, όπως σημειώνεται, τρία επιστημονικά περιοδικά δοκιμάζουν πιλοτικά το εργαλείο στο πλαίσιο του συντακτικού ελέγχου τους, ώστε να εντοπίζονται πιθανώς κατασκευασμένα άρθρα πριν σταλούν για αξιολόγηση από ομότιμους κριτές.

Η ερευνητική ομάδα σκοπεύει να επεκτείνει τη χρήση του εργαλείου και σε άλλους επιστημονικούς κλάδους και να βελτιώσει το μοντέλο, καθώς θα γίνονται διαθέσιμα περισσότερα επιβεβαιωμένα περιστατικά δραστηριότητας paper mills. Τέλος, διευκρινίζει ότι τα ευρήματα δεν αποτελούν οριστική απόδειξη απάτης και θα πρέπει να ελέγχονται από ειδικούς επιστήμονες.

ΑΠΕ-ΜΠΕ/Μ.Κουζινοπούλου

Η τεχνητή νοημοσύνη έχει γίνει το νέο ιερό δισκοπότηρο της αμερικανικής οικονομικής ανάπτυξης. Όμως, πίσω από τους θριάμβους στις αγορές και τις θριαμβολογίες περί «υπερνοημοσύνης», κρύβεται μια τεράστια και εύθραυστη αρχιτεκτονική χρέους, προσδοκιών και πολιτικών συμβιβασμών.

Όταν οι μεγαλύτερες τεχνολογικές εταιρείες του κόσμου δεσμεύουν 2,9 τρισεκατομμύρια δολάρια για υποδομές ΤΝ σε μια πενταετία, μιλάμε για ένα βιομηχανικό στοίχημα ιστορικής κλίμακας. Το πρόβλημα; Τα έσοδα που σήμερα αποδίδονται στην ΤΝ υπολείπονται δραματικά, αγγίζοντας ένα μικρό κλάσμα των επενδύσεων. Η ομοιότητα με το dot-com και τη σχετική φούσκα, δεν είναι τυχαία, αλλά και δεν είναι απλή επανάληψη.

Στον πυρήνα της έκρηξης βρίσκεται η μανιώδης συσσώρευση υπολογιστικής ισχύος: hyperscale data centers που χρειάζονται χρόνια για να χτιστούν, χιλιάδες εργαζομένους και δεκάδες δισεκατομμύρια, ανά εγκατάσταση. Το μισό σχεδόν κόστος καταλήγει σε chips της Nvidia, ενώ το υπόλοιπο χάνεται σε ηλεκτροδότηση και ψύξη, γιατί αυτά τα κέντρα μοιάζουν περισσότερο με βιομηχανικούς υπερυπολογιστές παρά με τις παλιές «βιβλιοθήκες οπτικών ινών». Το αποτέλεσμα είναι μια τεχνολογική κούρσα, όπου κάθε μήνας καθυστέρησης εκλαμβάνεται ως υπαρξιακή απειλή. Η εταιρεία που θα υστερήσει κινδυνεύει να χάσει την επόμενη δεκαετία εσόδων, όπως κάποτε η IBM στους προσωπικούς υπολογιστές, ή η Microsoft στα smartphones.

Κι όμως, όσο τα κεφάλαια ρέουν, οι ισολογισμοί θολώνουν. Για να αποφύγουν την επιβάρυνση με εμφανές χρέος και την υποβάθμιση των αξιολογήσεων, οι Big Tech αναπτύσσουν σκιώδεις δομές: οχήματα ειδικού σκοπού, συμβάσεις μίσθωσης, τιτλοποίηση των μελλοντικών ροών εισοδήματος. Οι επενδυτές χρηματοδοτούν, οι χρηματοπιστωτικοί κολοσσοί αγοράζουν ομόλογα, οι tech αποκτούν υπολογιστική ισχύ χωρίς «να γράφουν» το χρέος στο βιβλίο τους. Το ρίσκο διαχέεται σε όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Αν η κερδοφορία της ΤΝ δεν επαληθευτεί, δεν θα μείνουν καν απτά περιουσιακά στοιχεία για ρευστοποίηση και η μόχλευση θα αποκαλύψει την πραγματική της δύναμη.

