Υπάρχει μια φράση που ακούγεται αρκετά συχνά μέσα στα σπίτια: «Δεν την παλεύω»… Μπορεί να ειπωθεί για το διάβασμα, για μια υποχρέωση, για κάτι που κουράζει ή δεν έχει ενδιαφέρον. Στην αρχή μοιάζει απλό, σχεδόν αθώο κι όμως, αν σταθείς λίγο περισσότερο, κρύβει κάτι βαθύτερο: Μια δυσκολία να αντέξουμε τη ματαίωση.

Η ματαίωση είναι μέρος της ζωής. Είναι εκείνη η στιγμή που κάτι δεν γίνεται όπως το θέλεις, που συναντάς εμπόδιο, που χρειάζεται να προσπαθήσεις περισσότερο απ’ όσο περίμενες. Δεν είναι ευχάριστη, αλλά είναι απαραίτητη. Μέσα από αυτήν μαθαίνουμε να επιμένουμε, να προσαρμοζόμαστε, να αντέχουμε, είναι ένας μηχανισμός που μας βοηθά να ωριμάσουμε. Κι όμως, σήμερα μοιάζει όλο και πιο δύσκολο να τη χωρέσουμε.

Τα παιδιά και οι έφηβοι βιώνουν τη ματαίωση πιο έντονα. Δεν έχουν ακόμα τα εργαλεία να τη διαχειριστούν, ούτε την εμπειρία να τη σχετικοποιήσουν. Και σε μια εποχή που πολλά γίνονται άμεσα, από την επικοινωνία μέχρι την ικανοποίηση των επιθυμιών, η αναμονή και η προσπάθεια αρχίζουν να μοιάζουν «υπερβολικές». Σαν κάτι που δεν θα έπρεπε να υπάρχει.

Και κάπου εδώ μπαίνει ο ρόλος των γονιών. Με καλή πρόθεση, πολλές φορές προσπαθούν να διευκολύνουν. Να προλάβουν τη δυσκολία, να προστατεύσουν το παιδί από την απογοήτευση, να κάνουν τα πράγματα πιο εύκολα, να «μην στενοχωρηθεί». Και χωρίς να το καταλάβουν, του περνούν ένα μήνυμα: ότι η δυσκολία είναι κάτι που πρέπει να αποφεύγεται.

Έτσι δημιουργείται μια λεπτή αλλά σημαντική μετατόπιση. Από το «είναι δύσκολο αλλά μπορώ», στο «είναι δύσκολο, άρα δεν γίνεται». Και όταν αυτό παγιώνεται, αρχίζει να επηρεάζει τη συμπεριφορά. Το παιδί αποφεύγει, αναβάλλει, εγκαταλείπει πιο εύκολα. Μπορεί να γκρινιάζει, να θυμώνει, να ψάχνει δικαιολογίες. Όχι απαραίτητα από αδιαφορία, αλλά επειδή δεν έχει μάθει να μένει μέσα στη δυσκολία.

Στην εφηβεία αυτό γίνεται πιο έντονο. Ο έφηβος διεκδικεί, αμφισβητεί, πιέζεται. Και όταν συναντά κάτι που τον δυσκολεύει, μπορεί να αντιδράσει έντονα, σαν να είναι ανυπόφορο. Σαν να μην αντέχεται.

Και εκεί χρειάζεται κάτι διαφορετικό από αυτό που ίσως έρχεται αυθόρμητα. Όχι περισσότερη πίεση, αλλά ούτε και άμεση «διάσωση». Χρειάζεται μια στάση που συνδυάζει δύο πράγματα: όριο και στήριξη. Να μπορεί ο γονιός να πει: «Καταλαβαίνω ότι δυσκολεύεσαι», χωρίς να ακυρώνει το συναίσθημα και ταυτόχρονα: «Μπορείς να το κάνεις»,  χωρίς να το παίρνει πάνω του.

