Το ακούσαμε κι αυτό. Ο Αλέξης Τσίπρας από τους Δελφούς μας είπε έρχεται πάλι στα κοινά, «για να επιστρέψει στο πολιτικό σύστημα η κανονικότητα και στη χώρα η σταθερότητα».

Δεν ξέρω αν όσοι τον άκουσαν έσκασαν στα γέλια ή σεβάστηκαν τον χώρο και τις συνθήκες του forum. Όμως, είναι βέβαιο ότι όλοι θυμήθηκαν την …κανονικότητα της Novartis, την …κανονικότητα των βοσκοτόπων του Καλογρίτσα, την…κανονικότητα των κλειστών τραπεζών, την…κανονικότητα ενός ψευδούς δημοψηφίσματος, την…κανονικότητα και…σταθερότητα των ανείπωτων ψεμάτων, γραφικοτήτων και τελικά την υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας για έναν αιώνα! Χώρια την…κανονικότητα κατάδικου υπουργού του!
Και μαζί με αυτά, την …κανονικότητα της υπερφορολόγησης που γονάτισε τη μεσαία τάξη, την…κανονικότητα της γιγαντιαίας ανεργίας, την …κανονικότητα της ανασφάλειας στις επενδύσεις και της φυγής νέων ανθρώπων στο εξωτερικό. Την … κανονικότητα μιας οικονομίας που στεκόταν με το ζόρι όρθια, κουβαλώντας το βάρος μιας ατελείωτης διαπραγμάτευσης χωρίς πυξίδα. Και την…κανονικότητα ενός κυβερνητικού θιάσου που ο καθείς έδινε κι από μια παράσταση πολιτικής ανοησίας.
Ο Τσίπρας έχει μετρηθεί κι έχει ζυγιστεί πολιτικά πολύ ελαφρύς. Τις τελευταίες δε πέντε φορές που συμμετείχε σε εκλογές, είδε την πλάτη του Κυριάκου Μητσοτάκη! Βλέπετε, οι συγκρίσεις ήταν αναπόφευκτες. Μάλιστα, η τελευταία ήττα του είχε τα χαρακτηριστικά της συντριβής, της πανωλεθρίας! Μα φαίνεται δεν το θυμάται ή δεν το κατάλαβε…
Ο Τσίπρας, με αναφορές του τύπου… ότι έπρεπε να έχει κλείσει νωρίτερα τις τράπεζες κι άλλες στον σύντροφο…Βελουχιώτη, θεωρεί ότι θα επανέλθει και θα κυβερνήσει πάλι την Ελλάδα. Καλά κάνει, ο καθείς μπορεί να σκέπτεται και να φαντάζεται τα πάντα. Πολύ περισσότερο αφού αυτός ο λαός έχει αποδείξει στο διάβα της πορείας του και της ιστορίας του, ότι ενίοτε αποφασίζει εν θερμώ, με μπόλικη επιπολαιότητα και άγνοια.
Μα η ιστορία δεν γράφεται μόνο με φαντασιώσεις επιστροφής, γράφεται με το αποτύπωμα που αφήνει κανείς όταν περνά από την εξουσία. Και αυτό το αποτύπωμα, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να το εξωραΐσουν, παραμένει στα όρια του καταστροφικού.
Η ουσία είναι ότι στους Δελφούς πέρασαν ωραία. Όχι μόνο με τον Τσίπρα, αλλά και με πολλούς από τους παρισταμένους. Πολλοί, δεν πήγαν για εποικοδομητικές συζητήσεις για το παρόν και το μέλλον, αλλά για να… εκτελέσουν τον Μητσοτάκη. Μέχρι κι ο Ευάγγελος Βενιζέλος μας είπε ότι δεν θα ξαναβγεί ο Μητσοτάκης, επειδή δεν ψηφίζονται για τρίτη θητεία οι ίδιοι… Χοντρό πολιτικό επιχείρημα…
Σαν να επαναλαμβάνεται ένα γνώριμο μοτίβο: η πολιτική ως ευσεβής πόθος και όχι ως αντανάκλαση της κοινωνίας. Λόγια που αιωρούνται στην αίθουσα, όπως ηχώ σε αρχαίο θέατρο, χωρίς να βρίσκουν πάντοτε αντίκρισμα στην πραγματικότητα. Ακούσαμε πολλούς που εξέφραζαν τους μύχιους πόθους τους και διαστρέβλωναν την πραγματικότητα, μέχρι κι η Κοβέσι μας έκανε υποδείξεις με περισπούδαστο ύφος και κουνώντας το δάκτυλο. Ως να είναι πολιτικό πρόσωπο…
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε δηλώσεις και υπονοούμενα, η έννοια της κανονικότητας μοιάζει να χάνει το νόημά της — να γίνεται ένα σύνθημα χωρίς περιεχόμενο, μια λέξη που φοριέται εύκολα, αλλά δύσκολα αποδεικνύεται.
Ίσως, τελικά, το ερώτημα δεν είναι ποιος επικαλείται την κανονικότητα, αλλά ποιος την υπηρέτησε στην πράξη. Γιατί η κανονικότητα δεν είναι αφήγημα, είναι αποτέλεσμα. Είναι η σταθερότητα που δεν διακηρύσσεται αλλά βιώνεται.
Σε μια χώρα λοιπόν, που έχει πληρώσει ακριβά τα πειράματα και τις αυταπάτες της Αριστεράς, οι λέξεις δεν αρκούν. Η κανονικότητα δεν επιστρέφει με εξαγγελίες από βήματα συνεδρίων, αλλά με συνέπεια, σοβαρότητα, γνώσεις και αλήθεια χωρίς λαϊκισμούς.
Κι ίσως γι’ αυτό, κάθε φορά που ακούμε τη λέξη κανονικότητα, αξίζει να θυμόμαστε όχι ποιος την λέει, αλλά τι έκανε όταν είχε την ευθύνη να την εφαρμόσει.