Το επίκεντρο του αφηγήματος είναι, φυσικά, η OpenAI. Με εκατοντάδες εκατομμύρια χρήστες και συμφωνίες που σχηματίζουν κλειστούς βρόγχους χρηματοδότησης—επενδυτές που μετά «ξαναπαίρνουν» τα χρήματα ως πάροχοι υπολογιστικής ισχύος ή chips—η εταιρεία έχει γίνει το σύμβολο της ελπίδας πως η κλίμακα θα φέρει κερδοφορία. Όμως οι υπολογισμοί είναι δύσκολοι: επιπλέον έσοδα που απαιτούν δυσθεώρητες δαπάνες, προβλέψεις για διπλασιασμούς εσόδων χρόνο με τον χρόνο, ενώ το επιχειρηματικό μοντέλο παραμένει ρευστό, ανάμεσα σε διαφημίσεις, αγορές εντός εφαρμογών και νέες υπηρεσίες. Όλα τα σημάδια της φούσκας είναι εδώ: χρηματοδότηση προμηθευτών, συγκέντρωση ισχύος σε λίγους παίκτες, αυξανόμενα αδιαφανές χρέος, εκθετικές αποτιμήσεις χωρίς καθαρή γραμμή προς το κέρδος.

Κι όμως, δεν ζούμε το 1999. Τότε χτίστηκε μια υπερδομή οπτικών ινών που έμεινε ανεκμετάλλευτη για χρόνια, ενώ σήμερα η ζήτηση για υπολογιστική ισχύ είναι ήδη υψηλή. Επιπλέον, δεν ηγούνται startups με ελάχιστα έσοδα, αλλά οι πλέον κερδοφόρες πολυεθνικές με στιβαρά ισοζύγια. Αυτή η διαφορά κάνει τη φούσκα πιο «ώριμη», όχι όμως λιγότερο επικίνδυνη. Διότι το μεγάλο ρίσκο δεν είναι η αποτυχία μιας ιδέας, είναι η απόκλιση ανάμεσα στην απόδοση κεφαλαίου και στην εξυπηρέτηση χρέους. Εάν η οικονομία δεν ενσωματώσει γρήγορα και παραγωγικά τα μοντέλα ΤΝ, αν οι τιμές πιεστούν από τον ανταγωνισμό— καθώς ανοικτές πλατφόρμες από την Κίνα ή βελτιώσεις αποδοτικότητας τσιπς και αλγορίθμων ρίχνουν τα εμπόδια εισόδου—τότε η ΤΝ κινδυνεύει να γίνει μια εμπορευματοποιημένη αφθονία, με ελάχιστα περιθώρια κέρδους. Εκεί σκάει η φούσκα.

Στο εσωτερικό πεδίο, αυτή η τεχνολογική άνθηση στηρίζει την αμερικανική ανάπτυξη την περίοδο Τραμπ, καλύπτοντας τις πληγές άλλων πολιτικών: δασμοί, πίεση στην αγορά εργασίας, αδυναμία της νομισματικής χαλάρωσης να επανεκκινήσει ουσιαστικά την απασχόληση. Η χρηματοδότηση της ΤΝ απορρόφησε ρευστότητα και ανέβασε κόστη σε κλάδους-κλειδιά (χάλυβας, αλουμίνιο, αυτοκινητοβιομηχανία), ενώ η έκρηξη των data centers τροφοδότησε την ενεργειακή ζήτηση, επιτείνοντας τοπικές τριβές και αυξήσεις τιμών. Η αντίφαση είναι ορατή: υπόσχεση επαναβιομηχάνισης από τη μία, πρακτική ευνοιοκρατίας προς τη Silicon Valley από την άλλη, με δασμολογικές εξαιρέσεις για κρίσιμα εξαρτήματα. Μια εύθραυστη συμφωνία: απορρύθμιση έναντι επιδόσεων και συγκατάθεσης. Αν, ωστόσο, η κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στα data centers γιγαντωθεί, ή αν ο πιο ριζοσπαστικός πυρήνας του κινήματος MAGA στραφεί ανοιχτά κατά της ΤΝ, η πολιτική ισορροπία μπορεί να ανατραπεί.