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να μην ματαιώνεται το παιδί, είναι να μάθει να αντέχει τη ματαίωση. Να καταλάβει ότι το δύσκολο δεν σημαίνει αδύνατο, ότι το «δεν θέλω» δεν σημαίνει «δεν μπορώ», ότι μπορεί να προσπαθήσει, ακόμα κι αν δεν του αρέσει. Και αυτό δεν διδάσκεται μόνο με λόγια. Τα παιδιά βλέπουν. Πώς αντιδράς εσύ όταν δυσκολεύεσαι ή πώς διαχειρίζεσαι την πίεση, την απογοήτευση, την αναμονή. Αν εγκαταλείπεις εύκολα ή αν επιμένεις. Αν αποφεύγεις ή αν μένεις. Εκεί μαθαίνουν περισσότερο.

Σιγά σιγά, μέσα από αυτή τη στάση, διαμορφώνεται κάτι σημαντικό, μια εσωτερική φωνή που λέει: «Δεν μου είναι εύκολο, αλλά μπορώ να το αντέξω». «Δεν το θέλω, αλλά μπορώ να το κάνω». «Δυσκολεύομαι, αλλά αξίζει να προσπαθήσω». Και αυτή η φωνή γίνεται εργαλείο ζωής.

Γιατί η ματαίωση δεν σταματά στην παιδική ηλικία, συνεχίζει παντού: στη δουλειά, στις σχέσεις, στις επιλογές. Αν δεν έχεις μάθει να τη διαχειρίζεσαι, σε περιορίζει, αν όμως μπορείς να τη χωρέσεις, σε δυναμώνει.

Ίσως τελικά το ερώτημα να μην είναι πώς θα μεγαλώσουμε παιδιά χωρίς ματαίωση. Αυτό δεν γίνεται. Το ερώτημα είναι πώς θα μεγαλώσουμε παιδιά που, όταν τη συναντούν, δεν θα λυγίζουν… αλλά θα μαθαίνουν να στέκονται μέσα της.

Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας

Ομιλία στην ευαγγελική περικοπή Ιωάν. δ΄, 5-42.

Σχεδόν τη νιώθω τούτη την πνιγηρή ζέστη του μεσημεριού, στο λιοπύρι της έκτης ώρας, εκεί όπου το αρχαίο φρέαρ γίνεται το ιδανικό σκηνικό για να συναντηθούν οι πιο ακραίες αποχρώσεις της απόλυτης δίψας. Μια γυναίκα σέρνει τα βήματά της. Πέντε ναυάγια ζωής, πέντε διαλυμένοι κόσμοι δεμένοι σφιχτά στην πλάτη της, κι αυτή απλώς ψάχνει λίγη δροσιά ή μάλλον, ομολογουμένως, κρύβεται. Αποφεύγει τον ανελέητο ήλιο, μα κυρίως τα αδιάκριτα ανθρώπινα μάτια.

Η κοινωνική ηθική, αυτή η καλοσιδερωμένη λευκή μάσκα που καλύπτει επιμελώς ένα πρόσωπο από πύον, στέκεται πάντα σε απόσταση ασφαλείας, παρατηρώντας με άρρωστη καχυποψία τους μιασμένους, γιατί ο σιδερένιος κανόνας της εποχής ύψωνε τείχη απροσπέλαστα, «οὐ γὰρ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις» (Ἰωάν. 4, 9). Καμιά φορά τα πιο μεγάλα θαύματα γίνονται εκεί που δεν το περιμένεις. Και ξαφνικά, απέναντί της βρίσκεται ένας παράξενος άνθρωπος. Υπερβαίνει τη θρησκευτική αυταρέσκεια των δικαίων, αγγίζει το τραύμα του περιθωρίου, προσπερνά το βαρύ στίγμα των προσωπικών της επιλογών. Εκείνος αναζητά ψηλαφιστά την κρυμμένη φλέβα μιας βαθύτερης πνευματικής αλήθειας μέσα στα συντρίμμια της, μια αλήθεια που ούτε η ίδια η γυναίκα ήξερε πως διέθετε. Ο κόσμος, ενώ η ψυχή της λαχταρούσε αφόρητα την αγάπη, της είχε προσφέρει μόνο το ξηρό χώμα της απαξίωσης. Ο Χριστός, αντίθετα, της αποκαλύπτει πράγματα που σε κανέναν «δίκαιο» ποτέ δεν αποκάλυψε. Στήνουμε ικριώματα με τόση χαρακτηριστική ευκολία, δίχως δεύτερη σκέψη, μόνο και μόνο για να πείσουμε τους εαυτούς μας πως εμείς, οι δήθεν άμεμπτοι, παραμένουμε καθαροί.

