Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν λένε ψέματα πάντα από κακία. Πολλές φορές λένε για να αποφύγουν μια σύγκρουση, μια δύσκολη συζήτηση, μια συνέπεια. Άλλες φορές για να προστατεύσουν την εικόνα τους, να μη στενοχωρήσουν κάποιον ή να μη βρεθούν εκτεθειμένοι. Και στην αρχή το ψέμα μοιάζει να διευκολύνει τα πράγματα. Κρύβει προσωρινά την αμηχανία. Αποφεύγει την ένταση. Δίνει την αίσθηση ότι «το σώσαμε». Μόνο που το ψέμα έχει ένα παράξενο κόστος: δεν τελειώνει ποτέ στο πρώτο ψέμα.

Για να κρατηθεί, χρειάζεται διαρκώς υποστήριξη. Ένα δεύτερο ψέμα για να καλύψει το πρώτο. Μια καινούργια εξήγηση. Μια προσπάθεια να θυμάσαι τι είπες και σε ποιον… Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να ζεις με μια εσωτερική ένταση. Σαν να κουβαλάς κάτι που πρέπει συνεχώς να προστατεύεις για να μη φανερωθεί, και αυτό κουράζει!

Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος να ζει μόνιμα χωρισμένος στα δύο. Άλλο αυτό που δείχνει προς τα έξω και άλλο αυτό που πραγματικά γνωρίζει μέσα του. Κάποια στιγμή αυτή η απόσταση βαραίνει. Γίνεται άγχος, ενοχή, εκνευρισμός. Γίνεται μια συνεχής προσπάθεια ελέγχου. Και όσο περισσότερο προσπαθείς να διατηρήσεις μια ψεύτικη εικόνα, τόσο περισσότερο απομακρύνεσαι από μια αίσθηση εσωτερικής ηρεμίας.

Το πιο δύσκολο όμως δεν είναι καν αυτό. Είναι ότι οι σχέσεις αρχίζουν σιγά σιγά να χτίζονται πάνω σε κάτι εύθραυστο. Γιατί μπορεί οι άλλοι να μη γνωρίζουν όλες τις λεπτομέρειες, αλλά συνήθως κάτι αισθάνονται. Οι άνθρωποι καταλαβαίνουν περισσότερα απ’ όσα λέγονται. Καταλαβαίνουν την ασυνέπεια, τα μισόλογα, το βλέμμα που αποφεύγει, τη συμπεριφορά που δεν ταιριάζει με τα λόγια. Και τότε αρχίζει να φθείρεται κάτι πολύ σημαντικό: η εμπιστοσύνη.

Η αλήθεια δεν είναι πάντα εύκολη. Καμιά φορά εκθέτει. Φέρνει συνέπειες. Σε αναγκάζει να αναλάβεις ευθύνη για όσα νιώθεις, για όσα θέλεις ή για όσα έχεις κάνει. Αλλά έχει κάτι βαθιά απελευθερωτικό. Δεν χρειάζεται να τη θυμάσαι διαρκώς για να τη στηρίξεις. Δεν χρειάζεται να τη διαχειρίζεσαι. Η αλήθεια στέκεται από μόνη της.

Και ίσως η πιο σημαντική μορφή αλήθειας να είναι αυτή που λέμε στον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί πολλές φορές το μεγαλύτερο ψέμα δεν λέγεται στους άλλους. Λέγεται μέσα μας. Όταν επιμένουμε ότι «είμαστε καλά» ενώ δεν είμαστε. Όταν μένουμε σε σχέσεις που έχουν αδειάσει αλλά προσποιούμαστε ότι όλα λειτουργούν. Όταν αρνούμαστε ανάγκες, επιθυμίες ή συναισθήματα επειδή φοβόμαστε τι θα σημαίνουν. Κάποια στιγμή όμως, ό,τι κρύβεται ζητά χώρο να φανεί.