Σε διεθνές επίπεδο, η ΤΝ αναδεικνύει την ιδιαιτερότητα των αμερικανικών κεφαλαιαγορών: κανένα άλλο σύστημα δεν μπορεί να κινητοποιήσει τρισεκατομμύρια ιδιωτικού κεφαλαίου τόσο γρήγορα. Η Ευρώπη, με κατακερματισμένες και επιφυλακτικές τραπεζικές δομές, αδυνατεί να τρέξει με τέτοια ταχύτητα και βασίζεται κυρίως σε δημόσιους προϋπολογισμούς. Η Κίνα, παρότι προωθεί ισχυρά έργα ανοιχτού κώδικα και ένα οικοσύστημα γύρω από εγχώριους κατασκευαστές, σκοντάφτει σε περιορισμούς πρόσβασης σε κορυφαία chips. Η Αμερική διατηρεί το πλεονέκτημα του χρηματοοικονομικού βάθους—ένα πλεονέκτημα που, ειρωνικά, μπορεί να εντείνει τις κυκλικές κρίσεις.

Πέρα από τα οικονομικά, η ΤΝ είναι μια νέα κοινωνικο-πολιτισμική τεχνολογία. Συμπυκνώνει τη συλλογική ψηφιακή γνώση και την καθιστά λειτουργική στη φυσική γλώσσα, όπως οι αγορές συμπυκνώνουν πληροφορία σε τιμές και οι γραφειοκρατίες σε κατηγορίες. Αυτή η συμπύκνωση είναι ισχυρή, αλλά μεροληπτική και ατελής. Οι μεγάλοι παίκτες ελέγχουν τα δεδομένα εκπαίδευσης, τους κανόνες εποπτείας, τα όρια του κόσμου που εισέρχεται στα μοντέλα της ΤΝ. Στο πεδίο της εργασίας, το όραμά τους είναι ριζοσπαστικό: μια «γραφειοκρατική επανάσταση» όπου ο ψηφιακός υπάλληλος δεν κουράζεται ποτέ. Σε οικονομίες όπου σχεδόν ο μισός ενεργός πληθυσμός είναι γραφειακοί εργαζόμενοι, αυτό προοιωνίζεται μια βαθιά αναδιάταξη παραγωγικών σχέσεων, δεξιοτήτων και εξουσίας στους χώρους εργασίας.

Τι απομένει; Ένα θεμελιώδες στοίχημα βιωσιμότητας. Η κλίμακα των επενδύσεων θυμίζει διαστημικά προγράμματα και πολεμικές προσπάθειες του 20ού αιώνα, αλλά χωρίς την ίδια βεβαιότητα δημοσίου σκοπού, ή εγγυημένων ροών εσόδων. Αν η ΤΝ αποδειχθεί ισοδύναμη με τον ηλεκτρισμό ή το διαδίκτυο, η σημερινή υπερένταση μπορεί να αποδώσει πολλαπλάσια. Αν όχι—αν τα περιθώρια εξαϋλωθούν από τον ανταγωνισμό, αν τα κόστη ενέργειας και hardware παραμείνουν βαρίδια, αν τα επιχειρηματικά μοντέλα δεν βρουν γρήγορα σταθερό έδαφος—η διόρθωση θα είναι σφοδρή και η μετάδοση/μόλυνση μέσω των επενδυτικών οχημάτων, ευρεία.

Η πολιτική προσθέτει ένα ακόμη στρώμα αβεβαιότητας: το κλιματικό αποτύπωμα των data centers, που σε άλλη αμερικανική διοίκηση, εκτός του Ντόναλντ Τραμπ, θα συνοδευόταν από μαζική ανάπτυξη ΑΠΕ, σήμερα «κουμπώνει» με ορυκτές εξαρτήσεις. Αν η κοινωνική νομιμοποίηση κλονιστεί, οι τοπικές αντιστάσεις, οι τιμές ρεύματος και οι ελλείψεις υποδομών, μπορεί να μετατραπούν από παράπλευρα ζητήματα, σε δομικά εμπόδια.

