Η μεσογειακή διατροφή ενδέχεται να προσφέρει επιπλέον οφέλη για την ψυχική υγεία σε άτομα ηλικίας άνω των 50 ετών, όπως διαπιστώνει μελέτη του University College London και του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Υγείας της Βαρκελώνης (ISGlobal) που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «BMJ Open».

Μέχρι σήμερα, μελέτες έχουν δείξει ότι η μεσογειακή διατροφή -πλούσια σε φρούτα, λαχανικά, όσπρια, ψάρια και ελαιόλαδο- συμβάλλει στην προστασία από τη σωματική παρακμή και μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης διαταραχών, όπως η κατάθλιψη. Η νέα μελέτη προχωρά ένα βήμα παραπέρα, εξετάζοντας τις επιπτώσεις της διατροφής στην ψυχολογική ευεξία, η οποία περιλαμβάνει διαστάσεις όπως η αυτονομία, η ευχαρίστηση και η αυτοπραγμάτωση. Συγκεκριμένα, αξιολογήθηκαν παράμετροι όπως η ανεξαρτησία, η απόλαυση της ζωής, το αίσθημα σκοπού, τα επίπεδα ενέργειας και η αισιοδοξία για το μέλλον.

Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι τα οφέλη της μεσογειακής διατροφής στην ψυχολογική ευεξία φαίνεται να είναι σημαντικά, ακόμα και σε περιόδους έντονου στρες.

Συγκεκριμένα, στη μελέτη αναλύθηκαν δεδομένα από 3.296 άτομα ηλικίας 50 έως 90 ετών που συμμετείχαν στη μακροχρόνια βρετανική μελέτη «English Longitudinal Study of Ageing»(ELSA). Οι διατροφικές συνήθειες των συμμετεχόντων αξιολογήθηκαν την περίοδο 2018-2019 μέσω διαδικτυακής πλατφόρμας, όπου οι συμμετέχοντες κατέγραφαν όλα τα τρόφιμα που είχαν καταναλώσει σε δύο μη συνεχόμενες ημέρες. Η ψυχολογική ευεξία εκτιμήθηκε με ειδικά ερωτηματολόγια που συμπληρώθηκαν έως και δύο φορές μεταξύ 2018 και 2020.

Τα στοιχεία της μελέτης έδειξαν ότι παρά το γεγονός ότι η εμφάνιση της πανδημίας COVID-19 και τα περιοριστικά μέτρα είχαν αρνητικό αντίκτυπο στη συναισθηματική κατάσταση των συμμετεχόντων, ωστόσο, η επιδείνωση της ψυχολογικής ευεξίας ήταν μικρότερη σε όσους ακολουθούσαν πιο πιστά τη μεσογειακή διατροφή, γεγονός που υποδηλώνει πιθανή προστατευτική επίδραση.

«Πρόκειται για μελέτη παρατήρησης και, επομένως, τα αποτελέσματα πρέπει να ερμηνεύονται με προσοχή, καθώς δεν μπορούμε να αποδείξουμε σχέση αιτίας-αποτελέσματος», επισημαίνει η Καμίλ Λασάλ, ερευνήτρια του ISGlobal και ανώτερη συγγραφέας της μελέτης.

«Ωστόσο, τα ερωτηματολόγια που συμπληρώθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας μας επέτρεψαν να παρακολουθήσουμε τους συμμετέχοντες σε βάθος χρόνου, κάτι που αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα της έρευνας. Αν και οι βιολογικοί μηχανισμοί που συνδέουν τη μεσογειακή διατροφή με την καλύτερη ψυχική υγεία εξακολουθούν να διερευνώνται, τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι τα βασικά τρόφιμα και συστατικά της συμβάλλουν στη ρύθμιση σημαντικών διεργασιών, όπως η απόκριση στο στρες, η φλεγμονή, η υγεία του εντέρου και η λειτουργία του εγκεφάλου», προσθέτει.