Οι ικανότητες του ανθρώπινου μυαλού μπροστά στη μεταστροφή με τρομάζει. Πραγματικά, με πιάνει ίλιγγος όταν αναλογίζομαι πώς το ιστορικό ύδωρ του Ιακώβ, το βιολογικό καταφύγιο ολόκληρων αιώνων, φαντάζει ξαφνικά στα μάτια της απλώς σαν μια λασπωμένη, σχεδόν αξιολύπητη πρόφαση, καθώς ο ξένος οδοιπόρος τής προσφέρει μια εντελώς διαφορετική, μια ασύλληπτη, μια υπερβατική δωρεά. Ένα ύδωρ ζωντανό. Τη χάρη δηλαδή του Παναγίου Πνεύματος, η οποία, σύμφωνα με τον Νικηφόρο Θεοτόκη, μπορεί να μετατρέψει τον καταπονημένο σε αστείρευτη πηγή διδασκαλίας που θα ποτίζει τους πάντες, οδηγώντας τους στην αιώνια ζωή.[1] Τα πέντε φαντάσματα εξαερώνονται μονομιάς. Η αγωνία της πέτρινης υδρίας διαλύεται μπροστά στην αποκάλυψη του Μεσσία, αφήνοντας πίσω της σε μια καθαρή, σε μια σχεδόν παιδική, σε μια παραλυτική έκσταση ολόκληρη την ύπαρξή της. Μια κατάσταση που γκρεμίζει συθέμελα τη φαρισαϊκή λογική της καθαρότητας, η οποία ξεγυμνώνει ολοκληρωτικά την υποκρισία όλων εκείνων που νομίζουν ότι κρατούν τα κλειδιά της βασιλείας απλώς επειδή διατηρούν τα ρούχα τους άσπιλα, την ίδια ακριβώς ώρα που η ψυχή τους βρωμάει πτώμα και ανίατη καταδίκη. Η πτώση, βλέπεις, έχει μυστικές κλίμακες. Πέφτεις, τσακίζεσαι, ρημάζεσαι. Αλλά ίσως τελικά από τον πάτο του πηγαδιού, από εκείνο το έσχατο σκοτάδι, ο ουρανός να φαίνεται πιο ξεκάθαρα σε σχέση με αυτούς που περπατούν τυφλωμένοι από την ίδια τους την υπεροψία στο φως της ημέρας.

Νιώθω κυριολεκτικά να με πνίγει κάποιες φορές η αποστειρωμένη θρησκευτική ευπρέπεια. Ο καταδικαστικός όχλος δεν είναι παρά μια αγέλη από σιδερένια δόντια που μασούν τη σιωπή, έτοιμα ανά πάσα στιγμή ν’ αγριέψουν και να κατασπαράξουν τον όποιο αδύναμο, τον κάθε ψυχικά εκτροχιασμένο άνθρωπο που έτυχε να παραπατήσει. Και αυτή η λύσσα των «καθαρών» να λιθοβολούν, εικάζω πως δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο δικός τους, ο απόλυτα ανομολόγητος τρόμος. Μισούν τον πεπτωκότα, ακριβώς επειδή βλέπουν στο ρημαγμένο του πρόσωπο την εύθραυστη φύση τους και τις δικές τους καταπνιγμένες επιθυμίες. Μα η αλήθεια βρίσκει πάντα τον δρόμο της μέσα από ρωγμές. Εκείνη όμως, η Σαμαρείτιδα, ενώ κουβαλάει κατάσαρκα όλον τον ζόφο της, στέκεται αγέρωχη απέναντι στον Καρδιογνώστη. Τον ρωτά ενώπιος ενωπίω με παράδοξο θάρρος για αρχαίες παραδόσεις, για όρη και τόπους προσκύνησης, λες και ο νους της πασχίζει ενστικτωδώς να δραπετεύσει από τη λάσπη του παρελθόντος, αναζητώντας μια θεολογία αρκετά μεγάλη, αρκετά ευρύχωρη για να χωρέσει τον πόνο της. Η λαχτάρα για το άπειρο γεννιέται ακριβώς εκεί που η ανθρώπινη αξιοπρέπεια θρυμματίζεται, αφήνοντας την ψυχή γυμνή και εντελώς ανοχύρωτη απέναντι στο άρρητο.