Η ιστορία των τεχνολογιών «γενικής χρήσης», διδάσκει ότι η απόδοση κεφαλαίου εξαρτάται από ένα οικοσύστημα θεσμών, υποδομών και συμπληρωματικών καινοτομιών. Η σημερινή αμερικανική υπεροχή στη χρηματοδότηση μπορεί να επιταχύνει την καμπύλη, αλλά δεν μπορεί να ακυρώσει τους νόμους της κερδοφορίας. Αν η ΤΝ μείνει κυρίως υπόθεση θεαματικών demos, χωρίς εκτεταμένη, παραγωγική ενσωμάτωση σε κλάδους πέρα από το λογισμικό και τη διαφήμιση, η φούσκα θα ξεφουσκώσει με τρόπο που θα θυμίζει λιγότερο το dot-com και περισσότερο μια διάχυτη, πιστωτική κρίση τεχνο-κεφαλαίου.

Το παράδοξο, τελικά, είναι ότι η ΤΝ είναι πράγματι ικανή να αναδιατάξει τη γνώση, την εργασία και την ισχύ. Αυτή ακριβώς η υπόσχεση είναι που νομιμοποιεί τη φούσκα. Αλλά οι φούσκες τεχνολογιών γενικής χρήσης, κερδίζουν χρόνο για το μέλλον «με πίστωση» από το παρόν. Αν το μέλλον αργήσει να πληρώσει, ο λογαριασμός έρχεται στην πραγματική οικονομία—και τότε η πιο προηγμένη υποδομή υπολογισμού στον κόσμο αποκαλύπτεται ως αυτό που πάντα ήταν: ένας πανίσχυρος, αλλά αδυσώπητα ακριβός μηχανισμός, δεμένος με τα όρια της κερδοφορίας, της ενέργειας και της πολιτικής. Σ’ αυτήν την ισορροπία, η Αμερική ηγείται. Και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, αν γλιστρήσει, θα παρασύρει πολλούς μαζί της.

Προέλευση: https://geoeurope.org/2026/01/21/to-risko-mias-fouskas-tis-texnitis-noimo/

Μέσα σε δυο ημέρες, στη χώρα μας, είχαμε δυο θλιβερά δυστυχήματα με 12 φέρετρα και δεκάδες ανθρώπους των οικογενειών των νεκρών, με αγιάτρευτες πληγές στις ψυχές τους. Μιλάμε για κορυφαία δράματα, για ζωές που δεν θα ξαναγυρίσουν, όσο κι αν τις «αναλύσουν» οι τηλεοπτικοί μαυρογιαλούροι του πένθους.

Τόσο στη μια, όσο και στην άλλη περίπτωση, είναι σαφές ότι υπάρχουν  κορυφαίες ευθύνες. Μα αυτές θα τις βρει η έρευνα — όχι τα πάνελ των αδαών που βαφτίζουν την άγνοια «ρεπορτάζ» και την υστερία «ενημέρωση».

Σκέφτομαι πόσο κυνικά παρουσιάζουν τα γεγονότα τα ΜΜΕ. Είδαν αίμα κι έτρεξαν. Αίμα και συναίσθημα. Η δημοσιογραφία πέθανε πρώτη, πριν ακόμα μετρηθούν οι νεκροί. Με κορώνες τρόμου που αλλοιώνουν την πραγματικότητα και τη μετατρέπουν σε παιγνίδι εντυπώσεων. Κάτι σαν πλειστηριασμό πένθους. Κάθε κανάλι διαλαλεί την πραμάτεια του: «Εδώ ο …καλός θάνατος, εδώ ο πόνος και η θλίψη!»
Σαν τηλεοπτικοί νεκροθάφτες που συναγωνίζονται ποιος θα σκάψει βαθύτερα στο τραύμα. Και να και μουσικές που μεγεθύνουν το δράμα… λες και χωρίς ηχητικό χαλί ο πόνος δεν πουλάει.