Υπάρχει μια φράση που λέει ότι «ουδέν κρυφό υπό τον ήλιο». Ίσως τελικά να μην αφορά μόνο την αποκάλυψη προς τους άλλους. Ίσως να αφορά και κάτι βαθύτερο: ότι τίποτα δεν μένει πραγματικά κρυφό μέσα μας χωρίς κόστος. Το ψέμα αφήνει ίχνος. Και όσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από την αλήθεια, τόσο περισσότερο χάνεται η επαφή με τον εαυτό μας.

Και τελικά, ίσως εκεί να κρίνεται σε μεγάλο βαθμό και η ποιότητα μιας ζωής. Στο πώς επιλέγει κανείς να πορεύεται. Αν θα χτίζει τις σχέσεις του πάνω σε κάτι αληθινό, ακόμα κι αν αυτό κάποιες φορές είναι δύσκολο… ή αν θα προσπαθεί συνεχώς να συντηρεί εικόνες που δεν αντέχουν πραγματικά στο φως. Γιατί μπορεί το ψέμα να μοιάζει πιο εύκολο στιγμιαία. Αλλά η αλήθεια, όσο απαιτητική κι αν είναι, κουράζει πολύ λιγότερο την ψυχή!

Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας

Ο Ανδρουλάκης, κάποια στιγμή, έγινε στόχος παρακολούθησης, ως ευρωβουλευτής. Δεν μάθαμε ποτέ για ποιον λόγο, δεν μάθαμε το παραμικρό. Συνήθως έτσι γίνεται. Η παρακολούθηση έγινε συμφώνως με όλες τις προβλεπόμενες νομικές διαδικασίες.

Όταν αποκαλύφθηκε το θέμα, το πιο απλό πράγμα που μπορούσε να κάνει ήταν να πάει στην ΕΥΠ και στη Δικαιοσύνη και να μάθει για ποιον λόγο έγινε αυτό. Ήταν σύμφωνο και το ΣτΕ, περί τούτου.

Αλλά η αλήθεια, βλέπετε, είναι συχνά λιγότερο βολική από τη διαρκή καταγγελία. Δεν το έπραξε κι έκτοτε δεν κάνει άλλη δουλειά από το να εμφανίζεται παντού θυμωμένος και να κάνει σημαία το συγκεκριμένο ζήτημα. Σαν να ανακάλυψε στην πολιτική οργή ένα μόνιμο επάγγελμα.

Πολλοί ήταν εκείνοι που έλεγαν και λένε, ότι ο Ανδρουλάκης, αφού δεν είχε άλλο πειστικό κι ουσιαστικό αφήγημα για τον τρόπο που θα κάνει καλύτερη τη ζωή των Ελλήνων, προτίμησε να ασχολείται με τις υποκλοπές. Διότι όταν λείπει το σχέδιο, περισσεύει συνήθως η αγανάκτηση.

Πολλοί ήταν κι εκείνοι που έλεγαν και λένε, ότι το συγκεκριμένο θέμα ΔΕΝ ενδιαφέρει την ελληνική κοινωνία, αφού αυτή έχει την κακή
συνήθεια ν’ ασχολείται με όσα αφορούν τη ζωή της κι όχι με όσα βολεύουν τα κομματικά επιτελεία. Μα το ΠαΣοΚ το κρατά ψηλά.

Ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ που κόπτεται για τους θεσμούς και θέλει να κυβερνήσει τη χώρα, δημοσιοποίησε ο ίδιος την απόρρητη συζήτηση και κατάθεση του διοικητή της ΕΥΠ! Πράξη που είναι αντιθεσμική και ποινικά κολάσιμη!
Κι εδώ η ειρωνεία ξεχειλίζει από μόνη της.  Αυτό άραγε οφείλει να κάνει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Αυτός είναι ο σεβασμός προς τους θεσμούς που επιδεικνύει ο -υποτίθεται- εν δυνάμει πρωθυπουργός; Και πώς συμβαίνει αυτό όταν ο ίδιος και το κόμμα του εγκαλούν την κυβέρνηση, κάθε λίγο και λιγάκι, για δικά της θεσμικά ατοπήματα;