Τη στιγμή του συγκλονιστικού διαλόγου τους, η υλική ανάγκη απλώς σβήνει. Το άδειο κέλυφος της πρώην σάπιας ζωής της γεμίζει ασφυκτικά, ξεχειλίζει, παρασύρει στα νερά του ολόκληρη την κοινωνική ντροπή, επιβεβαιώνοντας τον Άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο: «Δες σπουδή και σύνεση, ήρθε για να βγάλει νερό, και επειδή πέτυχε την αληθινή πηγή, περιφρόνησε πια την αισθητή, διδάσκοντάς μας… μέσα στην ακρόαση των πνευματικών να παραβλέπουμε όλα τα βιωτικά… κι αυτή αυθόρμητα, χωρίς να της το παραγγείλει κανείς, αφήνει την υδρία και κάνει έργο ευαγγελιστή έχοντας βγάλει φτερά από τη χαρά της» (μτφρ).[2] Πόλεις ολόκληρες ξεσηκώνονται από τα χείλη της. Άνδρες που την κατέκριναν δημόσια, που ίσως την εκμεταλλεύονταν στα κρυφά, τώρα την ακολουθούν μαγεμένοι από το φως ενός προσώπου που μέχρι χθες το πρωί θεωρούσαν το μεγαλύτερο μίασμα της πόλης τους. Το βλέμμα της, σαν πύρινη ρομφαία, έσπασε τα δεσμά του νόμου, διέλυσε τις ραβινικές βεβαιότητες, μετέτρεψε το προσωπικό τραύμα σε ιαχή λύτρωσης.

Γεωγραφικά και εθνολογικά σύνορα της πίστης καταργούνται αυθημερόν, απαιτώντας πλέον ριζική, εσωτερική, σχεδόν εξοντωτική ειλικρίνεια, «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ» (Ἰωάν. 4, 24). Η στείρα τυπολατρεία σωριάζεται μπροστά στα μάτια της οικουμένης. Ο Θεός στέκεται σιωπηλός απέναντί μας. Δε ζητάει πιστοποιητικά αρετής, αλλά ανοιχτές καρδιές. Ψάχνει τις πληγές μας. Τις βαθιές, τις αγιάτρευτες και αιμάσσουσες χαρακιές που αποδεικνύουν πως παλέψαμε πραγματικά με το σκοτάδι μας, πως διψάσαμε τόσο πολύ που αναγκαστήκαμε να πιούμε από τον χειρότερο βούρκο της ιστορίας, προσμένοντας απλώς, έστω και για μια στιγμή, κάποιον άγνωστο οδοιπόρο. Να καθίσει δίπλα μας. Και να μας ζητήσει απλώς λίγο νερό.