Σκέφτομαι, ότι τα ίδια γίνονται και στα σήριαλ που βλέπουμε μα και στα βιβλία που διαβάζουμε σε επίπεδο μυθιστορημάτων. Σενάρια με ανείπωτα δάκρυα.  Συγγραφείς και «συγγραφείς» περιφέρουν τον ναρκισσισμό τους και πουλάνε στους αναγνώστες ελπίδα… πόνου! Λένε μάλιστα σε συνεντεύξεις τους γεμάτοι χαρά, ότι οι αναγνώστες … θα κλάψουν με ό,τι διαβάσουν. Φόνοι, θάνατοι, ίντριγκα! Και κακία… Η συγκίνηση, η κλειδαρότρυπα ως προϊόντα και το δάκρυ ως πιστοποιητικό ποιότητας. Φαίνεται ότι έχουν πέραση τα φεστιβάλ πόνου, είτε είναι σπαραξικάρδιες νουβέλες (δήθεν μέσα από τη ζωή) είτε τηλεοπτικά θρίλερ που ξεπερνούν την έννοια του ανοσιουργήματος. Ο πόνος έγινε είδος lifestyle και ο θάνατος περιεχόμενο prime time.

Σκέφτομαι ακόμη, ότι υπάρχουν αγύρτες που εκμεταλλεύονται πλήρως τον άνθρωπο και τα συναισθήματά του. Ειδικά όταν πρόκειται περί θανάτου για τον οποίο κάποιοι ευθύνονται, προκειμένου να τον δικάσουν. Όχι για δικαιοσύνη, αλλά για τηλεοπτική καταδίκη με διαφημιστικά διαλείμματα. Πολύ περισσότερο αν ο ένοχος βαπτιστεί… καπιταλιστής από την ημέτερη Αριστερά, που έχει τεράστια διείσδυση στα ΜΜΕ και δη επιτελικά. Ιδεολογική ιεροτελεστία πάνω σε φέρετρα, με πολιτική καθαρότητα και ηθική ανωτερότητα εισαγόμενη.

Ναι, δυο φοβερά δυστυχήματα μέσα σε δυο ημέρες. Κι οι ύαινες των ΜΜΕ δεν το βουλώνουν. Λένε ανοησίες συνήθως και αφηγούνται τον θάνατο. Δεν ενημερώνουν — μαστουρώνουν το κοινό με φόβο. Θανατολάγνοι που ξεπερνούν τα όρια της ενημέρωσης και σε κάθε κανάλι δημιουργούν έναν επιτάφιο στολισμένο με φόβο και δάκρυα. Κανένα όριο, καμία ντροπή, καμία παύση για σεβασμό. Εκμεταλλευτές του συναισθήματος και της ανθρώπινης σκέψης, ότι μπορεί να… μου είχε συμβεί κι εμένα ή στο παιδί μου… Εμπόριο τρόμου με ανθρώπινα ανταλλακτικά.

Ας συνεχίσουν λοιπόν. Ας στήνουν κάμερες πάνω στα ερείπια, ας μετρούν δάκρυα με τηλεθέαση, ας ντύνουν τον θάνατο με γραφικά και μουσική υπόκρουση. Ας παριστάνουν τους ηθικούς. Όλοι ξέρουμε πια, ότι τα ΜΜΕ δεν πενθούν. Δεν θυμώνουν. Δεν ζητούν δικαιοσύνη, απλά τρέφονται… Κι όταν τελειώσει αυτό το αίμα, θα περιμένουν το επόμενο.
Ήσυχα. Υπομονετικά. Σαν όρνια που ονομάζουν τη σήψη «ρεπορτάζ»…κι είναι ικανά να μπουν ακόμη και μέσα σε τάφους…

Τα σημαντικότερα γεγονότα της σημερινής ημέρας

1504…. Συνθήκη της Λυών: Η Γαλλία παραχωρεί τη Νάπολη στο Φερδινάνδο Β’ της Αραγονίας.

1696…. Η εξέγερση των “κορακιών”. Οι νεκροθάφτες του Άμστερνταμ ξεσηκώνονται, επειδή οι αρχές επιβάλλουν αλλαγές στη διαδικασία των κηδειών.

