Σκεφτόμουν πόσες ιδιαιτερότητες διαθέτουμε στη χώρα μας, που δεν βρίσκει κάποιος σε άλλες χώρες. Μια τέτοια είναι το ΚΚΕ και η δυναμική του 5-6% που διαθέτει. Κάτι που δεν βρίσκεται σε άλλες χώρες της Ευρώπης κι ειδικά σ’ εκείνες που ανήκαν στο Σοβιετικό στρατόπεδο, οι περισσότερες των οποίων έχουν απαγορεύσει τη λειτουργία κομμουνιστικών κομμάτων.
Κάτι άλλο που έχουμε εμείς και το διαλαλούμε κιόλας, είναι η….προοδευτικότητα της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς! Για σκεφτείτε: θεωρούμε προοδευτικές δυνάμεις εκείνες που αρνούνται κάθε μεταρρύθμιση κι εκσυγχρονισμό, όπως επί παραδείγματι τη λειτουργία ιδιωτικής τριτοβάθμιας Παιδείας.
Η Αριστερά στηρίζει διαχρονικά τον κρατικό παρεμβατισμό και αντιστέκεται στη φιλελεύθερη αντίληψη, ότι η απελευθέρωση των αγορών δημιουργεί ανταγωνισμό κι ανάπτυξη. Στην Ελλάδα, η ελεύθερη αγορά κι η επιχειρηματικότητα καταδικάζονται. Ο επιχειρηματίας αντιμετωπίζεται περίπου ως ύποπτος μέχρι αποδείξεως αριστεροφροσύνης. Αποτελεί προοδευτική αντίληψη αυτό;
Η Αριστερά προκρίνει τη συλλογική ευθύνη και τις συλλογικές αντιλήψεις που ισοπεδώνουν την αξιοκρατία και την προσωπικότητα του ανθρώπου κι απορρίπτει τα μοντέλα που στηρίζονται στην ατομική προσπάθεια και στο ταλέντο. Πόσο προοδευτικό είναι να ισοπεδώνει κάποιος τις αξίες και να τις εξομοιώνει με τις μετριότητες;
Η Αριστερά, ενώ θεωρητικά προωθεί τα κοινωνικά δικαιώματα, στην ουσία και στην πράξη επιβάλλει αυστηρούς ιδεολογικούς περιορισμούς που φαλκιδεύουν την ελευθερία της έκφρασης. Η ελευθερία του λόγου με προοδευτικό πρόσημο, είναι ιερή, αρκεί να λες τα σωστά πράγματα και να συμφωνείς με τους σωστούς ανθρώπους. Αποτελεί άραγε, προοδευτική αντίληψη αυτό;
Η Αριστερά συντάσσεται συστηματικά με συμφέροντα και κακές συνήθειες της βολεμένης κοινωνίας κι αρνείται μεταρρυθμίσεις που επιταχύνουν τον βηματισμό της χώρας για να καταστεί σαν τις προηγμένες χώρες. Βαφτίζει κάθε κατεστημένο «κοινωνική κατάκτηση» και κάθε αλλαγή …«νεοφιλελεύθερη απειλή». Είναι προοδευτικότητα αυτό;
Είναι πρόοδος η σύνταξη με τη διεθνή τρομοκρατία (Χαμάς, Χεζμπολάχ); Είναι πρόοδος η αντίληψη ότι είναι…προοδευτικά τα Αριστερά καθεστώτα που κατέρρευσαν (Μαδούρο, Κάστρο, Σαντινίστας, Αλβαράδο/Περού, Αλιέντε/Χιλή, Λούλα- Ρούσεφ/Βραζιλία, Κίρσνερ/ Αργεντινή, Μοράλες/ Βολιβία, Κορέα/Ισημερινός, Λούγκο/Παραγουάη κλπ) υπό το βάρος των σκανδάλων και της ανελευθερίας;
Είναι πρόοδος να κυνηγάς τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα σου, λόγω της εθνικότητάς τους;
Είναι…πρόοδος ο ισοπεδωτικός σοσιαλισμός ή και κομμουνισμός κι είναι συντήρηση ο φιλελευθερισμός; Κι όμως, στην Ελλάδα είναι! Μόνο εδώ η επιτυχία λογίζεται ως ιδεολογικά και κοινωνικά ύποπτη.
Είναι προοδευτικότητα η εμμονή σε παρωχημένες ιδεοληψίες που απορρίπτουν μεταρρυθμιστικές καινοτομίες;
Είναι προοδευτικός ο ιδεολογικά απολιθωμένος ηγέτης που είναι προσηλωμένος κι αγκυλωμένος σε παλιά σύμβολα, ώστε να αρνείται να φορέσει ακόμη και μια απλή γραβάτα, επειδή τη θεωρεί σύμβολο του …καπιταλισμού!
Είναι προοδευτικός κάποιος που σε μια πτωχευμένη χώρα συνθηματολογεί με το «λεφτά υπάρχουν»;
Είναι προοδευτικότητα η τοξικότητα, οι ύβρεις, ο λαϊκισμός, η αναζήτηση ρήξεων, επειδή η κανονικότητα δεν ευνοεί την Αριστερά (Αχτιόγλου);
Και για να το σχηματοποιήσουμε με διευθύνσεις και ονόματα: Είναι προοδευτικός ο Τσίπρας, αλλά δεν είναι ο Πιερρακάκης; Είναι προοδευτικός ο Τσακαλώτος, αλλά όχι ο Χατζηδάκης; Είναι …προοδευτική η Λιάνα Κανέλλη, αλλά δεν είναι η Ντόρα Μπακογιάννη; Είναι προοδευτικός ο Βαρουφάκης, αλλά όχι ο Στουρνάρας; Είναι προοδευτικός ο Πολάκης, αλλά όχι ο Άδωνις των αποτελεσμάτων; Είναι προοδευτικός ο Δουδωνής, αλλά όχι ο Φλωρίδης; Είναι προοδευτικός ο Δούκας, αλλά δεν είναι ο Κώστας Μπακογιάννης; Είναι προοδευτικός ο Φάμελος, αλλά δεν είναι ο Παπαστεργίου; Είναι προοδευτικός ο Ανδρουλάκης, αλλά δεν είναι ο Σταύρος Παπασταύρου; Είναι προοδευτικός ο Φίλης, αλλά δεν είναι η Σοφία Ζαχαράκη; Είναι προοδευτικός ο Λαφαζάνης, αλλά δεν είναι Μαργαρίτης Σχοινάς; Είναι προοδευτικός ο Σκανδαλίδης αλλά δεν είναι ο Γεραπετρίτης;
Τελικά, το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι ποιος αυτοαποκαλείται προοδευτικός, αλλά ποιος παράγει πρόοδο. Ποιος αλλάζει προς το καλύτερο την Παιδεία, την οικονομία, τους θεσμούς, τη λειτουργία του κράτους και τις ευκαιρίες των πολιτών. Είναι πρόοδος οι ουρές στις δημόσιες υπηρεσίες ή είναι πρόοδος το… «gov»;
Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι στην Ελλάδα η λέξη/έννοια «προοδευτικός», δεν απονέμεται με βάση όσα επιτυγχάνει κάποιος, αλλά με βάση το τι ψηφίζει και κυρίως τι δηλώνει ότι μισεί.
Η ουσία είναι, ότι στο τέλος της ημέρας, οι κοινωνίες προχωρούν μπροστά με αλλαγές που πετυχαίνουν, όχι με ιδεολογικές ταμπέλες που αυτοθαυμάζονται στον καθρέφτη…