Επίσκοπος Μελιτηνής Μάξιμος Παφίλης

[1] Νικηφόρος Θεοτόκης, Κυριακοδρόμιον, τ. 1 (Αθήναι: Εκ της Τυπογραφίας Ανδρέου Κορομηλά, 1840), 64. Το αυτούσιο κείμενο: «Πάλιν ἡ γυνὴ γήϊνα φρονεῖ! νομίζει φθαρτὸν καὶ γήϊνον, οὐχὶ δὲ ἄφθαρτον καὶ οὐράνιον τοῦ σωτῆρος τὸ ὕδωρ… Ἐπειδὴ λοιπὸν οὐδὲ ταῦτα τὰ λόγια ἴσχυσαν ἀναβιβάσαι τὸν νοῦν αὐτῆς εἰς τὰ ὑψηλότερα νοήματα, δι ἄλλου τρόπου ὁ φιλανθρωπότατος ἐφέλκει αὐτὴν πρὸς τὴν πίστιν… κάλεσον, λέγει, τὸν ἄνδρα σου…».

[2] Ιωάννης Χρυσόστομος, Τα Εὑρισκόμενα Πάντα, εν Patrologiae Cursus Completus: Series Graeca, επιμ. Jacques-Paul Migne, τ. 59 (Paris: J.-P. Migne, 1862), 196. Το αυτούσιο κείμενο: «Οὕτω γὰρ ὑπὸ τῶν εἰρημένων ἀνήφθη, ὡς καὶ τὴν ὑδρίαν ἀφεῖναι, καὶ τὴν χρείαν δι’ ἣν παρεγένετο, καὶ δραμοῦσαν εἰς τὴν πόλιν, πάντα τὸν δῆμον ἑλκύσαι πρὸς τὸν Ἰησοῦν. […] Ήλθεν ὑδρεύσασθαι• καὶ ἐπειδὴ τῆς ἀληθινῆς πηγῆς ἐπέτυχε, κατεφρόνησε λοιπὸν τῆς αἰσθητῆς, διδάσκουσα ἡμᾶς […] ἐν τῇ τῶν πνευματικῶν ἀκροάσει πάντων ὑπερορᾶν τῶν βιωτικῶν […] αὕτη δὲ αὐτομάτως, οὐδενὸς παραγγείλαντος, ἀφίησι τὴν ὑδρίαν καὶ εὐαγγελιστῶν ἔργον ποιεῖ ὑπὸ τῆς χαρᾶς ἀναπτερωθεῖσα».

Βιβλιογραφία

Θεοτόκης, Νικηφόρος. Κυριακοδρόμιον. Τόμος Πρώτος. Εν Αθήναις: Εκ της Τυπογραφίας Ανδρέου Κορομηλά, 1840. URL: https://www.google.ca/books/edition/Nik%C4%93phoru_Theotoku_Kyriakodromion_t%C5%8Dn/7IFBAAAAcAAJ?hl=el&gbpv=1

Χρυσόστομος, Ιωάννης. Τα Εὑρισκόμενα Πάντα. Εν Patrologiae Cursus Completus: Series Graeca. Επιμέλεια Jacques-Paul Migne. Τόμος 59. Paris: J.-P. Migne, 1862. URL: https://www.google.ca/books/edition/Patrologie_cursus_completus_seu_biblioth/Fdg3AQAAMAAJ?hl=el&gbpv=1

Τον Κώστα Καραμανλή (Ραφήνα), τον πίστεψε κόσμος και κοσμάκης. Τον εμπιστεύθηκε, αφού το συλλογικό υποσυνείδητο λειτούργησε καταλυτικά. «Ο ανιψιός του μεγάλου», έλεγαν σε καφενεία και ρούγες σε όλη τη χώρα.  Κι ο Κώστας Καραμανλής έγινε πρόεδρος της ΝΔ, με καταλυτική στήριξη από τον «Νέστορα»  Ιωάννη Βαρβιτσιώτη κι από τη συντηρητική νομενκλατούρα του κόμματός του. Αργότερα έγινε και πρωθυπουργός.