1747…. Η πρώτη κλινική αφροδισίων νοσημάτων δημιουργείται στο νοσοκομείο “Lock” του Λονδίνου.

1854…. Ελληνικά επαναστατικά σώματα υπό τον υπολοχαγό Σπυρίδωνα Καραΐσκάκη, γιο του Γεωργίου Καραΐσκάκη, πολιορκούν και καταλαμβάνουν την Άρτα, την οποία όμως υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν αργότερα, λόγω καιρικών συνθηκών και ελλείψεως πολεμοφοδίων.

1865…. Η αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων περνά την 13η Τροποποίηση του Συντάγματος, που καταργεί τη δουλεία στην Αμερική.

      …. Την ίδια μέρα, ο Ρόμπερτ Λι διορίζεται στρατηγός των Νοτίων, κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου.

1891…. Αναταραχή από δημοκρατικούς μετατρέπεται σε επανάσταση στο Πόρτο, που θα οδηγήσει στη δημιουργία της Πορτογαλικής Δημοκρατίας το 1910.

1901…. Το έργο “Τρεις Αδελφές” του Άντον Τσέχοφ κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας.

1906…. Σεισμός μεγέθους 8,8 Ρίχτερ σαρώνει τις ακτές του Εκουαδόρ και την Κολομβία, προκαλώντας τσουνάμι και τουλάχιστον 1.000 νεκρούς.

1910…. Τίθεται σε ισχύ ο νόμος που καταργεί επίσημα τη δουλεία στην Κίνα. Όλοι οι ενήλικοι σκλάβοι μετατρέπονται σε πληρωμένους εργάτες και οι νέοι κάτω των 25 αφήνονται ελεύθεροι.

1914…. Οι Μεγάλες Δυνάμεις γνωστοποιούν στην ελληνική κυβέρνηση ότι παραχωρούν και νομικώς στην Ελλάδα τα νησιά του Αιγαίου, εφόσον αποσύρει τις δυνάμεις της από τη Βόρεια Ήπειρο και τη νήσο Σάσωνα. Ετσι αναγνωρίζεται η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Αιγαίου, εκτός από την Τένεδο και την Ίμβρο, ενώ η Βόρεια Ήπειρος παραχωρείται στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος.

1915…. Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Η πρώτη επίθεση με δηλητηριώδη αέρια εξαπολύεται από τους Γερμανούς εναντίον των Ρώσων στη Μάχη του Μπολίμοφ.

1917…. Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Η Γερμανία προειδοποιεί ότι τα υποβρύχιά της θα βυθίζουν κάθε ουδέτερο εμπορικό πλοίο, εντός της πολεμικής ζώνης.

1919…. “Ματωμένη Παρασκευή” ή “Μαύρη Παρασκευή”: Αιματηρές εργατικές ταραχές ξεσπούν στη Γλασκόβη της Σκωτίας. Πάνω από 60.000 διαδηλωτές συγκεντρώνονται στην Πλατεία Γεωργίου για να υποστηρίξουν την απεργία για το 40ωρο. Ακολουθούν συγκρούσεις με την αστυνομία. Η κυβέρνηση στέλνει 10.000 στρατιώτες, τανκς και πολυβόλα για την αντιμετώπιση των ταραχών.

1929…. Ο Λέων Τρότσκι, απογυμνωμένος από κάθε εξουσία, εκδιώκεται από τη Σοβιετική Ένωση στην Τουρκία.

1933…. Ο Χίτλερ, μία μέρα μετά την ορκωμοσία του ως καγκελάριος, απευθύνεται μέσω ραδιοφώνου στο γερμανικό λαό. Υπόσχεται μεταξύ άλλων ότι θα σεβαστεί την Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

1937…. Η Δέσποινα Σταθάτου κληροδοτεί 80 εκατομμύρια δραχμές στο Ωδείο Αθηνών και σε άλλα ιδρύματα.

1942…. Ιαπωνικές δυνάμεις εισβάλλουν στη Μανίλα των Φιλιππίνων.

