Η επιλογή επαγγελματικών γραφείων δεν αποτελεί πλέον απλώς απόφαση για την τοποθεσία και το κόστος στέγασης, αλλά μέρος του ευρύτερου επιχειρηματικού σχεδιασμού. Σε ένα περιβάλλον όπου οι ανάγκες των εταιρειών μεταβάλλονται διαρκώς, η δυνατότητα γρήγορης εγκατάστασης, επέκτασης ή αναδιοργάνωσης, χωρίς σημαντικές αρχικές επενδύσεις και άκαμπτες μακροχρόνιες δεσμεύσεις, αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία.

Το παραδοσιακό μοντέλο μίσθωσης, όπως αναφέρεται σε ενημερωτικό δελτίο της ViOS Coworking προϋποθέτει συχνά πολυετείς δεσμεύσεις, σημαντικές δαπάνες διαμόρφωσης και εξοπλισμού, καθώς και την ανάληψη της καθημερινής λειτουργίας των εγκαταστάσεων. Ωστόσο, η ανάπτυξη μιας επιχείρησης σπάνια ακολουθεί προβλέψιμη πορεία. Νέες προσλήψεις, αναδιοργανώσεις και είσοδος σε νέες αγορές δημιουργούν ανάγκες που δύσκολα συμβαδίζουν με άκαμπτες υποδομές. Σε αυτό το πλαίσιο, αναπτύσσεται το μοντέλο των πλήρως εξοπλισμένων και διαχειριζόμενων χώρων εργασίας (managed workspaces), το οποίο επιτρέπει στις επιχειρήσεις να αποκτούν άμεσα λειτουργικά γραφεία, περιορίζοντας τις αρχικές κεφαλαιουχικές δαπάνες (CAPEX), διατηρώντας τη ρευστότητά τους και κατευθύνοντας περισσότερους πόρους στις βασικές δραστηριότητές τους.

Πέντε βασικά κριτήρια επιλογής εταιρικών γραφείων

Η ViOS Coworking αναδεικνύει πέντε παράγοντες που αποκτούν αυξανόμενη σημασία στις αποφάσεις των επιχειρήσεων:

• Αρχικές επενδύσεις και ρευστότητα: Οι παραδοσιακές μισθώσεις συνεπάγονται συχνά σημαντικές δαπάνες διαμόρφωσης, επίπλωσης και τεχνολογικών υποδομών. Τα έτοιμα γραφεία περιορίζουν αυτές τις απαιτήσεις, απελευθερώνοντας κεφάλαια για την επιχειρηματική ανάπτυξη.
• Ευελιξία και επέκταση: Η δυνατότητα προσαρμογής των χώρων στις μεταβαλλόμενες ανάγκες προσωπικού και λειτουργίας μειώνει τον κίνδυνο υποαξιοποιημένων εγκαταστάσεων και διευκολύνει την ανάπτυξη χωρίς αναγκαστική μετεγκατάσταση.
• Ταχύτητα εγκατάστασης: Οι πλήρως εξοπλισμένοι χώροι περιορίζουν τον χρόνο αναζήτησης ακινήτου, διαμόρφωσης γραφείων και συντονισμού προμηθευτών, προσφέροντας σημαντικό πλεονέκτημα σε επιχειρήσεις που επεκτείνονται ή εισέρχονται σε νέες αγορές.
• Υποδομές και εργασιακό περιβάλλον: Η αξιόπιστη συνδεσιμότητα, η ασφάλεια, η τεχνική υποστήριξη και παράγοντες όπως η ποιότητα του αέρα, ο φωτισμός και η θερμική και ακουστική άνεση αποτελούν βασικές προϋποθέσεις ενός σύγχρονου εταιρικού περιβάλλοντος.
• Προβλεψιμότητα κόστους και όροι συνεργασίας: Πέρα από τη μηνιαία χρέωση, καθοριστική σημασία έχουν οι περιλαμβανόμενες υπηρεσίες, οι πρόσθετες επιβαρύνσεις, η διάρκεια των δεσμεύσεων και η δυνατότητα προσαρμογής τους στις επιχειρηματικές ανάγκες.