ΑΠΕ-ΜΠΕ/Μ.Κουζινοπούλου

Το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA παρουσιάζεται συχνά ως η πιο καθαρή γιορτή της παγκόσμιας αθλητικής κοινότητας. Στην πράξη, όμως, είναι και ένας από τους πιο ευαίσθητους καθρέφτες της διεθνούς πολιτικής. Το Μουντιάλ του 2026, που συνδιοργανώνεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και το Μεξικό, φέρνει αυτή την αλήθεια στο προσκήνιο με τρόπο σχεδόν αναπόφευκτο. Η συζήτηση δεν αφορά μόνο τα γήπεδα, τα τηλεοπτικά δικαιώματα ή τη γιορτή του ποδοσφαίρου, αλλά και το πώς ένα κυρίαρχο κράτος διαχειρίζεται τη συμμετοχή, την πρόσβαση και την ασφάλεια μέσα σε μια διοργάνωση που προϋποθέτει ανοικτότητα.

Το ζήτημα είναι βαθύτερο από μια απλή διοικητική δυσκολία. Αγγίζει τον πυρήνα της σχέσης ανάμεσα στη διεθνή θεσμικότητα και την κρατική κυριαρχία. Από τη μια πλευρά, η FIFA και οι διεθνείς αθλητικοί θεσμοί προβάλλουν ένα αφήγημα της καθολικής συμμετοχής και της παγκόσμιας συνύπαρξης. Από την άλλη, τα κράτη εξακολουθούν να έχουν τον τελικό λόγο για το ποιος εισέρχεται στο έδαφος τους, υπό ποιους όρους και με ποια πολιτική λογική. Εκεί ακριβώς γεννιέται η ένταση που κάνει το Μουντιάλ του 2026, πολιτικά πιο ενδιαφέρον από πολλές προηγούμενες διοργανώσεις.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

Η εποχή της μεταψυχροπολεμικής αισιοδοξίας είχε στηριχθεί στην ιδέα ότι η παγκοσμιοποίηση θα εξασθενούσε σταδιακά τα σύνορα και θα περιόριζε τη σημασία της κρατικής ισχύος. Η εμπειρία των τελευταίων ετών δείχνει το αντίθετο. Τα κράτη δεν εξαφανίστηκαν, αλλά επανήλθαν στο επίκεντρο. Η ασφάλεια, η μετανάστευση, οι έλεγχοι εισόδου και η διαχείριση του ρίσκου έχουν γίνει βασικές πολιτικές προτεραιότητες. Σε αυτό το πλαίσιο, ένα παγκόσμιο αθλητικό γεγονός δεν μπορεί να υπάρξει ως ουδέτερος χώρος. Αντίθετα, μετατρέπεται σε πεδίο όπου συγκρούονται οι λογικές της ανοικτότητας και του ελέγχου.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αντίφασης. Ως διοργανώτρια δύναμη καλούνται να προβάλουν εικόνα φιλοξενίας, οργάνωσης και διεθνούς συνδεσιμότητας. Ως κυρίαρχο κράτος, όμως, λειτουργούν με βάση την εσωτερική πολιτική, την ασφάλεια των συνόρων και την επιλογή ποιος θεωρείται αποδεκτός και ποιος όχι. Αυτή η διπλή ταυτότητα δεν είναι εύκολο να συνδυαστεί. Όταν η εσωτερική πολιτική γίνεται πιο κλειστή, το διεθνές γεγονός χάνει μέρος από τη συμβολική του ακεραιότητα.