Κι όταν πέρασαν οι Ολυμπιακοί αγώνες, παρέδωσε ουσιαστικά τη διακυβέρνηση του τόπου στον… Προκόπη Παυλόπουλο και στους προύχοντες της λάγνας με την εξουσία Λαϊκής Δεξιάς. Είδαμε υπουργούς πρόσωπα που είναι αμφίβολο αν τους εμπιστευόταν κάποιος να λειτουργήσουν ένα καφενείο… Είδαμε εναγκαλισμούς με τον Πούτιν, μαχόμενο συστηματικά τη Δύση. Είδαμε επιχείρηση αιφνιδιασμού των ΗΠΑ (Βουκουρέστι), είδαμε την Αθήνα να πυρπολείται από την Αριστερά, χωρίς καμιά αντίδραση της κυβέρνησης…

Είδαμε, τελικά, τη χώρα να χρεοκοπεί! Ήταν ΚΑΙ αποτέλεσμα της διεκπαιρεωτικής πρωθυπουργίας του. Περίοδος που έμοιαζε για αγγαρεία για τον ίδιο. Λες και του επέβαλλαν την πρωθυπουργία με το ζόρι.

Κι ύστερα. Η σιωπή του. Σιωπή χρόνων. Σιωπή ακόμη και στα χρόνια που ο ΣΥΡΙΖΑ κι η Αριστερά έπαιζαν κορώνα γράμματα την Ελλάδα. Καμιά ανησυχία από τον Καραμανλή (Ραφήνα). Ούτε για τους θεσμούς που ξεφτίλιζε η Αριστερά, ούτε για τα εθνικά θέματα, ούτε από την παράδοση στους Σκοπιανούς γλώσσας κι εθνικότητας από τον Τσίπρα.

Κι ω του θαύματος, εκεί που δεν είχε μιλιά ως κοινοβουλευτικός, την απέκτησε ως εξωκοινοβουλευτικός, όταν ο Μητσοτάκης άρχισε να θωρακίζει την Ελλάδα, να αποκαθιστά το κύρος της στα διεθνή φόρα, να σχεδιάζει και να ενεργεί για το μέλλον. Απέκτησε μιλιά όταν ο Μητσοτάκης μείωσε δέκα-δώδεκα μονάδες την ανεργία, ανέκτησε για τη χώρα τις επενδυτικές βαθμίδες και γενικά κάνει πράγματα που δεν είχαν γίνει εδώ και δεκαετίες στη χώρα. Τότε, ο Καραμανλής (Ραφήνα), άρχισε ξαφνικά να …ανησυχεί για την πορεία της χώρας. Μέχρι και με τον υβριστή του Αντώνη Σαμαρά συμμάχησε, εναντίον του Μητσοτάκη. Μέχρι και με τον …Βενιζέλο! Το απόλυτο χθες, η παρακμή, η χρεοκοπία, η ανεμελιά… εναντίον της δουλειάς και της προκοπής της χώρας.

Ε, αυτό δεν είναι ούτε σωστό ούτε δίκαιο. Δεν γίνεται εν έτει 2026, να ασχολείται η χώρα με τις παραπολιτικές φαντασιώσεις μιας λευκής σελίδας…

Ο Καραμανλής, λένε, δεν θα πάει στο συνέδριο της ΝΔ.

Αλήθεια, ποιος από την ενεργή, παραγωγική και προκομένη Ελλάδα, νοιάζεται γι’  αυτό; Ούτε καν όσοι τον πίστεψαν και τον εμπιστεύθηκαν.

Ο Καραμανλής (Ραφήνα), μπορεί να ασχοληθεί πια με την προεδρία του στον όμιλο των εταιρειών της Συνεταιριστικής Ένωσης Καπνοπαραγωγών Ελλάδος (ΣΕΚΕ Α.Ε.).

Άλλωστε, μόλις προχθές, αντί στο συνέδριο της ΝΔ, πήγε στο συνέδριο της… Συνεταιριστικής Ενωσης Αμπελοοινικών Προϊόντων, στο Μουσείου του Οίνου!!  Όπου… ανησύχησε για τα προβλήματα του πρωτογενούς τομέα και τις καθυστερήσεις των αποζημιώσεων, που δεν αντιμετωπίστηκαν αποτελεσματικά!!!