Η παρουσία της ViOS στην Αθήνα

Η ViOS Coworking έχει αναπτύξει δίκτυο τεσσάρων εγκαταστάσεων, συνολικής επιφάνειας περίπου 7.500 τ.μ., στο κέντρο της Αθήνας, στο Μαρούσι και στο Ψυχικό, καλύπτοντας ανάγκες από μεμονωμένες θέσεις εργασίας έως μεγαλύτερα εταιρικά γραφεία. Το μοντέλο της συνδυάζει πλήρως επιπλωμένους χώρους με προηγμένες τηλεπικοινωνιακές υποδομές, επαγγελματική διαχείριση εγκαταστάσεων, τεχνική υποστήριξη και ολοκληρωμένες υπηρεσίες. Οι εγκαταστάσεις ανταποκρίνονται και στις απαιτήσεις εταιρικών οργανισμών με αυξημένες ανάγκες συνδεσιμότητας, ασφάλειας και επιχειρησιακής συνέχειας, ενώ το δίκτυο προσφέρει εναλλακτικές δυνατότητες στέγασης καθώς εξελίσσονται οι ανάγκες των πελατών.

Ιδιαίτερο στοιχείο διαφοροποίησης, όπως αναφέρει στην ανακοίνωση της,  αποτελεί η έμφαση στην ποιότητα του εργασιακού περιβάλλοντος. Η ViOS είναι ο μοναδικός πάροχος coworking στην Ελλάδα με εγκαταστάσεις που διαθέτουν πιστοποίηση WELL, ένα διεθνώς αναγνωρισμένο πρότυπο που αξιολογεί παραμέτρους σχετικές με την υγεία και την ευεξία, όπως η ποιότητα του αέρα, ο φωτισμός και η θερμική και ακουστική άνεση. Σε ένα επιχειρηματικό περιβάλλον διαρκών αλλαγών, η ευελιξία στην επαγγελματική στέγη, όπως εκτιμά, εξελίσσεται σε στοιχείο ανταγωνιστικότητας. Η δυνατότητα εγκατάστασης και ανάπτυξης χωρίς σημαντικές αρχικές επενδύσεις ή άκαμπτες δεσμεύσεις επιτρέπει στις επιχειρήσεις να επικεντρώνονται στην ανάπτυξή τους, αντί στη διαχείριση των γραφείων τους.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δύσκολο πράμα να πεις ένα ξερό, κάθετο και απαράβατο «Όχι».
Όπως και να το δεις θέλει κότσια!

Γι’  αυτό άλλωστε λέμε, και σωστά, ότι το ποιοι είμαστε, το πώς ζούμε καθορίζεται εν πολλοίς και από τα «Όχι» που τολμήσαμε να πούμε.

Βεβαίως αναγνωρίζω ότι ζούμε όλοι μας σε ένα κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον τα «ναι» και κυρίως τα «μάλιστα» πάνε σύννεφο.

Ο τρόπος που ασκείται η εξουσία μας θέλει όλους με το κεφάλι κάτω, να λέμε «μάλιστα» και να είμαστε και ευχαριστημένοι.

Φυσικά ο καθένας μόνος του είναι δύσκολο να αρθρώσει το «όχι» όταν από αυτή του τη στάση μπορεί να απειλείται  η δουλειά σου. Αν όμως νιώθουμε και είμαστε όλοι μαζί; Τότε σίγουρα είναι πιο εύκολο να ακουστεί το «όχι» απέναντι σε λαμόγια όπως αυτά που επιτέλους μπουζουριάστηκαν τις τελευταίες μέρες.