ΤΟ ΜΟΥΝΤΙΑΛ ΩΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΔΙΟ

Η ιστορία των μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων δείχνει ότι ο αθλητισμός δεν υπήρξε ποτέ απολύτως αποσυνδεδεμένος από την πολιτική. Το Μουντιάλ του 1934 στην Ιταλία, χρησιμοποιήθηκε από το φασιστικό καθεστώς ως εργαλείο προβολής ισχύος και εσωτερικής νομιμοποίησης. Ο «Πόλεμος του Ποδοσφαίρου» ανάμεσα στην Ονδούρα και το Ελ Σαλβαδόρ το 1969, απέδειξε ότι ένα αθλητικό γεγονός μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης ήδη υπαρχουσών εθνικών και κοινωνικών εντάσεων. Ακόμη και ο αγώνας Ηνωμένων Πολιτειών–Ιράν στο Μουντιάλ του 1998 έδειξε ότι το ποδόσφαιρο μπορεί, έστω και προσωρινά, να δημιουργήσει μια ζώνη συμβολικής επαφής ανάμεσα σε αντιμαχόμενες πολιτικές οντότητες.

Το 2026, όμως, η κατάσταση έχει μεταβληθεί. Δεν βρισκόμαστε απλώς μπροστά σε ένα ακόμη παράδειγμα πολιτικοποίησης του αθλητισμού. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια αναμέτρηση μεταξύ δύο διαφορετικών λογικών: της λογικής του παγκόσμιου θεάματος και της λογικής της εθνικής κυριαρχίας. Η FIFA θέλει το τουρνουά να λειτουργεί σαν κοινό παγκόσμιο συμβάν. Το κράτος, αντιθέτως, θέλει να διατηρήσει τον έλεγχο του χώρου, των σωμάτων και της πρόσβασης. Όσο πιο έντονη γίνεται η δεύτερη λογική, τόσο πιο εύθραυστο γίνεται το πρώτο αφήγημα.

Η σημερινή παγκοσμιοποίηση δεν θυμίζει την αισιόδοξη εκδοχή των δεκαετιών του 1990 και του 2000. Τότε κυριαρχούσε η ιδέα ότι η οικονομική αλληλεξάρτηση θα έφερνε και πολιτική σύγκλιση. Σήμερα, η διασύνδεση συνυπάρχει με την καχυποψία, οι ανοιχτές αγορές με τους κλειστούς μηχανισμούς ασφάλειας και η διεθνής κινητικότητα με την επιλεκτική απαγόρευση. Το νέο διεθνές περιβάλλον είναι πιο ασταθές, πιο κατακερματισμένο και πιο επιφυλακτικό απέναντι σε κάθε μορφή ανεξέλεγκτης ροής.

Μέσα σε αυτή τη μεταβολή, το Μουντιάλ αποκτά διαφορετικό νόημα. Δεν είναι πλέον απλώς σύμβολο μιας ανοιχτής παγκόσμιας κοινωνίας. Γίνεται και δείκτης των περιορισμών της. Η πρόσβαση των φιλάθλων, η μετακίνηση των αποστολών, η λειτουργία των βάσεων προπόνησης, οι θεωρήσεις εισόδου και η συνεργασία ανάμεσα σε διαφορετικά νομικά και πολιτικά καθεστώτα, αναδεικνύονται σε καθοριστικούς παράγοντες της επιτυχίας. Το τουρνουά παύει να είναι μόνο αθλητική διοργάνωση και μετατρέπεται σε άσκηση γεωπολιτικής διαχείρισης.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται στο κέντρο αυτής της αντίφασης. Από τη μία πλευρά, φιλοδοξούν να εμφανίζονται ως ο βασικός εγγυητής της παγκόσμιας θεαματικότητας, της εμπορικής επιτυχίας και της διεθνούς προβολής του Μουντιάλ. Από την άλλη, η εσωτερική πολιτική τους λογική είναι ολοένα και περισσότερο στραμμένη προς την ασφάλεια, την αποτροπή και τον έλεγχο. Αυτή η διπλή κατεύθυνση δημιουργεί μια δύσκολη ισορροπία. Η ίδια χώρα που χρειάζεται την παγκόσμια συμμετοχή, μπορεί ταυτόχρονα να τη δυσκολεύει.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η διοργάνωση υποχρεώνεται να προσαρμοστεί σε ένα περιβάλλον όπου η πρόσβαση δεν είναι αυτονόητη και η οικουμενικότητα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη. Αυτό έχει σημασία όχι μόνο για τις ομάδες και τους θεσμούς, αλλά και για το ίδιο το μήνυμα της διοργάνωσης. Αν ένα παγκόσμιο τουρνουά δεν μπορεί να εγγυηθεί στοιχειώδη αίσθηση ισότιμης συμμετοχής, τότε η διεθνής του λειτουργία αποδυναμώνεται.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ

Η αξία του Μουντιάλ για ένα κράτος δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι πρωτίστως συμβολική. Μέσα από μια τέτοια διοργάνωση, το κράτος δείχνει οργανωτική ικανότητα, τεχνολογική επάρκεια, ασφάλεια, πολιτισμική επιρροή και δυνατότητα να λειτουργήσει ως κόμβος διεθνούς συνάντησης. Όταν όμως η εικόνα αυτή διαταράσσεται από περιορισμούς εισόδου, πολιτικές εντάσεις ή αμφισβήτηση της ανοικτότητας, τότε η συμβολική ισχύς μειώνεται.

Γι’ αυτό και το Μουντιάλ του 2026 δεν θα κριθεί μόνο στο χορτάρι. Θα κριθεί και στο αν μπορεί να διατηρήσει την υπόσχεση της καθολικής συμμετοχής μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον, που γίνεται ολοένα πιο επιλεκτικό. Θα κριθεί επίσης από το αν οι διοργανωτές μπορούν να συνδυάσουν την ασφάλεια με τη φιλοξενία, χωρίς να μετατρέψουν τη διοργάνωση σε πεδίο διοικητικής καχυποψίας. Σε διαφορετική περίπτωση, το ποδόσφαιρο θα συνεχίσει να παίζεται, αλλά το πολιτικό του μήνυμα θα είναι ήδη ραγισμένο.

Το Μουντιάλ του 2026 είναι πιθανό να μείνει στην ιστορία όχι μόνο για τα αποτελέσματα, αλλά και για το τι αποκάλυψε για την εποχή του. Θα δείξει ότι η διεθνής πολιτική δεν έχει ξεπεράσει την κυριαρχία, αλλά την έχει μάλλον επανενεργοποιήσει. Θα δείξει επίσης, ότι οι μεγάλες παγκόσμιες διοργανώσεις δεν μπορούν να υπάρξουν έξω από τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς που τις περιβάλλουν. Και τελικά θα επιβεβαιώσει, ότι το ποδόσφαιρο εξακολουθεί να είναι ένας από τους πιο καθαρούς μηχανισμούς ανάγνωσης των αντιφάσεων του διεθνούς συστήματος.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι το Μουντιάλ «πολιτικοποιείται». Το πρόβλημα είναι ότι ποτέ δεν έπαψε να είναι πολιτικό. Η διαφορά είναι πως σήμερα η πολιτική του διάσταση γίνεται πιο ορατή, πιο έντονη και πιο δύσκολα διαχειρίσιμη. Και αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό γεωπολιτικό μάθημα της διοργάνωσης του 2026.

Προέλευση: https://geoeurope.org/2026/06/25/otan-to-mountial-synanta-tin-kratiki-k/

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) προειδοποίησε σήμερα ότι η Ευρώπη πιθανόν να βρεθεί αντιμέτωπη με “περισσότερες φονικές εβδομάδες” με ένα ακόμη έντονο κύμα καύσωνα να σχηματίζεται πάνω από τον Ατλαντικό. Μέσα στις επόμενες ημέρες η θερμοκρασία στην Πορτογαλία και στη νότια Ισπανία αναμένεται να φθάσει τους 43 βαθμούς Κελσίου.

Ο περιφερειακός διευθυντής του ΠΟΥ για την Ευρώπη, ο Χανς Κλούγκε, είχε χθες επείγουσα επικοινωνία με εκπροσώπους από 41 χώρες της περιοχής, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών για να συζητήσουν για τα διδάγματα που αναδείχτηκαν από το πρόσφατο κύμα καύσωνα και για τις προετοιμασίες για το επόμενο.