1946…. Τίθεται σε ισχύ το νέο σύνταγμα της Γιουγκοσλαβίας, με πρότυπο αυτό της ΕΣΣΔ. Με το νέο Σύνταγμα, η Γιουγκοσλαβία γίνεται ομοσπονδιακό κράτος με έξι “Δημοκρατίες”: Βοσνία – Ερζεγοβίνη, Κροατία, Μακεδονία, Μαυροβούνιο, Σερβία και Σλοβενία.

1950…. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Χάρι Τρούμαν, δίνει το πράσινο φως για την κατασκευή βόμβας υδρογόνου.

1953…. Μεγάλες πλημμύρες στη Βόρεια Ευρώπη με 2.550 νεκρούς, κυρίως στην Ολλανδία. Πλήττονται επίσης το Βέλγιο, η Αγγλία και η Σκωτία.

1957…. Οκτώ άνθρωποι σκοτώνονται και 75 τραυματίζονται από τη σύγκρουση επιβατικού αεροπλάνου με πολεμικό πάνω από την πόλη Πακόιμα της Καλιφόρνιας, κατά τη διάρκεια δοκιμών. Τα συντρίμμια των δύο αεροσκαφών πέφτουν στο πρααύλιο του τοπικού γυμνασίου, σκοτώνοντας 3 μαθητές.

1958…. Εκτοξεύεται ο πρώτος αμερικανικός δορυφόρος, ο Explorer, τέσσερις μήνες μετά την εκτόξευση του σοβιετικού Σπούτνικ 1.

1968…. Μεγάλη επίθεση των Βιετκόνγκ κατά των αμερικανών σε περισσότερες από 100 πόλεις στο Βιετνάμ. Στους στόχους και η αμερικανική πρεσβεία στη Σαϊγκόν.

      …. Την ίδια μέρα το νησί Μαυρίκιος αποκτά την ανεξαρτησία του από τη Βρετανία.

1971…. Για πρώτη φορά μετά από 19 χρόνια, τηλεφωνική γραμμή ενώνει το Ανατολικό με το Δυτικό Βερολίνο.

1976…. Μπαίνει λουκέτο σε όλα τα καταστήματα της Πλάκας που χρησιμοποιούν ενισχυτές ήχου.

1980…. Πυρπολείται η ισπανική πρεσβεία στη Γουατεμάλα, με απολογισμό 36 νεκρούς.

1990…. Το πρώτο εστιατόριο McDonald’s της Ρωσίας ανοίγει στη Μόσχα. Είναι το μεγαλύτερο του κόσμου.

1992…. Οι Αβορίγινες, οι ιθαγενείς στην Αυστραλία, αμφισβητούν την κυριαρχία της λευκής πλειοψηφίας και απειλούν ότι θα καταφύγουν στο δικαστήριο της Χάγης για την ισότιμη μεταχείρισή τους και την επιστροφή των εκτάσεών τους, που καταπατήθηκαν από τους αποικιοκράτες.

1996…. Κρίση των Ιμίων: Κορυφώνεται και εκτονώνεται η Κρίση των Ιμίων, με αμερικανική παρέμβαση (“No ships, no troops, no flags” η προσταγή του Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ). Στις 05:30, ελικόπτερο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, που είχε απονηωθεί από τη φρεγάτα “Ναυαρίνο” για να διαπιστώσει την παρουσία των Τούρκων στη βραχονησίδα καταπέφτει και τα τρία μέλη του πληρώματος, υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος και αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός, σκοτώνονται. Τα πολεμικά σκάφη και οι καταδρομείς των δύο χωρών αποχωρούν από τις βραχονησίδες το πρωί υπό την επίβλεψη του 6ου αμερικανικού στόλου της Μεσογείου.

   …. Την ίδια μέρα, φορτηγό γεμάτο εκρηκτικά εκρήγνυται στην είσοδο της Κεντρικής Τράπεζας της Σρι Λάνκα, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 91 άνθρωποι και να τραυματισθούν 1400. Τουλάχιστον 100 άνθρωποι χάνουν την όρασή τους.