Βλέπεις και τους βουλευτές. Ποιος τολμάει να πει «Όχι» όταν ξέρει ότι ο αποδέκτης του μπορεί να τού διακόψει την πολιτική του πορεία;

Πιο πολύ από την πολιτική ανηθικότητα που έχει εξαπλωθεί και πολλοί από τους πολιτικούς προσπαθούν να μας την παρουσιάσουν με εκείνο το ανεκδιήγτο: «ε δεν έγινε και τίποτα» με τρομάζει η δική μας απάθεια.

Η νίκη τους είναι ότι έχουν διώξει τον κόσμο από τις κάλπες, έχουν φοβίσει τον κόσμο, έχουν πείσει ότι δε θα αλλάξει τίποτα όσο αυτοί κάνουν τις μπίζνες και τα δικά τους ώστε να μένουν στην εξουσία.

Το «Όχι» της εποχής μας είναι πιο αναγκαίο από ποτέ.

Πρέπει σε κάθε ευκαιρία, σε κάθε αφορμή να λέμε όχι στην λαμογιά, όχι στη διαφθορά, όχι στην αδιαφορία για τα προβλήματά μας.
Πρέπει να είμαστε παρόντες, είναι κι αυτό μιας μορφής «Όχι»!!! Να είμαστε παρόντες στις ζωές μας και να απαιτούμε για να γίνουν καλύτερες οι μέρες που έχουμε μπροστά μας.
Πρέπει να ξανασκεφτούμε πώς να κάνουμε το φοβισμένο «μάλιστα» ένα βροντερό «Όχι»!

Γιάννης Καφάτος

Υπάρχει ένας ιδιαίτερα βολικός τρόπος να ασκείς πολιτική: να περιμένεις να περάσουν τα χρόνια, να έχουν ληφθεί οι αποφάσεις, να έχουν κριθεί οι συνέπειες και, όταν πια δεν κινδυνεύεις να χρεωθείς τίποτα, να εμφανίζεσαι ως αυστηρός τιμητής των πάντων. Ακόμη κι αν είσαι ο άνθρωπος που άνοιξε τη «λεωφόρο της χρεοκοπίας»!

Αυτός ο ρόλος φαίνεται να ταιριάζει όλο και περισσότερο στον Κώστα Καραμανλή.

Ο πρώην πρωθυπουργός ανακάλυψε ξανά τον πατριωτισμό, τις εθνικές εκκρεμότητες, τα λάθη της εξωτερικής πολιτικής και τους κινδύνους των διεθνών συσχετισμών. Όλα αυτά είναι ασφαλώς σοβαρά ζητήματα. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν δικαιούται να μιλά. Φυσικά και δικαιούται. Το ερώτημα όμως, είναι πολύ πιο ενοχλητικό: με ποια αξιοπιστία ζητά σήμερα λογαριασμό από τους άλλους, όταν ο ίδιος έχει κυβερνήσει τη χώρα και έχει αφήσει πίσω του έναν δικό του, βαρύ πολιτικό απολογισμό;

Διότι η Ελλάδα δεν είναι πολιτικό εργαστήριο για πρώην πρωθυπουργούς που ανακαλύπτουν εκ των υστέρων τις σωστές απαντήσεις. Ούτε η εξωτερική πολιτική είναι χώρος για ανέξοδες διαπιστώσεις, όπου ο καθένας μπορεί να καταγγέλλει τα πάντα χωρίς να εξηγεί τι θα έκανε ο ίδιος όταν είχε την εξουσία.

Πατριωτισμός κατόπιν εορτής

Ας ξεκινήσουμε από το Μακεδονικό.

Ο Κώστας Καραμανλής δεν ήταν ένας απλός παρατηρητής της πολιτικής ζωής όταν άνοιγε και έκλεινε αυτό το κεφάλαιο. Δεν ήταν κάποιος που παρακολουθούσε τις εξελίξεις από απόσταση, χωρίς θεσμικό βάρος, χωρίς πολιτική εμπειρία και χωρίς δυνατότητα παρέμβασης.