Σε ανακοίνωσή του ο Κλούγκε αναφέρει ότι οι χώρες με σχέδια δράσης για την υγεία που συνδέονται με ακραίες θερμοκρασίες και καύσωνες ανταποκρίθηκαν ταχύτερα και προστάτευσαν καλύτερα τους πληθυσμούς τους στη διάρκεια του καύσωνα του Ιουνίου.

Ωστόσο, ο ίδιος είπε ότι λιγότερες από τις μισές από τις ευρωπαϊκές χώρες μέλη του ΠΟΥ εφαρμόζουν τέτοια μέτρα. Ειδικοί έχουν ανακοινώσει ότι το κύμα καύσωνα που διήρκεσε από τις 20 ως τις 28 Ιουνίου ήταν το σφοδρότερο που έχει καταγραφεί στην Ευρώπη προκαλώντας προβλήματα στην παραγωγή ενέργειας, καταστροφές στις υποδομές και υπερφορτώνοντας τα συστήματα υγειονομικής φροντίδας.

Επιστήμονες υποστηρίζουν ότι οι ακραίες θερμοκρασίες σχεδόν σίγουρα προκαλούνται από την κλιματική αλλαγή. Η Γαλλία, η Ολλανδία και το Βέλγιο κατέγραψαν 3.700 πλεονάζοντες θανάτους με τις αρχές να προειδοποιούν ότι ο απολογισμός αυτός είναι προσωρινός και πιθανόν να αυξηθεί. Η θερμοκρασία σε τμήματα της Ευρώπης ανήλθε στη διάρκεια του καύσωνα στους 40 βαθμούς.

“Το έργο τώρα πρέπει να γίνει σε δύο μέτωπα: να διορθωθεί ό,τι απέτυχε τις τελευταίες εβδομάδες πριν ενσκήψει ο επόμενος καύσωνας και να δομηθεί το είδος αυτό του συστήματος υγείας που δεν ανταποκρίνεται απλώς στις ακραίες θερμοκρασίες, αλλά είναι και προετοιμασμένο γι’ αυτές”, κατέληξε ο Κλούγκε.

Είναι ολοφάνερο ότι υπουργοί κι κορυφαία στελέχη της ΝΔ δεν μπορούν πλέον να δοξάζονται κρυπτόμενοι, ειδικά απέναντι στον Σαμαρά, που έχει επιλέξει να επιτίθεται με σφοδρότητα στον αρχηγό του κόμματός τους και στην παράταξη που τον τίμησε, παρά τα όσα δεινά της επέφερε.

Ο Σαμαράς είναι αμετανόητος. Είχε την απαίτηση ο Μητσοτάκης κι ο κάθε Μητσοτάκης να τον ακούει συνεχώς, αναφορικά με το πώς θα κυβερνήσει. Το είπε ξεκάθαρα: «Εγώ τους τα έλεγα μα δεν με άκουγαν»! Ήθελε να υπαγορεύει στον Μητσοτάκη τι θα κάνει…

Μα αν ήταν να κάνει ο Μητσοτάκης όσα ήθελε ή απαιτούσε ο Σαμαράς, δεν θα έφτανε στο 41%, αλλά θα λάμβανε 18% που έφτασε τη ΝΔ ο πρώην πρόεδρός της.

Ο Σαμαράς λοιπόν είναι αντίπαλος. Είναι ο εμμονικός άνθρωπος που θέλει να δει τη ΝΔ να μη κατακτά νέα αυτοδυναμία, να μη νικά. Είναι ο άνθρωπος που θεωρεί ότι μόνο ο ίδιος πρέπει να κυβερνά τη χώρα κι όλοι να του στέκονται προσοχή. Είναι ο άνθρωπος που σήμερα αναμασά όσα έλεγε ο άνθρωπος που ήθελε να τον κλείσει φυλακή! Μα οι εμμονές του είναι πιο ισχυρές από τη λογική του. Κι είναι σαφές ότι η πολιτική του μνήμη λειτουργεί επιλεκτικά κι υπό το πρίσμα της ανείπωτης εγωλατρίας του, του άρρωστου εγωκεντρισμού του και παθολογικού ναρκισσισμού του…