Είναι σαφές ότι η έλευση Τσίπρα κινητοποιεί τα αντανακλαστικά του Ανδρουλάκη και του ΠαΣοΚ, αλλά προς τις στέρνες του  αντισυστημισμού. Μα το ΠαΣοΚ δεν ήταν ποτέ αντισυστημικό κόμμα, ούτε ο Ανδρουλάκης μπορεί να γίνει πιο… Τσίπρας από τον Τσίπρα ή πιο… Ζωή απ’ τη Ζωή. Ούτε το ΠαΣοΚ μπορεί να γίνεται… ΣΥΡΙΖΑ, αφού οι  απομιμήσεις συνήθως προσβάλλουν πρώτα το ίδιο το πρωτότυπο κι έπειτα εκείνον που τις επιχειρεί.

Αλήθεια, όλοι  αυτοί οι … αστέρες που έχει δίπλα του κι επιχειρεί να αναδείξει, δεν μπορούν να τον κατευθύνουν σωστά; Ή μήπως το πρόβλημα δεν είναι οι σύμβουλοι/βουλευτές, αλλά ο καθρέφτης στον οποίο κοιτάζονται;

Έχω την αίσθηση ότι το πρόβλημα, τελικά, δεν είναι αν ο Ανδρουλάκης θέλει να εμφανίζεται ως θεματοφύλακας των θεσμών. Το πρόβλημα είναι ότι οι θεσμοί δεν υπηρετούνται με επιλεκτική ευαισθησία, ούτε με πολιτικές α λα καρτ. Κι όσο το ΠαΣοΚ επενδύει περισσότερο στην οργή παρά στην πρόταση, τόσο θα απομακρύνεται από τον ρόλο της σοβαρής εναλλακτικής εξουσίας…

Τα σημαντικότερα γεγονότα της σημερινής ημέρας

334 π.Χ…..ο Μέγας Αλέξανδρος νικά τους Πέρσες στη Μάχη του Γρανικού.

1455…. Ξεκινά ο Πόλεμος των Ρόδων στην Αγγλία. Ο δούκας της Υόρκης, Ριχάρδος, νικά και αιχμαλωτίζει το βασιλιά της Αγγλίας, Ερρίκο ΣΤ’.

1570…..εκδίδεται ο πρώτος Παγκόσμιος Άτλας, με 70 χάρτες.

1761…. Στις ΗΠΑ, υπογράφεται το πρώτο ασφαλιστήριο ζωής στη Φιλαδέλφεια.

1807…..ο Τάουνσεντ Σπίκμαν παρουσιάζει το πρώτο αναψυκτικό με ανθρακικό.

 1900…..ιδρύεται το ειδησεογραφικό πρακτορείο Ασοσιέτεντ Πρες.

1906……διεξάγονται στην Αθήνα οι τέταρτοι Ολυμπιακοί Αγώνες από την αναβίωσή τους το 1896, η Μεσολυμπιάδα.

1939…. Ιταλία και Γερμανία υπογράφουν την “Ατσάλινη Συνθήκη”, που τις ενώνει οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά.

1947…. Στις ΗΠΑ, τίθεται σε ισχύ νόμος για την οικονομική βοήθεια, ύψους 400 εκατομμυρίων δολαρίων, προς την Ελλάδα και την Τουρκία με σκοπό την ανάσχεση του κομμουνισμού, ο οποίος θα γίνει ευρύτερα γνωστός ως Δόγμα Τρούμαν.

1955…. Στην Κύπρο, ο αγωνιστής της ΕΟΚΑ, Χαρίλαος Ξενοφώντος, τοποθετεί ωρολογιακή βόμβα κατά του άγγλου κυβερνήτη στο κινηματοθέατρο «Παλλάς» της Λευκωσίας. Το εγχείρημα αποτυγχάνει, επειδή ο κυβερνήτης Άρμιτεϊτζ αναχωρεί από τον κινηματογράφο λίγα λεπτά πριν από την έκρηξη.