Υπήρξε πρωθυπουργός. Γνώριζε το ζήτημα, γνώριζε τις διεθνείς ισορροπίες και γνώριζε πόσο δύσκολο ήταν να βρεθεί μια λύση που θα εξασφάλιζε τα ελληνικά συμφέροντα.

Είναι και κάτι ακόμη: Όταν οι Τσίπρας -Κοτζιάς, έφεραν τη συμφωνία με τα Σκόπια, πού ήταν ο Καραμανλής; Εκτός Ελλάδας; Γιατί δεν είπε κουβέντα τότε;

Και τώρα, χρόνια μετά, οι εθνικές ευαισθησίες επιστρέφουν στο προσκήνιο με την ασφάλεια της χρονικής απόστασης.

Μόνο που ο πατριωτισμός δεν μετριέται με το πόσο αυστηρή είναι μια ομιλία οκτώ χρόνια μετά. Μετριέται και με το τι έκανες όταν οι αποφάσεις βρίσκονταν μπροστά σου, όταν υπήρχαν περιθώρια παρέμβασης και όταν η πολιτική σιωπή είχε επίσης συνέπειες.

Είναι εύκολο να εμφανίζεσαι δικαιωμένος από την εξέλιξη των γεγονότων. Δύσκολο είναι να εξηγήσεις τι ακριβώς έκανες για να την επηρεάσεις.

Λιβύη: οι χαμένες ευκαιρίες δεν σβήνουν

με μια ομιλία

Το ίδιο ερώτημα αφορά και τις ελληνολιβυκές σχέσεις.

Αν υπήρχαν στο παρελθόν περιθώρια για μια καλύτερη διευθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, τότε οφείλουμε να εξετάσουμε ποιοι είχαν την ευθύνη, ποιες δυνατότητες υπήρχαν και γιατί δεν αξιοποιήθηκαν. Δεν μπορεί, όμως, η συζήτηση να αρχίζει και να τελειώνει στον … Μητσοτάκη, λες και η ελληνική διπλωματία ξεκίνησε να λειτουργεί χθες.

Όταν ένας πρώην πρωθυπουργός επανέρχεται σε τέτοια ζητήματα, η αυτονόητη ερώτηση είναι μία: τι ακριβώς κατάφερε ο ίδιος όταν είχε στα χέρια του τα εργαλεία της εξουσίας; Κι ειδικά σε καλύτερες συνθήκες και με τον Καντάφι εν ζωή και φίλα προσκείμενο;

Γιατί χάθηκε αυτή η ευκαιρία, επί Κώστα Καραμανλή; Αν δεν υπήρξε, γιατί παρουσιάζεται σήμερα σαν να ήταν όλα απλά και αυτονόητα;

Η πολιτική ευθύνη δεν λειτουργεί επιλεκτικά. Δεν μπορεί να βαραίνει μόνο όσους κυβερνούν σήμερα και να εξαφανίζεται για όσους κυβέρνησαν χθες.

Αναθεώρηση του «ανήκομεν στη Δύση»;

Ακόμη σοβαρότερο είναι το ζήτημα του διεθνούς προσανατολισμού της χώρας. Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση θεσμικά, πολιτικά και στρατηγικά, από τα χρόνια του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Αν δεν ανήκε θα ήταν μια τριτοκοσμική κατεστραμμένη χώρα, φέουδο των εχθρών της. Χώρια που αν δεν ανήκε στη Δύση, θα είχε διαλυθεί ως Οικονομία και κοινωνία, από τη χρεοκοπία που την οδήγησε αρχικά η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή.

Επιπλέον, είναι σαφές ότι οι συμμαχίες δεν καταργούν την εθνική αξιοπρέπεια ούτε απαγορεύουν τη διεκδίκηση ανταλλαγμάτων.