Κι αυτά οι υπουργοί και τα μεγαλοστελέχη της ΝΔ δεν μπορούν πια να τα ανέχονται σιωπηλά. Οφείλουν να βγουν σε πόλεμο, να του απαντούν σε όσα λέει. Οφείλουν να προστατεύουν την υπόληψη του προέδρου τους και πρωθυπουργού.

Πρέπει όλοι μαζί να του πουν, ότι ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών, αποτελούσε κοινωνική κι ανθρώπινη εξαγγελία της ΝΔ στο πρόγραμμά της, το 2023. Κι αυτό ο Σαμαράς το γνώριζε και δεν διαφώνησε τότε. Άρα, πώς το επικαλείται σήμερα, μεταξύ άλλων;

Επιπλέον, πώς μπορεί να ισχυρίζεται ότι η ΝΔ άλλαξε και …πασοκοποιήθηκε, χωρίς να λαμβάνει απάντηση; Είναι κακό αυτό; Είναι κακό που η ΝΔ διευρύνθηκε, μεγάλωσε; Το 2023 που συμμετείχε στις εκλογές , δεν το ήξερε; Πώς λοιπόν σήμερα επικαλείται τη…χαμένη ψυχή της παράταξης; Εκείνος δεν κυβέρνησε με όλους όσοι σήμερα είναι στη ΝΔ; Πού το μεμπτό;

Δεν πρέπει να του τα υπενθυμίσουν οι σιωπηλοί υπουργοί;

Είναι και κάτι άλλο.

Δεν πρέπει υπουργοί και μεγαλοστελέχη της ΝΔ να του υπενθυμίσουν ότι το κοινό της Δεξιάς και δη της σκληρής που απευθύνεται ο Σαμαράς, δεν φτάνει για να δώσει κυβέρνηση; Κι ότι χωρίς το Κέντρο δεν συναντάται κανένας με την εξουσία;

Δεν πρέπει οι σιωπούντες, να του πούνε ότι ο γέρο Καραμανλής, έφτιαξε τη ΝΔ σημαντική και μεγάλη, με σημαντικές διευρύνσεις προς το Κέντρο κι όχι προς τα Δεξιά;

Δεν πρέπει να του πούνε ότι η Δεξιά ΝΔ του Αβέρωφ ήταν ανίκανη να νικήσει τον Παπανδρέου και φώναξε τον Μητσοτάκη για να το καταφέρει;

Δεν πρέπει να του υπενθυμίσουν ότι όταν ο Μητσοτάκης έφερε την παράταξη στην εξουσία, τον έριξε ο ίδιος κι οι λοιπές Δεξιές βαρονίες;

Δεν πρέπει όλοι αυτοί να του υπενθυμίσουν ότι ο Κώστας Καραμανλής για να φτάσει στη εξουσία άλλαξε την …ψυχή της παράταξης και την μετέτρεψε σε … κόμμα του Μεσαίου χώρου;

Δεν πρέπει να του υπενθυμίσουν ότι κι ο ίδιος με τους Κεντρώους κυβέρνησε, ενώ όταν χρειάστηκε να τα βάλει η ΝΔ με τη λαίλαπα Τσίπρα, δεν φώναξε εκείνον αλλά τον Κεντρογενή Μητσοτάκη!

Ποιος θα του πει όλα αυτά, αν όχι οι υπουργοί της ΝΔ; Φτάνουν οι πολιτικοί αναλυτές; Και ποιος του είπε ότι εκείνος ΜΟΝΟ διαθέτει το ιδεολογικό και το ηθικό πλεονέκτημα του πατριωτισμού;

Για να δούμε… Εδώ πια δεν χωρούν δημόσιες σχέσεις και κρυφτούλι…