1960…. Ο μεγαλύτερος καταγεγραμμένος σεισμός πλήττει τη νότια Χιλή, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν πάνω από 6.000 άνθρωποι. Το μέγεθός του υπολογίζεται στα 9,5 Ρίχτερ. Το τσουνάμι που προκαλεί, σκοτώνει ανθρώπους έως τη Χαβάη και την Ιαπωνία.

1963…. Στη Θεσσαλονίκη, πραγματοποιείται απόπειρα δολοφονίας εναντίον του βουλευτή της Ε.Δ.Α., Γρηγόρη Λαμπράκη, ο οποίος θα υποκύψει πέντε μέρες αργότερα.

1968……το σοβιετικό πυρηνικό υποβρύχιο Σκόρπιον βυθίζεται 400 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά από τις Αζόρες παίρνοντας μαζί του το 99μελές του πλήρωμα.

1972…. Η Κεϋλάνη κερδίζει την ανεξαρτησία της και μετονομάζεται σε Σρι Λάνκα, μετά από 24 χρόνια βρετανικής κυριαρχίας.

1973…..στις ΗΠΑ, ο Πρόεδρος Νίξον παραδέχεται το ρόλο, που έπαιξε ο Λευκός Οίκος στην επιχείρηση συγκάλυψης της υπόθεσης Γουοτεργκέιτ, αλλά ισχυρίζεται ότι, αυτό έγινε για λόγους εθνικής ασφάλειας.

1980…..η εταιρία Namco κυκλοφορεί το θρυλικό παιχνίδι Pac-Man.

1981…..κατακυρώνεται στην κρατική εταιρία πετρελαίων της Ιταλίας “AGIP” το δικαίωμα για έρευνα και εκμετάλλευση της θαλάσσιας περιοχής του Πρίνου.

1990…..η Microsoft κυκλοφορεί τα Windows 3.0

1991…..στην Ινδία, η χήρα του δολοφονηθέντα πρωθυπουργού Ρατζίβ Γκάντι, Σόνια, εκλέγεται ομόφωνα πρόεδρος του Κόμματος του Κογκρέσου.

1997…..τελεσίδικη ποινή κάθειρξης 25 ετών επιβάλει το Πενταμελές Εφετείο Αθήνας στον Γιώργο Κοσκωτά.

2006…. Ο πίνακας του Νικηφόρου Λύτρα «Το άτακτο εγγόνι», ένα από τα 82 έργα ελλήνων ζωγράφων του 19ου και του 20ού αιώνα που εκτέθηκαν σε δημοπρασία του οίκου Sotheby’s, πωλείται σε ιδιώτη στην τιμή του 1.082.000 ευρώ, η οποία αποτελεί ρεκόρ για έργο έλληνα ζωγράφου παγκοσμίως.

Γεννήσεις

1813….. γεννήθηκε ο γερμανός συνθέτης κλασσικής μουσικής, Ρίχαρντ Βάγκνερ,

1859…… ο σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, βρετανός συγγραφέας μυθιστορημάτων μυστηρίου, με ήρωα το Σέρλοκ Χολμς,

1907….. ο βρετανός ηθοποιός και σκηνοθέτης, Λόρενς Ολίβιε

1924…. ο γάλλος τραγουδιστής, ηθοποιός και μουσικοσυνθέτης, Σαρλ Αζναβούρ.

Θάνατοι

337…..πεθαίνει ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Μέγας ιδρυτής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

1825….. δολοφονήθηκε για οικογενειακούς λόγους η Λασκαρίνα Πινότση, γνωστότερη ως Μπουμπουλίνα, ηρωίδα της Ελληνικής Επανάστασης,

1885….. πέθανε ο γάλλος συγγραφέας, Βίκτωρ Ουγκώ («Οι Άθλιοι»)

1990…..πεθαίνει ο θρυλικός μποξέρ, Ρόκι Γκρατσιάνο.

2005…… ο πολιτικός, Χαρίλαος Φλωράκης, ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.