Υπάρχει, όμως, μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στην αυτονομία μιας χώρας και στην καλλιέργεια της εντύπωσης ότι μπορεί να πατά σε δύο βάρκες χωρίς συνέπειες, όπως εντέχνως υποστηρίζει ο Κώστας Καραμανλής.

Η Ελλάδα χρειάζεται συμμάχους, ισχυρές διεθνείς σχέσεις και διπλωματία που να αποδίδει. Δεν χρειάζεται γεωπολιτικές ασκήσεις εντυπωσιασμού ούτε αμφίσημα μηνύματα που επιτρέπουν στον καθένα να ερμηνεύει τις ελληνικές προθέσεις όπως τον βολεύει.

Κι εδώ ο Καραμανλής οφείλει να γίνει συγκεκριμένος.

Α. Ποια ακριβώς στρατηγική προτείνει;

Β. Ποια συμμαχία θέλει να ενισχύσει αντί της Δύσης; Του Πούτιν ή των Κινέζων;

Γ. Ποιες δεσμεύσεις εισηγείται να αναθεωρήσουμε;

Δ. Ποιο είναι το κόστος και ποιο το όφελος των επιλογών του;

Η επίκληση μιας «πολυδιάστατης» εξωτερικής πολιτικής δεν αποτελεί από μόνη της σχέδιο. Και αν πίσω από την έντεχνη κριτική προς τη Δύση υπονοείται ότι η Ελλάδα πρέπει να αναζητήσει ένα διαφορετικό γεωπολιτικό στήριγμα στη Μόσχα ή αλλού, τότε η συζήτηση πρέπει να γίνει ανοιχτά. Όχι με υπαινιγμούς, όχι με μισόλογα και όχι με την πολυτέλεια να μένουν αναπάντητα τα βασικά ερωτήματα.

Η Ρωσία δεν είναι ένας ουδέτερος παρατηρητής των ελληνικών συμφερόντων. Η Κίνα δεν είναι υποκατάστατο όλων των στρατηγικών σχέσεων της χώρας. Και η γεωγραφία, η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η ιδιότητα του μέλους του ΝΑΤΟ και οι πραγματικές απειλές στην περιοχή δεν αλλάζουν επειδή κάποιος δυσανασχετεί με τη Δύση.

Η εξωτερική πολιτική δεν είναι διαγωνισμός δυσαρέσκειας απέναντι στους συμμάχους. Είναι η τέχνη να εξασφαλίζεις περισσότερα για τη χώρα σου χωρίς να υπονομεύεις τα στηρίγματά της. Το έκανε ο Καραμανλής με την αιφνιδιαστική κι επιπόλαιη (sic) πολιτική του στο Βουκουρέστι κι η Ελλάδα το πλήρωσε.

Η σιωπή όταν το πολιτικό κόστος ήταν πραγματικό

Υπάρχει, ωστόσο, μια βαθύτερη αντίφαση στην πολιτική παρουσία του πρώην πρωθυπουργού: η απόσταση ανάμεσα στη σημερινή αυστηρότητα και στη στάση που κρατούσε όταν η δημόσια τοποθέτησή του μπορούσε να έχει άμεσο πολιτικό κόστος.

Ο Κώστας Καραμανλής δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένας πολιτικός αναλυτής που δικαιούται να σχολιάζει εκ των υστέρων τα λάθη όλων των άλλων. Είναι μέρος της πολιτικής ιστορίας που σήμερα αξιολογεί.

Η περίοδος της διακυβέρνησής του συνδέθηκε με μια βαθιά δημοσιονομική κρίση, με τη δραματική επιδείνωση των δημοσιονομικών μεγεθών και με μια πολιτική κληρονομιά για την οποία η χώρα πλήρωσε βαρύ τίμημα. Οι αιτίες της ελληνικής κρίσης ήταν σύνθετες και δεν μπορούν να αποδοθούν σε έναν άνθρωπο ή σε μία κυβέρνηση. Αυτό, όμως, δεν απαλλάσσει κανέναν από την ανάγκη να απαντήσει για τις δικές του επιλογές.