1999…. Νέα οδύσσεια ξεκινά για τον ηγέτη του PKK, Αμπντουλάχ Οτσαλάν. To αεροπλάνο που τον μεταφέρει περιφέρεται και πάλι στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ζητώντας άδεια προσγείωσης από διάφορες χώρες, την οποία δεν παίρνει. Η Ολλανδία τον διώχνει, το ίδιο και η Ελβετία. Από το Μινσκ ξαναγυρίζει στην Ελλάδα για να οδηγηθεί τελικά στην Κένυα.

2004…. Η ιταλίδα Αλέσια Ντι Ματέο γίνεται ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο μεταμοσχεύονται οκτώ όργανα (ήπαρ, στομάχι, δύο νεφρά, μικρό και μεγάλο έντερο, πάγκρεας και σπλήνα) κατά τη διάρκεια εγχείρισης από τον έλληνα χειρουργό Ανδρέα Τζάκη στο Μαϊάμι. Είναι μόλις επτά μηνών και θα ζήσει ακόμη ένα χρόνο.

2008…. Μέσα σε κλίμα συγκίνησης και πλήθος κόσμου και ενώ Αγημα Καταδρομέων αποδίδει τιμές, ενταφιάζεται λίγο μετά τη 1.30 το μεσημέρι ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Χριστόδουλος. Η εξόδιος ακολουθία εψάλη στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Αθήνας, χοροστατούντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Η κηδεία και η ταφή του σεπτού σκηνώματος έγιναν με τιμές αρχηγού κράτους εν ενεργεία.

    …. Την ίδια μέρα, ο βουλευτής, Κώστας Κουκοδήμος με ιδιόχειρη επιστολή του γνωστοποιεί την πρόθεσή του να καταστεί ανεξάρτητος από τη ΝΔ, λόγω εμπλοκής του στην υπόθεση Ζαχόπουλου. Η κυβερνητική παράταξη μένει με 151 βουλευτές.

2011…. Σχηματίζεται η νέα κυβέρνηση της Αιγύπτου, επικαλούμενη διάταγμα του προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ. Στο πλαίσιο του ανασχηματισμού αλλάζουν οι υπουργοί Οικονομικών και Εσωτερικών, ενώ παραμένουν στη θέση τους άλλοι σημαντικοί υπουργοί, όπως ο υπουργός Άμυνας. Xάος στο αεροδρόμιο του Καΐρου, καθώς χιλιάδες τουρίστες προσπαθούν να φύγουν.

Γεννήσεις

Το 1797 γεννήθηκε ο αυστριακός συνθέτης, Φραντς Σούμπερτ,

το 1881 η σοβιετική χορεύτρια, Άννα Πάβλοβα,

το 1923 ο αμερικανός συγγραφέας και χρονικογράφος, Νόρμαν Μέιλερ,

 το 1932 ο ηθοποιός και βαρύτονος, Γιώργος Μούτσιος,

το 1976 ο διεθνής ποδοσφαιριστής, Τραϊανός Δέλλας

 το 1982 η ελληνοσουηδή τραγουδίστρια, Έλενα Παπαρίζου, νικήτρια της Eurovision το 2005.

Θάνατοι

Το 1606 απαγχονίστηκε ο ηγέτης της αποκληθείσας “Συνωμοσίας της Πυρίτιδας”,  Γκάι Φοκς, της απόπειρας δηλαδή άγγλων καθολικών να ανατινάξουν το βρετανικό κοινοβούλιο και να δολοφονήσουν τον βασιλιά Ιάκωβο Α’,

το 1828 πέθανε ο έλληνας πρίγκιπας, στρατιωτικός, λόγιος και αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας, Αλέξανδρος Υψηλάντης,

 το 1944 ο γάλλος θεατρικός συγγραφέας, Ζαν Ζιροντού (“Η τρελή του Σαγιό”),

το 1974 ο αμερικανός κινηματογραφικός παραγωγός, Σάμιουελ Γκόλντγουιν, συνιδρυτής της κινηματογραφικής εταιρίας MGM (Metro Goldwin Mayer)

το 2011 η ηθοποιός, Καίτη Λαμπροπούλου.