Σοβαρά, αυτό έκανε. Μοιάζει με ανέκδοτο, αλλά είναι πραγματικότητα. Ο άνθρωπος που κυβέρνησε δια αντιπροσώπου και στηριζόμενος στο πελτατειακό σύστημα, μιλά εν έτει 2026 για τις παθογένειες που ΚΑΙ αυτός δημιούργησε.

Θα επιθυμούσε προφανώς να μοιράζονται καρποί από κάθε είδους λεφτόδεντρα, όπως εκείνα του υπουργού του Χατζγηγάκη, που τα πληρώσαμε όλοι μας… σχεδόν μισό δις ευρώ!! Μα αυτό πια δεν γίνεται.

Ο Καραμανλής (Ραφήνα), που δεν ανησυχούσε για τα εθνικά μας θέματα όταν έκανε κουμπαριές με τον Ερντογάν κι είχαν κι οι δυο φίλο τον Βλαδίμηρο, έχει καταφέρει σήμερα να τον θεωρούν κάποιοι ως …εθνικό κεφάλαιο! Στη χώρα των λωτοφάγων, συμβαίνει ΚΑΙ αυτό…

ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ 10/5/2026

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ: «ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ Η ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ Το σενάριο της 27ης Σεπτεμβρίου»

REAL NEWS:  «Πρόσω ολοταχώς για τα νέα υποβρύχια – Η ατζέντα Μητσοτάκη για το νέο Σύνταγμα»

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: «Ψήφος εμπιστοσύνης σε γιατρούς, νοσηλευτές»

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: «Έξι δρόμοι διαφυγής από τις κατασχέσεις»

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «Στο ρινγκ για τη δεύτερη θέση – «Κραχ» στην πρόνοια για τους ηλικιωμένους»

Documento: «Έθαψαν τις υποκλοπές, διώκουν το Documento Που τις αποκάλυψε»

EΣΤΙΑ: «Εκμυστηρεύσεις Καραμανλή: «Να χαίρονται που δεν πάω!»»

ΤΟ ΒΗΜΑ: «ΤΟ DRONE ΤΗΣ ΛΕΥΚΑΔΑΣ – ΟΙ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ – ΟΙ ΕΠΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟ ΚΙΕΒΟ «Ζούμε σε πόλεμο χωρίς σύνορα»»

ΜΠΑΜ στο ρεπορτάζ: ««ΜΑΝΤΩΝΑΝΑΚΗΣ GATE»ΣΥΝΘΕΣΗ «ΦΑΝΤΑΣΜΑ» ΣΕ ΔΙΚΗ – ΜΑΜΟΥΘ!»

KONTRANEWS: «Δυναμική άνοδος στο 23,2% της εκλογικής επιρροής Τσίπρα»

ΤΟ ΠΑΡΟΝ: «ΠΟΙΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ τις εξελίξεις στη ΝΔ»

Ο ΛΟΓΟΣ: «ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ 8 ΑΚΙΝΗΤΑ ΤΗΣ ΔΥΠΑ ΣΕ ΠΑΙΑΝΙΑ, ΛΑΡΙΣΑ, ΠΥΡΓΟ ΚΑΙ ΚΑΛΑΜΑΤΑ Σάρκα και οστά παίρνει η Κοινωνική Αντιπαροχή – Β’ ΕΣΣΟ 2026 Πρόσκληση για κατάταξη στρατευσίμων στον Στρατό Ξηράς – Πατίνια τέλος για ανηλίκους»

Η ΑΥΓΗ: «Ύστατη απόπειρα διάσωσης – Επίσκεψη Τραμπ με θύμα την Ακρόπολη»

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: «ΣΤΗΝΕΙ ΝΕΑ «ΠΑΡΑΓΚΑ» ο Μητσοτάκης»

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: «ΑΓΩΝΑΣ ΝΑ ΑΝΑΚΟΠΕΙ Η ΠΤΩΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ Σε κρίσιμη καμπή ο τουρισμός στη Θεσσαλονίκη»