Αν σήμερα ο πρώην πρωθυπουργός θέλει να μιλά για εθνική ευθύνη, ας μιλήσει και για τη δική του. Αν θέλει να κρίνει τη στρατηγική των άλλων, ας εξηγήσει και τη δική του στρατηγική όταν είχε την εξουσία. Αν ζητά από τους σημερινούς κυβερνώντες να λογοδοτούν, ας μην αντιμετωπίζει τον δικό του πολιτικό απολογισμό σαν μια ενοχλητική υποσημείωση.

Δεν υπάρχει πατριωτισμός δύο ταχυτήτων. Ένας για τους κυβερνώντες, που οφείλουν να δίνουν εξηγήσεις κάθε μέρα, και ένας για τους πρώην, που μπορούν να επιστρέφουν όποτε το επιλέγουν, να μοιράζουν πιστοποιητικά εθνικής ευαισθησίας και να αποχωρούν χωρίς να απαντούν σε τίποτα.

Τα πραγματικά ερωτήματα για τον Κ. Καραμανλή

Είναι σαφές ότι η κριτική έχει μεγαλύτερη αξία όταν συνοδεύεται από συνέπεια, συγκεκριμένες προτάσεις και αυτοκριτική. Διαφορετικά, κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια πολιτική παράσταση για ένα κοινό που θέλει να ακούσει όσα ήδη πιστεύει.

Ο Καραμανλής πρέπει να απαντήσει σε απλά, αλλά ουσιαστικά ερωτήματα:

1. Ποια είναι η συγκεκριμένη εναλλακτική του πρόταση για την Τουρκία;
2. Ποια συμφωνία θα επιδίωκε και με ποιους όρους;
3. Πώς θα ενίσχυε τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ;
4. Πώς θα διασφάλιζε ότι η χώρα θα διεκδικεί περισσότερα χωρίς να απομονώνεται;
5. Και, κυρίως, ποια λάθη αναγνωρίζει στη δική του διακυβέρνηση;

Αν έχει απαντήσεις, ας τις καταθέσει.

Αν, αντίθετα, η πολιτική του παρέμβαση εξαντλείται στην καταγγελία των σημερινών επιλογών, χωρίς να περιγράφει μια εφαρμόσιμη εναλλακτική και χωρίς να αναμετριέται με το δικό του παρελθόν, τότε το πρόβλημα δεν είναι ότι μιλά. Είναι ότι ζητά να κρίνει χωρίς να κρίνεται.

Γιατί η πολιτική δεν είναι οικογενειακό κειμήλιο. Το όνομα Καραμανλής δεν αποτελεί τίτλο ισόβιας ασυλίας ούτε υποκατάστατο πολιτικού απολογισμού. Η ιστορία δεν παραχωρεί λευκή επιταγή σε κανέναν, όσο βαρύ κι αν είναι το επώνυμό του.

Και στο τέλος, το ερώτημα παραμένει αμείλικτο:

Όταν κυβερνούσε ο Κώστας Καραμανλής, τι ακριβώς έκανε, εκτός από την κουμπαριά με τον Ερντογάν, αλλά και την ακινησία στα Σκόπια και στη Λιβύη; Και τι ακριβώς ζητά σήμερα;

Να πούμε και κάτι ακόμη; Ο  πατριωτισμός που εμφανίζεται όταν έχει περάσει η ώρα των αποφάσεων είναι βολικός. Δεν είναι, όμως, αρκετός.

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από πρώην πρωθυπουργούς που επιστρέφουν από χρόνια χειμερία νάρκη, για να εξηγήσουν…ότι φταίνε οι επόμενοι. Πλην Τσίπρα.

Έχει ανάγκη από πολιτικούς, έστω κι απόμαχους,  που αναλαμβάνουν την ευθύνη των δικών τους επιλογών, υπερασπίζονται με καθαρό λόγο τα εθνικά συμφέροντα και δεν μπερδεύουν τη στρατηγική με τους υπαινιγμούς. Οι δε παραλείψεις κι η χρόνια σιωπή, όσο κι αν περνούν τα χρόνια, δεν εξαφανίζονται με μια ομιλία…

Τα σημαντικότερα γεγονότα της σημερινής ημέρας

1822…. Δύο πολεμικά και δύο πυρπολικά των Ψαρών προσβάλλουν τον τουρκικό στόλο στον λιμένα της Τενέδου. Ο πυρπολητής Κ. Κανάρης ανατινάσσει την τουρκική υποναυαρχίδα, προκαλώντας τεράστιες απώλειες στους τούρκους.

1806…. Εισέρχονται θριαμβευτικά στο Βερολίνο ο Ναπολέων Βοναπάρτης και ο στρατός του.

1829…. Ο τσάρος Νικόλαος Α’ αποστέλλει στην Ελλάδα 6.000 τυφέκια και 12 πυροβόλα, προς ενίσχυση του νεοσύστατου ελληνικού στρατού, κατόπιν αιτήματος του Καποδίστρια.

1904…. Εγκαινιάζεται το μετρό της Νέας Υόρκης.

1922…. Η φασιστική πορεία προς τη Ρώμη: Πραξικόπημα του Μπενίτο Μουσολίνι για την κατάληψη της εξουσίας. Χιλιάδες μέλη του Φασιστικού Κόμματος συγκεντρώνονται έξω από την ιταλική πρωτεύουσα. Ο φιλελεύθερος πρωθυπουργός Λουίτζι Φάκτα κηρύσσει την πόλη σε κατάσταση ανάγκης. Ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ δεν επικυρώνει το Διάταγμα. Μετά δύο ημέρες θα ορίσει κυβερνήτη το Μουσολίνι.

1923…. Στην Ελλάδα, τελειώνει άδοξα το κίνημα των Μεταξά, Λεοναρδόπουλου, Γαργαλίδη και Ζήρα, που ξεκίνησε στις 22 Οκτωβρίου με την αποστολή προκήρυξης στις εφημερίδες, στην οποία ζητούσαν να παραιτηθεί η κυβέρνηση και να διενεργηθούν εκλογές με διαφορετικό εκλογικό νόμο.

1925…. Ο αμερικανός Φρεντ Γουόλτερ πατεντάρει τα πέδιλα του θαλάσσιου σκι.

1927…. Η Εθνική Τράπεζα παραιτείται του εκδοτικού προνομίου της υπέρ της νεοσύστατης Τράπεζας της Ελλάδος.

1938…. Η χημική βιομηχανία «Du Pont» ανακοινώνει τη δημιουργία ενός νέου συνθετικού νήματος, το οποίο ονομάζει νάιλον.

1940…. Στην ιταλική πρεσβεία της Αθήνας πραγματοποιείται δεξίωση για την επέτειο της πορείας του Μουσολίνι προς τη Ρώμη. Από εκεί θα φύγει ο Εμανουέλε Γκράτσι για να επισκεφθεί τον Ιωάννη Μεταξά στην Κηφισιά και να επιδώσει το τελεσίγραφο.

1951…. Ο Νικόλαος Πλαστήρας σχηματίζει κυβέρνηση με αντιπρόεδρο και Υπουργό Εξωτερικών το Σοφοκλή Βενιζέλο.

1958…. Οι αρχαιολόγοι ανακαλύπτουν πολύτιμα αρχαιολογικά ευρήματα στη Βραυρώνα.

1960…. Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής εγκαινιάζει το Καυτατζόγλειο Στάδιο στη Θεσσαλονίκη. Λίγο αργότερα θα εγκαινιάσει το Αλεξάνδρειο Μέλαθρο στο χώρο της ΔΕΘ και τις εγκαταστάσεις ΝΟ Θεσσαλονίκης.

1961…. Η Μογγολία και η Μαυριτανία γίνονται μέλη του ΟΗΕ.

1968…. Ο Πέτρος Γαλακτόπουλος κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στην ελληνορωμαϊκή πάλη στην κατηγορία των 60 κιλών, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού.

1971…. Το Κογκό μετονομάζεται σε Ζαΐρ και ιδρύει την “Δημοκρατία του Ζαΐρ”.

1979…. Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής συναντάται στο Βατικανό με τον πάπα Ιωάννη Παύλο Β’.

1991…. Το Ανώτατο Σοβιέτ του Τουρκμενιστάν αποφασίζει την ανεξαρτητοποίηση του από την ΕΣΣΔ.

1993…. Γίνεται η μεγαλύτερη απογραφή της ιστορίας, στην οποία, ο πληθυσμός της Κίνας υπολογίζεται σε 1 δισ. 8 εκ. κατοίκους.

1995…. Δικαστήριο του Μιλάνου καταδικάζει σε φυλάκιση, με την κατηγορία της διαφθοράς, για την παράνομη χρηματοδότηση του κόμματός τους, δύο πρώην πωθυπουργούς της Ιταλίας, τον Μπετίνο Κράξι και τον Αρνάλντο Φορλάνι.

1998…. Ο Γκέρχαρντ Σρέντερ αναδεικνύεται Καγκελάριος στη Γερμανία.

1999…. Ένοπλοι εισβάλλουν στο κοινοβούλιο της Αρμενίας και δολοφονούν τον πρωθυπουργό, Βάζγκαν Σαργκισιάν, τον πρόεδρο του Κοινοβουλίου, Γκαρέν Ντεμιρτζιάν, και έξι ακόμη βουλευτές.

2005…. Η ΔΟΕ ζητά πίσω τα μετάλλια της Μάριον Τζόουνς μετά την ομολογία της ότι έκανε χρήση απαγορευμένων ουσιών.

Γεννήσεις

Το 1466 γεννήθηκε ο ολλανδός ανθρωπιστής και θεολόγος, Χέερτ Χέερτσεν, που έγινε γνωστός με το λατινικό όνομα Ντεζιντέριους Έρασμους Ροτεροντάμους – στην Ελλάδα τον γνωρίζουμε ως Έρασμο.

το 1728 ο βρετανός εξερευνητής και θαλασσοπόρος, Τζέιμς Κουκ.

το 1782 ο ιταλός βιρτουόζος βιολονίστας και συνθέτης, Νικολό Παγκανίνι.

το 1811 ο αμερικανός εφευρέτης της ομώνυμης ραπτομηχανής, Ισαάκ Σίνγκερ.

το 1858 ο 26ος πρόεδρος των ΗΠΑ, Θεόδωρος Ρούσβελτ.

το 1934 ο ηθοποιός, Γιώργος Κωνσταντίνου.

το 1952 ο ιταλός ηθοποιός και σκηνοθέτης, Ρομπέρτο Μπενίνι.

το 1956 ο μουσικός,  Μπάμπης Τσέρτος.

το 1971 ο ποδοσφαιριστής, Θοδωρής Ζαγοράκης.

Θάνατοι

Το 1505 πέθανε ο «μεγάλος πρίγκιπας πασών των Ρωσιών», Ιβάν Γ’ Βασίλιεβιτς, ο επονομαζόμενος Μέγας.

το 1880 ο πολιτικός, πρωθυπουργός της Ελλάδας και πολέμιος του Όθωνα, Θρασύβουλος Ζαΐμης.

το 1977 ο αμερικανός συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων, Τζέιμς Κέιν («Ο ταχυδρόμος χτυπά πάντα τρεις φορές»).

το 2009 η δημοσιογράφος, συγγραφέας και αγωνίστρια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, Έλλη Παππά.

ΑΠΕ-ΜΠΕ